II UK 261/11

Sygn. akt II UK 261/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 marca 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

K. G. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 15

czerwca 2009 r. w części dotyczącej naliczenia wysługi lat, od której zależy

wysokość świadczenia emerytalnego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W

2

petitum odwołania wniósł o zaliczenie okresu służby wojskowej do wysługi, od

której zależy wysokość jego świadczenia emerytalnego z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych z wyrównaniem od 1 marca 2009 r. W odpowiedzi na odwołanie organ

rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując zaskarżoną decyzję.

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.

Sąd Okręgowy ustalił, że K. G. urodził się 6 września 1943 r. W okresie od

22 października 1963 r. do 2 lutego 1979 r. wnioskodawca odbywał zawodową

służbę wojskową. Okres ten został uwzględniony przy ustalaniu prawa do

emerytury wojskowej pobieranej przez K. G. od 1 marca 1979 r., przyznanej przez

Wojskowe Biuro Emerytalne bezterminowo na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia

1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z

2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). W dniu 4 lutego 2009 r. ubezpieczony złożył wniosek

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeliczenie i podjęcie wypłaty emerytury

oraz o jednoczesne powiadomienie Wojskowego Biura Emerytalnego o

konieczności wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej. W dniu 6 kwietnia 2009 r.

K. G. złożył wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którym w celu

naliczenia świadczenia emerytalnego od kwoty bazowej obowiązującej od marca

2009 r. cofnął wniosek wcześniejszy, tj. z 4 lutego 2009 r. W dniu 15 czerwca 2009

r. organ ten wydał zaskarżoną decyzję o przeliczeniu emerytury, którą jednocześnie

na podstawie art. 95 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 roku Nr 153,

poz. 1227 ze zm., powoływanej dalej, jako: „ustawa o emeryturach i rentach z

FUS.”) zawieszono wypłatę świadczenia ze względu na zbieg prawa do dwóch

świadczeń. Przy obliczaniu stażu organ rentowy nie uwzględnił okresu odbywania

przez zainteresowanego służby wojskowej od 22 października 1963 r. do 2 lutego

1979 roku, jako okresu składkowego. Po uzyskaniu z Wojskowego Biura

Emerytalnego informacji o wstrzymaniu wypłaty emerytury wojskowej, w dniu 21

lipca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję o podjęciu wypłaty

świadczenia.

Sąd pierwszej instancji uznał zasadność nieuwzględnienia przez organ

rentowy w decyzji z 15 czerwca 2009 r. przy ustalaniu prawa do emerytury, a ściślej

3

obliczaniu okresu składkowego K. G., okresu odbywania przez niego służby

wojskowej od 22 października 1963 r. do 2 lutego 1979 r. z uwagi na fakt. że

powyższy okres został uwzględniony przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej

pobieranej przez wnioskodawcę od 1 marca 1979 r., tj. rozbieżną interpretację

treści art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.

przez obydwie strony sporu - wnioskodawcę i organ rentowy. Sąd wskazał, że

zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS., okresu czynnej

służby wojskowej w Wojsku Polskim nie uwzględnia się przy ustalaniu prawa do

emerytury oraz obliczaniu jej wysokości, jeżeli z jego tytułu ustalono prawo do

świadczeń pieniężnych określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

żołnierzy zawodowych. Sąd Okręgowy podniósł, że 5 lutego 2009 r. weszła w życie

ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 8, poz. 38), mająca na celu, zgodnie z jej

uzasadnieniem, między innymi umożliwienie emerytowanym żołnierzom i

funkcjonariuszom służb mundurowych, pobierającym emeryturę „mundurową"

zgłoszenia wniosku o przyznanie emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

na zasadach i w wysokości określonych w ustawie emerytalnej. W uzasadnieniu

projektu ustawy rząd wskazał, że w wypadku żołnierzy zawodowych i

funkcjonariuszy służb mundurowych, którzy wstąpili do służby przed 2 stycznia

1999 r., przy ustalaniu emerytury zarówno mundurowej, jak i emerytury z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych uwzględniało się okresy zawodowej służby oraz okresy

składkowe i nieskładkowe wymienione w ustawie emerytalnej. Przepisy ustawy z

dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 166, poz. 1609 ze zm.) wprowadziły od 1

października 2003 r. zasadę, że osoba mająca ustalone prawo do emerytury

„mundurowej" z uwzględnionymi okresami zarówno zawodowej służby, jak i

okresami podlegania ubezpieczeniom społecznym (okresami składkowymi i

nieskładkowymi) nie ma prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych. W związku z tym - jak podkreślił Rząd - do tej grupy

