II PK 249/11

Sygn. akt II PK 249/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa R. Polska Spółki z o.o. w S.

przeciwko D. T.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 maja 2012 r.,

skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 30 maja 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od D. T. na rzecz strony

powodowej 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z 30 maja 2011 r. oddalił apelację pozwanej

D. T. od wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z 10 lutego 2011 r., zasądzającego od niej

na rzecz powodowego pracodawcy spółki z o.o. R. Polska w S. odszkodowanie w

kwocie 11.400 zł za nieuzasadnione rozwiązanie przez pozwaną umowy o pracę na

podstawie art. 55 § 11

k.p. Pozwana od 28 czerwca 2010 r. była niezdolna do pracy

i od 26 lipca 2010 r. zasiłek chorobowy wypłacał jej Zakład Ubezpieczeń

Społecznych (dalej: Zakład). Pozwana zamieszkiwała w innej miejscowości i

zwolnienia lekarskie wysyłała pocztą. Nadawała je w ciągu 7 dni od otrzymania

zwolnienia. Pracodawca przekazywał zwolnienia do Zakładu z datą wpływu do

firmy, bez kopert, z których wynikałoby kiedy pozwana zwolnienie wysłała. Zakład

nie dysponując kopertami za datę dostarczenia zwolnienia przyjmował datę wpływu

do pracodawcy i stwierdzając przekroczenie 7-dniowego terminu na dostarczenie

zaświadczenia lekarskiego obniżał zasiłek chorobowy o 25%. Pozwana

interweniowała parokrotnie u pracodawcy i w firmie wykonującej obsługę kadrowo-

płacową pracodawcy kiedy 23 sierpnia 2010 r. otrzymała pierwszy zaniżony zasiłek

chorobowy. 9 września 2010 r. otrzymała kolejny pomniejszony zasiłek chorobowy.

10 września 2010 r. rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy

pracodawcy, wskazując jako przyczynę naruszenie przepisów dotyczących wypłaty

należnego jej zasiłku chorobowego, w wyniku czego doszło do wypłat zasiłku

obniżonego o 25%. Zakład wyrównał pozwanej zasiłki 11 i 29 września 2010 r. po

otrzymaniu od pracodawcy pisma z informacją o datach nadania pocztą przez

pozwaną zwolnień lekarskich. W takim stanie faktycznym Sąd Rejonowy stwierdził,

że rozwiązanie umowy o pracę przez pozwaną w trybie art. 55 § 11

k.p. było

nieuzasadnione i dlatego należało uwzględnić powództwo pracodawcy o

odszkodowanie na podstawie art. 611

k.p. Sąd Okręgowy podzielił to stanowisko.

Zwolnienia lekarskie pozwanej zostały przekazane Zakładowi w terminie, czyli

niezwłocznie, pracodawca jedynie nie podał informacji, że były dostarczane pocztą.

Ewentualne uchybienia ze strony pracodawcy zostały w miarę szybko usunięte a

ich skutki jeżeli nie naprawione w całości (odsetki) to zminimalizowane (wyrównanie

zasiłku nastąpiło w zasadzie w terminie miesiąca). Art. 62 ustawy z 25 czerwca

3

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa (tekst jednolity: Dz.U. 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.; dalej jako

„ustawa” lub „ustawa zasiłkowa”) używa sformułowania „dostarczenie

zaświadczenia lekarskiego”. Wydaje się, że chodzi w nim o datę faktycznego

doręczenia dokumentu pracodawcy. Jeżeli miało to miejsce po 7 dniach od wydania

ubezpieczonemu zwolnienia lekarskiego i jeżeli w wyniku tego doszło do obniżenia

zasiłku, to obowiązkiem ubezpieczonego jest wykazanie Zakładowi, że

niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od

ubezpieczonego - art. 62 ust. 3 - a w przypadku odmowy wystąpienie z formalnym

wnioskiem w trybie art. 63 ust. 1 ustawy. Data nadania zwolnienia przez pocztę nie

jest datą dostarczenia zwolnienia pracodawcy. W pewnych przypadkach może

usprawiedliwiać niezachowanie 7-dniowego terminu (jeżeli np. jak w niniejszej

sprawie pozwana zamieszkuje w innej miejscowości, ale już nie, jeżeli np.

