III KRS 9/12

Sygn. akt III KRS 9/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołań K. C., I. T. i M. W.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2011 z dnia … 2011 r.,

w przedmiocie przedstawienia wniosków o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego obwieszczonego w Monitorze Polskim

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r.,

oddala odwołania.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia … 2012 r., Nr …/2011, Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła, że asystent sędziego E. O. zostanie przedstawiona Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego (pkt 1.) oraz postanowiła nie przedstawiać

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

2

sędziego Sądu Rejonowego 22 osób biorących udział w procedurze wyboru

kandydata na urząd sędziego, w tym: K. C. (pkt 7.); I. T. (pkt 19.); M. W. (pkt 21.).

W uzasadnieniu uchwały przedstawiono, że zadaniem KRS był wybór tylko jednej

osoby spośród 23 kandydatów na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym. Dokonując wyboru E. O. uwzględniono w szczególności, że E. O. w

2003 r. ukończyła studia prawnicze z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji

sądowej, we wrześniu 2006 r. złożyła egzamin sędziowski z ogólną oceną dobrą

plus. Po zakończeniu aplikacji sądowej i uzyskaniu wpisu na listę radców prawnych

w okresie od 1 lutego 2007 r. do 19 marca 2007 r. wykonywała zawód radcy

prawnego, świadcząc usługi na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. K. w D. Od 20

marca 2007 r. do chwili obecnej zatrudniona jest na stanowisku asystenta sędziego

w Sądzie Rejonowym w Wydziale Karnym. Praca E. O. na stanowisku asystenta

sędziego została oceniona przez sędzię Sądu Okręgowego wizytator ds. karnych

Sądu Okręgowego w T. M. S. oraz sędziego Sądu Okręgowego M. R. Sędzia M. S.

stwierdziła, że sporządzając projekty uzasadnień kandydatka wykazała się dużą

znajomością przepisów prawa karnego materialnego oraz procesowego, a także

orzecznictwa Sądu Najwyższego. Jest to osoba o wysokiej kulturze osobistej,

bardzo pracowita, kompetentna, chętnie wykonuje polecenia sędziów. Posiada

umiejętność posługiwania się precyzyjnym językiem prawniczym, co w połączeniu z

poziomem znajomości obowiązującego prawa daje efekty w postaci sporządzania

projektów uzasadnień, które niemalże zawsze były w całości akceptowane przez

współpracujących z nią sędziów. Zadaniem wizytatora cechy takie jak pracowitość,

terminowość, samodzielność w połączeniu ze znajomością prawa predysponują ją

do wykonywania obowiązków sędziego. Sędzia M. R. ocenił poziom sporządzanych

przez kandydatkę uzasadnień jako wyróżniający. Stwierdził, że zlecone czynności

wykonywała bezzwłocznie, przeprowadzała wnikliwą i pełną analizę całokształtu

okoliczności danej sprawy, jest osobą bardzo pracowitą, zdolną, odpowiedzialną

oraz zdyscyplinowaną. Posiada wiedzę merytoryczną, którą potrafi dobrze

wykorzystać przez logiczne myślenie i wyciąganie prawidłowych wniosków. Jest

bardzo dobrym organizatorem pracy na swoim stanowisku, nigdy nie miała także

problemów z terminowym wykonywaniem zleconych jej czynności. Zachowanie

kandydatki w stosunku do przełożonych oraz współpracowników nie budzi

3

zastrzeżeń. Zarówno wiedza posiadana przez kandydatkę, jak również jej cechy

osobiste wskazują na duże predyspozycje do pełnienia funkcji sędziego. Kolegium

Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło na temat

kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu

Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na powyższą

kandydaturę 23 głosy „za”, 9 głosów „przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących

się”. Minister Sprawiedliwości pozytywnie zaopiniował tę kandydaturę. Zespół

Krajowej Rady Sądownictwa jednogłośnie przyjął stanowisko o rekomendowaniu

Krajowej Radzie Sądownictwa E. O.

Uzasadnienie uchwały zawiera również ustalenia dotyczące pozostałych

kandydatów.

