II PK 204/11

Sygn. akt II PK 204/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa J. S.

przeciwko Zespołowi Szkół nr 4 w W.

o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 28 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo J. S.

przeciwko Zespołowi Szkół Nr 4 o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne.

Sąd ustalił, że w pozwanej szkole powódka pracowała od 1999 r. na

stanowisku pedagoga szkolnego, posiadając stopień awansu zawodowego

nauczyciel mianowany. Od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. przebywała na

płatnym urlopie dla poratowania zdrowia. Kolejny urlop dla poratowania zdrowia

otrzymała na okres od 1 stycznia 2010 r. do 3 stycznia 2011 r. Z dniem 1 czerwca

2010 r. strona pozwana wypowiedziała powódce stosunek pracy z zachowaniem

okresu wypowiedzenia, wskazując jako podstawę art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty

nauczyciela, a jako przyczynę, wynikającą z zatwierdzonego przez Starostwo

Powiatowe arkusza organizacyjnego, w świetle którego w szkole dochodziło do

zmniejszenia liczby etatów nauczycieli pedagogów. W pozwanej szkole z roku na

rok zmniejszała się liczba oddziałów i tak w roku szkolnym 2008/2009 było ich 38 w

następnym 32, a roku szkolnym 2010/2011 miało być ich już tylko 25. Strona

pozwana w projekcie organizacyjnym na rok 2010/2011 starała się pozyskać

zatwierdzenie na stanowisku pedagoga 36 godzin dydaktycznych, co

odpowiadałoby wymiarowi 1 i ½ etatu. Organ prowadzący ostatecznie zatwierdził

jednak jedynie 1 etat dla pedagoga szkolnego. Z wyjątkiem Zespołu Szkół

Specjalnych w roku szkolnym 2010/2011, we wszystkich szkołach dla których

organem prowadzącym było Starostwo Powiatowe, zatwierdzone zostało tylko po 1

etacie pedagoga na szkołę. Strona pozwana z działającymi u niej związkami

zawodowymi zawarła na piśmie „kryteria brane pod uwagę w przypadku zwolnień

nauczycieli w sytuacji braku godzin dla wszystkich pracujących". W roku 2009

powódka na zwolnieniu chorobowym przebywała 67 dni, a druga osoba zatrudniona

na stanowisku pedagoga, jako nauczyciel kontraktowy M. M., 8 dni. Obie te

nauczycielki współpracowały z Wydziałem Edukacji i Sportu Starostwa, z tym że

współpraca ta z M. M. układała się dobrze, a z powódką dochodziło do

nieporozumień. Na powódkę była jedna skarga rodziców. M. M. angażowała się w

działalność charytatywną. Praca obydwu tych osób była pozytywnie oceniana przez

dyrekcję szkoły. Pracodawca wystąpił do organizacji związkowej, informując o

3

zamiarze i przyczynie rozwiązania stosunku pracy z powódką. W odpowiedzi

związek zawodowy nie wyraził zgody na zwolnienie wnosząc o jej zatrudnienie w

niepełnym wymiarze. M. M. odbywa staż na nauczyciela mianowanego i dalej

kształci się w formie studiów podyplomowych.

W ocenie Sądu rozwiązanie stosunku pracy z powódką było uzasadnione.

Sąd wskazał, że do nauczycieli zatrudnionych w oparciu o inną umowę niż umowa

o pracę, nie stosuje się art. 41 k.p., a tym samym wypowiedzenie podlegało kontroli

wyłącznie pod kątem oceny zasadności wypowiedzenia. Z uwagi na

niekwestionowane zmiany polegające na zmniejszeniu oddziałów, istniały w

pozwanej szkole podstawy do rozwiązania z nauczycielem stosunku pracy w

oparciu o art. 20 ust. 1 pkt 2 KN. Potwierdził to zresztą zatwierdzony arkusz

organizacyjny. W przypadku nauczycieli - pedagogów szkolnych, ocenie w

zasadzie podlegał jedynie wybór nauczyciela do zwolnienia, który nie mógł być

dowolny ani naruszać zasad równego traktowania jak i zakazu dyskryminacji.

