III CSK 304/11

Sygn. akt III CSK 304/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa S. S.A. w Ś.

przeciwko Instytutowi Odlewnictwa w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Powód (poprzednio L. Zakłady Termotechniczne E. SA w Ś.) wniósł o

zasądzenie od pozwanego Instytutu Odlewnictwa w K. kwoty 1.761.093,20 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 28 sierpnia 2009 r., w tym kwoty 1.754.482 zł

tytułem wynagrodzenia brutto (z VAT) na podstawie umowy o wykonanie

stanowiska do obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej, pomniejszonego o koszty

montażu i transportu, oraz kwoty 6.611,20 zł tytułem odszkodowania obejmującego

koszt magazynowania gotowego urządzenia w okresie od dnia 1 września 2009 r.

do dnia 30 kwietnia 2010 r. Powód wskazywał ponadto, że przysługuje mu także

roszczenie odszkodowawcze.

Sąd Okręgowy wyrokiem dnia 22 lutego 2011 r. zasądził od pozwanego na

rzecz powoda kwotę 1.754.482 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 grudnia 2009

r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie, rozstrzygnął o kosztach

postępowania.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r. oddalił apelację

pozwanego i rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego.

Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sądów obu instancji była

tożsama i w zasadzie bezsporna między stronami. Pozwany przeprowadził

postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, dotyczącego dostawy

stanowiska do obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej, realizowanego

i finansowanego z dotacji Unii Europejskiej - Program Rozwoju Regionalnego,

Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 2.2, Wsparcie

tworzenia wspólnej infrastruktury badawczej jednostek naukowych. Powód złożył

jedyną ofertę. W dniu 21 maja 2009 r. Komisja Przetargowa otworzyła ofertę,

zbadała i oceniła spełnienie warunków przetargu. Po stwierdzeniu braku informacji

z Krajowego Rejestru Karnego, dotyczących członków zarządu i powoda, obecnych

w siedzibie pozwanego przedstawicieli powoda ustnie powiadomiono, że zostanie

on wezwany do uzupełnienia. Powód w tym samym dniu przesłał faks zawierający

3

własne oświadczenie, iż żaden członek zarządu nie był skazany za przestępstwa

wymienione w art. 24 ust. 1 pkt 8 prawa zamówień publicznych (dalej także jako:

p.z.p.) oraz, że sąd nie orzekł wobec powoda zakazu ubiegania się o zamówienia

publiczne. Komisja Przetargowa uznała oświadczenia za wystarczające i nie

podjęła dalszych czynności. Strony zawarły w dniu 2 czerwca 2009 r. umowę nr

ZP/05/09, zatytułowaną jako umowa dostawy, której przedmiotem było wykonanie

stanowiska do obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej, łącznie z transportem do

siedziby pozwanego, uruchomieniem, montażem i instruktażem obsługi

za wynagrodzeniem w wysokości 1.962.492 zł brutto, płatnym jednorazowo

w terminie 21 dni od dnia przedłożenia przez powoda faktury i protokołu odbioru.

Termin wykonania ustalono na dzień 31 lipca 2009 r. Pismem z 21 lipca 2009 r.

powód zgłosił gotowość dostawy urządzenia. Pozwany zwrócił się o przesunięcie

dostawy na okres po 20 sierpnia 2009r. Strony uzgodniły niektóre szczegóły

dostawy, powód zamówił specjalistyczny pojazd do transportu urządzenia. W dniu

27 sierpnia 2009r. pozwany złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy powołując

się na naruszenie p.z.p. i ustalenie, że sfinansowanie zamówienia nie może być

uznane za wydatek kwalifikowany. Stwierdził, że wykonanie umowy nie leży

w interesie publicznym, gdyż Instytut nie dysponuje środkami finansowymi.