mieszkałaby na tej samej ulicy co pracodawca a zwolnienie wysłała pocztą). Można

tym samym powiedzieć, że uchybienie pracodawcy faktycznie polegało na tym, że

w chwili otrzymania zwolnienia mógł stwierdzić, że jest dostarczone po terminie a

zatem zasiłek chorobowy płatnik obniżył o 25% i aby tego pracownik uniknął, to

powinien wraz ze zwolnieniem przekazać kopertę nadania przesyłki. Nie był to

jednak podstawowy obowiązek pracodawcy w rozumieniu art. 55 § 11

k.p. (nie

mówiąc o jego nasileniu w stopniu ciężkim). Wydaje się, że w rzeczywistości

pozwana zmierzała do korzystnego dla siebie zakończenia stosunku pracy u strony

pozwanej po dokonanym jej ze skutkiem od 1 sierpnia 2010 r. wypowiedzeniu

zmieniającym warunki pracy i płacy.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c., polegające na: a) niedokonaniu ustalenia

treści stosunku pracy łączącego strony i w związku z tym przyjęcie, że nie jest

podstawowym obowiązkiem pracodawcy związanym ze stosunkiem pracy

obowiązek wskazania Zakładowi daty dostarczenia przez pracownika zwolnienia

lekarskiego, w związku z tym nie jest ciężkim naruszeniem tak wskazanego

obowiązku przez pracodawcę uporczywy brak wskazania przez niego terminu

dostarczenia zwolnienia przez pracownika; b) dowolnym przyjęciu i sprzecznie z

4

zebranym w sprawie materiałem dowodowym, że pozwana dostarczyła pracodawcy

zwolnienie lekarskie po terminie wynikającym z art. 62 ustawy zasiłkowej; c)

dowolnym ustaleniu, że uchybienie pracodawcy faktycznie polegało na tym, że w

chwili otrzymania zwolnienia lekarskiego od pozwanej mógł stwierdzić, że jest

dostarczone po terminie a zatem zasiłek chorobowy płatnik zasiłku obniży o 25% i

aby tego pracownik uniknął pracodawca powinien wraz ze zwolnieniem przekazać

kopertę; d) dowolnym nieznajdującym oparcia w materiale dowodowym,

przypuszczeniu Sądu, że pozwana zmierzała w rzeczywistości do korzystnego dla

siebie zakończenia stosunku pracy po dokonanym jej ze skutkiem od 1 sierpnia

2010 r. wypowiedzeniu zmieniającym warunki pracy i płacy;

2. naruszenie prawa materialnego:

– art. 55 § 11

w związku z art. 94 pkt 9a k.p. w związku z art. 62 ust. 2 ustawy

zasiłkowej przez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest podstawowym

obowiązkiem pracodawcy w sprawach związanych ze stosunkiem pracy

prowadzenie dokumentacji pracownika niezbędnej do ustalenia uprawnień do

zasiłków w razie choroby, w szczególności nie jest podstawowym obowiązkiem

pracodawcy wskazanie płatnikowi świadczenia (ZUS) daty dostarczenia przez

pozwaną zwolnienia lekarskiego;

- art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez niezastosowanie, a zatem brak

rozstrzygnięcia sądu odwoławczego dotyczącego naruszenia przez pracodawcę

obowiązków kontraktowych wobec pracownika;

- art. 611

k.p. w związku z art. 55 § 11

k.p. przez niewłaściwe zastosowanie, a to

przez uznanie, że brak było podstaw do rozwiązania umowy o pracę przez

pozwaną w trybie art. 55 § 11

k.p., gdyż nie jest ciężkim naruszeniem

podstawowego obowiązku przez pracodawcę brak jego wiedzy o obowiązku

podawania ZUS właściwej (zgodnej z przepisami) daty dostarczenia pracodawcy

przez pozwaną zwolnień lekarskich, czym strona powodowa spowodowała

trzykrotnie zaniżenie wypłaconego pozwanej zasiłku chorobowego;

- art. 62 ust. 2 ustawy zasiłkowej w związku z art. 57 § 5 pkt 2 w związku z art. 180

k.p.a., przez błędną wykładnię i uznanie, że data nadania zwolnienia lekarskiego

pocztą nie jest z mocy prawa datą dostarczenia zwolnienia pracodawcy, którą to

datę pracodawca miał obowiązek wskazać ZUS.

