I UK 352/11

Sygn. akt I UK 352/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. W.

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

o rentę rolną w związku z wypadkiem,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 kwietnia 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 kwietnia 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie J. W.

od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziału

Regionalnego w K. z dnia 6 grudnia 2007 r., którą odmówiono mu prawa do dalszej

2

renty rolniczej. Poza sporem było, że wnioskodawca, urodzony 28 lipca 1952 r.,

podlegał rolniczemu ubezpieczeniu społecznemu w latach 1990 - 1993 jako

domownik rolnika. W okresie od 1 stycznia 1994 r. do 30 września 2007 r. pobierał

rentę rolniczą. Na podstawie opinii biegłych specjalistów z zakresu chirurgii,

reumatologii, gastroenterologii, kardiologii i psychiatrii Sąd Okręgowy ustalił, że

występujące u wnioskodawcy schorzenia, tj. zapalenie dwunastnicy, naczyniak

wątroby wymagający dalszej diagnostyki, stan po zszyciu pękniętego wrzodu

dwunastnicy w 2002 r., przepuklina pachwinowa obustronna, zmiany

zwyrodnieniowe kręgosłupa bez - upośledzenia funkcji, bez objawów korzeniowych

i ubytkowych, żylaki kończyn dolnych bez cech przewlekłej niewydolności żylnej,

obustronne przepukliny pachwinowe wolne, nadciśnienie tętnicze w stanie

wydolności krążenia, choroba wrzodowa dwunastnicy, nadciśnienie w wywiadzie,

stan po perforacji wrzodu odźwiernika leczonym operacyjnie, nadciśnienie tętnicze

II st., obserwacja w kierunku choroby niedokrwiennej serca, zaburzenia rytmu w

wywiadzie oraz zaburzenia emocjonalne o obrazie przygnębienno-dysforycznym -

warunkowane sytuacyjnie i nieznacznym podłożem organicznym nie czynią go

całkowicie niezdolnym do pracy w gospodarstwie rolnym. Sąd Okręgowy uznał, iż w

myśl przepisów art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r., Nr 50, poz. 291), w brzmieniu

obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, odwołanie nie zasługiwało na

uwzględnienie. W ocenie Sądu opinie biegłych sądowych stanowią miarodajny

dowód w sprawie, ponieważ wnioskodawca został poddany badaniom lekarskim

pod kątem wszystkich zgłaszanych schorzeń. Biegli lekarze sądowi stwierdzili

jednoznacznie, że nie jest on całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie

rolnym. Biegli sporządzili opinie na podstawie dokumentacji lekarskiej przedłożonej

do akt sprawy oraz nadesłanej w czasie postępowania sądowego, a przede

wszystkim badania wnioskodawcy.

Na skutek apelacji wnioskodawcy Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. oddalił jego apelację.

Sąd stwierdził, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy

wnioskodawca spełnia przesłanki uprawniające go do pobierania renty rolniczej,

określone w przepisach ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

3

społecznym rolników (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.), a w

szczególności czy jest on osobą całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie

rolnym w związku z wypadkiem przy pracy rolniczej bądź z ogólnego stanu zdrowia.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w

dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. 6 grudnia 2007 r., renta rolnicza z tytułu

niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który podlegał ubezpieczeniu

emerytalno-rentowemu przez wymagany ustawą okres, jest trwale lub okresowo

całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym, całkowita niezdolność do

pracy w gospodarstwie rolnym powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu

emerytalno-rentowemu lub w okresach, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2,

lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Z kolei w myśl art.

21 ust. 4 cytowanej ustawy, jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie

rolnym powstała wskutek wypadku przy pracy rolniczej lub rolniczej choroby

zawodowej, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się za spełniony, jeżeli

ubezpieczony posiada jakikolwiek okres ubezpieczenia emerytalno-rentowego,

który obejmuje dzień wypadku lub dzień zachorowania na rolniczą chorobę

zawodową. Definicję całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym

zawiera art. 21 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym za całkowicie niezdolnego do pracy

w gospodarstwie rolnym uważa się ubezpieczonego, który z powodu naruszenia

sprawności organizmu utracił zdolność do osobistego wykonywania pracy w

gospodarstwie rolnym. W ocenie Sądu Apelacyjnego, przeprowadzone przez Sąd

Okręgowy postępowanie dowodowe pozwoliło na stwierdzenie, że schorzenia

wnioskodawcy nie czynią go niezdolnym do pracy w gospodarstwie rolnym.