K. C. ukończyła studia prawnicze w 2000 r. z oceną dobrą. Po odbyciu

aplikacji sądowej we wrześniu 2004 r. złożyła egzamin sędziowski, uzyskując

ocenę bardzo dobrą. Z dniem 2 listopada 2004 r. Minister Sprawiedliwości

mianował ją referendarzem sądowym w Sądzie Rejonowym w K. i została

delegowana do pracy w Ośrodku Ksiąg Wieczystych w N. Od 15 lutego 2005 r.

pracuje w Sądzie Rejonowym w K. w Wydziale Cywilnym, Wydziale Grodzkim i

Wydziale Ksiąg Wieczystych. Praca K. C. na stanowisku referendarza sądowego

została oceniona przez wizytatora ds. ksiąg wieczystych SSO K. D. oraz wizytator

ds. cywilnych SSO G. Ł. SSO K. D. stwierdził, że kandydatka prezentuje wysoki

poziom kultury osobistej, właściwy stosunek do przełożonych i współpracowników,

spokój, opanowanie, rozwagę oraz duże zaangażowanie w bieżącą pracę. Zwrócił

też uwagę na to, że kandydatka wykazuje wysokie predyspozycje osobowościowe

do wykonywania zawodu sędziego. SSO G. Ł. stwierdziła, że wyniki pracy

kandydatki, w szczególności zakres posiadanej przez nią wiedzy, umiejętność

stosowania jej w praktyce, a także zaangażowanie w wykonywaną pracę oraz

umiejętność jej organizacji dają podstawę do powołania jej na stanowisko sędziego.

Kolegium Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło

na temat kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie ogólne Sędziów

Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na

powyższą kandydaturę 19 głosów „za”, 13 głosów „przeciw”, przy braku głosów

„wstrzymujących się”. Minister Sprawiedliwości pozytywnie ocenił powyższą

4

kandydaturę. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa postanowił nie

rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa K. C.

I. T. ukończyła studia prawnicze w 2004 r. z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu

aplikacji sądowej we wrześniu 2007 r. złożyła egzamin sędziowski, uzyskując

ocenę dobrą. Od 19 maja 2004 r. do 23 października 2006 r. pracowała w

sekretariacie Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w M. Od 1 sierpnia

2008 r. pracuje w Sądzie Rejonowym w M. w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich i

Wydziale Cywilnym, a od 7 grudnia 2009 r. w Wydziale Pracy. Praca I. T. została

oceniona przez wizytator ds. z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych

SSO A. B., która stwierdziła, że kandydatka posiada szeroki zakres wiedzy

prawniczej, znajomość przepisów prawa materialnego oraz procesowego,

doświadczenie zawodowe i życiowe, umiejętność posługiwania się językiem

prawniczym oraz, że potrafi dokonywać oceny, jest osobą bardzo pracowitą i

dobrze organizuje sobie pracę. Odznacza się wysoką kulturą osobistą,

terminowością oraz samodzielnością. Kolegium Sądu Okręgowego w T. na

posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło na temat kandydatki opinię

jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego w T.

na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na powyższą kandydaturę 17

głosów „za”, 15 głosów „przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących się”. Minister

Sprawiedliwości pozytywnie ocenił powyższą kandydaturę. Zespół członków

Krajowej Rady Sądownictwa postanowił nie rekomendować Krajowej Radzie

Sądownictwa I. T.

M. W. ukończyła studia prawnicze w 2003 r. z oceną bardzo dobrą. Po

odbyciu aplikacji sądowej we wrześniu 2006 r. złożyła egzamin sędziowski,

uzyskując ocenę bardzo dobrą. W okresie od 15 maja 2006 r. do 28 lutego 2007 r.

była zatrudniona na stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w M. Z

dniem 1 marca 2007 r. została mianowana na stanowisko referendarza sądowego

w Sądzie Rejonowym w M. Początkowo rozpatrywała sprawy w postępowaniu

wieczystoksięgowym w Sądzie Rejonowym w M. a z dniem 16 maja 2007 r. została

przeniesiona do Sądu Rejonowego w T., gdzie orzekała w Wydziale Grodzkim oraz

Wydziale Ksiąg Wieczystych w ½ obciążenia. Od 1 września 2008 r. orzeka w

Wydziale Ksiąg Wieczystych w ramach pełnego etatu. Praca M. W. na stanowisku

5

referendarza sądowego została oceniona przez SSO G. K. oraz wizytator ds.

cywilnych SSO M. S., którzy stwierdzili, że kandydatka spełnia wszystkie

wymagania formalne niezbędne do ubiegania się o powołanie na stanowisko

sędziego sądu rejonowego. Jest to osoba dokładna, sumienna i zdyscyplinowana o

wysokim poziomie kultury osobistej. Nie ma problemów z samodzielnym

podejmowaniem decyzji. Kolegium Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu

22 lutego 2011 r. wyraziło na temat kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną.