5

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

istotne zagadnienia prawne: czy określony w art. 62 ust. 2 ustawy zasiłkowej

obowiązek pracodawcy, polegający na podaniu Zakładowi daty dostarczenia

zaświadczenia lekarskiego przez pracownika, w celu ustalenia czy nie zachodzą

przesłanki do obniżenia wysokości wypłaconego zasiłku chorobowego o 25%, jest

podstawowym obowiązkiem pracodawcy wobec pracownika, o którym mowa w art.

55 § 11

k.p., którego ciężkie naruszenie przez pracodawcę uprawnia pracownika do

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia i żądania odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o jej nieuwzględnienie i zasądzenie

kosztów postępowania. Wskazał, że obowiązek pracodawcy, polegający na

podaniu Zakładowi daty dostarczenia zaświadczenia lekarskiego przez pracownika

w celu ustalenia czy nie zachodzą przesłanki do obniżenia wysokości wypłaconego

zasiłku o 25% nie powinien zostać uznany za podstawowy obowiązek pracodawcy

wobec pracownika (art. 55 § 11

k.p.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego została

oddalona.

Obowiązek pracodawcy jest wyraźnie oznaczony w art. 62 ust. 2 ustawy

zasiłkowej i polega na niezwłocznym przekazaniu do Zakładu zaświadczenia

lekarskiego dostarczonego mu przez pracownika, przy czym pracodawca ma podać

datę dostarczenia tego zaświadczenia przez ubezpieczonego. Tak konkretne

określenie obowiązku pracodawcy w tym przepisie zwalnia od poszukiwania

podstawy prawnej tego obowiązku w innym przepisie, zwłaszcza w art. 94 pkt 9a

k.p., jako że dotyczy on obowiązku prowadzenia przez pracodawcę dokumentacji w

sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika.

Jednak przepisy wykonawcze do tego ustawowego obowiązku, czyli

rozporządzenie z 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez

pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz

sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz.U. Nr 62, poz. 286 ze zm.) nie zawierają

regulacji, która dotyczyłaby obowiązku określonego w art. 62 ust. 2 ustawy

6

zasiłkowej. Zasadnie mogło rodzić się pytanie czy jest to zatem podstawowy

obowiązek pracodawcy wobec pracownika i czy jego naruszenie pozwalałoby na

rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 55 § 11

k.p. Można by argumentować, że

podstawowe obowiązki pracodawcy dotyczą stosunku pracy a nie świadczeń z

ubezpieczenia społecznego (chorobowego), które realizuje Zakład. Jednak takie

uproszczenie nie byłoby uprawnione, jako że obowiązków pracodawcy wobec

pracownika nie można redukować tylko do obowiązków związanych ściśle ze

stosunkiem pracy. W przypadku niezdolności do pracy zasiłek chorobowy zastępuje

wynagrodzenie za pracę, stąd reżim ustawy zasiłkowej nakłada na pracodawców

określone obowiązki dla zapewnienia otrzymania przez ubezpieczonego

pracownika zasiłku chorobowego w razie niezdolności do pracy, różnicując

obowiązki pracodawców ze względu na liczbę zatrudnianych ubezpieczonych (art.

62 ust. 2, art. 64). Obowiązki te w ustawie zasiłkowej zostały szczegółowo

określone i warunkowane są określoną sytuację faktyczną, jednak celem regulacji

ustawy jest by ubezpieczony uzyskał świadczenie zasiłkowe w należnej wysokości i

w terminie. Trudno byłoby więc stwierdzić, odnosząc się porównawczo do reguł

wypłaty wynagrodzenia za pracę, że naruszenie określonych w ustawie zasiłkowej

obowiązków nałożonych na pracodawcę nie może być rozważane jako naruszenie

jego podstawowych obowiązków wobec pracownika. Generalnie ujmując na pytanie

czy jest to podstawowy obowiązek pracodawcy odpowiedź musi być pozytywna.