Jednolite dla wszystkich zatrudnionych kryteria strona pozwana uzgodniła ze

związkami zawodowymi. Dotyczyły one zasadniczo trzech grup kryteriów, tj.

realizacji zadań, przydatności i dyscypliny w pracy oraz sytuacji materialnej i

rodzinnej. Uwzględniając, że praca obu pedagogów była przez pracodawcę

jednakowo oceniana pozytywnie, że kwalifikacje zawodowe są zbliżone, rację miał

pracodawca wskazując w tych warunkach jako kryterium podstawowe kryterium

przydatności do pracy, o której decydowały absencje chorobowe, dyspozycyjność i

urlopy bezpłatne. Sąd podzielił również argumentację pracodawcy, że nie do

przyjęcia byłoby (z uwagi na urlop dla poratowania zdrowia powódki trwający do

stycznia 2011 r.) rozwiązanie stosunku pracy z M. M., a zatrudnienie na okres od

września do grudnia 2010 r. innego pedagoga. Niecelowe było również

kontynuowanie zatrudnienia dwóch pedagogów w wymiarze po 1 i ½ etatu, bo i tak

w tym wypadku na paromiesięczny dalszy okres trwania urlopu powódki konieczne

byłoby zatrudnienie w to miejsce kogoś innego. Tym samym Sąd wskazał, że

strona pozwana, dla zapewnienia realizacji zadań dotyczących działań

dydaktyczno-wychowawczych i opiekuńczych, przy narzuconych przez organ

prowadzący możliwościach finansowych, dokonała wyboru w postaci dalszego

zatrudniania jednego pedagoga w pełnym wymiarze etatu, jak również trafnie

4

wskazała osobę, z którą należało rozwiązać stosunek pracy. Akceptując powyższą

ocenę Sąd zwrócił również uwagę na korzystniejszą sytuację rodzinną i majątkową

powódki.

Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną Sąd Okręgowy

oddalił apelację powódki od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji i zasądził

od niej na rzecz strony pozwanej 60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję

odwoławczą.

W ocenie Sądu Okręgowego apelacja nie była uzasadniona i jako taka na

podstawie art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu. Sąd odwoławczy w pełni podzielił

ustalenia Sądu Rejonowego. Zaznaczył, że Sąd ten, powołując się uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 r., I PZP 4/06, nie stwierdził generalnie, że do

nauczycieli (z wyjątkiem kontraktowych) nie stosuje się ochrony wynikającej z art.

41 k.p. (chociaż użyte w pisemnym uzasadnieniu sformułowania rzeczywiście w tej

mierze mogły wprowadzać w błąd), ale jedynie, że objęty dyspozycją tego przepisu

zakaz, doznaje ograniczenia w przypadku, gdy istnieją podstawy wskazane w art.

20 ust. 1 pkt 2 KN. Pogląd ten Sąd Okręgowy w pełni podzielił, podkreślając, że

znalazł on pośrednio potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 września

2010 r., II PK 54/10, w którym pogląd z przytoczonej wcześniej uchwały nie został

zanegowany, natomiast podtrzymany został pogląd, że „dla wyłączenia ochrony z

art. 41 k.p. konieczne jest zaistnienie przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2

Karty Nauczyciela.". W tej sytuacji, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej

instancji rozstrzygając sprawę słusznie skupił się na merytorycznych podstawach

przyczyn zwolnienia (rozumiejąc przez to również kryterium doboru pracownika do

zwolnienia).

W ocenie Sądu Okręgowego w tej kwestii Sąd pierwszej instancji trafnie

uznał, że kryteria doboru do rozwiązania stosunku pracy oraz ocena powódki i

drugiej pedagog – M. M. na ich podstawie były usprawiedliwione, a w rezultacie w

okolicznościach sprawy, rozwiązanie stosunku pracy z powódką okazało się

uzasadnione.

W skardze kasacyjnej powódka zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w

całości, zarzucając mu naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię art.

