III KRS 14/12

Sygn. akt III KRS 14/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A. B.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr 10/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 maja 2012 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą Nr 10/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r.

postanowiła:

1) przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w […] E. O. oraz

2

2) nie przedstawiać Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […]: A. B., […].

Krajowa Rada Sądownictwa ustaliła, że na jedno wolne stanowisko

sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […] zgłosiło się dwunastu

kandydatów. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 5 grudnia 2011

r. odbył posiedzenie w przedmiocie przygotowania stanowiska do rozpatrzenia i

oceny na posiedzeniu Rady kandydatów na to stanowisko. Po odbyciu narady i

biorąc pod uwagę kwalifikacje kandydatów potwierdzone wynikami ukończenia

studiów wyższych, ocenami ze złożenia egzaminu zawodowego oraz ich

doświadczenie zawodowe postanowił wystąpić do Krajowej Rady Sądownictwa o

wezwanie wszystkich kandydatów do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu

zespołu w celu przeprowadzenia z nimi rozmów. Po odbyciu tych rozmów, w

których uczestniczyli wszyscy wyżej wymienieni kandydaci za wyjątkiem A. I.

(prawidłowo powiadomiona o terminie posiedzenia zespołu, nie stawiła się) zespół

ocenił, iż zebrane materiały są wystarczające do zajęcia stanowiska i po naradzie,

uwzględniając kryteria wynikające z ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,

przyjął stanowisko o rekomendowaniu Radzie na pierwszym miejscu E. O. (2 głosy

„za”, o głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”) oraz na drugim miejscu K. G.

(1 głos „za”, 0 głosów „przeciw” i 2 głosy wstrzymujące się”). W uzasadnieniu tego

stanowiska podkreślono szerokie i długoletnie doświadczenie zawodowe w

stosowaniu prawa administracyjnego radcy prawnego E. O. Ponadto kandydatka ta

uczestniczyła w szeregu szkoleń i kursów zawodowych, posiada doświadczenie

życiowe, poparcie środowiska sędziowskiego oraz wymaganą wiedzę z zakresu

prawa administracyjnego. Zaprezentowała się także korzystnie w trakcie rozmowy z

zespołem członków Rady. Z kolei druga z rekomendowanych kandydatek, K. G.,

uzyskała bardzo dobrą opinię Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a

ponadto otrzymała drugie w kolejności najwyższe poparcie środowiska

sędziowskiego. Podczas rozmowy z zespołem zaprezentowała się pozytywnie,

przedstawiając swoje doświadczenie zawodowe.

Krajowa Rada Sądownictwa podkreśliła również, że podczas posiedzenia w

dniu 12 stycznia 2012 r. wszechstronnie rozważyła całokształt okoliczności i

3

podzielając stanowisko zespołu uznała, iż w obecnej procedurze najlepszą

kandydatką jest E. O. Rada zważyła, że radca prawny K. G., legitymująca się

porównywalnym do wybranej kandydatki poparciem środowiska sędziowskiego

oraz równie pozytywnymi opiniami o pracy, posiada jednak mniejsze doświadczenie

zawodowe. Rada dodała, iż procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma

charakter konkursowy, a Krajowa Rada Sądownictwa, kierując się kryteriami

ustawowymi, ma za zadanie wybrać najlepszego spośród dobrych i bardzo dobrych

kandydatów. Rada uznała, że ocena kwalifikacji E. O., posiadane przez nią

doświadczenie zawodowe i życiowe, wnioski płynące z opinii na temat jej pracy, a

także uzyskane poparcie środowiska sędziowskiego, przemawiają za

przedstawieniem jej kandydatury do powołania na jedno wolne stanowisko

sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […].

Rada wskazała, że E. O. w 1985 r., ukończyła wyższe studia prawnicze,

uzyskując tytuł magistra prawa z ogólną oceną dobrą. Po odbyciu aplikacji

radcowskiej, złożyła egzamin radcowski z wynikiem pozytywnym i uchwałą Nr

71/90 Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w […] z dnia 19 października 1990

r. została wpisana na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w

[…]. Uchwałą Nr 128/IV/95 Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w […] z dnia

13 listopada 1995 r. została z kolei wpisana na listę radców prawnych prowadzoną

przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w […]. E. O. uczestniczyła w wielu

seminariach i szkoleniach, jak również w kursach języka angielskiego. W 2002 r.

ukończyła Studia Podyplomowe w zakresie Prawa Europejskiego na Wydziale

Prawa Uniwersytetu […]. W 2007 r. ukończyła zaś z wyróżnieniem, otrzymując

najwyższy wynik na egzaminie końcowym, Studium Zamówień Publicznych

zorganizowane przez Centrum Szkoleń Administracji Publicznej. W 2010 r.