Skoro zasiłek zastępuje wynagrodzenie za pracę i jego wypłata zależy od

przekazania zaświadczenia lekarskiego do Zakładu, to nie można stwierdzić, iż

obowiązek przekazania zaświadczenia lekarskiego do Zakładu nie jest

podstawowym obowiązkiem pracodawcy wobec pracownika. Wątpliwe z tych

przyczyn byłoby przyjęcie, że obowiązki pracodawcy związane z wypłatą zasiłku

chorobowego dla pracownika wykraczają poza podstawowe obowiązki pracodawcy

i tym samym pracownik nie ma możliwości stosowania rozwiązania umowy w trybie

art. 55 § 11

k.p., skoro nie można wykluczyć sytuacji, że niewykonanie lub

nienależyte wykonanie obowiązków przez pracodawcę w tej materii może być

równie bezprawne i ciężkie jak naruszenie obowiązków przez pracownika

uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1

k.p. Kategoryczna więc teza, że obowiązek pracodawcy składający się na

7

zapewnienie pracownikowi zasiłku chorobowego nie jest jego podstawowym

obowiązkiem mogłaby być zasadnie kwestionowana. Nie można bowiem nie brać

pod uwagę, że regulacja opiera się w istocie na zwrotach niedookreślonych

(generalnych), a więc odnosi się do różnych sytuacji faktycznych, których dopiero

indywidualna ocena pozwala na kwalifikację naruszenia przez pracodawcę

podstawowego obowiązku wobec pracownika.

Właściwe jednak określenie podstawowego obowiązku w tym zakresie miało

znacznie kluczowe w ocenie zarzutów materialnych i procesowych skargi

kasacyjnej. Sądy pierwszej i drugiej instancji nie zakwestionowały, że powinność

pracodawcy przekazania do Zakładu w określonym terminie zwolnień lekarskich

składanych przez skarżącą stanowiła jego podstawowy obowiązek. Owszem Sąd

Okręgowy wyraził lakonicznie zdanie negatywne (uzasadnienie in fine), ale jak się

wydaje dotyczy ono tego, że pracodawca nie miał obowiązku dostarczenia

Zakładowi również kopert, w których skarżąca wysłała pocztą zaświadczenia

lekarskie. Precyzyjnego określenia wymaga zatem pole sporu, gdyż nie doszło do

zaniechania przekazywania przez pracodawcę Zakładowi zaświadczeń lekarskich,

natomiast zarzut skarżącej dotyczy nieprawidłowego przekazania tych

zaświadczeń, gdyż bez podania dat nadania (wysyłania) zaświadczeń lekarskich

pocztą (czyli bez kopert przesyłek pocztowych). Powstaje pytanie czy również takie

zachowanie należało do obowiązku pracodawcy. Wszak szczególny tryb

rozwiązania umowy z art. 55 § 11

k.p. warunkuje wpierw naruszenie obowiązku

przez pracodawcę, a dopiero w dalszej kolejności pozostałe przesłanki (ciężkie

naruszenie obowiązku i wina).

Odpowiedź jest negatywna, gdyż obowiązek pracodawcy z art. 62 ust. 2

ustawy zasiłkowej sprowadza się tylko do „niezwłocznego” przekazania Zakładowi

zwolnienia lekarskiego dostarczonego przez pracownika oraz do podania daty

dostarczenia tego zaświadczenia przez ubezpieczonego. Pracodawca narusza

zatem ten obowiązek tylko wtedy, gdy nie przekazuje „niezwłocznie” zwolnienia

lekarskiego Zakładowi lub gdy podaje nieprawidłową datę dostarczenia mu

zaświadczenia lekarskiego przez ubezpieczonego. W sprawie nie było zarzutu, że

pracodawca nie przekazał niezwłocznie zwolnienia lekarskiego do Zakładu i nie

ustalono, iżby zwolnienie zostało przekazane z naruszeniem tego terminu. Nie było

8

też sporu, w którym skarżąca twierdziłaby, że podane daty dostarczenia

zaświadczeń lekarskich (wpływu) do pracodawcy były inne niż podane Zakładowi

(ustalone). Już tylko to wystarczało do uwzględnienia powództwa i stwierdzenia, że

uprzednie rozwiązanie przez powódkę umowy o pracę bez wypowiedzenia było

nieuzasadnione, albowiem pracodawca nie naruszył swoich obowiązków.