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12

kwietnia 2011 r. oddało na powyższą kandydaturę 7 głosów „za”, 25 głosów

„przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących się”. Minister Sprawiedliwości

pozytywnie ocenił powyższą kandydaturę. Zespół członków Krajowej Rady

Sądownictwa postanowił nie rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa M. W.

W uzasadnieniu uchwały przedstawiono, że Krajowa Rada Sądownictwa podjęła

uchwałę, kierując się przyjętą przez Zespół członków KRS listą rekomendacji,

uwzględniającą przede wszystkim ocenę kwalifikacji kandydatów i kryteria

wyrażone w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Krajowa

Rada Sądownictwa uznała, że najlepszą kandydatką spośród wszystkich osób

ubiegających się o wolne stanowisko sędziowskie, jest E. O. Za tą kandydaturą

przemawia najwyższe poparcie środowiska sędziowskiego. Kandydatka uzyskała

również poparcie Prezesa Sądu Rejonowego w M., bardzo pozytywne opinie

sędziego wizytatora oraz sędziów współpracujących z nią w Sądzie Rejonowym w

M. Podkreślono, że większość spraw przygotowywanych przez kandydatkę

cechowała się dużym stopniem skomplikowania zarówno pod względem

faktycznym, jak i prawnym. Sporządzając projekty uzasadnień wykazywała się dużą

znajomością przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, a także

orzecznictwa Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych oraz literatury prawniczej.

Kandydatka bierze bardzo aktywny udział we wszystkich szkoleniach

organizowanych przez Sąd Okręgowy w T. przeznaczonych dla asystentów

sędziego, a także odbyła szkolenie w J. organizowane dla asystentów sędziów

orzekających w wydziałach karnych, stale podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe.

Zwrócono także uwagę na fakt, że kandydatka kilkakrotnie opracowywała tabele i

wykazy spraw nie zakończonych w okresie jednego roku od daty ich wpływu w

6

Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w M., a także redagowała pisma stanowiące

odpowiedzi na skargi i wnioski wpływające do Oddziału Administracyjnego Sądu

Rejonowego w M. Studia prawnicze ukończyła z oceną bardzo dobrą a egzamin

sędziowski złożyła z oceną dobrą plus. Dotychczasowe przygotowanie kandydatki,

zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa, przemawia za powyższą kandydaturą, gdyż

pozostali kandydaci nie uzyskali tak wysokich ocen kwalifikacji zawodowych ani

takiego poparcia środowiska.

Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu … 2011 r. na E. O. oddano 17 głosów „za”,

udzielając jej jednogłośnego poparcia. Na K. C. nie oddano głosów „za”, oddano 2

głosy „przeciw” i 13 głosów „wstrzymujących się”; na I. T. nie oddano głosów „za”,

oddano 2 głosy „przeciw” przy 15 głosach „wstrzymujących się”; na M. W. nie

oddano głosów „za”, oddano 4 głosy „przeciw” przy 13 głosach „wstrzymujących

się” – w rezultacie trzy ostatnie kandydatki nie uzyskały wymaganej bezwzględnej

większości głosów.

Odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa złożyły trzy osoby

których KRS postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP (Dz.U. Nr 126, poz.

714 ze zm.). K. C. odwołała się w zakresie, w jakim Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić E. O. natomiast nie przedstawiać Prezydentowi RP

odwołującej się.

Zarzuciła zaskarżonej uchwale sprzeczność z przepisem art. 35 ust. 2 pkt 1 i

2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa przez błędne

zastosowanie kryteriów, jakimi Krajowa Rada Sądownictwa kierowała się przy

wyborze najlepszego kandydata na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w M. przez: - oparcie dokonanego wyboru na kryterium najwyższego

poparcia środowiska sędziowskiego ze wszystkich zgłoszonych kandydatów

wyrażającego się w wyniku głosowania na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Sądu

Okręgowego w T.; - niewłaściwe zastosowanie kryteriów oceny kwalifikacji

kandydatki i niewłaściwą ocenę kwalifikacji zawodowych odwołującej się przez

pominięcie: bardzo pozytywnej opinii sędziego wizytatora, bardzo dobrej oceny

uzyskanej z egzaminu sędziowskiego, doświadczenia zawodowego dłuższego

stażem i polegającego na samodzielnej pracy orzeczniczej, rekomendacji Prezesa

7

Sądu Rejonowego w K. oraz rekomendacji byłego przewodniczącego Wydziału

Ksiąg Wieczystych a obecnego przewodniczącego Wydziału Cywilnego Sądu

Rejonowego w K. SSR J. C. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej

uchwały w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa

do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego

oddalenie.