41 w związku z art. 5 k.p. i art. 91 c Karty Nauczyciela oraz art. 73 Karty

5

Nauczyciela, art. 20 ust. 1 pkt 2) Karty Nauczyciela, art. 68 ust. 1 Konstytucji RP,

polegającą na uznaniu, że pracodawca (szkoła) ma prawo rozwiązać stosunek

pracy z nauczycielem mianowanym mimo przebywania tego nauczyciela na

płatnym urlopie dla poratowania zdrowia, albowiem ochrona stosunku pracy

przewidziana w art. 41 k.p. doznaje ograniczenia w przypadku, gdy istnieją

podstawy do rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 20 ust.1 pkt. 2 Karty

Nauczyciela. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, przez

niezastosowanie art. 68 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 41 i art. 5 k.p. i art.

91 c Karty Nauczyciela.

W uzasadnieniu podstawy skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że

powódka bezspornie przebywała na płatnym urlopie dla poratowania zdrowia,

udzielonym w trybie art. 73 Karty Nauczyciela, którego celem jest przywrócenie

zdrowia i podjęcie leczenia przez nauczyciela, a nie wypoczynek. Urlop ten

udzielany jest w związku z postępującą utratą zdrowia przez nauczyciela. Realizuje

on zatem funkcję ochrony zdrowia określoną w art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. W

ramach tej ochrony pracownik uzyskuje pewność, że jego stosunek pracy podlega

szczególnej ochronie w czasie trwania urlopu. Nauczyciel przebywając na płatnym

urlopie dla poratowania zdrowia ma prawo czuć, że jego stosunek pracy jest

chroniony, zwłaszcza że w tym okresie nie ma on prawa poszukiwania nowej pracy

lub podjęcia innego zatrudnienia. Zatem zasada państwa prawa nakazuje, aby

odpowiedniemu ograniczeniu obywatela w jego konstytucyjnych prawach do

poszukiwania pracy i wolności zatrudnienia odpowiadała równoległa ochrona

dotychczasowego stosunku pracy.

Następnie skarżąca, powołując się na wyrok z 21 października 2003 r., I PK

519/02, w którym Sąd Najwyższy uznał, że przy wypowiedzeniu stosunku pracy z

nauczycielem mianowanym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela

stosuje się ochronę przewidzianą w art. 41 k.p., stwierdziła, że Sąd Okręgowy

nietrafnie uznał, że zakaz z art. 41 k.p. jest ograniczony w przypadku, gdy istnieją

podstawy wskazane w art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela. Zdaniem strony

skarżącej takie ograniczenia mogą istnieć jedynie w przypadku rozwiązania

stosunku pracy w trybie art. 20 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, tj. całkowitej

likwidacji szkoły. Dlatego Sąd Najwyższy w wyrokach z 20 kwietnia 2001 r., I PKN

6

377/00, 19 września 1996 r., I PRN 70/96, i z 7 listopada 1995 r., I PRN 83/95,

wskazał, że nauczyciela przebywającego na urlopie dla poratowania zdrowia

można zwolnić tylko w przypadku całkowitej likwidacji Szkoły (a nie zmniejszenia

stanu oddziałów). Wobec tego, zdaniem skarżącej, mając na uwadze konstytucyjną

zasadę ochrony zdrowia należy przyjąć, że istotą urlopu dla poratowania zdrowia

jest ochrona zdrowia, a nie wypoczynek. Dlatego też możliwość rozwiązania

stosunku pracy z nauczycielem mianowanym w trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty

Nauczyciela doznaje ograniczenia na podstawie art. 41 k.p., w związku z art. 5 k.p.

i art. 91 c Karty Nauczyciela w trakcie przebywania tego nauczyciela na urlopie dla

poratowania zdrowia.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o jej oddalenie. Pozwana

wskazała, że nie zachodzi naruszenie przepisów wskazanych w podstawie skargi.