W art. 62 ust. 2 ustawy uregulowane są dwie odrębne sytuacje i

odpowiadające im dwa odrębne terminy dla zachowań pracownika i pracodawcy.

Pierwszy dotyczy pracownika, który ma dostarczyć pracodawcy zwolnienie

lekarskie w ciągu 7 dni od jego otrzymania. Drugi termin dotyczy pracodawcy, który

zwolnienie lekarskie dostarczone przez pracownika ma przekazać niezwłocznie

Zakładowi. To czy pracownik wykona swój obowiązek, tj. czy dostarczy

zaświadczenie lekarskie w ciągu 7 dni nie zależy od pracodawcy. Dopiero po

dostarczeniu zaświadczenia przez ubezpieczonego rozpoczyna się obowiązek

pracodawcy przekazania niezwłocznie Zakładowi tego zaświadczenia z podaniem

daty dostarczenia zaświadczenia przez ubezpieczonego.

Takie rozdzielenie sytuacji i terminów łączy się z sankcją obniżenia zasiłku o

25% w przypadku niedostarczenia zwolnienia lekarskiego w ciągu 7 dni od daty

otrzymania. Odnosi się ona do opóźnienia pracownika a nie pracodawcy. Tylko

niedostarczenie zaświadczenia z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego

prowadzi do zniesienia sankcji obniżenia zasiłku o 25% i wyrównania zasiłku wtedy,

gdy niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od

ubezpieczonego. Nie ma zaś takiej sankcji, gdy pracodawca przekaże zwolnienie z

przekroczeniem terminu, czyli nie „niezwłocznie”. Obniżenie o 25% dotyczy tylko

niedostarczenia zwolnienia lekarskiego przez pracownika w ciągu 7 dni. A contrario

gdy pracodawca nie wykonuje swojego obowiązku w terminie, czyli nie przekazuje

niezwłocznie zaświadczenia lekarskiego dostarczonego przez ubezpieczonego w

ciągu 7 dni, to nie ma podstaw do obniżania zasiłku o 25% za okres od 8 dnia

orzeczonej niezdolności do pracy do czasu dostarczenia zaświadczenia

lekarskiego, gdyż chodzi tu o zachowanie ubezpieczonego pracownika i jego

obowiązek dostarczenia zaświadczenia lekarskiego w ciągu 7 dni od otrzymania

(art. 62 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej).

9

W granicach sporu należy więc stwierdzić, że przepis art. 62 ust. 2 ustawy

zasiłkowej nakłada na pracodawcę obowiązek podania daty dostarczenia

zaświadczenia przez ubezpieczonego, a nie daty wysłania (nadania) przezeń

zwolnienia lekarskiego przesyłką pocztową. Dostarczenie zwolnienia lekarskiego

pracodawcy obciąża pracownika. Analiza obowiązku pracodawcy określona w tym

przepisie nie pozwala przyjąć, że obejmuje on również ustalenie, kiedy pracownik

nadał na poczcie zwolnienie lekarskie. Oczywiście okoliczność ta może nie być

obojętna w ocenie przyczyn niezależnych od ubezpieczonego uzasadniających

wyrównanie mu zasiłku (art. 62 ust. 3), lecz nie rozszerza ona obowiązku

pracodawcy, gdyż ten został jednoznacznie określony i sprowadza się tylko do

podania daty dostarczenia pracodawcy zaświadczenia lekarskiego przez

ubezpieczonego i niezwłocznego przekazania go Zakładowi.