kandydatka odbyła też specjalistyczne szkolenia dla mediatorów i uzyskała

Certyfikat Dyplomowanego Mediatora. E. O. posiada różnorodne doświadczenie

zawodowe. W latach 1985 – 1989 pracowała w Urzędzie Gminy w […] na

stanowiskach stażysty i referenta prawnego. Następnie pełniła funkcję Kierownika

Wydziału Zatrudnienia, Spraw Socjalnych w Urzędzie Miejskim w […]. W latach

1991 – 1999 pracowała jako radca prawny w Urzędach Miasta w […]. Od dnia 1

lutego 1999 r. do dnia 15 marca 1999 r. była zatrudniona na 1/2 etatu jako radca

4

prawny w Wojewódzkim Ośrodku Poradnictwa Socjalnego. W okresie od dnia 16

marca 1999 r. do dnia 5 listopada 2000 r. pracowała też na stanowisku radcy

prawnego w Urzędzie Marszałkowskim w […], a od dnia 7 listopada 2000 r. do

chwili obecnej pracuje na stanowisku radcy prawnego w Urzędzie Wojewódzkim w

[…]. Ponadto w wymienionych okresach E. O. wykonywała równolegle pracę radcy

prawnego w wymiarze 1/2 etatu: w latach 1990 – 1995 w Urzędzie Gminy w […], od

dnia 22 listopada 1995 r. do dnia 30 marca 1996 r. w Zakładzie Budynków

Komunalnych III w […], od dnia 1 kwietnia 1996 r. do dnia 31 sierpnia 2002 r. w

Urzędzie Miasta […] oraz w latach 2002 – 2005 w Urzędzie Gminy K. O dnia 1

stycznia 2006 r. kandydatka prowadzi jednocześnie działalność gospodarczą –

Kancelarię Radcy Prawnego, wykonując w ramach tej działalności obsługę prawną

Urzędu Gminy w K. oraz Urzędu Miasta O. – Wydziału Spraw Lokalowych.

W opinii Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] E. O.

spełnia wymogi określone ustawą o ustroju sądów administracyjnych do powołania

na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Posiada

doświadczenie w stosowaniu prawa administracyjnego. Tym samym jej

kandydaturę należy ocenić jako dobrą.

Ocenę kwalifikacyjną kandydatki sporządził sędzia Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […] R. M., który wyraził pogląd, że kandydatka posiada

wiedzę w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych

dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej. Nabyła

doświadczenie prawnicze poprzez udział w charakterze pełnomocnika

procesowego przed sądami powszechnymi i administracyjnymi. Opiniujący

podkreślił, iż za pozytywną rekomendacją przemawiają osiągnięcia zawodowe

kandydatki, które wynikają z dobrego poziomu jej pracy jako pełnomocnika

procesowego oraz uzyskane oceny okresowe. Pozytywną opinię na temat

kwalifikacji i pracy E. O. przedłożył także Dyrektor Wydziału Organizacyjno –

Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego M. Z., który podniósł, że E.O. wykazuje

się w pracy sumiennością, dokładnością i rzetelnością. Jest pracownikiem

kreatywnym i dobrze zorganizowanym. Cechuje ją umiejętność logicznego

rozumowania, szybkość oraz podejmowanie trafnych decyzji. Posiada wiedzę

specjalistyczną z zakresu prawa administracyjnego i administracji publicznej, a

5

umiejętności analityczne, samodzielność oraz inicjatywa pozwalają na pełne

wykorzystanie tej wiedzy w praktyce. Jest osobą odporną na stres, umiejącą radzić

sobie w sytuacjach kryzysowych i trudnych, stale podnoszącą swoje kwalifikacje

zawodowe. Radca prawny E. O. prowadziła również szkolenia z zakresu przepisów

postępowania administracyjnego dla pracowników Urzędu oraz kandydatów do

służby przygotowawczej, a także pracowników samorządu terytorialnego.

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] na posiedzeniu w

dniu 15 września 2011 r. poparło kandydaturę E. O. 3 głosami. W głosowaniu brało

udział 5 członków Kolegium. Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Sędziów

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] w dniu 30 września 2011 r.

kandydatka uzyskała 9 głosów „za” z siłą poparcia 19 punktami, 3 głosy „przeciw”

oraz 6 głosów „wstrzymujących się” (brak było głosów nieważnych). Zgromadzenie

liczy 18 członków i tylu było obecnych na zgromadzeniu.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że kandydatura E. O.

zasługuje na ocenę dobrą.

Na koniec Krajowa Rada Sądownictwa zwróciła uwagę, iż każde

postępowanie nominacyjne stawia szczególne wymagania kandydatom do

pełnienia urzędu sędziowskiego. W postępowaniu konkursowym przed Radą

stosowane są jednakowe wobec wszystkich kandydatów kryteria i procedury. Rada,

dokonując rozpoznania i oceny każdej ze zgłoszonych kandydatur, ma na uwadze

także przymioty wymagane do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Przy

uwzględnieniu całościowo każdego z kryteriów rozpatrzonych przez Radę, w

przedmiotowym postępowaniu nominacyjnym na wyróżnienie zasługuje zatem

kandydatura radcy prawnego E. O. Rada, dokonując takiego wyboru, miała na

uwadze przymioty potwierdzone w bardzo dobrej ocenie kwalifikacyjnej dotyczącej

jej pracy oraz w opiniach: Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […],

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego i osób z nią współpracujących.