świadczeniobiorców nie miała zastosowania generalna zasada polskiego systemu

emerytalnego, zgodnie z którą (art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej) w razie zbiegu u

4

jednej osoby prawa do kilku świadczeń wypłaca się jedno z tych świadczeń -

wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Wprowadzona nowelizacja oznacza,

że osoba pobierająca emeryturę „mundurową", jeżeli spełnia ogólne warunki do

uzyskania emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, to znaczy w wypadku

mężczyzny, ma co najmniej 25-letni okres składkowy i osiągnięty wiek 65 lat,

będzie mogła wystąpić o przyznanie emerytury z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych. W razie przyznania jej tej emerytury, wypłata emerytury

„mundurowej" zostanie wstrzymana. Innymi słowy, wprowadzona nowelizacja

przywróciła w tym zakresie, zdaniem Rządu, poprzedni stan prawny - sprzed 1

października 2003 r. - zgodnie, z którym w razie zbiegu uprawnień do dwóch

świadczeń zainteresowanemu przysługuje prawo wyboru świadczenia (por. s. 3-4

uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, druk sejmowy nr 1109). Sąd Okręgowy dodał jednak, że

oceniając skutki projektu ustawy nowelizującej z 2009 r. Rada Ministrów stwierdziła,

że skutek finansowy umożliwienia emerytowanym żołnierzom i funkcjonariuszom

służb mundurowych pobierającym emeryturę „mundurową" przyznawania

emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na zasadach i w wysokości

określonych w aktualnie obowiązującej ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

będzie znikomy. Wynikać ma to stąd, że emerytowi „mundurowemu" zgodnie z

obowiązującymi przepisami nie wlicza się do okresu wymaganego do emerytury z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okresu służby mundurowej. Oznacza to

konieczność przepracowania poza służbą mundurową co najmniej 25 dodatkowych

lat w ramach ubezpieczenia pracowniczego. W konsekwencji staż pracy takiego

emeryta musiałby wynieść w sumie co najmniej 40 lat, a jedynie część

ubezpieczeniowa stanowiłaby podstawę naliczenia emerytury z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. W praktyce oznacza to, że liczba takich osób będzie

znikoma (por. s. 11 uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, druk sejmowy nr 1109). Mając na uwadze powyższe, w

ocenie Sądu pierwszej instancji, organ rentowy w sposób prawidłowy interpretuje

jednoznaczną treść art. 5 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. i tym

5

samym zasadnie uznaje, że z brzmienia przywołanego przepisu expressis verbis

wynika konstatacja, że samo ustalenie prawa do emerytury wojskowej z

uwzględnieniem okresu służby wojskowej, tak jak ma to miejscy w przypadku

wnioskodawcy, powoduje brak możliwości uwzględnienia spornego okresu przy

ustaleniu prawa i naliczaniu wysokości świadczenia przyznanego na podstawie tej

ustawy. Indyferentne w tym kontekście jest samo wstrzymanie od 1 sierpnia 2009 r.

wypłaty emerytury wojskowej dla K. G. Ta okoliczność nie wpływa bowiem na fakt

uprzedniego ustalenia prawa do emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresu

służby wojskowej wnioskodawcy (stan tego ustalenia trwa nadal, wnioskodawca nie

utracił wszak prawa do świadczeń określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych, i dlatego pozwala na zastosowanie art. 95 ust.