Pracodawca nie jest organem prowadzącym postępowanie administracyjne

w sprawie zasiłku chorobowego lecz wykonuje tylko ściśle określony obowiązek

przekazania niezwłocznie do Zakładu zaświadczenia lekarskiego dostarczonego

mu przez pracownika. Dokonuje w istocie tylko czynności technicznej (art. 62 ust. 2

ustawy). Data nadania zaświadczenia przez pocztę może mieć znaczenie w

postępowaniu przed Zakładem, jednak w tej sprawie o odszkodowanie na

podstawie art. 611

k.p. ocenie podlega jedynie naruszenie obowiązku przez

pracodawcę niezwłocznego przekazania zaświadczenia lekarskiego do Zakładu.

Obowiązek ten rozpoczyna się od dostarczenia zaświadczenia lekarskiego przez

ubezpieczonego i nie obejmuje ustalenia kiedy nadał je na poczcie. Innymi słowy

nieuprawniony jest zarzut skargi, że pracodawca stosuje w tym zakresie procedurę

administracyjną i dlatego na podstawie art. 57 § 5 pkt 2 w związku z art. 180 k.p.a.

miał ustalić i podać Zakładowi daty nadania przesyłek pocztowych przez skarżącą.

Regulacje te mają znaczenie w postępowaniu przed Zakładem, a w tym przypadku

co do możliwości sanacji z art. 62 ust. 3 ustawy zasiłkowej, czyli jako

usprawiedliwienie, że niedostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z

przyczyn niezależnych od ubezpieczonego. Termin dostarczenia zaświadczenia

jako obowiązku ubezpieczonego oznacza się z dniem wpływu (dostarczenia)

zaświadczenia do pracodawcy a nie nadania go na poczcie.

10

O obniżeniu zasiłku chorobowego o 25% decyduje data dostarczenia

zaświadczenia, stąd gdy ubezpieczony wysyła je pocztą w ciągu 7 dni od jego

otrzymania, to ostatecznie w sporze o pełny zasiłek znaczenie może mieć data

nadania na poczcie. Jednak wówczas jest to relacja między ubezpieczonym i

Zakładem w aspekcie usprawiedliwienia niedostarczenia zaświadczenia z przyczyn

niezależnych od ubezpieczonego. Utylitarnie natomiast, jako że trudno odmówić

choremu iżby wysyłał zwolnienia lekarskie pocztą, Zakład może zwracać się do

pracodawców o podanie dat nadania pocztą zwolnień lekarskich (kopert), co jednak

wychodzi poza obowiązek pracodawcy, który ma jedynie podać datę dostarczenia

zaświadczenia (wpływu do pracodawcy), a nie datę nadania na poczcie. Tę

ubezpieczony powinien i może wykazać skoro korzysta z takiej drogi.

Z tych przyczyn nie są zasadne zarzuty materialne skargi. Zarzut naruszenia

art. 55 § 11

w związku z art. 94 pkt 9a k.p. w związku z art. 62 ust. 2 ustawy

zasiłkowej, dlatego że Sąd nie stwierdził, „że nie jest podstawowym obowiązkiem

pracodawcy w sprawach związanych ze stosunkiem pracy prowadzenie

dokumentacji pracownika niezbędnej do ustalenia uprawnień do zasiłków w razie

choroby, w szczególności iż nie jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy

wskazanie płatnikowi świadczenia (ZUS) daty dostarczenia przez pozwaną

zwolnienia lekarskiego”. Z kolei zarzut naruszenia art. 471 k.c. w związku z art. 300

k.p. polega na nieporozumieniu, gdyż nie ma podstaw do stosowania przepisu

prawa cywilnego o obowiązkach kontraktowych pracodawcy wobec pracownika,

gdy te są unormowane przepisami prawa ubezpieczeń społecznych. Przepisy

prawa cywilnego stosuje się odpowiednio sprawach nieunormowanych, a za taką

nie można uznać obowiązku pracodawcy określonego w art. 62 ust. 2 ustawy

zasiłkowej. Skoro zgodnie z nim pracodawca ma podać Zakładowi datę

dostarczenia zwolnienia lekarskiego pracodawcy, a nie datę nadania na poczcie, to

skarżąca nie mogła rozwiązać umowy o pracę na podstawie art. 55 § 11

k.p., czyli

naruszenia przez pracodawcę podstawowego obowiązku łączyć z niepodaniem

przezeń daty nadania przez nią zwolnienia lekarskiego na poczcie. Obowiązek

pracodawcy obejmował podanie daty dostarczenia mu zwolnienia lekarskiego przez

skarżącą. Ten obowiązek nie został naruszony. Według ustaleń skarżąca nadawała

zwolnienia lekarskie na poczcie po kilku dniach od ich wystawienia, co siłą rzeczy