Kandydatka posiada nie tylko obszerną i pogłębioną wiedzę merytoryczną oraz

długoletnie doświadczenie zawodowe z zakresu prawa administracyjnego, ale

także cechy charakteru i osobowości predysponujące ją do objęcia stanowiska

sędziego. W ocenie Krajowej Rady Sądownictwa radca prawny E. O. posiada też

wystarczające doświadczenie zawodowe, a ponadto otrzymała poparcie organów

6

środowiska sędziowskiego. Zdaniem Rady pozostali kandydaci ubiegające się o

stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] nie są z kolei

najlepszymi kandydatami na to stanowisko, tak jak osoba oceniona najwyżej w

obecnej procedurze konkursowej. Ogólna ocena kwalifikacji tych osób, obejmująca

posiadane doświadczenie zawodowe, opinie wizytacyjne i służbowe na temat ich

pracy, a także wielkość uzyskanego przez nich poparcia środowiska

sędziowskiego, nie są w przypadku tych kandydatów tak dobre, jak oceny

kwalifikacji E. O. Te okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu Krajowej Rady

Sądownictwa w dniu 12 stycznia 2012 r. na E. O. oddano 18 głosów „za” oraz 2

głosy „wstrzymujące się”. Pozostali kandydaci nie uzyskali natomiast wymaganej

bezwzględnej większości głosów. Tylko na kandydatury P. C. i K. G. oddano

bowiem po jednym glosie „za”. Pozostali kandydaci nie uzyskali natomiast żadnego

głosu „za”.

Powyższą Uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa zaskarżyła odwołaniem do

Sądu Najwyższego referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym

w […] A. B., zaskarżając tę uchwałę w części, w jakiej Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […] E. O. oraz nie przedstawiać Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] A. B., a także

zarzucając jej:

1. naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714) poprzez jego błędną wykładnię i w

konsekwencji brak ścisłego zastosowania kryteriów oceny kandydatów na

stanowisko sędziowskie wskazanych w tym przepisie zarówno przez zespół

członków Krajowej Rady Sądownictwa przy tworzeniu listy rekomendacyjnej,

jak i następnie przez Krajową Radę Sądownictwa, która bez zastrzeżeń

zaakceptowała stanowisko zespołu,

2. art. 33 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez wszechstronnego

7

rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i uwzględnienia pełnej

dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania konkursowego w stosunku

do wszystkich kandydatów oraz bez rozpatrzenia i oceny wszystkich

kandydatur w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich kandydatów

kryteria oceny, co czyni stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa dowolnym,

3. art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa

poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, pozwalającego poznać

motywy, jakimi kierowała się Krajowa Rada Sądownictwa, przyjmując że

odwołująca się nie jest najlepsza kandydatką na stanowisko sędziego

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], tak jak kandydatka wybrana

– E. O., a w konsekwencji tego uchybienia również naruszenie art. 32 i art.

60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie przez

Krajową radę Sądownictwa przy ocenie wszystkich kandydatów jednolitych

kryteriów oceny, które odpowiadałyby zasadzie równego dostępu do służby

sędziowskiej oraz zasadzie równości i zakazu stosowania dyskryminacji.

W obszernym uzasadnieniu swojego odwołania skarżąca przypomniała

przede wszystkim przebieg procedury związanej z obsadą stanowisk sędziowskich,

podkreślając że ma ona wieloetapowy charakter, przy czym na każdym etapie

postępowania kandydat poddawany jest ocenie różnych organów. W świetle art. 33

ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa nie budzi zaś

wątpliwości fakt, iż podjęcie przez Radę uchwały obejmującej rozstrzygnięcie w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w

stosunku do wszystkich kandydatów powinno nastąpić po wszechstronnych

rozpatrzeniu i ocenie wszystkich kandydatów. Ocena ta powinna być oparta na

pełnej dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania konkursowego i aby nie

nosiła cech dowolności powinna znaleźć swoje rozwinięcie w treści uzasadnienia

podjętej uchwały, z którego w świetle przedstawionego stanu faktycznego

odnoszącego się do wszystkich kandydatów powinno wynikać, dlaczego wybrany

przez Radę kandydat jest najlepszy, a pozostali nie tak dobrzy. Z brzmienia art. 35

ust. 2 powołanej ustawy wynika zaś, że z woli ustawodawcy decydującym kryterium

przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście rekomendacyjnej przez zespół, a tym