Jej zdaniem, przyjęcie stanowiska odmiennego niż w zaskarżonym wyroku

doprowadziłoby to do tego, że pozwana mimo posiadania tylko jednego etatu

pedagoga musiałaby pozostawić w zatrudnieniu powódkę, która przebywałaby

jeszcze przez pół roku na urlopie dla poratowania zdrowia i co do której dopiero po

tym okresie lekarz podejmowałby decyzję co do jej zdolności do podjęcia pracy. W

rezultacie szkoła pozostawałaby w rzeczywistości bez pedagoga lub musiałaby

zatrudnić na ten czas innego pedagoga, co pozostawałoby w sprzeczności z

racjonalną gospodarką już i tak okrojonymi środkami finansowymi oraz z

wytycznymi organu prowadzącego. Pozwana szkoła musiałaby też rozwiązać

stosunek pracy z nauczycielką, która wykonywała pracę bez zarzutu, była

dyspozycyjna i zaangażowana w pracy i której czas niezdolności do pracy (nie

wliczając urlopów dla poratowania zdrowia) był znacznie mniejszy niż powódki, i

która wreszcie znajdowała się w gorszej sytuacji osobistej i materialnej niż

powódka. W takiej sytuacji korzystanie z ochrony przewidzianej w art. 41 k.p.

stanowiłoby łamanie wymagań obiektywnego wyboru do zwolnienia z pracy i

naruszałoby art. 8 k.p., albowiem nauczyciele pozostający na urlopie dla

poratowania zdrowia korzystaliby ze swojego prawa z naruszeniem zasad

współżycia społecznego oraz sprzecznie ze społeczno - gospodarczym

przeznaczeniem tego prawa, tym bardziej, że wypowiedzenie stosunku

nauczycielowi mianowanemu dopuszczalne jest tylko raz w roku szkolnym.

7

Skarżąca podniosła również, że skoro przepisy o zwolnieniach grupowych,

zarówno w zakresie zwolnień grupowych jak i indywidualnych z przyczyn

niedotyczących pracowników, przewidują dopuszczalność wypowiedzenia stosunku

pracy w trakcie usprawiedliwionej nieobecności i urlopu, to w żadnym razie nie

można zgodzić się z tym aby nauczyciele podlegali tak dalekiej ochronie, iż

możliwość ta zostałaby wyłączona w sytuacjach, o których mowa w art. 20 ust. 1

pkt 2 Karty Nauczyciela. Poza tym, przepisy Karty Nauczyciela w sposób zupełny

regulują wszelkie kwestie dotyczące rozwiązania stosunków zatrudnienia opartych

na mianowaniu, a co za tym idzie nie mają do nich zastosowania przepisy kodeksu

pracy. Karta Nauczyciela w istotnych zakresach dotyczących istnienia i trwałości

stosunku pracy z mianowania ma charakter zupełny i wyczerpujący i jedynie

wyjątkowo i w sposób wyraźny odsyła do stosowania niektórych ściśle wskazanych

przepisów Kodeksu pracy. Potwierdzeniem powyższego jest choćby wprowadzenie

do Karty Nauczyciela ust. 5a w art. 20 dotyczącym obowiązku konsultacji zamiaru

wypowiedzenia nauczycielowi stosunku pracy wyłącznie z przyczyn określonych w

art. 20 ust. 1 pkt 2 KN.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z ustalonym stanowiskiem Sądu

Najwyższego, nauczycielowi spełniającemu wymagania określone w art. 73 ust. 1

ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006

Nr 97, poz. 674 ze zm.; powoływanej dalej, jako: „Karta Nauczyciela” lub „KN”)

przysługuje pełna ochrona trwałości stosunku pracy w okresie urlopu dla

poratowania zdrowia, z wyjątkiem sytuacji gdy dochodzi do całkowitej likwidacji

szkoły.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 września 1996 r., I PRN