11

nie gwarantowało, że Zakład otrzyma je za pośrednictwem powoda przez upływem

7 dni. Jednak w aspekcie art. 55 § 11

k.p. powoda mógł obciążać tylko brak

niezwłocznego przekazania tych zaświadczeń Zakładowi lub podanie

nieprawidłowej daty dostarczenia zaświadczenia, czego nie stwierdzono. Czym

innym jest to, że powód uległ sugestii Zakładu i uznał za potrzebne podanie mu

również dat nadania zaświadczeń lekarskich na poczcie. Taki obowiązek nie

wynika jednak z ustawy i nie może być ujmowany jako podstawowa powinność

powoda, a tym samym rozważana jako ciężkie naruszenie podstawowych

obowiązków wobec pracownika. Konsekwentnie nie jest zasadny zarzut naruszenia

art. 611

k.p. w związku z art. 55 § 11

k.p. przez niewłaściwe zastosowanie.

Z powyższych motywów nie były zasadne zarzuty procesowe, jako że te

mają znaczenie, gdy uchybienie im mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy

(art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.). O wyniku sprawy decyduje wskazane wyżej prawo

materialne, zatem rozważaną odpowiedzialność za naruszenie obowiązku z art. 62

st. 2 ustawy zasiłkowej warunkowałoby ustalenie, że pracodawca po dostarczeniu

zwolnień lekarskich nie wykonał swoich obowiązków. Tylko taki stan faktyczny

miałby znaczenie i podlegałby ocenie jako naruszenie prawa, a w dalszej kolejności

co do ciężkości tego naruszenia oraz stopnia winy pracodawcy. Zarzuty procesowe

skargi dotyczą innych kwestii. Odnoszone są do sytuacji, które zgodnie z art. 62

ust. 2 ustawy nie obciążają pracodawcy. Pierwszy zarzut procesowy (1a) w istocie

nie jest zarzutem procesowym (z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c.),

lecz oceną prawą, skoro sprowadza się do pytania czy uporczywy brak wskazania

przez pracodawcę terminu dostarczenia zwolnienia lekarskiego stanowi ciężkie

naruszenie podstawowego obowiązku pracodawcy. Podobnie drugi zarzut (1b),

gdyż nie ma sporu co dat w których skarżąca dostarczyła zaświadczenia

pracodawcy, natomiast to, czy stało się to po terminie z art. 62 ustawy dotyczy

oceny prawnej a nie faktycznej. Stwierdzono wyżej, że pracodawca nie miał

formalnego obowiązku przekazywania Zakładowi kopert przesyłek pocztowych,

dlatego w zakresie rozważanej odpowiedzialności odszkodowawczej nie jest też

zasadny trzeci zarzut procesowy (1c). Tak samo jak przypuszczenie Sądu, czy

skarżąca zmierzała do korzystnego dla siebie zakończenia stosunku pracy, gdyż

nie miało to znaczenia w rozstrzyganiu o jej odpowiedzialności na podstawie art.

12

611

k.p., czyli za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 55 § 11

k.p.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814

k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c., przy czym stawkę minimalną ustalono tak jak dla sporu o odszkodowanie za

rozwiązanie umowy o pracę, czyli z uwzględnieniem uchwały powiększonego

składu Sądu Najwyższego z 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22,

poz. 268), jako że przedmiot sprawy jest podobny i brak jest szczególnej regulacji,

aby przyjąć, że spór o odszkodowanie z art. 611

k.p. zależny od rozwiązania

umowy w trybie art. 55 § 11

k.p. uprawniał stosowanie innej stawki.

/tp/