Pozwany powołał się na wyniki inspekcji Zespołu Kontrolującego Departamentu

Kontroli i Nadzoru Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 sierpnia

2009 r., który oceniając postępowanie ZP/05/09, zarzucił naruszenie przepisów

p.z.p. oraz wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach

Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, uznając, że wydatek

na finansowanie przedmiotowego zamówienia nie może być uznany za

kwalifikowany. Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego było również

przedmiotem kontroli doraźnej - następczej Urzędu Zamówień Publicznych

w kwietniu 2010 r. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wskazał, że brak

właściwych dokumentów KRK oznacza naruszenie przepisów art. 24 ust. 2

p. 3 p.z.p. oraz art. 9 ust. 1 w związku z art. 27 ust. 1 p.z.p. i art. 26 ust. 3 p.z.p.,

co miało wpływ na wynik postępowania, część innych uchybień naruszających art.

4

38 ust. 6 i art. 7 ust. 1 p.z.p. mogło mieć wpływ na wyniki postępowania.

Rozważając wskazane nieprawidłowości Sądy przyjęły, że wprawdzie powód

nie przedłożył przy ofercie właściwych dokumentów, ale zamawiający był

zobowiązany na podstawie art. 26 ust. 3 p.z.p. wezwać do jej uzupełnienia

w wyznaczonym terminie, czego zaniechał. Powód złożył później dokumenty,

potwierdzające prawdziwość oświadczeń o niekaralności. Sąd Apelacyjny ocenił,

że gdyby powód we właściwy sposób został wezwany do dołączenia wskazanych

dokumentów, to by to uczynił. Pozwany wcześniej nie miał prawa wykluczyć

powoda z przetargu, zatem twierdzenie, że uchybienie art. 26 p.z.p. miało wpływ na

wynik postępowania nie znajduje uzasadnienia.

Oceniając na podstawie art. 145 ust. 1 p.z.p. czynność odstąpienia od

umowy Sąd drugiej instancji stwierdził, że wymagała ona spełnienia trzech

przesłanek: istotnej zmiany okoliczności, ich następstwa polegającego na stanie,

w którym niewykonanie umowy nie leży w interesie publicznym, i braku możliwości

przewidzenia przez strony zaistnienia zmiany okoliczności i jej skutków. Uznał,

że uchybienia zamawiającego, skutkujące odmową przyznania środków

na sfinansowanie przedsięwzięcia, oraz wcześniejszy brak świadomości, że do nich

doszło nie mogą być uznane za zmianę okoliczności uzasadniającą zastosowanie

wskazanego przepisu, ponadto pozwany nie wykazał, w czym przejawiał się brak

interesu publicznego w realizacji zamówienia. Odmiennie jak Sąd Okręgowy, który

stwierdził wprost, że pozwany odstąpił od umowy na podstawie art. 145 ust. 1

p.z.p., Sąd Apelacyjny oceniając, że skoro nie zaistniała zmiana okoliczności, to nie

można mówić o możliwości przewidzenia i jej i skutków, wskazał na brak po stronie

pozwanego podstaw do odstąpienia od umowy. Wskazał jednak, że - skoro powód,

mając świadomość braku przesłanek do odstąpienia pozwanego od umowy,

wystąpił z roszczeniem opartym na art. 145 ust. 2 p.z.p. - należy przyjąć,

że w istocie odstąpienie od umowy uznał za skuteczne i może dochodzić

wynagrodzenia należnego z tytułu wykonania części umowy na podstawie tego

przepisu. Obejmuje ono uzgodnioną kwotę, poza zaoszczędzonymi kosztami

5

transportu i montażu, wynoszącymi odpowiednio 14.400 zł i 193.370 zł, stąd

prawidłowo została ona zasądzona.

Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu, że sprawa nie miała charakteru

gospodarczego, gdyż pozwany zakwestionował go dopiero w apelacji, powołując

się na fakt, że jego działalność nie miała charakteru gospodarczego, a środki

finansowe, z których miała nastąpić zapłata wynagrodzenia, były przeznaczone na

projekt badawczy. Konsekwentnie uznał, że prawidłowo zastosowano przepisy

dotyczące tego postępowania odrębnego, łącznie z prekluzją (art. 47914

k.p.c.).

Nie znalazł również podstaw do dopuszczenia spóźnionych dowodów

zgłoszonych w apelacji, w tym ekspertyzy technicznej z dnia 26 marca 2011 r.

