I UK 376/11

Sygn. akt I UK 376/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. P.

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

o rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 maja 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 maja 2011 r.,

I. oddala skargę kasacyjną;

II. przyznaje adw. B. Z. od Skarbu Państwa (Sądu

Apelacyjnego) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu w postępowaniu kasacyjnym kwotę 120 (sto

dwadzieścia) zł powiększoną o obowiązującą stawkę podatku od

towarów i usług.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie J. P. od

decyzji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 8 września 2009 r.

odmawiającej prawa do renty rolniczej z uwagi na nieuznanie wnioskodawczyni za

całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny, po uzupełnieniu

postępowania dowodowego kolejnymi opiniami biegłych, oddalił apelację

wnioskodawczyni.

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie przepisów

postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a

mianowicie: 1) art. 67 § 2, art. 68, art. 89 § 1, art. 126 § 3 w związku z art. 379 pkt 2

i z art. 378 § 1 oraz w związku z art. 386 § 2 k.p.c., poprzez zaniechanie uchylenia

wyroku Sądu pierwszej instancji i zniesienia postępowania w tym zakresie, mimo że

postępowanie to jest dotknięte nieważnością, którą Sąd drugiej instancji powinien

wziąć pod rozwagę z urzędu, a która jest wynikiem braku należytego umocowania

pełnomocnika organu rentowego w postępowaniu przed Sądem Okręgowym; 2)

art. 67 § 2, art. 68, art. 89 § 1 w związku z art. 378 § 1 i z art. 379 pkt 2 k.p.c.,

powodujące nieważność postępowania przed Sądem Apelacyjnym z powodu braku

należytego umocowania pełnomocników organu rentowego przed Sądem drugiej

instancji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego, zniesienie w całości postępowania przed Sądami obu instancji od

wniesienia odpowiedzi na odwołanie oraz o przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w postępowaniu przed

Sądem Okręgowym do odpowiedzi Kasy na odwołanie wnioskodawczyni został

załączony dokument zatytułowany „pełnomocnictwo procesowe". Na dokumencie

tym widnieje data „8 października 2009 r." oraz pieczęć imienna o treści: „Zastępca

Kierownika. Mgr M. G." oraz podpis. Wskazane wyżej pismo nie odwołuje się w

swej treści do pełnomocnictwa, które miałoby być udzielone powyższemu zastępcy

kierownika, a do dokumentu tego nie załączono również takiego pełnomocnictwa.

3

Nie wykazano zatem, iż zastępca kierownika Placówki Terenowej w Z. był

uprawniony do udzielenia pełnomocnictwa procesowego w imieniu Prezesa Kasy

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w celu reprezentowania tego organu

rentowego w postępowaniu dotyczącym odwołania od decyzji Prezesa. Również

drugi dokument zatytułowany „pełnomocnictwo procesowe” opatrzony datą 9

października 2009 r. i pieczęcią imienną o treści: „Kierownik. Mgr K. M.” oraz

podpis nie zawiera w swej treści powołania pełnomocnictwa, w oparciu o które

osoba ta ustanowiła pełnomocnika procesowego ani takiego pełnomocnictwa nie

załączono. Nie wykazano zatem, że osoba udzielająca pełnomocnictwa sama

została do tego umocowana. Do żadnego z tych dokumentów nie dołączono

również pełnomocnictwa pochodzącego od Prezesa Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego jako osoby pełniącej funkcję organu państwowej

jednostki organizacyjnej, reprezentowanej w tym postępowaniu. Z kolei w

postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym zostały złożone dwa pisma zatytułowane