Powołani przez ten Sąd biegli zapoznali się z całokształtem zgromadzonej w

niniejszej sprawie dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu leczenia

stwierdzonych u niego schorzeń i wzięli pod uwagę zarówno charakter jak i

przebieg procesów chorobowych oraz ich wpływ na stan czynnościowy organizmu,

jak również sprawność psychofizyczną, a wszystko w kontekście możliwości

wykonywania przez niego pracy w gospodarstwie rolnym. Sąd stwierdził, że

podstawą przyznania wnioskodawcy w 2004 r. ostatniej renty rolniczej były zmiany

zwyrodnieniowe pourazowe stawu skokowego lewego ze znacznym ograniczeniem

ruchomości i funkcji podporowej kończyny dolnej lewej (k. 60-63 akt rentowych).

4

Natomiast obecnie, w ocenie biegłego z zakresu chirurgii, u wnioskodawcy nie

występuje ograniczenie sprawności w stopniu pozwalającym na przyjęcie

okresowej lub trwałej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.

Może on jedynie wymagać okresowej rehabilitacji ruchowej i farmakoterapii, ale

sprawność ruchowa stawów kręgosłupa, siła mięśniowa i zborność ruchów jest

zachowana. Również pozostali biegli specjaliści z zakresu reumatologii,

gastroenterologii, kardiologii i psychiatrii, biorąc pod uwagę stopień nasilenia

występujących u wnioskodawcy schorzeń, jednoznacznie stwierdzili jego pełną

zdolność do wykonywania pracy rolniczej. W ocenie Sądu Apelacyjnego ustalenie

przez Sąd pierwszej instancji, że wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do

pracy w gospodarstwie rolnym jest prawidłowe, ponieważ dokonane zostało w

oparciu o wnikliwą i wszechstronną ocenę stanu zdrowia wnioskodawcy pod kątem

możliwości wykonywania pracy rolniczej. Tym samym wnioskodawca nie spełnia

przesłanki z art. 21 ust.1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o ubezpieczeniu

społecznym rolników, od której uzależnione jest prawo do renty rolniczej.

Od powyższego orzeczenia wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną

zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w całości. W skardze zarzucił rażące

naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 21 ust. 1 pkt 2, ust. 6 i 7 ustawy z

dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. z 2008 r., Nr 50,

poz. 291 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w poglądzie, że

osoba cierpiąca na wiele schorzeń nie jest osobą niezdolną do pracy jeśli

poszczególne schorzenia badane z osobna nie wskazują na taką niezdolność, a

nadto na przyjęciu że wnioskodawca jest zdolny do pracy w gospodarstwie rolnym,

pomimo że wymaga on leczenia operacyjnego oraz ujawniło się wiele nowych

schorzeń; art. 20, 21 i 22 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto

powołał naruszenie przepisów postępowania - art. 227 k.p.c. w związku z art. 391 §

1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie całego materiału

dowodowego w tej sprawie, a w szczególności dowodów co do faktów mających

istotne znaczenie w tej sprawie, to jest: wypadku wnioskodawcy w gospodarstwie

rolnym w 1992 r. i jego skutków, w tym powikłań, w zakresie możliwości osobistej

pracy wnioskodawcy na gospodarstwie rolnym, w sytuacji gdy sprawa dotyczyła

5

przyznania renty z tego tytułu; dokumentacji znajdującej się w aktach KRUS,

zwłaszcza k.13, 14, 15-16, 28, 36 - 37, 42, 43, 60 wskazującej na faktyczne

schorzenia wnioskodawcy, ich przebieg i rokowania (zmiany zwyrodnieniowe

kręgosłupa), oraz opinii biegłych, a zwłaszcza ich wniosków wydanych w

poprzednim postępowaniu przed Sądem Okręgowym do sygn. akt VI U /…/;

dokumentacji dostarczonej do akt niniejszej sprawy przez wnioskodawcę, a w

szczególności k. 69, 70, 71, 74, 80, 93, 98 wskazującej na to, że wnioskodawca jest

osobą niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym (jak również do podjęcia innej

pracy zarobkowej), w sytuacji gdy dotychczasowy przebieg chorób wnioskodawcy,

ich rozwój, efekty leczenia (konieczność operacji i diagnostyki) wskazuje na stan

zaawansowania chorób i możliwości pracy wnioskodawcy; art. 217 k.p.c. w związku

z art. 236, art. 233 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. polegające na

braku rozstrzygnięcia o dopuszczeniu czy też odmowie dopuszczenia

przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, w sytuacji gdy Sąd powinien

wypowiedzieć się co do wniosku dowodowego strony - tak wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II PK 125/2007 (OSNP 2009/5-6

poz. 66); art. 227 k.p.c. w związku z art. 233 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

oraz art. 382 k.p.c. poprzez dokonanie ustaleń istnienia przesłanek z art. 21 i 22

ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników wyłącznie

na podstawie opinii biegłych lekarzy, w sytuacji gdy „kwalifikacja niezdolności do

pracy w gospodarstwie rolnym należy do sfery prawa, a nie do oceny biegłych

lekarzy sądowych" - tak Sąd Najwyższy w wyroku z 10 czerwca 1997 r. sygn. akt II

UKN 180/97, to znaczy dokonanie ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o opinie

biegłych z pominięciem pozostałego materiału dowodowego; nieuwzględnieniu

całego materiału dowodowego w sprawie, jak również brak wszechstronnej oceny

wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy; art. 227 k.p.c. w związku z

art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. poprzez

przyjęcie, że opinie biegłych lekarzy „zawierają wyczerpujące i przekonujące

uzasadnienia wysuniętych wniosków", podczas gdy opinie te nie uwzględniają

dokumentacji medycznej w sprawie jaka znajdowała się w aktach KRUS,

rozpoznanych schorzeń wnioskodawcy m.in. neurologicznych, a zwłaszcza opinia z

k. 28, która pomija fakt wypadku wnioskodawcy w 1992 r. i schorzeń będących

6

następstwem tego wypadku - przede wszystkim artropatia pourazowa lewego

stawu skokowego, które przez 15 lat były podstawą do wypłaty wnioskodawcy renty

rolniczej; opinie te są przekonujące, podczas gdy są one sprzeczne z

rozpoznaniami schorzeń wnioskodawcy i wynikami jego badań, pobytami w

szpitalu, m.in. opinie te podzielają ostatnią opinię lekarzy KRUS, który rozpoznał

złamanie kości pięty lewej bez przemieszczenia, podczas gdy jak wynika z akt

KRUS i dotychczasowej dokumentacji medycznej, wnioskodawca doznał złamania

z przemieszczeniem w wyniku czego nastąpiły dalsze komplikacje zdrowotne

uniemożliwiające pracę w gospodarstwie rolnym; art. 227 k.p.c. w związku z art.

232 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. oraz w związku z art. 21 i 22

ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez

przyjęcie, że zgłoszone przez wnioskodawcę zarzuty do opinii psychiatrycznej nie

były merytoryczne, a w związku z tym nie wymagały one wyjaśnienia; pominięcie

dowodu z opinii biegłego neurologa, pomimo że zgłaszane dolegliwości, w tym

zawroty głowy, skierowania do szpitala z przyczyn neurologicznych, jak również

pośrednio opinie biegłych (zaburzenia pamięci, równowagi) wskazywały na

konieczność powołania biegłego tej specjalności; art. 278 k.p.c. w związku art. 227

k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. poprzez

przyjęcie, że powołanie kolejnej opinii biegłego neurologa może nastąpić wyłącznie

wówczas, gdy którykolwiek z powołanych wcześniej biegłych wskazałby na

konieczność przeprowadzenia opinii z tego zakresu, a biegli nie rozpoznali takich

schorzeń, w sytuacji gdy zarówno z dokumentacji dostarczonej przez

wnioskodawcę, a przede wszystkim z dokumentacji akt KRUS w tym opinii biegłych

w sprawie przed Sądem Okręgowym do sygn. akt VI U /…/, wynika że

wnioskodawca od szeregu lat cierpi na schorzenia neurologiczne; art. 232 zdanie 2

k.p.c. oraz art. 286 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. oraz w związku z art. 21 i 23

ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez

niedopuszczenie dowodu ze wspólnej - jednej opinii biegłych, która oceniłaby

sprawność organizmu wnioskodawcy jako całości, uwzględniając ilość schorzeń

wnioskodawcy (ich pogłębianie się), czas ich trwania, z uwzględnieniem specyfiki

pracy na gospodarstwie rolnym; art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niepodanie jakie

przesłanki spowodowały pominięcie całego materiału dowodowego w tej sprawie, w

7

szczególności akt KRUS i dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę oraz z

jakich przyczyn nie uwzględniono faktu, że w 1992 r. wnioskodawca w wyniku

wypadku w gospodarstwie rolnym doznał urazów, które były podstawą wypłaty

renty rolniczej przez prawie 15 lat.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona. W niniejszej sprawie aktualne

jest stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 16 grudnia 1998 r., II