Została ona opracowana po wydaniu orzeczenia, a pozwany nie uzasadnił,

dlaczego dopiero na etapie postępowania odwoławczego postanowił sprawdzić

stan wykonanego urządzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł

pozwany. Opierając ją na obu podstawach naruszenia pozwany, w ramach

naruszenia przepisów postępowania, zarzucił uchybienie art. 47914

§ 2 w zw. z art.

201 § 1 i art. 217 § 1 k.p.c. przez błędne uznanie, że sprawa ma charakter

gospodarczy oraz art. 217 § 2 w zw. z art. 381 k.p.c. przez pominięcie nowego

faktu i dowodów w sytuacji, gdy pozwany nie mógł ich powołać w postępowaniu

przed sądem pierwszej instancji. W podstawie naruszenia prawa materialnego

zarzucił naruszenie art. 146 ust. 1 pkt.6 w zw. z art. 24 ust. 2 pkt 3, art. 26 ust. 3

Prawa zamówień publicznych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 października

2008 r. do dnia 29 stycznia 2010 r.) przez błędną wykładnię i wskutek tego błędną

ocenę nieważności umowy oraz art. 145 ust. 2 ustawy, przez jego zastosowanie

w następstwie wadliwego uznania, że wykonawcy służy prawo do roszczenia

o zapłatę wynagrodzenia, w przypadku odstąpienia zamawiającego od umowy na

podstawie art. 145 ust. 1 ustawy, pomimo stwierdzenia braku podstaw do takiego

odstąpienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

6

Powód wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 47914

§ 2 w zw. z art. 201 § 1 i art.

217 § 1 k.p.c. przez błędne uznanie, że sprawa ma charakter gospodarczy.

Kwalifikacja sprawy do rozpoznawania w postępowaniu odrębnym w sprawach

gospodarczych dokonywana była z urzędu przez przewodniczącego wydziału,

przed nadaniem sprawie biegu lub przez sąd z urzędu w toku postępowania.

Art. 4791

§ 1 k.p.c. określał trzy jej przesłanki, tj. sprawę wynikłą ze stosunku

cywilnego, której stronami są przedsiębiorcy, spór związany z działalnością

gospodarczą obu stron. Pozwany, do etapu postępowania apelacyjnego nie

kwestionował rozpoznawania sprawy w reżimie postępowania odrębnego, ponadto

- mimo zakreślenia przez Przewodniczącego terminu do złożenia wniosków

i zarzutów pod rygorem pominięcia (art. 207 § 3 k.p.c.) - nie podniósł zarzutu w tym

przedmiocie. Niemniej obowiązek uwzględniania z urzędu tej okoliczności, z uwagi

na potencjalną możliwość nieważności postępowania oznacza, że powinna być ona

przedmiotem oceny sądu odwoławczego. Nie powinien on zatem poprzestać na

stwierdzeniu, że zarzut był spóźniony. Dalsze, pośrednio ocenione przez niego

okoliczności wskazują jednak, że zajęte stanowisko było prawidłowe.

W szczególności, pozwany jako jednostka badawczo-rozwojowa, działająca

w oparciu o ustawę z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo - rozwojowych

(tj. Dz. U. 2008, Nr 159, poz. 993 z późn. zm.), wpisana do Krajowego Rejestru

Sądowego także jako przedsiębiorca, prowadził działalność gospodarczą obok

prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych. Sposób finansowania, źródło

pochodzenia środków pieniężnych przeznaczonych na zapłatę, kwalifikowany tryb

zawarcia umowy w systemie zamówień publicznych i oznaczenie, na użytek

Programu Rozwoju Regionalnego, Programu Operacyjnego Innowacyjna

Gospodarka 2007- 2013, Działanie 2.2, tematu zamówienia jako Doposażenie

infrastruktury badawczej nie wystarczają do przyjęcia, że spór powstały w związku

z wykonaniem stanowiska do obróbki cieplnej i cieplno - chemicznej nie jest

7

związany z jego działalnością gospodarczą. W szczególności z rejestru

przedsiębiorców wynika, że pozwany przy wykorzystaniu posiadanej aparatury

prowadził działalność produkcyjno-usługową, ukierunkowaną na osiąganie zysku,

ponadto nie zaprzeczył zawartym już w pozwie twierdzeniom powoda, że temu

celowi, z uwagi na rozmiary i charakter, miało służyć wskazane urządzenie.