8

samym również przy wyborze najlepszego kandydata, w sytuacji gdy zgłosił się

więcej niż jeden, powinna być ocena kwalifikacji kandydatów. Kryteriami

uzupełniającymi/pomocniczymi są natomiast: doświadczenie zawodowe, opinie

przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty

zgłoszenia, a także opinia kolegium właściwego sądu oraz ocena właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów. Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie

wyjaśnia, co należy rozumieć pod pojęciem „oceny kwalifikacji kandydatów”,

jednakże zdaniem odwołującej się, w świetle przytoczonych przez nią przepisów

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych regulujących procedurę

obsadzania stanowisk sędziowskich, ocena kwalifikacji kandydatów, czyli ogólnie

ocena przygotowania potrzebnego do wykonywania określonego zawodu – w

niniejszej sprawie zawodu sędziego wojewódzkim sądzie administracyjnym – to

wiedza i umiejętności/uzdolnienia wymagane do wykonywania tego zawodu,

których ocena dokonywana jest na etapie postępowania przed wojewódzkim sądem

administracyjnym. Opinie w tym zakresie o każdym kandydacie wyraża także

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, rozpatrując i

oceniając wszystkie zgłoszone kandydatury, Krajowa Rada Sądownictwa musi

uwzględnić wskazane oceny kwalifikacji kandydatów, które z woli ustawodawcy

przy wyborze kandydata mają znaczenie decydujące. Odnosząc się do kryteriów

uzupełniających i uwzględniając w tym zakresie różnorodne doświadczenie

zawodowe, Rada powinna zaś mieć przede wszystkim na względzie przydatność

tego doświadczenia do sprawowania urzędu sędziego w sądzie administracyjnym,

na którą ma generalnie wpływ rodzaj wykonywanej pracy i jej zakres przedmiotowy.

Rada nie powinna ograniczać się w tym względzie do porównania jedynie długości

stażu zawodowego, gdyż rzeczą naturalną jest, że długość stażu zależna jest od

wieku kandydata.

W ocenie skarżącej, pomimo iż Rada podniosła w uzasadnieniu zaskarżonej

uchwały, że kierowała się kryteriami ustawowymi, to jednak w rzeczywistości nie

zastosowała przedmiotowych kryteriów ściśle i jednolicie w stosunku do wszystkich

kandydatów. Rada nie zastosowała bowiem przede wszystkim gradacji kryteriów

oceny wynikającej z art. 35 ust. 2 ustawy. Porównując kandydatów, nie uwzględniła

ocen kwalifikacji stanowiących podstawowe kryterium oceny kandydatów, a

9

„decydujące znaczenie przyznała doświadczeniu zawodowemu w znaczeniu, jak

się wydaje, długości stażu zawodowego”. Świadczyło o tym chociażby porównanie

do siebie dwóch rekomendowanych przez zespół kandydatek i wskazanie, bez

uprzedniego porównania ich ocen kwalifikacji, że K. G. jest gorszą kandydatką z

uwagi na „mniejsze doświadczenie zawodowe”.

Odwołująca się podkreśliła również, że uchwała w sprawie powołania do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego jest uchwałą w indywidualnej sprawie,

dlatego też kandydat, którego Rada nie przedstawiła Prezydentowi RP z wnioskiem

o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, ma prawo poznać, jakie

konkretnie okoliczności w jego przypadku spowodowały, że nie został on uznany za

najlepszego kandydata, co ma istotne znaczenie także w kontekście ewentualnych

kolejnych postępowań konkursowych, w których ten sam kandydat będzie

uczestniczył, i jego szans na powołanie na urząd sędziego. W niniejszej sprawie

Rada w żaden sposób nie uzasadniła natomiast stanowiska w wyżej wskazanym

zakresie. Poza wskazaniem, iż odwołująca się zgłosiła swoją kandydaturę, w

uchwale nie ma jakiejkolwiek wzmianki odnoszącej się do oceny jej kwalifikacji,

doświadczenia zawodowego, dokumentów załączonych do karty zgłoszenia, a

także opinii kolegium sądu i oceny zgromadzenia ogólnego sędziów i ich

porównania z wybraną kandydatką, co nie pozwala poznać, na jakiej w istocie

podstawie i w oparciu o jakie kryteria zespół, a następnie Rada uznali, że

odwołująca się nie jest najlepszą kandydatką, tak jak kandydatka wybrana.