70/96 (OSNP 1997, nr 7, poz. 113), "kompetencja dyrektora szkoły do rozwiązania

stosunku pracy z nauczycielem w trybie art. 20 [...] Karty Nauczyciela [...] nie

obejmuje - z wyjątkiem sytuacji całkowitej likwidacji szkoły - nauczycieli mających

na podstawie art. 73 ust. 1 tej ustawy roszczenie o udzielenie płatnego urlopu dla

poratowania zdrowia". W uzasadnieniu tej tezy Sąd Najwyższy podkreślił, że

8

przedłożenie przez nauczyciela orzeczenia lekarskiego stwierdzającego potrzebę

udzielenia mu urlopu dla poratowania zdrowia aktualizuje po stronie dyrektora

szkoły obowiązek udzielenia zainteresowanemu, na okres do 1 roku, płatnego

urlopu dla poratowania zdrowia. Użycie w treści art. 73 ust. 1 zdanie pierwsze Karty

Nauczyciela sformułowania, że dyrektor szkoły "udziela urlopu", jest na tyle

jednoznaczne i kategoryczne, że nie pozostawia pracodawcy żadnego luzu

decyzyjnego. Udzielenie urlopu zgodnie z treścią orzeczenia lekarskiego stanowi

więc przedmiot roszczenia pracowniczego, które w razie bezprawnej odmowy

pracodawcy może być dochodzone na drodze sądowej, przy czym wyrok ustalający

obowiązek złożenia przez pracodawcę oświadczenia o udzieleniu urlopu zastępuje

takie oświadczenie. Zdaniem Sądu Najwyższego za taką ochroną przemawia cel

urlopu dla poratowania zdrowia - przeprowadzenie zaleconego leczenia, którego

skuteczność wymaga wykluczenia groźby utraty w tym czasie miejsca pracy

zapewniającego nauczycielowi i jego rodzinie środki utrzymania, ale także

możliwość realizowania zawodowych ambicji. Ponadto nie sposób przyjąć, że

racjonalne byłoby połączenie bezwzględnego obowiązku udzielenia urlopu na

podstawie art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela z równoczesnym zezwoleniem na

rozwiązanie stosunku pracy w trybie jej art. 20 ust. 1. Poza sytuacją likwidacji

szkoły kompetencja dyrektora szkoły, przewidziana w art. 20 ust. 1 Karty, nie

dotyczy zatem nauczycieli korzystających z urlopu dla poratowania zdrowia lub

mających roszczenie o udzielenie takiego urlopu.

Aktualność opisanego zapatrywania Sąd Najwyższy potwierdził w

późniejszym orzecznictwie. W szczególności w wyroku z dnia 20 kwietnia 2001 r., I

PKN 377/00 (OSNP 2003 nr 5, poz. 115, OSP 2004 nr 3, poz. 30), Sąd Najwyższy

popierając tezy cytowanego wyżej wyroku z 19 września 1996 r., odniósł ochronę

trwałości stosunku pracy w okresie rozważanego urlopu także do przeniesienia

nauczyciela w stan nieczynny, wskazując, że przeniesienie nauczyciela w stan

nieczynny po rozpoczęciu urlopu dla poratowania zdrowia jest sprzeczne z celem

tego urlopu i uzasadnia żądanie uznania tego przeniesienia za bezskuteczne.

Także w innych orzeczeniach Sąd Najwyższy potwierdził przedstawiony wyżej

charakter urlopu dla poratowania zdrowia, a zwłaszcza jego roszczeniowy

charakter (zob. np. wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., I PK 47/06, LEX 203383).

9

Takie samo stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w powołanym przez Sąd

Okręgowy wyroku z dnia 9 września 2010 r., II PK 54/10. W jego uzasadnieniu Sąd

Najwyższy wyraźnie stwierdził, że „zgodnie z art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela,

nauczycielowi zatrudnionemu w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony, po

przepracowaniu co najmniej 7 lat w szkole, dyrektor szkoły udziela urlopu dla

poratowania zdrowia, w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia, w wymiarze

nieprzekraczającym jednorazowo roku. Z powołanego przepisu, a także z

utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że prawo do urlopu dla

poratowania zdrowia jest prawem podmiotowym pracownika. W okresie zaś tego

urlopu stosunek pracy nauczyciela jest chroniony. Przeniesienie nauczyciela w stan

