III KK 387/11

WYROK Z DNIA 20 STYCZNIA 2012 R.

III KK 387/11

Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie

wniosku od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie,

w przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych

zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod

uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel

publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje

zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie

stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd

zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd

odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i

uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do

uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać

będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie

nowych propozycji i przedstawienie ich stronom.

Przewodniczący: sędzia SN J. Szewczyk.

Sędziowie SN: M. Laskowski (sprawozdawca), B. Skoczkowska.

Sąd Najwyższy w sprawie Sebastiana Ł., skazanego za wykroczenie

z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez

masowych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535

§ 5 k.p.k. w dniu 20 stycznia 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora

Generalnego, na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z

dnia 17 sierpnia 2011 r.,

2

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Rejonowemu

w T. do ponownego rozpoznania.

U Z A S A D N I E N I E

Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r., uznał

Sebastiana Ł. za winnego tego, że w dniu 25 kwietnia 2010 r. w T. na

Stadionie Miejskim podczas trwania imprezy masowej – meczu piłkarskiego

rozgrywanego pomiędzy zespołami E. T. i B. G. nie podporządkował się

poleceniu porządkowemu wydanemu przez spikera zawodów oraz służbę

ochrony, to jest za winnego wykroczenia z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20

marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62,

poz. 504 ze zm.) i za to wymierzył mu karę 2 000 zł grzywny. Ponadto w

punkcie II wyroku, na podstawie art. 65 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009

r. o bezpieczeństwie imprez masowych sąd orzekł wobec obwinionego

środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe sportowe –

mecze piłkarskie wszystkich lig rozgrywanych przez kluby sportowe na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat. W punkcie III wyroku,

sąd na podstawie art. 65 pkt 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o

bezpieczeństwie imprez masowych zobowiązał obwinionego do osobistego

stawiennictwa we właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce

organizacyjnej Policji w czasie trwania imprezy masowej wymienionej w

punkcie II wyroku. Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem

27 sierpnia 2011 r.

Prokurator Generalny zaskarżył wyrok ten w całości kasacją na

korzyść obwinionego Sebastiana Ł. W kasacji zarzucił wyrokowi:

1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa procesowego – art. 63 § 2 i § 5 k.p.s.w. w zw. z art. 58 § 1

3

k.p.s.w., polegające na rozpoznaniu sprawy przeciwko obwinionemu

Sebastianowi Ł. na posiedzeniu, pomimo nieuwzględnienia złożonego

przez oskarżyciela publicznego wniosku o wydanie wyroku bez

przeprowadzenia rozprawy i dokonania przez sąd istotnej jego zmiany w

zakresie orzeczenia o środku karnym – na niekorzyść obwinionego – bez

uprzedniego uzyskania zgody oskarżyciela na jego modyfikację, co

obligowało sąd do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych,

2. rażące naruszenie przepisu – art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca

2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, polegające na orzeczeniu

wobec obwinionego środka karnego wskazanego w art. 65 ust. 2 tej

ustawy, w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie na okres 2 lat bez

wymaganego określenia meczy piłkarskich i nazw klubów sportowych,

których zakaz ten ma dotyczyć.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego kasacją

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w T.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu

pozwalającym na jej uwzględnienie na posiedzeniu wyznaczonym na

podstawie art. 535 § 5 k.p.k.

Przypomnieć na wstępie należy, że wraz z wnioskiem o ukaranie

oskarżyciel skierował do sądu na podstawie art. 58 k.p.s.w. wniosek o

skazanie Sebastiana Ł. bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu,

uzgodnionej z obwinionym, kary 2 000 zł grzywny oraz orzeczenie środka

karnego w postaci zakazu wstępu na mecze piłkarskie rozgrywane

pomiędzy zespołami E. T. a B. G. na okres 2 lat. Sąd wyznaczył w sprawie

wniosku posiedzenie w dniu 29 czerwca 2011 r., na które nie stawili się

oskarżyciel i obwiniony. Sąd postanowił wtedy uzależnić uwzględnienie

wniosku od dokonania w nim zmiany, polegającej na orzeczeniu środka

4

karnego w postaci zakazu wstępu na wszystkie mecze piłkarskie

rozgrywane na terenie Polski przez okres 2 lat. Sąd postanowił także

doręczyć odpis postanowienia obwinionemu, pouczając go o możliwości

złożenia sprzeciwu i odraczając posiedzenie do dnia 17 sierpnia 2011 r.