I. T. zaskarżyła uchwałę KRS w całości; zarzuciła naruszenie przepisów

prawa procesowego:

a) art. 33 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa przez odstąpienie od wszechstronnego rozważenia

okoliczności sprawy i jej rozpatrzenie w sytuacji braku oceny pracy

kandydatki przez wizytatora ds. rodzinnych i wizytatora ds. cywilnych

oraz braku uzupełnienia materiałów sprawy w tym zakresie, co mogło

mieć istotny wpływ na jej wynik z uwagi na brak pełnej, kompleksowej

oceny kwalifikacji kandydatki, jak również nie wzięcia pod uwagę

doświadczenia zawodowego kandydatki oraz okoliczności

wyróżniających ją spośród innych kandydatów;

b) art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez

niewłaściwe zastosowanie kryteriów wyboru kandydata

rekomendowanego na urząd sędziego z uwagi na nadanie prymatu

opiniom przełożonych oraz ocenie zgromadzenia ogólnego sędziów,

w sytuacji kiedy kryteria te określone przez Radę „poparciem

środowiska sędziowskiego” są kryteriami pomocniczymi w stosunku

do oceny kwalifikacji kandydata, jak również dokonanie oceny

kwalifikacji tego kandydata przez dwóch sędziów, a mianowicie

wizytatora ds. karnych SSO M. S. oraz SSO w SR M. R.,

orzekającego w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w M., który był

bezpośrednim przełożonym kandydata, co mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy.

8

Odwołująca zarzuciła także naruszenie przepisu prawa materialnego – art.

60 Konstytucji RP przez zastosowanie niejednolitych i dyskryminujących procedur

oceny kwalifikacji i pracy kandydatów, a mianowicie dokonanie oceny kwalifikacji

kandydatki odwołującej się, pracującej na stanowisku asystenta sędziego

jednocześnie w wydziałach: cywilnym, pracy oraz rodzinnym i nieletnich przez

wizytatora ds. pracy i ubezpieczeń społecznych w sytuacji, gdy ocena kwalifikacji

kandydatów pracujących na stanowiskach referendarzy sądowych jednocześnie w

wydziałach cywilnych i ksiąg wieczystych opierała się na ocenie pracy

sporządzonej przez dwóch wizytatorów tj. ds. cywilnych i ksiąg wieczystych, jak

również dokonanie kwalifikacji kandydata rekomendowanego na urząd sędziego –

asystenta sędziego pracującego w jednym wydziale – wydziale karnym przez

dwóch sędziów orzekających w wydziałach karnych.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Krajową Radę

Sądownictwa.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego

oddalenie.

M. W. zaskarżyła przedmiotową uchwałę w zakresie, w jakim Krajowa Rada

Sądownictwa postanowiła przedstawić E. O. natomiast nie przedstawić

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Rejonowego M. W. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej uchwale

sprzeczność z art. 35 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez

nieuwzględnienie większego doświadczenia zawodowego odwołującej się, a także

osiągnięcia przez nią lepszej oceny z egzaminu sędziowskiego. Odwołująca się

wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sadownictwa.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego

oddalenie.

W odpowiedzi na odwołania E. O. wniosła: - odnośnie odwołania

wniesionego przez K. C. – o oddalenie odwołania jako nieuzasadnionego; -

odnośnie odwołania wniesionego przez I. T.: o odrzucenie odwołania w części

wykraczającej poza zakres rozstrzygnięcia zawarty w pkt 1 i pkt 19 zaskarżonej

9

uchwały, wobec faktu, że uchwała stała się prawomocna w części obejmującej

rozstrzygnięcia o nieprzedstawieniu wniosku o powołanie do pełnienia urzędu

sędziego tych uczestników postępowania, którzy nie wnieśli odwołania oraz

oczywistego braku interesu prawnego w zaskarżeniu rozstrzygnięcia dotyczącego

pozostałych odwołujących się kandydatek zawartego w pkt 7 i pkt 19 zaskarżonej

uchwały; o oddalenie odwołania w pozostałym zakresie jako nieuzasadnionego; -

odnośnie odwołania wniesionego przez M. W.: o odrzucenie odwołania jako

niespełniającego wymagań określonych w art. 3984

§ 2 k.p.c. w związku z art. 44

ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa (wobec braku wniosku o przyjęcie

odwołania do rozpoznania i jego uzasadnienia); w wypadku uzupełnienia przez

odwołującą się kandydatkę wskazanego braku w terminie – o oddalenie odwołania

jako nieuzasadnionego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa uczestnik postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa może

odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z

prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy zastosowaniu przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 44 ust. 3 tej ustawy).