1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. - w razie zbiegu u jednej osoby prawa

do kilku świadczeń wypłaca się jedno z nich, tj. wyższe lub wybrane przez

zainteresowanego - zakładającej przecież istnienie niejednego, a dwóch

świadczeń). Uwzględniając powyższe rozważania, uznając decyzję Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 czerwca 2009 r. za pozbawioną wad tak

faktycznych, jak i prawnych Sąd Okręgowy na podstawie art. 47714

§ 1 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji wyroku.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł K. G., wnosząc o ponowne

rozpatrzenie jego sprawy. Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną

Sąd Apelacyjny oddalił apelację.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd odwoławczy wskazał, że spór w

przedmiotowej sprawie koncentruje się na kwestii, czy okres odbywania zawodowej

służby wojskowej od 22 października 1963 r. do 2 lutego 1979 r., uwzględniony

przy ustalaniu wnioskodawcy prawa do emerytury wojskowej z zaopatrzenia

emerytalnego, podlega również uwzględnieniu, jako okres składkowy, o którym

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z FUS. przy ustalaniu mu prawa do emerytury z powszechnego systemu

ubezpieczeń społecznych oraz obliczaniu wysokości tego świadczenia. Sąd

Apelacyjny na wstępie wskazał, że art. 5 ust. 2a ustawy emerytalnej wyłącza

uwzględnianie przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich

wysokości okresów składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 6

6

lit. a-e i g ustawy emerytalnej, jeżeli z ich tytułu ustalono prawo do świadczeń

pieniężnych określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których

mowa w art. 2 ust. 2 ustawy emerytalnej. Sąd ten zauważył, że powyższy przepis

realizuje ogólną zasadę, zgodnie z którą za ten sam okres ubezpieczenia

emerytalnego nie mogą jednocześnie przysługiwać dwa świadczenia emerytalne: z

zaopatrzenia emerytalnego osób, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy

emerytalnej oraz z powszechnego systemu emerytalnego. Zasada ta znajdowała

również wyraz w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym

przed zmianą dokonaną art. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 8, poz. 38, nazywanej

dalej ustawą nowelizującą), który stanowił, że świadczenia na warunkach i w

wysokości określonych w ustawie emerytalnej przysługują ubezpieczonym - w razie

spełnienia warunków do nabycia prawa do świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń

emerytalnego i rentowych Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z wyjątkiem

ubezpieczonych, którzy mają ustalone prawo do emerytury określonej w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz w przepisach o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,

Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, obliczonej z uwzględnieniem

okresów składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 7-10 oraz w ust. 2.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, w brzmieniu

sprzed zmiany dokonanej art. 2 ustawy nowelizującej, nie wyłączał nabycia prawa

do emerytury z ustawy emerytalnej przez żołnierza zawodowego, jeżeli okresy

składkowe, o których mowa w tym przepisie (art. 6 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 7-10 oraz art. 2

ust. 2 ustawy emerytalnej) nie zostały uwzględnione przy obliczeniu emerytury tego

żołnierza z zaopatrzenia emerytalnego (por. uchwała SN z dnia 17 lutego 2010 r. w

sprawie II UZP 10/09. publik. LEX nr 555971 oraz wyroki SN: z dnia 18 sierpnia

2010 r. w sprawie II UK 113/09, LEX nr 603837 oraz z dnia 3 lutego 2010 r. w

sprawie II UK 174/09, LEX nr 584203). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

7

wyroku z 6 stycznia 2009 r. w sprawie I UK 178/08 (LEX nr 490375), dopuszczono

w ten sposób możliwość jednoczesnego nabycia prawa do emerytury z

ubezpieczenia społecznego i z zaopatrzenia emerytalnego osób, o których mowa w

art. 2 ust. 2 ustawy emerytalnej wówczas, gdy okresy te (ubezpieczenia i służby)

nie zazębiają się i nie zostały wzajemnie uwzględnione przy ustalaniu prawa do

świadczeń, a każdy z nich jest wystarczający do uzyskania prawa do emerytury w

określonym systemie. Zapatrywanie to, pomimo że zostało wyrażone na gruncie

przepisów ustawy emerytalnej sprzed zmiany art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej,