Obwiniony nie podjął tej przesyłki i uznano ją za doręczoną. Na posiedzeniu

w dniu 17 sierpnia 2011 r., pod nieobecność oskarżyciela i obwinionego,

wydany został zaskarżony kasacją wyrok.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek o skazanie bez rozprawy, o którym

mowa w art. 58 § 1 k.p.s.w. jest rezultatem swego rodzaju porozumienia

pomiędzy oskarżycielem publicznym i obwinionym. Porozumienie to z

natury rzeczy polega na wyrażeniu zgody na takie zakończenie

postępowania zarówno przez oskarżyciela publicznego, jak i obwinionego.

Z art. 63 § 2 k.p.s.w. wynika, że sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku

od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wprawdzie, w

przepisie tym wspomina się o możliwości sprzeciwu wobec tych

zaproponowanych zmian tylko ze strony obwinionego, niemniej, biorąc pod

uwagę istotę wniosku o skazanie bez rozprawy, także oskarżyciel

publiczny, który jest autorem wniosku, powinien wyrazić w tej materii swoje

zdanie lub przynajmniej powinno się umożliwić mu przedstawienie

stanowiska. Sprzeciw oskarżyciela wobec zaproponowanych przez sąd

zmian, o których mowa w art. 63 § 2 k.p.s.w., powoduje, że albo sąd

odstąpi od określonych wcześniej przez siebie zmian we wniosku i

uwzględni go w wersji pierwotnej albo uzna, że brak podstaw do

uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 63 § 5 k.p.s.w. sprawa podlegać

będzie rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Możliwe jest także określenie

nowych propozycji i przedstawienie ich stronom (zob. T. Grzegorczyk:

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa

2008, s. 286 – 287; A. Kiełtyka, J. Paśkiewicz, M. Rogalski, A. Ważny:

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa

5

2009, s. 277; A. Skowron: Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2010, s. 383 – 384).

W przedmiotowej sprawie uznać można, że określone przez sąd w

toku posiedzenia w dniu 29 czerwca 2011 r. zmiany we wniosku

przedstawione zostały obwinionemu. Nie sposób jednak przyjąć, aby

oskarżyciel wiedział o zaproponowanych przez sąd zmianach i aby mógł w

tej kwestii wyrazić swoje stanowisko. Sam fakt odroczenia posiedzenia

wynikać mógł z różnych przyczyn, a z treści art. 63 k.p.s.w. nie można

wywodzić obowiązku oskarżyciela co do sprawdzania, czy odroczenie nie

wynikało z faktu określenia przez sąd propozycji modyfikacji wniosku.

Pierwszy zarzut kasacji należało w tej sytuacji uznać za oczywiście

zasadny, zaś stwierdzone rażące naruszenie art. 63 § 2 i 5 k.p.s.w. w zw. z

art. 58 § 1 k.p.s.w. powoduje, że zaskarżony wyrok należało uchylić i

sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.

Również drugi zarzut sformułowany w kasacji Prokuratora

Generalnego jest zasadny w stopniu oczywistym. W realiach

rozpoznawanej sprawy sąd miał możliwość orzeczenia wobec Sebastiana

Ł. na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o

bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62, poz. 504 ze

zm.) środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową na

okres od 2 do 6 lat. W punkcie II zaskarżonego kasacją wyroku Sąd

Rejonowy w T. orzekł na tej podstawie środek karny w postaci zakazu

wstępu na imprezy masowe sportowe – mecze piłkarskie wszystkich lig

rozgrywanych przez kluby sportowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na okres 2 lat. W kolejnym punkcie wyroku sąd zobowiązał obwinionego na

podstawie art. 65 ust. 3 cytowanej ustawy do osobistego stawiennictwa we

właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce organizacyjnej Policji w

czasie trwania imprezy masowej wymienionej w punkcie II wyroku, a więc w

czasie trwania każdego meczu piłkarskiego rozgrywanego w Polsce przez

6

kluby sportowe, na poziomie wszystkich lig piłkarskich, to jest na 9

poziomach, nie licząc meczów rozgrywanych przez kobiety. Takie

określenie przedmiotowych granic zakazu jest nieracjonalne, praktycznie

niemożliwe do wykonania i sprzeczne z istotą art. 65 ust. 4 cyt. ustawy,

który nie bez powodu obliguje do określenia rodzaju meczów, nazw klubów

sportowych i zakresu terytorialnego zakazu.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej

wyroku.