Określenie sprzeczności uchwały Rady z prawem, która może stanowić

podstawę jej weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno – najogólniej rzecz biorąc –

uwzględniać dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i 187

Konstytucji RP) i ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa) określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, że do

kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena kandydatów do

pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych. Jest to

kompetencja należąca wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której Rada nie

traci ze względu na przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei

rozpatrując odwołanie Sąd Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią

odpowiedzialności za przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie

sędziów. Drugi aspekt, zresztą ściśle uzależniony od pierwszego, wiąże się z

10

zasadami postępowania przed Sądem Najwyższym, według reguł postępowania

kasacyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego bo

wyjaśnienie istotnych okoliczności już zostało zakończone w postępowaniu przed

Radą (por. art. 39813

§ 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność z prawem

odnosi się – jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa – do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o sprzeczność z prawem

uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby się do przepisów

postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) to

powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na zawarte

w uchwale Rady rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś chodzi o sprzeczność z prawem

materialnym, polegającą – jak to wynika z art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. – na błędnej

wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, to odwołanie powinno wskazywać

przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały Rady narusza.

Rozpatrzenie według powyższych założeń wszystkich zarzutów każdego z

trzech odwołań od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia … 2012 r. nie

ujawniło sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Rady.

W każdym z rozpatrywanych w sprawie odwołań zarzucono naruszenie art.

35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez nadmierne – zdaniem

odwołujących się – dowartościowanie „poparcia środowiska sędziowskiego”

kosztem kryteriów, które bezpośrednio dotyczą kwalifikacji kandydata na

stanowisko sędziego. Zarówno w takim uogólnionym ujęciu jak w przedstawionej w

poszczególnych odwołaniach argumentacji szczegółowej, odwołujące się nie

wykazały sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem.

Ponieważ w odwołaniach sugeruje się jakąś drugorzędność kryterium

„poparcia środowiska sędziowskiego” tak w odniesieniu do regulacji prawnej (treść

przepisu) jak i w odniesieniu do skonkretyzowanego w zaskarżonej uchwale

zastosowania normy prawa materialnego należało rozważyć obie te kwestie.

Nie ma przekonujących racji teza odwołujących się oparta wyłącznie na

kolejności wymienionych w art. 35 ust. 2 ustawy okoliczności ze stwierdzeniem, że

skoro „ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów”, wymieniono na końcu

przepisu, to znaczy iż jest to okoliczność „ostatniego rzędu”, najmniej ze wszystkich

innych wymienionych w przepisie okoliczności – istotna. Tymczasem wymienione w

11

dwóch punktach art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa okoliczności

nie zostały dookreślone jakimkolwiek zwrotem uzasadniającym ich hierarchizację

czy wzajemne wartościowanie. Wyodrębnienie w osobnym punkcie (2) opinii

kolegium właściwego sądu oraz oceny właściwego zgromadzenia ogólnego

sędziów, nie wskazuje na jakąś deprecjację tej opinii i tej oceny w porównaniu z

doświadczeniem zawodowym, opiniami przełożonych, rekomendacjami,

publikacjami i innymi dokumentami dołączonymi do karty zgłoszenia – o których

mowa w pkt 1 art. 35 ust. 2 ustawy. Porównanie obu zespołów okoliczności

wskazuje wyłącznie na zabieg z zakresu redakcji (techniki legislacyjnej) polegający

na specjalnym (w pkt 2) wyodrębnieniu okoliczności wynikających z przewidzianych

w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych czynności postępowania w

sprawie kandydowania na wolne stanowisko sędziowskie, postępowania

poprzedzającego przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa. Chodzi

mianowicie o uregulowania tej procedury w art. 57 i art. 58 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), w

szczególności procedowanie przed właściwym kolegium sądu (art. 57 § 3) i przed

zgromadzeniem ogólnym sędziów (art. 58 § 2 i § 3).

Jedyną natomiast okolicznością wyróżnioną w art. 35 ust. 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa jest „ocena kwalifikacji kandydatów”, w stosunku do

której ustawa zawiera zwroty wartościujące („Przy ustalaniu kandydatów na liście

zespół kieruje się przede wszystkim – oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto

uwzględnia:”).