Odwołująca się przedstawiła ponadto szczegółowo własną sytuację przy

uwzględnieniu kryteriów określonych treścią art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa i stwierdziła, że w świetle przedstawionych przez nią okoliczności

faktycznych jako dowolna i nieuzasadniona jawi się ocena Krajowej Rady

Sądownictwa, zgodnie z którą „ogólna ocena kwalifikacji (odwołującej się),

obejmująca posiadane doświadczenie zawodowe, opinie wizytacyjne i służbowe na

temat (jej) pracy, a także wielkość uzyskanego przez (nią) poparcia środowiska

sędziowskiego, nie są w przypadku (odwołującej się) tak dobre, ja oceny kwalifikacji

Pani E. O”. Zdaniem odwołującej się, z porównania obydwu kandydatur wynika

natomiast, że przy takich samych ocenach Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego, odwołująca się uzyskała wyższą ocenę Prezesa

10

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], większe poparcie ze strony

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przy porównywalnym wyniku

głosowania Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […]. W odniesieniu do dalszych kryteriów oceny, odwołująca

się wskazała z kolei, iż opinie dotyczące dotychczasowej pracy zawodowej obydwu

kandydatek są równie dobre, natomiast w odniesieniu do różnorodnego

doświadczenia zawodowego wybranej kandydatki, które Rada – jak przyjąć należy

– łączy z wielością miejsc pracy, praca przez wiele lat w jednym miejscu pracy –

wojewódzkim sądzie administracyjnym – ukierunkowana na zdobywanie wiedzy i

umiejętności niezbędnych do pracy w sądzie, także w kontekście awansu

zawodowego, stanowi bardzo wartościowe doświadczenie, jak najbardziej

przydatne w pracy na stanowisku sędziego. Ponadto zakres spraw, z którymi

odwołująca się ma do czynienia, jest bardzo różnorodny.

Wskazując na powyższe zarzuty, odwołująca się wniosła o uchylenie

zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa we wskazanej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Radzie do ponownego rozpoznania.

Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w pisemnej odpowiedzi na

odwołanie wniósł o jego oddalenie w całości. Podtrzymał przy tym stanowisko Rady

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, natomiast odnosząc się do zarzutów

sformułowanych w odwołaniu podniósł, że są one niezasadne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wstępnie Sąd Najwyższy uważa za stosowne przypomnieć, że zgodnie z art.

44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714, dalej ustawa o KRS), uczestnik

postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności

uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wynikające z

tego przepisu prawo zaskarżenia uchwał Rady dotyczy zatem uchwał

podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji, w tym w wymienionych

w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie i ocenę kandydatów

do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz

11

stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i

sądach wojskowych, a także przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, sądach

powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych. Stosownie do art.

44 ust. 3 ustawy o KRS do postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawach z

odwołań od uchwał Rady stosuje się przepisy Kodeku postępowania cywilnego o

skardze kasacyjnej, poza przepisem art. 871

k.p.c. ustanawiającym przymus

adwokacko – radcowski w występowaniu przed tymże Sądem. Odesłanie do

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej determinuje

więc sposób wyznaczenia granic rozpoznania przez Sąd Najwyższy sprawy

zainicjowanej odwołaniem uczestnika postępowania. Stosownie do art. 39813

§ 1

k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w granicach

zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko

nieważność postępowania.

Odnośnie do granic zaskarżenia wypada stwierdzić, że odwołanie wniesione

w rozpoznawanej sprawie dotyczy dwóch punktow uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 12 stycznia 2012 r., tj. punktu 1 zawierającego postanowienie

o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie

do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […] oraz punktu 2 uchwały w zakresie nieprzedstawienia tej

treści wniosku w odniesieniu do odwołującej się. Są to jednocześnie granice

rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd Najwyższy.

Jeśli zaś chodzi o podstawy odwołania od uchwał Rady, to zdaniem Sądu

Najwyższego zasadniczo nie ma zastosowania w tym zakresie art. 3983

§ 1 k.p.c.

regulujący kwestię podstaw kasacyjnych, gdyż w przypadku odwołań od uchwał

Rady podstawy te są określone w art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o KRS,

który stanowi, że odwołanie można wnieść z powodu sprzeczności uchwały z

prawem, a zatem zarówno z prawem materialnym jak i z przepisami postępowania.

Oczywiście nie będą to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż

stosowanie tych przepisów w postępowaniu przez Radą wyłącza art. 2 ustawy o

KRS. Nie są to również przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, albowiem z

treści jego art. 1 jednoznacznie wynika, że Kodeks postępowania cywilnego

12

reguluje postępowanie sądowe w wymienionych w tym przepisie kategoriach

spraw, a nie postępowanie przed innymi organami władzy państwowej, w dodatku

mającymi – jak postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa – charakter

publiczny. Szczegółowe zasady postępowania przed Radą w indywidualnych

sprawach regulowały dawniej przepisy rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U.

Nr 219, poz. 1623 ze zm.), wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Rozporządzenie w części dotyczącej trybu postępowania przed Radą utraciło

jednak moc obowiązującą z dniem 2 grudnia 2010 r. na podstawie wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., K 62/07 (Dz.U. Nr 202, poz.