Chybiony jest kolejny zarzut powołany w ramach podstawy naruszenia

prawa procesowego. Sąd odwoławczy nie uchybił bowiem treści art. 217 § 2 w zw.

z art. 381 k.p.c. odmawiając przypisania waloru nowości dowodom zgłoszonym

dla wykazania okoliczności kwalifikacji przedmiotu zamówienia, w aspekcie

finansowania i obciążeń podatkowych (dokumenty obejmujące udzielone

na wniosek pozwanego wyjaśnienia Dyrektora Generalnego Urzędu Zamówień

Publicznych, ekspertyzę, interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej)

oraz jakości urządzenia. Uznając, że fakty te są istotne dla rozstrzygnięcia pozwany

powinien je powołać i odpowiednio poprzeć właściwymi środkami dowodowymi

już w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Ponadto, niezależnie od

spóźnienia, dopuszczenie wskazanych dowodów prowadziłoby do obejścia

przepisów o prekluzji procesowej.

Przystępując do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego wskazać

należy, że w związku z treścią przepisu intertemporalnego (art. 6) ustawy z dnia

2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. 2009, Nr 223, poz. 1778), wobec zawarcia przedmiotowej

umowy w sprawach zamówień publicznych przed dniem jej wejścia w życie

zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.

Pozwany zarzuca, że niezłożenie przez powoda dokumentów, wskazanych

w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia oraz przepisach p.z.p., skutkować

powinno wykluczeniem z postępowania o udzielenie zamówienia (art. 24 ust. 2 pkt

3, art. 26 ust. 3 p.z.p.), a wobec zawarcia umowy w sytuacji, gdy doszło do

naruszenia przepisów określonych w ustawie, które miały wpływ na wynik tego

postępowania - jej nieważnością (art. 146 ust. 1 pkt 6 p.z.p.). Oznacza to,

8

że pozwany nie przecząc obecnie, że - co do zasady - powód spełniałby wymogi

dotyczące niekaralności urzędującego członka organu zarządzającego tą osobą

prawną oraz, jako podmiot zbiorowy, nie był objęty orzeczeniem sądu zakazującym

ubieganie się o zamówienia na podstawie przepisów o odpowiedzialności

podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, wskazuje na wady

formalne polegające na tym, że powód nie złożył prawidłowych co do formy i treści

dokumentów, ponadto opatrzenie części z nich datami późniejszymi, jak termin

składania ofert i wadliwą formę uzupełnienia oferty (fax). Zdaniem skarżącego

świadczy to o braku kompletności dokumentacji w tej dacie, co uzasadniałoby

wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia. Stanowiska pozwanego nie

można podzielić. Trafnie Sąd Apelacyjny przyjął, że na pozwanym spoczywał,

wynikający z art. 26 ust. 3 p.z.p., obowiązek prawny przeprowadzenia

postępowania naprawczego, a wezwanie do usunięcia wad oferty wymagało formy

pisemnej. Pozwany nie zakwestionował ustalenia, że wezwanie takie nie zostało

skierowane do składającego ofertę, stąd podstawa faktyczna rozstrzygnięcia w tym

przedmiocie wiąże Sąd Najwyższy. Na akceptację zasługuje stanowisko, że skoro

w ogóle nie otworzył się termin do złożenia brakujących dokumentów, nie może być

mowy o zastosowaniu rygorów ustawowych. Prawidłowa jest również wykładnia

wskazanych przepisów, oparta na poglądach przedstawicieli nauki prawa, że nie

ma znaczenia data sporządzenia wskazanych dokumentów, mających jedynie

charakter deklaratywny, a rzeczywiste spełnienie wymogów określonych SIWZ

i przepisami p.z.p.