nieczynny na jego wniosek (lub wypowiedzenie mu stosunku pracy) po rozpoczęciu

urlopu jest sprzeczne z celem urlopu i uzasadnia żądanie uznania tego

przeniesienia za bezskuteczne (wyrok SN z 20 kwietnia 2001 r. sygn. I PKN 377/00

- OSNP 2003/5/115 i powoływane tam orzecznictwo). Judykatura uznaje, że

dyrektor szkoły jest zobowiązany do udzielenia urlopu i do określenia jego długości

zgodnie z orzeczeniem lekarskim W okresie urlopu nie może zatem zmienić na

niekorzyść warunków zatrudnienia nauczyciela. Urlop dla poratowania zdrowia jest

bowiem usprawiedliwiona nieobecnością w pracy o określonym przez ustawodawcę

przeznaczeniu. Ratio przepisów o omawianym tu urlopie polega właśnie na

umożliwieniu nauczycielowi spokojnego leczenia, w celu uzyskania poprawy

zdrowia bez obawy o dalszą egzystencję materialną.”

Sąd Okręgowy, dokonując oceny prawnej żądania powódki, nie wziął pod

uwagę unormowań zawartych w art. 73 Karty Nauczyciela i związanych z nim

innych regulacji oraz odnoszącego się do nich orzecznictwa. Z przedstawionych

orzeczeń Sądu Najwyższego wynika w szczególności ocena prawna, zgodnie z

którą urlop dla poratowania zdrowia jest usprawiedliwioną nieobecnością w pracy o

określonym przez ustawodawcę przeznaczeniu i z tego względu szczególnie

unormowaną (por. cyt. wyżej wyroki SN z: 20 kwietnia 2001 r., I PKN 377/00 i 9

września 2010 r., II PK 54/10). Tymczasem Sąd Okręgowy, a także wcześniej Sąd

pierwszej instancji, ograniczył się do oceny ogólnych unormowań dotyczących

sytuacji nauczyciela w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, zwłaszcza

w kontekście dopuszczalności stosowania w takiej sytuacji art. 41 k.p., co wobec

10

szczególnego unormowania zawartego w art. 73 KN jest niewystarczające. Sąd

Okręgowy nie dostrzegł także, że powoływane przez niego konkluzje Sądu

Najwyższego, dotyczące możliwości objęcia nauczyciela ochroną szczególną z art.

41 k.p., zawarte w uchwale z 7 grudnia 2006 r., I PZP 4/06 (OSNP 2007, nr 7-8,

poz. 89) oraz w wyroku 9 września 2010 r., II PK 54/10, nie odnosiły się do okresu

korzystania przez pracownika z urlopu dla poratowania zdrowia. W szczególności

Sąd drugiej instancji, formułując zagadnienie prawne rozstrzygane wskazaną

powyżej uchwałą z 7 grudnia 2006 r., zastrzegł, że „w stanie faktycznym

rozpoznawanej sprawy rozwiązanie stosunku pracy z powódką nastąpiło blisko

miesiąc po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia, a w jego trakcie złożono

jej jedynie oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy, co jednak związane jest

ze specyfiką możliwości rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 20 ust. 1 pkt 2

Karty Nauczyciela. Cel urlopu, na którym przebywała powódka nie został zatem

naruszony ani nawet zagrożony.”.

Na koniec należy wskazać, że Sąd Najwyższy wziął pod uwagę

argumentację podnoszącą trudności organizacyjne i zagrożenia dla racjonalnej

polityki personalnej związane ze stosowaniem urlopu dla poratowania zdrowia,

przedstawione w uzasadnieniach Sądów orzekających w niniejszej sprawie i w

odpowiedzi na skargę kasacyjną. Trudności te nie usprawiedliwiają, zdaniem Sądu

Najwyższego, pominięcia przez Sąd Okręgowy przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy

art. 73 KN.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815

§ 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art.

108 § 2 k.p.c. w związku z 39821

k.p.c.