Zwrócić przy tym trzeba uwagę na to, że wskazany w odwołaniach przepis

bezpośrednio dotyczy postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez zespół,

którego zadaniem jest przygotowanie sprawy do rozpatrzenia i oceny na

posiedzeniu Rady (por. art. 34 i art. 35 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa). Czynności postępowania przed zespołem, który „opracowuje listę

rekomendowanych kandydatów”, stanowią zatem tylko element konstrukcji

postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa, które kończy uchwała Rady.

Stosownie zaś do art. 33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa Rada

podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy, na podstawie

udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych

12

osób, jeżeli zostały złożone. Ostatecznie zatem rozstrzygnięcie należy do Rady „po

wszechstronnym rozważeniu sprawy”, w którego zakresie powinno znaleźć się

także uwzględnienie okoliczności, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa.

Przechodząc do kwestii subsumcyjnej Sąd Najwyższy nie stwierdził

zarzuconego naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,

gdyż z uzasadnienia uchwały wynika, iż Rada bez naruszenia obowiązku

wszechstronnego rozważania sprawy uwzględniła kwalifikacje kandydatów

„konkurujących ze sobą” do jednego wolnego stanowiska sędziowskiego, a wśród

podlegających rozważeniu okoliczności, miała także na uwadze „ocenę właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów”. Wprawdzie w uzasadnieniu uchwały można

dopatrzyć się, jak to czynią odwołujące się, jakiegoś zaakcentowania znaczenia

„oceny właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów” jednakże z całości

przedstawionej oceny wynika, że ów akcent nie łączy się z jakimkolwiek

pomniejszeniem znaczenia „kwalifikacji kandydatów”, a jest raczej ich dopełnieniem

w analizie wszystkich innych okoliczności, w tym nieznacznych tylko odróżnień w

przymiotach kwalifikacyjnych kandydatów takich jak np. uzyskanie oceny bardzo

dobrej albo dobrej plus na egzaminie sędziowskim. Wysunięte w odwołaniach

zastrzeżenia, stanowią próbę przedstawienia innych ocen wielu zazębiających się

ze sobą okoliczności. Nie są one zasadne, gdyż ocena Krajowej Rady

Sądownictwa została podjęta na podstawie i w ramach należącej do niej

kompetencji.

Niezasadne są także pozostałe zarzuty odwołania I. T. Bezpodstawnie

odwołująca się uważa, że Krajowa Rada Sądownictwa, chociaż rozpatrzyła całą

udostępnioną dokumentację, to powinna ponadto uzyskać jeszcze dalsze opinie

wizytatorów w zakresie pracy odwołującej się w wydziałach cywilnym oraz

rodzinnym i nieletnich Sądu Rejonowego w M. Być może opinie takie byłyby

przydatne gdyby z opinii już przez kandydatkę uzyskanej wynikała negatywna

ocena. Taka kandydatka miałaby wówczas „interes procesowy” w przedstawieniu

dowodu, iż w innej niż dotychczas oceniona, jej pracy sytuacja przedstawia się

inaczej. W tym wypadku tak jednak nie jest skoro odwołująca się podkreśla, że

według opinii wizytatora uwzględnionej przez Krajową Radę Sądownictwa została

13

oceniona „bardzo pozytywnie” a ponadto wskazuje się w niej także na pracę

odwołującej się w innych wydziałach Sądu Rejonowego. Nie można zatem uznać,

że spod oceny Krajowej Rady Sądownictwa „umknął” jakiś istotny element tej

oceny. Bezpodstawny jest w tym kontekście zarzut dyskryminacyjnego naruszenia

art. 60 Konstytucji RP, tym bardziej, że owej dyskryminacji dopatruje się odwołująca

ze względu na szersze opracowanie opiniami wizytatorów pracy referendarzy

sądowych, a więc kandydatów zajmujących inne stanowisko niż odwołująca się

(asystent sędziego), a przy tym stanowisko, które nie zostało „wyróżnione” w

zaskarżonej uchwale, której kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie o

przedstawieniu Prezydentowi RP odnosi się do kandydatki, będącej tak jak

odwołująca się I. T., asystentką sędziego.

Z powyższych przyczyn wobec braku wykazania w odwołaniach naruszenia

przez Krajową Radę Sądownictwa prawa Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art.

39814

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.