dokonanej art. 2 ustawy nowelizacyjnej, znajduje nadal oparcie w art. 5 ust. 2 a

ustawy emerytalnej.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego art. 95 ust. 1 w związku z

ust. 2 ustawy emerytalnej Sąd drugiej instancji zauważył, że znajduje on

zastosowanie w przypadku zbiegu u jednej osoby prawa do emerytury lub renty,

określonych w ustawie emerytalnej z prawem do świadczeń przewidzianych w

przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 2 ust. 2

ustawy emerytalnej z wyjątkiem przypadku, gdy emerytura wojskowa lub policyjna

została obliczona według zasad określonych w art. 15a ustawy z dnia 10 grudnia

1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin lub w

art. 15a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Tym samym przepis ten nie

odnosi się do kwestii jednoczesnego uwzględniania tych samych okresów

składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 6 lit. a-e i g ustawy

emerytalnej, do stażu pracy warunkującego ustalenie prawa do dwóch świadczeń

emerytalnych: z zaopatrzenia emerytalnego osób, o których mowa w art. 2 ust. 2

ustawy emerytalnej oraz z powszechnego systemu emerytalnego. Wobec

powyższego brak materialno-prawnych podstaw do twierdzenia w oparciu o art. 95

ust. 2 ustawy emerytalnej, że zastrzeżenia zawarte w art. 5 ust. 2a ustawy

emerytalnej nie dotyczą osoby, której świadczenie emerytalne ustalono według

zasad określonych w art. 15 ustawy z 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

8

zawodowych oraz ich rodzin, nazywanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym,

a zatem okres czynnej (zawodowej) służby wojskowej uwzględnia się takiej osobie,

jako okres składkowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy emerytalnej przy

ustalaniu jej prawa do emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń

społecznych. Ponieważ nie było w niniejszej sprawie przedmiotem sporu, że okres

pełnienia zawodowej służby wojskowej od 22 października 1963 r. do 2 lutego

1979 r. uwzględniony został przy ustalaniu K. G. prawa do emerytury wojskowej z

zaopatrzenia emerytalnego, stosownie zatem do art. 5 ust. 2a ustawy emerytalnej,

okres ten nie podlegał zaliczeniu do okresów składkowych wymaganych do

ustalenia mu prawa do emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń

społecznych oraz obliczania jej wysokości. Zasadnie zatem Sąd Okręgowy uznał,

że brak jest podstaw materialno-prawnych do uwzględnienia w/w okresu pełnienia

przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, jako okresu składkowego przy

ustalaniu mu prawa do emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń

społecznych oraz obliczaniu wysokości tego świadczenia.

Sąd drugiej instancji wskazał, że skoro na dzień wydania zaskarżonej decyzji

z 15 czerwca 2009 r. skarżący miał już ustalone prawo do emerytury wojskowej, a

zatem zachodził zbieg prawa wnioskodawcy do emerytury określonej w ustawie

emerytalnej z prawem do świadczenia przewidzianego w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym osób, o których mowa w art. 2 ust. 2, a emerytura ta nie została

obliczona według zasad określonych w art. 15a ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym, prawidłowo organ rentowy zawiesił wypłatę emerytury z

powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 95 ust. 1 w

związku z ust. 2 ustawy emerytalnej. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji nie

dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 95 ust. 1 i 2

ustawy emerytalnej. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c.

orzekł jak w sentencji wyroku.

W skardze kasacyjnej odwołujący się zaskarżył w całości powyższy wyrok

Sądu Apelacyjnego wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego

rzecz od organu rentowego kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

9

Skarżący zarzucił wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie przepisów

prawa materialnego, tj: (1) art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy emeryturach i rentach z FUS.,

przez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do wysokości świadczenia

przyznanego odwołującemu; (2) art. 5 ust. 2a tej ustawy, w szczególności, przez

jego błędną interpretację w sprawie, polegające na uznaniu, że odwołującemu się

nie przysługuje zaliczenie okresu czynnej (zawodowej) służby wojskowej jako

okresu składkowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy o rentach i

emeryturach z FUS. przy ustalaniu jej prawa do emerytury z powszechnego

systemu ubezpieczeń społecznych.

