WK 2/12

WYROK Z DNIA 21 LUTEGO 2012 R.

WK 2/12

Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza w czynnej służbie

wojskowej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

następuje wyłącznie na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub

kierownika instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę (art. 86 a § 1

k.p.s.w.).

Przewodniczący: Prezes SN J. Godyń (sprawozdawca).

Sędziowie SN: W. Błuś, E. Matwijów.

Sąd Najwyższy w sprawie st. szer. Roberta D., skazanego za

wykroczenie określone w art. 97 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 21 lutego 2012 r. kasacji na

korzyść, wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego, od wyroku

Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 28 września 2010 r.

u c h y l i ł wyrok w całości i u m o r z y ł postępowanie w stosunku do st.

szer. Roberta D. (...).

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem nakazowym Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z

dnia 28 września 2010 r. st. szer. Robert D. został uznany za winnego

popełnienia wykroczenia określonego w art. 97 k.w. i za to skazano go na

karę 300 zł grzywny.

2

Orzeczenie to zaskarżył na korzyść Naczelny Prokurator Wojskowy i

zarzucając „uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej,

określonej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w.,

które nastąpiło z powodu rażącego naruszenia art. 86 a § 1 k.p.s.w., a

polegało na wydaniu wyroku skazującego wobec obwinionego st. szer.

Roberta D., pomimo braku żądania ścigania pochodzącego od osoby

uprawnionej”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

umorzenie postępowania z powodu braku żądania ścigania pochodzącego

od osoby uprawnionej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza w czynnej służbie

wojskowej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

następuje wyłącznie na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub

kierownika instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę (art. 86 a § 1

k.p.s.w.).

Przypisane obwinionemu st. szer. Robertowi D. wykroczenie z art. 97

k.w. związane było niewątpliwie z pełnieniem obowiązków służbowych

(podróż służbowa pojazdem marki Volvo), w związku z czym do ścigania

tego wykroczenia konieczne było żądanie pochodzące od uprawnionej

osoby. W przedmiotowej sprawie brak jest jednak takiego żądania, co

powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania stosownie do treści

art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w.

Zastępca Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. nie

bacząc na treść przywołanych przepisów Kodeksu postępowania w

sprawach o wykroczenie (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.), zarządzeniem

z dnia 21 września 2010 r. wszczął postępowanie o ukaranie st. szer.

Roberta D. Błąd ten nie został dostrzeżony przez Wojskowy Sąd

Garnizonowy w W., orzekający w pierwszej instancji i st. szer. Robert D.

3

wyrokiem nakazowym z dnia 28 września 2010 r. został skazany za

wykroczenie określone w art. 97 k.w. na karę 300 zł grzywny.

Wydanie wyroku nakazowego nastąpiło zatem z rażącym

naruszeniem art. 86 a § 1 k.p.s.w., a w konsekwencji także z rażącym

naruszeniem art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., który to przepis wszczęte

postępowanie nakazuje umorzyć, jeżeli brak jest żądania ścigania

pochodzącego od osoby uprawnionej. Kontynuowanie postępowania

spowodowało procesowy skutek w postaci wystąpienia bezwzględnej

przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w w zw. z

art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w.

W tej sytuacji, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną w

rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k. i uchylił zaskarżony wyrok nakazowy,

umarzając postępowanie w stosunku do st. szer. Roberta D. z powodu

braku żądania ścigania pochodzącego od osoby uprawnionej.