1657). Wyrok ten - z odroczeniem o 12 miesięcy - pozbawił rozporządzenie

podstawy prawnej, jaką był art. 12 ust. 6 ustawy o KRS w części uprawniającej

Prezydenta RP do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu postępowania przed

Radą. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tryb postępowania przed Radą nie

mógł być uregulowany w rozporządzeniu, gdyż sprawa ta należy do materii

ustawowej. W konsekwencji tegoż wyroku, szczegółowe zasady postępowania

przed Radą zostały ostatecznie unormowane w przepisach rozdziału 3 obecnie

obowiązującej ustawy o KRS i to one mogą stanowić punkt odniesienia dla

podnoszonych w odwołaniach od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa zarzutów

naruszenia przepisów proceduralnych. Naruszenia te muszą przy tym mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, odzwierciedlony w treści zaskarżonej uchwały. Tak

sformułowane podstawy zaskarżenia wyznaczają z kolei zakres kognicji Sądu

Najwyższego w tej kategorii spraw.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie uznaje przy tym za nadal aktualny

pogląd judykatury wyrażany na gruncie art. 13 ust. 2 dawnej ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz.

67 ze zm.), będącego odpowiednikiem art. 44 ust. 1 obecnej ustawy o KRS,

zgodnie z którym zakres kognicji Sądu Najwyższego w ramach oceny uchwał

Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie

pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma

kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego

13

(a tym bardziej jego kontrkandydatów). Dlatego przy ocenie zgodności uchwały

Rady z prawem merytoryczna ingerencja Sądu w rozstrzygnięcie Rady jest

niedopuszczalna. Kontrola Sądu ograniczona jest bowiem do oceny zgodności z

prawem zastosowanej procedury oceny kandydata. Inaczej rzecz ujmując, Sąd

Najwyższy w sprawie z odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w

zakresie przypisanych mu kompetencji nie przejmuje kompetencji Rady jako organu

umocowanego przez Konstytucję RP do rozpatrywania i oceny kandydatów do

pełnienia urzędu sędziego, ale ją uwzględnia, przy czym zastosowanie, z mocy

cytowanego już art. 44 ust. 3 o Krajowej Radzie Sądownictwa, przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej rodzi ten skutek, że poza gestią

Sądu Najwyższego pozostają ustalenia faktyczne i ocena dowodów (art. 3983

§ 2

k.p.c.). Dlatego też kwestie te są domeną Rady, podobnie jak ocena doboru

kryteriów, a także znaczenie przywiązywane do poszczególnych kryteriów przy

ocenie poszczególnych kandydatów, pozostając zasadniczo poza zakresem

kompetencji Sądu Najwyższego dokonującego kontroli legalności uchwał Rady,

chyba że naruszają one podstawowe zasady prawne, w tym zwłaszcza zasadę

jednakowego dostępu do stanowisk i zasadę niedyskryminacji (art. 60 i art. 32

Konstytucji RP). Przedmiotem badania ze strony Sądu Najwyższego pozostaje

zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa, a nie

przesłanki, które zadecydowały o jej treści (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia

15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, oraz z dnia 20

października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 11, poz. 93). Wypada również

dodać, iż jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27

maja 2008 r., SK 57/06 (OTK – A 2008, nr 4, poz. 63), ani szczególna,

konstytucyjna, pozycja ustrojowa KRS, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5

(poprzedniej) ustawy o KRS w postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego, nie odbierają postępowaniu przed Radą

w sprawach indywidualnych, dotyczących powołania na stanowiska sędziowskie,

charakteru postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii

oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko

sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. I jako taka

powinna podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju sprawom, tj.

14

pod kątem legalności, przestrzegania stosownych procedur prawnych. Zgodzić się

natomiast należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w

rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę

szczególnego władztwa Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych.

Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku

praw wynikających z art. 60 Konstytucji, tj. prawa równego dostępu do służby

publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych

kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie

publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji, konieczna.

W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w

zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa

obejmuje w szczególności badanie, czy Rada przestrzegała w danym

postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania

związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi. Analiza

tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także kontrolę

przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np. ustawowych

warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w ustawie z dnia

27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed

tym organem, określonych w przepisach rozdziału 3 ustawy o KRS.

Przechodząc do oceny podstaw odwołania wniesionego w niniejszej sprawie

od uchwały Rady z dnia 12 stycznia 2012 r., Sąd Najwyższy stwierdza, że jest ono

nieuzasadnione.

Odwołująca się A. B. oparła swoje odwołanie od przedmiotowej uchwały

Krajowej Rady Sądownictwa na zarzutach naruszenia przepisów art. 35 ust. 2, art.

33 ust. 1, art. 37 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o KRS, a także art. 32 i art. 60

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnośnie do tych zarzutów wypada więc stwierdzić, iż art. 33 ust. 1 ustawy o

KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby przed podjęciem uchwały w

indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła

sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników

15

postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu

może zatem polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu

ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. Z kolei, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o

KRS, jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada

rozpatruje i ocenia wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. Rada podejmuje

uchwałę obejmującą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do wszystkich kandydatów.