Ponadto pełnomocniczka skarżącego podniosła zarzut naruszenia „niżej

określonych przepisów prawa procesowego, z uwagi na to, że uchybienie to miało

istotny wpływ na wynik sprawy, to jest na przesłance określonej w art. 398(3) § 1

pkt 1 i 2 kpc”, nie wskazując jednak ani w petitum skargi, ani w uzasadnieniu jej

podstaw, które przepisy postępowania zostały w jej ocenie naruszone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ przedstawione w niej zarzuty

naruszenia przepisów okazały się nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut naruszenia przepisów

postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, jest bezpodstawny, skoro

skarżący nie wskazał konkretnych przepisów kodeksu postępowania cywilnego,

które jego zdaniem zostały naruszone. Spełnienie wymagania przytoczenia

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia polega na tym, że skarżący powinien

wskazać, na której z przewidzianych w art. 3983

§ 1 k.p.c. podstaw kasacyjnych

opiera skargę kasacyjną, następnie przytoczyć - oznaczone numerem artykułu

(paragrafu, ustępu) ustawy - naruszone przepisy prawa i wyjaśnić, na czym ich

naruszenie polega, oraz wykazać, że naruszenie przepisów postępowania mogło

mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2008 r.,

III CSK 104/08, Lex nr 424365). Wymagań tych rozpoznawana skarga w zakresie

podstawy naruszenia przepisów postępowania nie spełnia, a Sąd Najwyższy, jako

sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji

10

zarzutów, stawiania hipotez odnośnie do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa

skargi kasacyjnej bądź zastępowania skarżącego w przytoczeniu przepisów, które

mogłyby być naruszone przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia (art. 39813

§ 1

k.p.c.).

Nieusprawiedliwione są także zarzuty naruszenia przepisów prawa

materialnego. W świetle przyjętych w podstawie zaskarżonego wyroku i

niespornych ustaleń, odwołujący się nabył prawo do emerytury wojskowej

przyznanej przez Wojskowe Biuro Emerytalne bezterminowo na podstawie ustawy

z 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz prawo do

emerytury na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Istota sporu między

stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy odwołującemu się można zaliczyć

przy obliczaniu wysokości emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okres

pełnienia służby wojskowej, z tytułu której nabył prawo do emerytury wojskowej. W

kwestii tej należy wskazać, że zmiana art. 2 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

FUS, wprowadzona powołaną wcześniej ustawą z 2008 r. o zmianie ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązująca od dnia 1 marca 2009 r.

umożliwiła żołnierzom zawodowym uprawnionym do emerytur wojskowych, nabycie

prawa do emerytur z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na warunkach

określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS. Jednocześnie, jak wynika z

art. 5 ust 2a tej ustawy, przy ustalaniu prawa do emerytury i renty i obliczaniu ich

wysokości, okresów o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 lit. a-e i g, nie

uwzględnia się przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich

wysokości, jeżeli z ich tytułu ustalono prawo do świadczeń pieniężnych określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 2 ust. 2 (w

tym emerytowanych żołnierzy, jak skarżący). W tej sytuacji nie ma prawnych

podstaw, do przyjęcia proponowanej w skardze wykładni art. 5 ustawy o

emeryturach i rentach z FUS, według której „ustalone prawo do pobierania

świadczenia emerytalnego z FUS, bez zaliczenia okresów czynnej służby przy

jednoczesnym uprawnieniu do pobierania wojskowego świadczenia emerytalnego,

posiada jedynie osoba, której emeryturę wojskową ustalono na podstawie art. 15a

ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku”. Należy też dodać, że do skarżącego ma

11

zastosowanie art. 95 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS., ustanawiający

zasadę prawa do pobierania jednego świadczenia (wyższego lub wybranego przez

uprawnionego) w sytuacji zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń

przewidzianych w ustawie. Tym samym ubezpieczony uprawniony do świadczenia

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i pobierający to świadczenie, nie może

jednocześnie pobierać emerytury wojskowej, mimo że spełnił warunki do jej nabycia

i prawo to zostało mu przyznane.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.