I PK 10/12

Sygn. akt I PK 10/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko C. Spółce z o. o.

z udziałem interwenienta ubocznego Syndyka Masy Upadłości M. D. Spółki z o. o.

w upadłości

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 30 sierpnia 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Powódka A. K., ostatecznie precyzując pozew wniosła o zasądzenie od

pozwanego po 12.000 zł brutto tytułem wynagrodzenia za okres od kwietnia do

2

czerwca 2010 r. z ustawowymi odsetkami od daty wymagalności oraz 2.396,95 zł

brutto z ustawowymi odsetkami od 11 stycznia 2010 r., a ponadto o zasądzenie

kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwana C. Sp. z

o.o. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa

procesowego.

Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była zatrudniona na podstawie umowy o

pracę z 30 marca 2007 r. w C. M. sp. z o.o. Powódka zatrudniona była na czas

nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku dyrektora pionu

marketingu. W grudniu 2007 r. odszedł jeden z wiceprezesów ds. handlowych i w

zarządzie zabrakło osoby reprezentującej ten dział. Na początku 2008 r. odszedł

dyrektor logistyki i jego obowiązki zostały podzielone pomiędzy powódkę oraz

prezesa zarządu pozwanej. W związku z odejściem dyrektora pionu handlowego

powódka przejęła jego obowiązki i została dyrektorem połączonego działu

marketingu i handlu. W marcu 2008 r. zaproponowano powódce rozszerzenie

zakresu kompetencji i objęcie stanowiska wiceprezesa ds. handlu. W związku z

powyższym 18 kwietnia 2008 r. powódka zawarła z pozwaną porozumienie

zmieniające umowę o pracę, w wyniku czego została zatrudniona na czas

nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy jako członek zarządu spółki na

stanowisku wiceprezesa zarządu z miesięcznym wynagrodzeniem 12.000 zł brutto.

Podczas negocjacji warunków umowy strony ustaliły, że powódka będzie w

dalszym ciągu wykonywać wszystkie dotychczasowe obowiązki i dodatkowo jako

członek zarządu uzyska wpływ na decyzje zarządu. Do obowiązków powódki

należała reklama oraz marketing, odpowiadała za dwa sklepy firmowe znajdujące

się C. i O., organizowała ekspozycje i nabór pracowników w sklepie w K.,

zajmowała się ustalaniem warunków handlowych dla klientów, ustalaniem zasad

współpracy, negocjacjami, ustaleniem cen i rozmowami z klientami. Organizowała

pracę magazynu i dystrybucji, aby prawidłowo doręczano przesyłki, odpowiadała za

dział wzornictwa zakładu w P.. Z kierownikiem działu ustalała, jaka kolekcja

zostanie wdrożona, opracowywała koncepcję dekoracji dla innych producentów.

Swoją pracę powódka świadczyła w siedzibie spółki w B., w zakładzie w P. oraz w

sklepach firmowych w C., O. i K.

3

W październiku 2008 r. powódka zaszła w ciążę, o czym poinformowała

pozostałych członków zarządu. Z końcem maja 2009 r. powódka razem z zarządem

pozwanej ustaliła podział jej obowiązków na czas nieobecności związanej z

urlopem macierzyńskim. Od 18 czerwca 2009 r. powódka korzystała z urlopu

macierzyńskiego. W trakcie tego urlopu dowiedziała się, że pracodawca oczekuje

złożenia przez nią wypowiedzenia po jego zakończeniu. Po powrocie z urlopu

macierzyńskiego i wypoczynkowego z końcem 2009 r. powódka złożyła

wypowiedzenie. Zgodnie z umową o pracę, okres wypowiedzenia wynosił 6

miesięcy, a powódka w tym czasie była zwolniona z obowiązku wykonywania

pracy. Stosunek pracy powódki rozwiązał się z dniem 30 czerwca 2010 r., a

powódka nie otrzymała wynagrodzenia za kwiecień, maj i czerwiec 2010 r.

każdorazowo po 12.000 zł. Ponadto nie otrzymała części należnego jej

wynagrodzenia za grudzień 2009 r. w kwocie 2.396,95 zł, które wynikało z

przekazania przez pracodawcę zbyt dużej składki na ubezpieczenie społeczne.