„pełnomocnictwo procesowe” zawierające pieczęć o treści: „Dyrektor S. Z.’ oraz

podpis. W ich treści znajduje się odwołanie do pełnomocnictwa udzielonego

wskazanemu dyrektorowi, którego jednak nie dołączono. Również zatem nie

wykazano, że osoba udzielająca pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania

organu rentowego była umocowana do tej czynności, gdyż po pierwsze - nie

wykazała swojego umocowania do ustanawiania pełnomocników procesowych

przez załączenie udzielonego jej pełnomocnictwa oraz po drugie - nie

przedstawiono dokumentu, z którego wynikałoby, że pierwsze z pełnomocnictw

stanowiących podstawę do umocowania kolejnych pełnomocników włącznie z

dyrektorem oddziału regionalnego, zostało udzielone przez osobę pełniącą funkcję

Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. W rezultacie nie zostało

należycie wykazane, że osoba udzielająca pełnomocnictwa do reprezentowania

organu rentowego w postępowaniu apelacyjnym sama jest do tego umocowana.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że z zestawienia art. 2 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz § 2

ust. 2 statutu nadanego Kasie zarządzeniem nr 14 Ministra Rolnictwa i Rozwoju

Wsi z dnia 20 maja 2010 r. wynika, że Prezes Kasy jest organem państwowej

jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 67 § 2 k.p.c., zobowiązanym do

4

wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności

procesowej (art. 68 k.p.c.). Z kolei ustanowiony przez niego pełnomocnik

obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy

pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis (art. 89 § 1

k.p.c.). Zatem wynikający z art. 89 § 1 k.p.c. obowiązek wykazania umocowania

pełnomocnika obejmuje również konieczność wykazania źródła umocowania,

sięgającego do osoby mocodawcy. W tym zakresie skarżąca powołała się na

poglądy wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 r., I CSK

304/08, uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 stycznia 2009 r., III CZP 118/08

oraz w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., II UK 316/10.

Skarżąca wywiodła, że w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że po

pierwsze - o nieważności postępowania decyduje waga uchybień procesowych, a

nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wynikać (art. 3983

k.p.c.), a po drugie - w

skardze kasacyjnej strona może powoływać się na naruszenie przepisów

procesowych dotyczących strony przeciwnej, jeżeli uchybienie to spowodowało

nieważność postępowania (tak w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia

2003 r., I PK 117/03; z dnia 13 lutego 2004 r., IV CK 269/02; z dnia 23 marca

2006 r., IV CSK 115/05; z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06 i orzeczeniach w

nim powołanych oraz postanowieniu tego Sądu z dnia 27 lutego 1997 r., IIK CKN

6/97).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona.

W myśl art. 3981

§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od prawomocnego

wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Zgodnie z art. 3983

§ 1 k.p.c.

podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego (pkt 1) lub

przepisów postępowania, jeżeli to ostatnie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy (pkt 2). Stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje

skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a w

granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność

postępowania. Granice podstaw kasacyjnych wyznaczone są przez sposób ujęcia

5

przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, których naruszenie zarzuca

się zaskarżonemu wyrokowi oraz ich uzasadnienia (art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c.).

Chodzi zatem o wywiedzenie, na czym - zdaniem skarżącego - polega obraza

przez sąd drugiej instancji konkretnych przepisów przytoczonych w podstawach

kasacyjnych i wykazanie - w przypadku podstawy określonej w art. 3983

§ 1 pkt 2

k.p.c. - że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczone

przepisy wskazują, że w postępowaniu kasacyjnym zarzut nieważności może

dotyczyć bezpośrednio tylko postępowania przed sądem drugiej instancji. W

judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się (aczkolwiek wyrażane jest również

stanowisko odmienne) i skład rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną do poglądu

tego się przychyla, że skoro Sąd ten jest zobowiązany do rozważenia z urzędu w

ramach granic zaskarżenia nieważności postępowania zachodzącej przed sądem

drugiej instancji, przeto skarżący może powoływać się na taką nieważność

niezależnie od tego, czy dotyka ona jego czy też strony przeciwnej (por. między

innymi postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 lutego 1997 r., III CKN 6/97,

LEX nr 78446 i z dnia 9 grudnia 2011 r., II UZP 7/11, LEX nr 1106740 oraz wyroki

tego Sądu: z dnia 13 lutego 2004 r., IV CK 269/02, LEX nr 151640; z dnia 15

czerwca 2005 r., II PK 274/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz. 41; z dnia 23 marca 2006 r.,

IV CSK 115/05, LEX nr 182902; z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP

2008 nr 3-4, poz. 27; z dnia 18 sierpnia 2009 r., I PK 51/09, OSNP 2011 nr 7-8,

poz.100; z dnia 6 kwietnia 2011 r., II UK 316/10, LEX nr 787086; I UK 16/11, LEX

nr 1084698; z dnia 3 sierpnia 2011 r., I UK 16/11, LEX nr 1084698; z dnia 12

grudnia 2011 r., I UK 133/11, niepublikowany). Przyjmuje się również, że ponieważ

uchybieniom sądu drugiej instancji prowadzącym do nieważności postępowania

przed tym sądem ustawodawca nadał tak istotne znaczenie, iż są one

uwzględniane przez Sąd Najwyższy niezależnie od przytoczenia stosownego

zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.,

należy przyjąć, że przy ich wystąpieniu zbędne jest wykazywanie, iż mogły mieć

istotny wpływ na wynik sprawy.

Inaczej jest natomiast z zawartym w skardze kasacyjnej zarzutem

nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. W judykaturze Sądu

Najwyższego zdecydowanie przeważa stanowisko, że nieważność postępowania

6

nieuwzględniona przez sąd drugiej instancji z urzędu lub na zarzut strony stanowi

uzasadnioną podstawę skargi tylko wtedy, gdy miała znaczenie dla wyniku sprawy

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC

1998 nr 5, poz. 81; z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 600/97, OSP 1999 nr 3, s. 58; z

dnia 18 stycznia 2005 r., II PK 151/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 262; z dnia 11

grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz. 27; z dnia 8 maja 2007, II PK

297/06, M.Prawn. 2007 nr 11, s. 587; z dnia 22 lutego 2011 r., II UK 290/10, LEX nr

817531; z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 11/11, LEX nr 1043978). Skoro bowiem

skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji, przeto wyłączone

jest bezpośrednie badanie w postępowaniu kasacyjnym naruszenia przepisów

postępowania przez sąd pierwszej instancji, w tym prowadzących do nieważności

postępowania. Kwestia ta może podlegać badaniu i rozpoznaniu przez Sąd

Najwyższy jedynie pośrednio, poprzez przytoczenie przez skarżącego w ramach

drugiej podstawy z art. 3983

§ 1 k.p.c. stosownego zarzutu naruszenia przez sąd

odwoławczy art. 378 § 1 lub art. 386 § 2 k.p.c. i wykazanie, że to uchybienie sądu

drugiej instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co prawda skarżąca

na okoliczność tę się powołuje, jednakże nawet nie podejmuje próby wykazania,

jaki wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć niezastosowanie przez Sąd odwoławczy

art. 386 § 2 w związku z art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 2 k.p.c, skoro

zarzucana przez nią nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji

miała polegać na nienależytym umocowaniu pełnomocnika organu rentowego, a

zatem strony, która sprawę „wygrała” przed Sądami obu instancji, zaś skarżąca nie

twierdzi, że ewentualne uchybienie procesowe dotyczące strony przeciwnej

wpłynęło w jakikolwiek sposób na jej uprawnienia. Z tego względu zarzut

nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji uchyla się spod

kontroli kasacyjnej.

Rozważeniu podlega natomiast zarzut tej nieważności przed Sądem

odwoławczym. Brak należytego umocowania pełnomocnika strony w rozumieniu

art. 379 pkt 2 k.p.c. dotyczy sytuacji, gdy w tym charakterze występowała osoba,

która mogła być pełnomocnikiem, lecz nie została umocowana do działania w

imieniu strony, bądź istniały braki w udzieleniu pełnomocnictwa, lub gdy w

7

charakterze pełnomocnika występowała osoba, która w ogóle pełnomocnikiem być

nie mogła.