Nie można jednak odmówić trafności podstawie skargi w części

kwestionującej zastosowanie art. 145 ust. 2 p.z.p. Wskazany przepis art. 145 p.z.p.

składa się dwóch norm, tj. w ust. 1 określa szczególny przypadek ustawowo

uregulowanego prawa odstąpienia od umów zawieranych w reżimie prawa

zamówień publicznych, w ust. 2 zasady rozliczeń. Przyznaje on jednej stronie

(zamawiającemu) uprawnienie do jednostronnej rezygnacji ze zobowiązania z innej

przyczyny jak naruszenie obowiązków ciążących na stronie przeciwnej. Z uwagi na

9

szczególny charakter wskazanego przepisu, wyjątkowość przesłanki odwołania się

do interesu publicznego, przeciwstawianego wprost interesowi indywidualnemu,

i wyraźną asymetrię praw stron umowy, przepis ten był wielokrotnie przedmiotem

wykładni dokonywanej przez przedstawicieli nauki prawa. Nie zachodzi potrzeba

dokonywania jego interpretacji w obecnym postępowaniu kasacyjnym z uwagi na

stanowisko Sądu Apelacyjnego, który wprost stwierdził, że oświadczenie woli

o odstąpieniu, złożone przez pozwanego, było bezskuteczne, zatem uznał, że nie

zostały spełnione przesłanki do jednostronnego ukształtowania przez niego

stosunku umownego łączącego strony, skutkującego wygaśnięciem zobowiązania.

Stanowiska tego nie kwestionuje skarga kasacyjna. Istotą sporu jest jednak, czy

i w oparciu o jaką podstawę powinno w tej sytuacji nastąpić rozliczenie stron.

Pozwany zarzuca, że nie mógł jej stanowić wskazany przez Sąd, jako podstawa

zasądzenia, art. 145 ust. 2 p.z.p. Zarzut ten jest oczywiście trafny. Przepis art. 145

p.z.p. powinien być wykładany łącznie, a przewidziane w ust. 2 ograniczenie

roszczeń wykonawcy wyłącznie do wynagrodzenia i to tylko należnego w związku

z już wykonaną częścią umowy, z wyłączeniem odszkodowania, jest następstwem

odstąpienia od umowy w warunkach przewidzianych w ust. 1. Oznacza to, że brak

podstaw do wywodzenia z niego dalej idących skutków, w szczególności co do

rozmiaru, przedmiotu i kwalifikacji rozliczeń stron w innych stanach faktycznych

i prawnych. Podstawy do takiej interpretacji nie daje ani treść normy, ani odwołanie

do reguł pomocniczej wykładni systemowej i funkcjonalnej. Konsekwentnie,

stwierdzając, że pozwany złożył oświadczenie woli, zmierzające do ukształtowania

stosunku prawnego, w którym nie wskazano zresztą wprost tej podstawy

prawnej odstąpienia i powołano różne jego przyczyny, Sąd zobowiązany był do

dokonania oceny jego skuteczności i następstw prawnych w aspekcie przepisów

ogólnych prawa cywilnego. W myśl bowiem art. 14 p.z.p. do czynności

podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców stosuje się przepisy kodeksu

cywilnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Za dopuszczalnością

odstąpienia od umowy zawartej w reżimie zamówienia publicznego opowiedział się

10

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., III CKN 1320/00, OSNC 2004,

nr 7-8, poz. 112. Dopiero w wypadku stwierdzenia, czy stosunek zobowiązaniowy

uległ wygaśnięciu, czy trwa ale nie został wykonany, w jakim zakresie i z jakich

przyczyn możliwe będzie dokonanie ocen prawnych i zasadności roszczeń

zgłoszonych w pozwie.

Naruszenie art. 145 ust. 2 p.z.p. uzasadnia podstawę kasacyjną z art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. w stopniu skutkującym koniecznością wydania wyroku

kasatoryjnego (art. 39815

§ 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym orzeczono w oparciu

o art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821

k.p.c.