W dniu 17 maja 2010 r. C. M. Sp. z o.o. wydzierżawiła zorganizowaną część

przedsiębiorstwa (Zakład Produkcyjny w P.) Spółce C. Sp. z o.o. Wydanie

przedmiotu dzierżawy nastąpiło 1 maja 2010 r. na podstawie protokołu zdawczo -

odbiorczego, a w umowie dzierżawy strony zastrzegły, że wydzierżawienie majątku

wywołało skutek przejścia części zakładu pracy na dzierżawcę, który stał się stroną

w dotychczasowych stosunkach pracy.

Sąd Rejonowy uznał roszczenie powódki za zasadne. Powołując się na

art. 231

§ 1 k.p. uznał, że nastąpiło rzeczywiste przejście zakładu pracy na nowego

pracodawcę, gdyż 17 maja 2010 r. została podpisana umowa dzierżawy części

zakładu pracy pomiędzy C. Sp. z o.o. a jej dotychczasowym pracodawcą C. M. Sp.

z o.o. Natomiast 17 maja 2010 r. nastąpiło rzeczywiste przejście zakładu pracy na

nowego pracodawcę. C. Sp. z o.o. na mocy umowy z 17 maja 2010 r. przejęła

zakład produkcyjny w P. oraz mającą siedzibę w B. administrację Spółki, w skład

której wchodziły: dział finansów, księgowości, marketingu, sprzedaży, sekretariat i

biuro zarządu oraz sklep firmowy w K. C. Sp. z o.o. przejęła strategiczną część

przedsiębiorstwa C. M. Sp. z o.o., w której pozostał zakład produkcyjny w P., za

który odpowiadała powódka. W efekcie doszło do naruszenia art. 13 k.p., przez

niewypłacenie wynagrodzenia. Sąd Rejonowy uznał, że powódka zajmowała

4

stanowisko związane z działalnością tej części zakładu, która została

wydzierżawiona, dlatego też z dniem 17 maja 2010 r. stała się pracownicą

pozwanej C. Sp. z o.o. Powódka sprawowała nadzór w zakresie reklam i

marketingu nad powierzonymi jej sklepami firmowymi w P. i C., odpowiadała za

dział wzornictwa zakładu w P., który przeszedł na nowego pracodawcę tj.

pozwanego, a przejście to zgodnie z umową dzierżawy wywołało skutek przejścia

części zakładu pracy na dzierżawcę, który stał się stroną dotychczasowych

stosunkach pracy. Powódka pomimo, że faktycznie sprawowała nadzór nad w/w

zakładem to również wykonywała czynności pracownicze, polegające między

innymi na ustalaniu jakie kolekcje zostaną wdrożone w zakładzie w P., opracowaniu

koncepcji dekoracji, ustalaniu zasad współpracy z klientami czy też organizowaniu

pracy magazynu i dystrybucji. Swoją pracę powódka świadczyła w siedzibie spółki

w B., w zakładzie w P. oraz w sklepach firmowych w C., O. i K. Sąd podkreślił, że

gdy powódka została wiceprezesem spółki nie ubyło jej obowiązków, które w

dalszym ciągu musiała wykonywać, a jedynie zwiększyły się jej kompetencje. Z

faktu zatrudnienia powódki na stanowisku wiceprezesa spółki i wykonywania przez

nią czynności, które łączyły się wyłącznie z pełnioną funkcją członka zarządu, przy

jednoczesnym wykonywaniu przez powódkę wcześniej jej powierzonych

obowiązków pracowniczych nie można wnioskować, że w stosunku do powódki nie

doszło do przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art. 231

§ 1

k.p. Bez wątpienia istniała tożsamość miejsca świadczenia pracy oraz zadań

stanowiących treść stosunku pracy przed i po zmianie pracodawcy.