Skarżąca w pierwszym rzędzie prezentuje stanowisko, że stroną procesową

w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych jest Skarb Państwa, za którego

czynności procesowe podejmuje organ państwowej jednostki organizacyjnej, z

której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie (art. 67 § 2 zdanie pierwsze

k.p.c.). Organ ten ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy

pierwszej czynności procesowej (art. 68 zdanie pierwsze k.p.c.). Pogląd skarżącej

jest oczywiście błędny, gdyż z art. 460 § 1 k.p.c. wprost wynika, iż w postępowaniu

odrębnym zdolność sądową i procesową ma także pracodawca, chociażby nie

posiadał osobowości prawnej, a w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych

zdolność tę ma organ rentowy. Organ ten jest stroną postępowania stosownie do

art. 47711

§ 1 k.p.c. Pojęcie organów rentowych zostało zdefiniowane w art. 476 § 4

k.p.c., który w pkt 3 uznaje za taki Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego. Oznacza to, że zdolność sądowa i procesowa Prezesa Kasy

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego jako organu rentowego w rozumieniu

art. 460 § 1 k.p.c. ma oparcie bezpośrednio w ustawie, a nie w umocowaniu

pochodzącym od Skarbu Państwa, jak to się dzieje w postępowaniu procesowym

„zwykłym” i której to sytuacji dotyczą powołane przez skarżącą: wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 9 stycznia 2009 r., I CSK 304/08 (LEX nr 490947) oraz

uchwała składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 23 stycznia 2009 r., III CZP

118/08 (OSNC 2009/6/76). Inaczej rzecz ujmując, w postępowaniu odrębnym w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stroną nie jest Skarb Państwa, ale

będący organem rentowym Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

Z tego względu on sam jest mocodawcą, a nie organem państwowej jednostki

organizacyjnej podejmującym czynności procesowe za mocodawcę - Skarb

Państwa. Posiadanie przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

działającego jako organ rentowy zdolności procesowej oznacza zdolność do

dokonywania wszystkich czynności procesowych, łącznie z udzielaniem

pełnomocnictwa procesowego, bez obowiązku wykazania przy pierwszej czynności

procesowej powierzenia tej funkcji. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie

Sądu Najwyższego w odniesieniu do innych organów rentowych (por. np. uchwałę

8

z dnia 3 listopada 2010 r., I UZP 2/10, OSNP 2011 nr 11-12, poz. 156; wyroki: z

dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 172/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 51; z dnia 16 czerwca

2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067; z dnia 3 lutego 2011 r., II UK 258/10, LEX nr

885006; z dnia 13 września 2011 r., I UK 78/11, LEX nr 1084699).

W dalszej kolejności skarżąca upatruje nieważności postępowania w braku

wykazania, że pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania organu rentowego

w postępowaniu apelacyjnym zostało udzielone przez osobę umocowaną

(uprawnioną) do dokonania tej czynności (art. 89 § 1 k.p.c., zgodnie z którym

pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt

sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis

pełnomocnictwa).

Odpowiedzi na pytanie, kto reprezentuje Prezesa Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego w postępowaniu sądowym w sprawie z zakresu

ubezpieczeń społecznych należy poszukiwać w przepisach ustrojowych, a więc w

ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity

tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.) oraz w - obowiązujących w okresie

postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym - aktach wykonawczych do

niej, po pierwsze - statutu stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr 14 Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie nadania statutu Kasie

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.Urz.MRiRW z 2010 r. Nr 10, poz. 10,

powoływanego dalej jako statut) oraz po drugie - regulaminu organizacyjnego

stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie nadania regulaminu

organizacyjnego Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.Urz.PKRUS z

2009 r. Nr 2B, poz. 134 ze zm., zwanego dalej regulaminem). Z regulacji zawartych

w wymienionych wyżej aktach prawnych wynika, iż Prezes Kasy kieruje Kasą oraz

wykonuje zadania przewidziane w ustawie i zadania wynikające z odrębnych

przepisów (art. 59 ust. 3 ustawy). W ramach Kasy wyodrębnia się: 1) centralę; 2)

oddziały regionalne; 3) placówki terenowe; 4) inne jednostki organizacyjne (art. 61

ust. 1 ustawy), a wewnętrzną organizację Kasy określa w statucie właściwy minister