Cytowany przepis, odmiennie niż regulacja zawarta w art. 12 poprzedniej ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa z dnia 27 lipca 2001 r., który przewidywał podjęcie

odrębnych uchwał w odniesieniu do każdego kandydata, wymaga zatem – w

przypadku zgłoszenia się na stanowisko sędziowskie więcej niż jednego kandydata

– podjęcia przez Radę jednej „wspólnej” uchwały obejmującej swych zakresem

podmiotowym wszystkich kandydatów, którzy zgłosili się na dane stanowisko

sędziowskie. Jego naruszenie będzie więc polegać na pominięciu któregokolwiek z

kandydatów, którzy uczestniczyli w tej samej procedurze konkursowej. Natomiast w

myśl art. 42 ust. 1 omawianej ustawy uchwały Rady w sprawach indywidualnych

wymagają uzasadnienia, a o naruszeniu tego przepisu można by mówić wówczas,

gdyby uchwała w ogóle nie została uzasadniona, bądź gdyby jej uzasadnienie

uniemożliwiało dokonanie kontroli zgodności owej uchwały z prawem. Wreszcie,

stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, przy ustalaniu kolejności kandydatów na

liście zespół kieruje się przede wszystkim ocena kwalifikacji kandydatów, a ponadto

uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje,

publikacje i inne dokumenty dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium

właściwego sądu oraz ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów. Warto

w tym miejscu zauważyć, że ów katalog (adresowany w pierwszej kolejności do

zespołu Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów) nie ma

wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny kwalifikacji

kandydatów – w żadnym razie nie hierarchizuje kolejnych przymiotów, którymi

powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to stanowisko. Wbrew odmiennemu

poglądowi odwołującej się, ustawodawca nie zastosował też w art. 35 ust. 2 ustawy

o KRS „gradacji kryteriów”. Wszystkim kryteriom – poza oceną kwalifikacji

16

kandydatów – przypisał bowiem takie samo znaczenie. Co do samych kwalifikacji

kandydatów należy z kolei podkreślić, że wymieniony przepis nie precyzuje tego

pojęcia. Z pewnością jednak nie można utożsamiać ich tylko z wymaganiami

stawianymi kandydatom w przepisach ustawy o ustroju sądów powszechnych, czy

też ustawy o ustroju sądów administracyjnych, gdyż te wyznaczają jedynie

minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi

więc raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym ustawowym

minimum – dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i praktyczne

umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak np. wyniki ukończenia

studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia

podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania dotychczasowej

pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza

prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków, itp.

Aktualnym pozostaje zatem pogląd judykatury, ukształtowany na podstawie

przepisów dawnej ustawy o KRS z dnia 27 lipca 2001 r., w myśl którego w

przypadku ubiegania się kilku osób o jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest

wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały sytuacji poszczególnych kandydatów w

aspekcie zastosowanych przez Radę kryteriów oceny. Zakres rozważań

dotyczących poszczególnych kandydatów może być przy tym zróżnicowany w

zależności od potrzeb, wobec czego nie jest konieczne uszeregowanie kandydatów

w oparciu o każde z przyjętych kryteriów oceny. Decyduje ocena całościowa,

wynikająca z łącznego zastosowania tych przesłanek (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 1, poz.

93; z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271 i z dnia 17 sierpnia

2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015).

Wobec faktu, iż odwołująca się sformułowała także zarzuty naruszenia art.

32 i art. 60 Konstytucji RP, należy zauważyć, iż pierwszy z wymienionych

przepisów statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa i równości

traktowania wszystkich przez władze publiczne oraz zakazuje dyskryminacji w życiu

politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Przedmiotem ochrony wynikającej z art. 60 Konstytucji RP jest zaś przede

wszystkim formalny aspekt dostępu do służby, a więc związany z przestrzeganiem

17

jednolitych kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też

wiarygodności danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach

tego postępowania. Dlatego sądowa kontrola dokonywana przez pryzmat

wymienionego przepisu nie stwarza (co już było zresztą podnoszone) podstaw do

wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, ponieważ mogłoby

to oznaczać naruszenie konstytucyjnych uprawnień i kompetencji Rady

wynikających z art. 179 Konstytucji. Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na

określone stanowisko sędziowskie, dokonywana również przy uwzględnieniu art. 32

i art. 60 Konstytucji RP, winna zatem obejmować kontrolę postępowania przed

Radą pod względem jego zgodności z prawem, a więc musi być ograniczona do

oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu procedury oceny kandydatury

bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie

lub odmowy objęcia danego kandydata takim wnioskiem. Poddanie kontroli

sądowej wyników postępowania przed KRS w takiej indywidualnej sprawie nie

może natomiast znaczyć, że sąd uczestniczyłby w decydowaniu o obsadzie

określonego stanowiska sędziowskiego.

Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowiska

sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […], Krajowa Rada

Sądownictwa dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą poszczególnych

osób biorących udział w konkursie oraz listą rekomendacyjną zespołu Rady,

sporządzoną po zapoznaniu się z tą dokumentacją. Oczywiste jest zaś to, że

uzasadnienie uchwały Rady nie może być powtórzeniem treści całego

zgromadzonego materiału sprawy. W tym kontekście za chybiony należy zatem

uznać zarzut pominięcia przez Radę szczegółowych danych dotyczących

odwołującej się. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika

bowiem, iż Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wakujące

stanowisko sędziowskie, wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące

poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […], a zwłaszcza te, o których mowa w cytowanym wcześniej

art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, tj. kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów,

opinie wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów

18

sądu i samorządu sędziowskiego. Wbrew twierdzeniom odwołującej się, kryteria,

którymi kierowała się Rada, podejmując decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP

konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego, są wyraźnie określone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają ze

szczegółowego umotywowania przyczyn dokonanego wyboru. Są nimi: ocena

kwalifikacji tego kandydata, doświadczenie zawodowe i życiowe, cechy charakteru i

osobowości predysponujące do objęcia stanowiska wnioski płynące z opinii na

temat jego pracy, a także uzyskane poparcie środowiska sędziowskiego.

Jednocześnie podkreślono, że te same wymagania zastosowano wobec

pozostałych uczestników postępowania, z których żaden nie spełnia łącznie tychże

kryteriów w taki stopniu, jak zwyciężczyni konkursu. Jednym z elementów owej

oceny było też poparcie organów sądu i samorządu sędziowskiego. Warto

zauważyć, że aczkolwiek wyniki głosowania w kolegium i zgromadzeniu ogólnym

sędziów właściwego sądu nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, to jednak są one istotne z punktu

widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o KRS i dlatego Rada powinna umotywować

swój wybór, gdyby dotyczył on osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska

zawodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09,

LEX nr 737271). W niniejszym przypadku należy wszakże zauważyć, że wprawdzie

odwołująca się osiągnęła nieco wyższe poparcie kolegium (4 głosy „za” w

porównaniu do 3 głosów „za” uzyskanych przez kandydatkę wybraną), ale już wynik

głosowania zgromadzenia ogólnego na obie te kandydatki był porównywalny.

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur, wbrew

odmiennemu stanowisku odwołującej się, jest zatem wynikiem wszechstronnego

rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie

można przypisać jej cech dowolności, która stanowiłaby naruszenie art. 33 ust. 1

ustawy o KRS. Jeszcze raz należy bowiem przypomnieć, że Krajowa Rada

Sądownictwa w toku analizowanego postępowania miała za zadanie wskazać i

przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] tylko jednego

spośród dwunastu kandydatów, z których każdy (w tym także odwołująca się) z

całą pewnością posiadał przymioty świadczące o tym, iż nie tylko spełnia formalne

19

przesłanki awansu zawodowego, ale również – przy uwzględnieniu określonych

kryteriów oceny – jest merytorycznie przygotowany do objęcia stanowiska sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mówiąc lapidarnie, Rada (co sama

przyznała w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały) dokonywała więc wyboru

pomiędzy dobrymi i bardzo dobrymi kandydatami, przy czym kandydatura

odwołującej się nie została przez Radę zdyskwalifikowana. Zawarte w uzasadnieniu

zaskarżonej uchwały wyjaśnienia dotyczące dokonanego przez Radę wyboru

innego kandydata świadczyły z kolei o tym, że o wyborze decydowała całościowa

ocena wynikająca z łącznego zastosowania właściwych kryteriów tej oceny. Z tych

samych przyczyn nie może być również uzasadniony zarzut naruszenia art. 60

Konstytucji RP, zwłaszcza że – co już wcześniej zostało podkreślone –

przedmiotem ochrony wynikającej z tego przepisu jest przede wszystkim formalny

aspekt dostępu do służby, a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów

i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też wiarygodności danej

osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania.

Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia Rady nie zawierały także

niczego, co można by uznać za dyskryminację odwołującej się. Odwołująca się nie

przedstawiła zresztą w swoim odwołaniu przekonywającej przyczyny

sygnalizowanej przez siebie dyskryminacji. Dokonywana przez Sąd Najwyższy

kontrola sądowa nie stwarza więc podstaw do wkraczania w zakres kompetencji

Krajowej Rady Sądownictwa w tych kwestiach, ponieważ mogłoby to oznaczać

naruszenie konstytucyjnych uprawnień i kompetencji Rady wynikających z art. 179

Konstytucji. Wyklucza to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez

Radę wybór kandydata na wolne stanowisko sędziowskie.

Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania, Sąd Najwyższy orzekł

zatem o jego oddaleniu na mocy art. 39814

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy

o KRS.