UKN 396/98, (OSNP 2000/4/161), zgodnie z którym jeżeli w odniesieniu do ustaleń

faktycznych wymagających specjalistycznej wiedzy sąd zasięgnął opinii biegłych, to

ewentualne powołanie jeszcze innych biegłych, można by uznać za powinność

sądu tylko wtedy, gdy pierwotna opinia budzi istotne i nie dające się usunąć

wątpliwości, a zainteresowana strona wykazuje nieporadność w zgłaszaniu

odpowiednich wniosków dowodowych. Podobne poglądy były już wielokrotnie

przedstawiane - patrz: wyrok z dnia 7 października 1998 r., II UKN 248/98

(OSNAPiUS 1999 r. Nr 20, poz. 666); wyrok z dnia 2 czerwca 1898 r., II UKN 88/98

(OSNAPiUS 1999 r. Nr 11, poz. 373); wyrok z dnia 16 grudnia 1997 r., II UKN

406/97 (OSNAPiUS 1998 r. Nr 21, poz. 643); wyrok z dnia 14 grudnia 1997 r., II

UKN 394/97 (OSNAPiUS 1998 r. Nr 20, poz. 614); wyrok z dnia 18 września 1997

r., II UKN 260/97 (OSNAPiUS 1998 r. Nr 13, poz. 408). Rozwijając powyższe

stanowisko wskazać należy, że przepis art. 278 § 1 k.p.c. przewiduje, że w

wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd może wezwać jednego lub

kilku biegłych w celu zasięgnięcia opinii. Mimo fakultatywnej formuły przytoczonego

przepisu, sąd musi zwrócić się do biegłego, jeśli dojdzie do przekonania, że

okoliczność mająca istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy

może zostać wyjaśniona tylko w wyniku wykorzystania wiedzy osób mających

specjalne wiadomości. W takim przypadku dowód z opinii biegłego z uwagi na

składnik wiadomości specjalnych jest dowodem tego rodzaju, że nie może być

zastąpiony inną czynnością dowodową ani wnioskowaniem na podstawie innych

ustalonych faktów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1999 r., I

CKN 223/98, Wokanda 2000 nr 3, poz. 7). W niniejszej sprawie skarżący nie widzi

8

różnicy pomiędzy oceną przeprowadzonych dowodów a oceną prawną ustalonego

w sprawie stanu faktycznego. Dlatego też formułuje nieuprawniony wniosek, że

odmowa możliwości dokonania przez sąd oceny opinii biegłych według kryteriów

logicznego myślenia, wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego ogranicza w

istocie kognicję sądu do kwestii proceduralnych i oddaje biegłym władzę

sądowniczą. Wskazać należy, że specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża

się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie

posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami

logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie

się przez sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte

uzasadnienie przyczyn uznania opinii biegłego za przekonującą. Nie budzi

wątpliwości, że w sprawie, której przedmiotem jest prawo do świadczenia

rentowego z rolniczego ubezpieczenia społecznego, warunkująca powstanie tego

prawa i będąca elementem ustaleń faktycznych ocena niezdolności do pracy

wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii

biegłych posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju

schorzeń osoby zainteresowanej. Wprawdzie w ramach przyznanej sądowi

swobody w ocenie dowodów może on i powinien poddać opinie biegłych stosownej

weryfikacji dla uznania ich za przekonujące bądź podlegające zdyskwalifikowaniu,

jednakże nie może opierać się wyłącznie na własnej wiedzy, oderwanej od

specjalistycznej wiedzy medycznej. W żadnym wypadku opinia biegłych, która sądu

nie przekonała, nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana w

całości bądź w zakresie wniosków końcowych, bez posłużenia się wiedzą

specjalistyczną. Taka weryfikacja zgodnych stanowisk wszystkich wydanych w

sprawie opinii, nie wyłączając orzeczeń wydanych w postępowaniu przed organem

rentowym, jest niedopuszczalna. W konsekwencji sąd nie może - wbrew opinii

biegłych, dostarczających sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania

oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju

występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi

dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania pracy rolniczej

bądź braku takiej zdolności - oprzeć się na własnym przekonaniu, zasadach

logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej, które to

9

kryteria ze zrozumiałych względów nie obejmują specjalistycznej wiedzy medycznej

(por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2000 r., II UKN 498/99,

OSNAPiUS 2001 nr 19, poz. 597 i z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 277/04, OSNP 2006

nr 5-6, poz. 97 oraz powołane w nim orzecznictwo). Ponadto nakaz wzięcia za

podstawę wyrokowania stanu rzeczy z chwili zamknięcia rozprawy zgodnie z art.

