II UK 151/11

Wyrok z dnia 23 marca 2012 r.

II UK 151/11

Przesłanką utraty prawa do emerytury policyjnej jest prawomocne skaza-

nie po dniu 11 czerwca 2007 r. za czyn zabroniony, o którym mowa w art. 10

ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariu-

szy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: z 2004 r.

Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Romualda Spyt, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca

2012 r. sprawy z wniosku Dariusza D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-

Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o ustanie prawa

do emerytury policyjnej i policyjnej renty inwalidzkiej oraz wstrzymanie ich wypłaty,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. […]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. […] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy Dariusza D. od wy-

roku Sądu Okręgowego-Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 9

kwietnia 2010 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Eme-

rytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. (organu

rentowego) z dnia 30 września 2009 r., stwierdzających ustanie z dniem 30 lipca

2009 r. prawa do policyjnej renty inwalidzkiej oraz prawa do emerytury policyjnej z

2

uwagi na prawomocne skazanie wnioskodawcy za przestępstwa łapownictwa bierne-

go.

W stanie faktycznym sprawy, wnioskodawca (urodzony w dniu 10 maja 1966

r.) decyzją z dnia 18 lipca 2006 r. uzyskał policyjne świadczenie emerytalne, nato-

miast decyzją z dnia 11 stycznia 2007 r. ustalono mu prawo do policyjnej renty inwa-

lidzkiej, której pobieranie zawieszono z uwagi na pobieranie przez niego korzystniej-

szej emerytury policyjnej. Wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r. […] Sąd Rejonowy w P.

skazał wnioskodawcę za przestępstwa łapownictwa biernego (art. 228 § 1 i 3 k.k.)

dokonane w warunkach ciągu przestępstw w związku z wykonywaniem czynności

służbowych funkcjonariusza Policji, a powyższe orzeczenie utrzymał w mocy Sąd

Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. […]. W związku ze skazaniem wnio-

skodawcy prawomocnym wyrokiem, organ rentowy decyzjami z dnia 30 września

2009 r., na podstawie art. 10 ust. 2 policyjnej ustawy emerytalnej, stwierdził ustanie z

dniem 30 lipca 2009 r. prawa do policyjnej renty inwalidzkiej oraz do emerytury poli-

cyjnej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 10

ust. 2 oraz art. 39 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funk-

cjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r.

Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy

o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 82, poz. 558), przez ich

niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu powyższych ustaw w

brzmieniu obowiązującym od dnia 11 czerwca 2007 r. w stosunku do wnioskodawcy,

który nabył prawo do emerytury policyjnej przed wejściem w życie nowelizacji, tj. w

dniu 18 lipca 2006 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekaza-

nie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie uchyle-

nie wyroku w całości i jego zmianę poprzez przywrócenie wnioskodawcy prawa do

emerytury policyjnej z dniem 30 lipca 2009 r., wraz z orzeczeniem o kosztach postę-

powania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

3

Stosownie do art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga (tak jak w rozpoznawanej sprawie)

nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania lub gdy zarzut taki okaże

się niezasadny.

W ocenie Sądu Najwyższego, wykładnia przepisu art. 10 ust. 2 (oparta na jego

literalnym brzmieniu) oraz art. 39 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, dokonana przez Sąd Apelacyjny, jest w pełni

trafna i nie budzi wątpliwości. Skazanie emeryta albo rencisty policyjnego prawo-

mocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe

umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za

przestępstwo określone w art. 258 k.k. lub wobec którego orzeczono prawomocnie

środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skar-

bowe popełnione przed zwolnieniem ze służby, powoduje utratę prawa do zaopa-

trzenia emerytalnego. Pozbawiając wnioskodawcę prawa do tego świadczenia organ

emerytalny prawidłowo zastosował w sprawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego

1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o

Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 11

czerwca 2007 r. (art. 22 ustawy zmieniającej), albowiem już po przyznaniu emerytury

wnioskodawca został prawomocnie skazany za czyn o jakim stanowi ten właśnie art.

10 ust. 2 ustawy. Zmiana art. 10 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji została przeprowadzona ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o

Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (art. 4 pkt 2), a ustawa zmieniająca w

art. 12 stanowi między innymi, że przepis art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego

1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) stosuje się w przy-

padku gdy funkcjonariusz został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, lub wobec

którego orzeczono prawomocnie środek karny po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy. A zatem przesłanką materialną utraty prawa do emerytury policyjnej nie jest

data popełnienia czynu zabronionego, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

18 lutego 1994 r., a prawomocne skazanie po wejściu w życie zmiany przepisu art.

10 (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2011 r., II UK

275/11, niepublikowane oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10

4

czerwca 2009 r., III AUa 19/09, Orzecznictwo SA w Warszawie 2009 nr 4, poz. 18).

W ocenie Sądu Najwyższego dokonana zmiana ustawy nie narusza, wbrew odmien-

nym twierdzeniom skargi (bliżej zresztą nieuzasadnionym), art. 32 ust. 1 Konstytucji

RP i wyrażonej w nim zasady równości wobec prawa wszystkich obywateli znajdują-

cych się w podobnej sytuacji prawnej, a także praw słusznie nabytych, które nota

bene w sprawach z ubezpieczenia społecznego nie mają charakteru absolutnego.

Wobec daty prawomocnego skazania wnioskodawcy za przestępstwa łapow-

nictwa biernego (art. 228 § 1 i 3 k.k.) dokonane w warunkach ciągu przestępstw w

związku z wykonywaniem czynności służbowych funkcjonariusza Policji (30 lipca

2009 r., a więc po wejściu w życie omawianego przepisu), nie budzi wątpliwości

utrata prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy.

Tym się kierując - gdy podstawy skargi nie zostały wykazane - orzeczono jak

w sentencji na podstawie art. 39814

k.p.c.

========================================