Według oceny Sądu Rejonowego za wszelkie zobowiązania powstałe i

wymagalne przed 1 maja 2010 r. odpowiedzialność ponosi solidarnie pozwana oraz

Syndyk Masy Upadłości M. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w B. Natomiast

za zobowiązania powstałe po 1 maja 2010 r. i wymagalne po tej dacie

odpowiedzialność ponosi C. Sp. z o.o. Zatem za wynagrodzenie powódki za maj i

czerwiec 2010 r. odpowiedzialność ponosi pozwany C. Spółka z o.o., natomiast za

wynagrodzenie należne powódce za kwiecień i grudzień odpowiedzialność

interwenienta i pozwanej jest solidarna.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany zarzucając mu w

szczególności naruszenie art. 231

k.p., przez przyjęcie, że powódka przeszła do

5

nowego pracodawcy – pozwanego, w związku z dzierżawą zorganizowanej części

przedsiębiorstwa, podczas gdy charakter wykonywanej pracy i zajmowanego

stanowiska, jak też okoliczności sprawy wskazują, że powódka pozostała nadal w

strukturach dotychczasowego pracodawcy. Wskazał też na bezpodstawne

przyjęcie, że w związku z dzierżawą części przedsiębiorstwa, do nowego

pracodawcy przechodzą wszyscy pracownicy dotychczasowego pracodawcy,

podczas gdy z uwagi na majątek nieobjęty zakresem umowy konieczne było

pozostawienie powódki w ramach struktury dotychczasowego pracodawcy.

Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną, na skutek apelacji

pozwanego, Sąd Okręgowy: (1) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że

powództwo oddalił; (2) zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej 2.747 zł

tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia Sądu Rejonowego, jednakże nie

podzielił jego oceny prawnej. Sąd odwoławczy wskazał, że kluczowe dla

rozstrzygnięcia kwestii, czy powódka została przejęta w trybie art. 231

k.p. było to,

że była ona członkiem zarządu i jej stosunek pracy był pochodną powołania na

członka zarządu. Powódka faktycznie realizowała obowiązki i uprawnienia

wynikające z udziału w tym organie spółki. Powódka prowadziła sprawy spółki,

nadzorowała organizację i funkcjonowanie firmy i miała wszystkie uprawnienia

przysługujące członkowi zarządu. Zdaniem sądu drugiej instancji, z uwagi na

specyfikę wykonywanych funkcji, ściśle związanych z funkcjonowaniem

przedsiębiorstwa, w wypadku przejęcia części zakładu pracy nie można uznać, że

pracownik zarządzający przechodzi w trybie art. 231

k.p. do nowego pracodawcy na

równi z pracownikami produkcyjnymi. Unormowanie to nie przewiduje przejęcia

zarządu do przejmującego zakładu pracy. Jakkolwiek w świetle orzecznictwa Sądu

Najwyższego możliwe jest przejęcie również członków zarządu, to musi ono jednak

wynikać z wyraźnej woli stron, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Strony

umowy nie miały takiego zamiaru, o czym świadczy to, że powódka nie została

poinformowana o jej przejściu w ramach przejęcia zakładu pracy. Skoro więc, jak

wskazał Sąd Okręgowy, powódka nie została przejęta wraz z przejmowaną częścią

zakładu pracy, ponieważ nie była pracownikiem, a członkiem zarządu, rozważanie

6

o odpowiedzialności przejmującego pracodawcy za zobowiązania powstałe u

poprzedniego pracodawcy było bezprzedmiotowe.

Wobec tego, na mocy art. 386 § 1 k.p.c., Sąd drugiej instancji orzekł jak w

punkcie 1 wyroku.

W skardze kasacyjnej odniesionej od całego wyroku Sądu Okręgowego

pełnomocnik powódki zarzucił, że narusza on: (1) art. 22 § 1 oraz art. 231

§ 1 i 2

k.p., przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, skutkujące uznaniem, że

powódka nie pozostawała w stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą, lecz

była jedynie członkiem jego zarządu, pomimo, że z jednoznacznie ustalonego stanu

faktycznego wynika, że powódka miała zawartą umowę o pracę i wykonywała

obowiązki pracownicze, zarówno związane z pełnioną funkcją w zarządzie, jak i

wykraczające poza obowiązki członka zarządu; (2) art. 231

§ 1 k.p., przez jego

błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pomimo przejścia dotychczasowego