(art. 61 ust. 2 ustawy). Prezes Kasy kieruje nią przy pomocy, między innymi,

dyrektorów oddziałów regionalnych, którzy są wobec niego odpowiedzialni za

9

całość spraw objętych ich zakresem działania (§ 2 ust. 1 pkt 3 statutu i § 5 ust. 1

regulaminu). Oddziały regionalne wraz z podlegającymi im placówkami terenowymi

są jednostkami organizacyjnymi Kasy służącymi do bezpośredniej realizacji zadań

z zakresu ubezpieczenia społecznego rolników oraz innych zadań powierzonych

Kasie do realizacji na podstawie odrębnych przepisów (§ 5 ust. 1 statutu). Prezes

określa, w drodze zarządzenia, organizację wewnętrzną oraz szczegółowy zakres

zadań oddziałów regionalnych i placówek terenowych (§ 5 ust. 5 statutu). Do

kompetencji Prezesa należą sprawy nie przekazane do właściwości innych

organów, a w szczególności udzielanie pełnomocnictw i upoważnień do działania w

jego imieniu, w tym do wydawania decyzji w zakresie ubezpieczenia społecznego

rolników (§ 6 ust. 2 pkt 6 regulaminu). Oddział regionalny wykonuje całokształt

zadań związanych z ubezpieczeniem społecznych rolników oraz inne zadania

wynikające z odrębnych przepisów (§ 30 ust. 1 regulaminu). Do podstawowych

zadań oddziału regionalnego należy, między innymi, w zakresie innych spraw

wynikających z funkcjonowania oddziału regionalnego - reprezentowanie Kasy w

postępowaniu sądowym dotyczącym odwołań od decyzji wydawanych przez

Prezesa (§ 30 ust. 3 pkt 11 lit. a regulaminu). Pracownicy oddziałów regionalnych

wydają decyzje w ramach imiennych upoważnień udzielonych im przez Prezesa

(art. 30 ust. 5 regulaminu). Oddziałem regionalnym kieruje dyrektor oddziału, przy

pomocy zastępców dyrektora i głównego księgowego (§ 31 ust. 1 regulaminu).

Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że nałożenie przez

Prezesa Kasy na oddziały regionalne zadania reprezentowania Kasy w

postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oznacza

umocowanie (upoważnienie) dyrektora takiego oddziału do podejmowania

wszelkich czynności procesowych, w tym udzielania pełnomocnictw procesowych w

tych sprawach. Dyrektor oddziału regionalnego nie działa zatem w granicach

udzielonego mu pełnomocnictwa procesowego, ale posiadanej przez oddział

regionalny zdolności procesowej. Skoro zatem w postępowaniu przed Sądem

drugiej instancji pełnomocnictwo do reprezentowania rolniczego organu rentowego

podpisane zostało przez dyrektora oddziału regionalnego, nie może być mowy o

nieważności postępowania określonej w art. 379 pkt 2 k.p.c. Właśnie do zadań tego

oddziału należy bowiem wykonywanie całokształtu zadań związanych z

10

ubezpieczeniem społecznym rolników oraz reprezentowanie Prezesa Kasy w

postępowaniu sądowym dotyczącym odwołań od wydawanych decyzji. Zbieżny

pogląd został wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 8 lipca 2008 r., II

UK 336/07 (LEX nr 497699) oraz z dnia 17 kwietnia 2009 r., I UK 320/08 (OSNP

2010 nr 23-24, poz. 291), a także w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2009 r., II UK

307/08 (LEX nr 736745). W orzeczeniach tych, zapadłych na tle poprzednio

obowiązujących statutów i regulaminów organizacyjnych Kasy, zawierających - w

odniesieniu do oddziału regionalnego - takie same rozwiązania, jak obowiązujące w

aktualnym stanie prawnym, stwierdzono, że w postępowaniu o świadczenia z

rolniczego ubezpieczenia społecznego Prezes Kasy może działać przy pomocy

dyrektorów oddziałów regionalnych, mających zdolność procesową (art. 47711

w

związku z art. 476 § 4 k.p.c.). Natomiast powoływanie się przez skarżącą na wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2011 r., II UK 316/10 (LEX nr 787086) nie jest

trafne, gdyż zapadł on w sytuacji posłużenia się przez pełnomocnika organu

rentowego wyłącznie fotokopią pełnomocnictwa, bez podpisu mocodawcy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814

k.p.c.