316 § 1 k.p.c., w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych należy rozumieć z

uwzględnieniem specyfiki postępowania w takiej sprawie. Stan rzeczy, o którym jest

mowa w przepisie art. 316 § 1 k.p.c. należy odnosić do przedmiotu sporu. W

sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiotem sporu jest przedmiot

rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, mówiąc w pewnym uproszczeniu –

prawidłowość tej decyzji. Gdy decyzja jest zaskarżona z tego powodu, że

ubezpieczony kwestionuje przyjętą za podstawę decyzji ocenę jego zdolności

(niezdolności) do pracy stan rzeczy, który sąd winien wziąć pod uwagę w tej kwestii

należy odnieść do daty wydania decyzji. W razie podniesienia okoliczności, które

powstały po dacie wniesienia odwołania, sąd pierwszej instancji nie może orzec na

ich podstawie, tak jakby nakazywała norma z art. 316 § 1 k.p.c. lecz winien jest

uchylić decyzję, przekazać sprawę organowi rentowemu i umorzyć postępowanie

(art. 47714

§ 4 k.p.c.). Gdy nowe okoliczności podnoszone są w postępowaniu

apelacyjnym, tak jak to było w tej sprawie, sąd drugiej instancji nie może wziąć ich

za podstawę wyrokowania. Skarżący przedłożył w postępowaniu apelacyjnym

zaświadczenie (karta informacyjna leczenia szpitalnego) i wyniki badań z okresu

późniejszego nie tylko od daty decyzji lecz i od wyroku Sądu pierwszej instancji.

Podnosi on wprawdzie w skardze, że owe zaświadczenie i wyniki obrazują te same

schorzenia, które były przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem

rentowym i przed Sądem pierwszej instancji, jednakże stan jego zdrowia a ściśle

jego zdolność do pracy rolniczej w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie mogą

podlegać ocenie na podstawie okoliczności tak odległych od daty decyzji. Gdyby

okazało się, że stał się on ponownie niezdolny do takiej pracy, może to być

przedmiotem odrębnego postępowania, a w tej sprawie nie mogło stanowić

podstawy wyrokowania przez Sąd drugiej instancji. Stan zdrowia co za tym idzie

zdolność do pracy są zmienne, również w razie występowania schorzeń

przewlekłych, jak w przypadku ubezpieczonego. Zatem nie jest uzasadniony zarzut

10

wydania rozstrzygnięcia przez Sąd drugiej instancji z pominięciem oceny dowodów

w postaci przedłożonej dokumentacji przez ubezpieczonego. W niniejszej sprawie

biegli sądowi zapoznali się z całokształtem zgromadzonej w niniejszej sprawie

dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu leczenia stwierdzonych u

skarżącego schorzeń i wzięli pod uwagę zarówno charakter jak i przebieg procesów

chorobowych oraz ich wpływ na stan czynnościowy organizmu, jak również

sprawność psychofizyczną, a wszystko w kontekście możliwości wykonywania

przez niego pracy w gospodarstwie rolnym. Z kolei powołane w skardze kasacyjnej

argumenty stanowią polemikę z sądową oceną dowodów. Dokonanie innych

ustaleń odmiennych od ustaleń sądu pierwszej instancji byłoby dopuszczalne i

uzasadnione w szczególności wtedy, gdyby dowody przeprowadzone przez Sąd

pierwszej instancji nie miały jednoznacznej wymowy, a ocena tego sądu była

oczywiście błędna. Zatem przedstawione w skardze argumenty co do trafności

oceny dokonanej przez sąd drugiej instancji, nie uzasadniają stanowiska, że Sąd

ten wykroczył poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c., i nie dają

wystarczających podstaw do zajęcia przez Sąd Najwyższy odmiennego

stanowiska.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814

k.p.c.