zakładu pracy lub jego części na pozwaną, pozwana nie wstąpiła jako pracodawca

w dotychczasowy stosunek pracy łączący powódkę z C. M. Sp. z o.o., z tego

względu, że powódka pełniła funkcję członka zarządu u dotychczasowego

pracodawcy, podczas gdy powołany przepis nie dokonuje rozróżnienia

pracowników objętych jego dyspozycją na pełniących funkcję członków zarządu i

innych, co skutkowało niezastosowaniem tego przepisu; (3) art. 231

§ 1 i 2 k.p.,

przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pomimo ścisłego związku

obowiązków pracowniczych powódki, niezwiązanych jednak z pełnieniem funkcji

członka zarządu, z przejmowanym kompleksem majątkowym, pozwana nie wstąpiła

jako pracodawca w dotychczasowy stosunek pracy łączący powódkę z C. M. Sp. z

o.o., podczas gdy związek taki uzasadnia objęcie pracownika dyspozycją

powołanego przepisu; (4) art. 231

§ 1 k.p., przez jego błędną wykładnię polegającą

na uznaniu, że wobec powódki przepis ten może znaleźć zastosowanie wyłącznie

w wypadku, gdy wynika to z woli stron dokonujących czynności powodującej

przejście zakładu pracy lub jego części, podczas gdy przepis ten znajduje

zastosowanie do pracowników niezależnie od woli stron.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i oddalenie apelacji w całości, a także o zasądzenie na rzecz powoda

7

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że jest

ono uzasadnione następującymi, istotnymi zagadnieniami prawnymi: (-) czy w razie

przejęcia zakładu pracy lub w razie przejęcia części zakładu pracy, art. 231

§ 1 k.p.

znajduje również zastosowanie do członków zarządu spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością, będącej dotychczasowym pracodawcą, zatrudnionych na

podstawie umowy o pracę; (-) czy w razie przejścia części zakładu pracy w

rozumieniu art. 231

§ 1 k.p., podmiot przejmujący wstępuje w stosunek pracy

pracownika, którego obowiązki pracownicze, wykraczające poza obowiązki

wynikające z pełnienia funkcji członka zarządu, związane są z przejmowaną

częścią zakładu pracy. Na obydwa te pytania należy zdaniem skarżącej

odpowiedzieć twierdząco.

W uzasadnieniu podstaw skargi pełnomocnik powódki argumentował, że

art. 231

§ 1 k.p. nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy stosunkami pracy członków

zarządu i innymi. Odnosi się swym zakresem podmiotowym do wszystkich

pracowników. Potwierdza to orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego

2010 r., II PK 205/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 201, w którym Sąd Najwyższy

wskazał, że możliwe jest przejęcie pracownika pełniącego funkcję w zarządzie.

Możliwość taka występuje w wypadku spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze

musi dojść do przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę. Po

drugie w chwili przejścia osoba ta musi być pracownikiem przejmowanego zakładu

pracy. Także w wyroku z dnia 12 listopada 2003 r., l PK 601/02, LEX nr 1170215,

Sąd Najwyższy przyjął, że możliwe jest przejęcie pracownika pełniącego funkcję w

zarządzie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wobec oparcia skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach dotyczących

naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd Najwyższy jest związany

ustaleniami faktycznymi przyjętymi w podstawie zaskarżonego wyroku

8

(art. 39813

§ 1 k.p.c.). W szczególności dotyczy to następujących, niespornych w

toku postępowania w pierwszej i drugiej instancji, ustaleń:

Po pierwsze, przedmiotem przejścia między C. M. Sp. z o.o. a pozwaną C.

Sp. z o.o. była jednostka gospodarcza obejmująca jedynie część przedsiębiorstwa

(zakładu pracy) prowadzonego przez C. M. Sp. z o.o. Natomiast C. M. Sp. z o.o.

zachowała byt prawny i część przedsiębiorstwa nieprzejętą przez C. Sp. z o.o. i

kontynuowała działalność pod dotychczasową firmą. Zachowała też prawa

majątkowe do przekazanej części zakładu, którą tylko wydzierżawiła, pozostając

więc wydzierżawiającym;

Po drugie, powódka była, zgodnie z ustaleniami Sądu pierwszej instancji

przyjętymi przez Sąd Okręgowy, pracownicą C. M. Sp. z o.o., zatrudnioną na czas

nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy jako członek zarządu spółki na

stanowisku wiceprezesa. Stwierdził to także Sąd Okręgowy, wskazując, że była ona

członkiem zarządu i jej stosunek pracy był pochodną powołania do pełnienia tej

funkcji. W tej sytuacji zawarte w uzasadnieniu tego wyroku Sądu stwierdzenie, że

„powódka nie została przejęta wraz z przejmowaną częścią zakładu pracy z uwagi

na to, że nie była pracownikiem, a członkiem zarządu…” należy uznać za przejaw

niestaranności językowej, nawiązanie do wcześniej wprowadzonego i stosowanego

przez Sąd w uzasadnieniu rozróżnienia pracowników produkcyjnych i pracowników

będących członkami zarządu. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 22 §

1 oraz 231

§ 1 i 2 k.p., przez uznanie przez Sąd Okręgowy, że powódka nie

pozostawała z dotychczasowym pracodawcą w stosunku pracy, ponieważ zmierza

on do poważenia ustaleń faktycznych przyjętych w podstawie zaskarżonego

wyroku;

Po trzecie – większość obowiązków pracowniczych powódki była związana z

częścią zakładu pracy przejętą przez nowego pracodawcę C. Sp. z o.o.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności skargi kasacyjnej ma kwestia

możliwości przejścia na podstawie art. 231

§ 1 k.p. do nowego pracodawcy

pracownika będącego członkiem zarządu dotychczasowego pracodawcy (spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością), w sytuacji, gdy przedmiotem przejścia jest część

zakładu pracy. W kwestii tej należy uznać, że w wypadku, gdy spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością przekazuje część swojego przedsiębiorstwa, stanowiącą część

9

zakładu pracy w rozumieniu art. 231

k.p., innemu pracodawcy, kontynuując

działalność jako spółka z o.o. pod dotychczasową firmą (a więc zachowując byt

prawny), członkowie jej zarządu pozostają nadal jej pracownikami i nie przechodzą

do nowego pracodawcy (przejmującego). Taki wniosek wynika przede wszystkim

ze szczególnego charakteru funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością. W szczególności zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje

spółkę (art. 201 § 1 k.s.h.), a jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, każdy członek

zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, na zasadach

określonych w art. 208 k.s.h. W szczególności każdy członek zarządu może

prowadzić bez uprzedniej uchwały zarządu sprawy nieprzekraczające zakresu

zwykłych czynności spółki (art. 208 § 3 k.s.h.). Prawo członka zarządu do

prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności

sądowych i pozasądowych spółki, a prawa członka zarządu do reprezentowania

spółki nie można ograniczyć ze skutkiem prawnym wobec osób trzecich (art. 204 §

1 i 2 k.s.h.).

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że prawa i obowiązki członka

zarządu związane z reprezentacją spółki odnoszą się do całości spraw spółki. Z

istoty rzeczy umowa o pracę dotycząca pełnienia funkcji członka zarządu (art. 203

§ 1 k.s.h.), dotyczy w pierwszej kolejności wykonywania wskazanych w tych

przepisach praw i obowiązków pracownika jako piastuna funkcji w zarządzie.

Stosunek pracy członka zarządu wiąże się zatem zawsze ze strukturą, którą

reprezentuje on jako organ, ponieważ reprezentowania tego właśnie podmiotu

dotyczą wymienione prawa i obowiązki. Dla charakteru tych zasadniczych praw i

obowiązków pracowniczych członka zarządu nie ma znaczenia to, że

przedsiębiorstwo spółki, będące przedmiotem zarządu ulega ograniczeniu wskutek

jego częściowego zbycia (w tym wydzierżawienia, jakkolwiek w tym wypadku

pozostaje ono w szerzej rozumianym zarządzie właścicielskim). Również w takiej

sytuacji, nawet gdy większość przedsiębiorstwa spółki przejdzie na inny podmiot

(nastąpi przejście części zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu

art. 231

k.p.), charakter wskazanych praw i obowiązków wiąże go ze spółką, w

której zarządzie uczestniczy. Nie może tego zmienić to, że faktycznie, jak ustalono

w niniejszej sprawie w odniesieniu do powódki, większość jego operacyjnych

10

obowiązków związana była z przekazaną częścią przedsiębiorstwa spółki (zakładu

pracy). Uznanie trafności rozumowania, zgodnie z którym członek zarządu, którego

faktyczne działania wiążą się w przeważającej części z określoną częścią

przedsiębiorstwa spółki, przechodzi na zasadzie art. 231

§ 1 k.p. do nowego

pracodawcy w razie zbycia tej części innemu podmiotowi, prowadziłoby do

wniosku, że w wypadku zbycia większości przedsiębiorstwa spółki, wszyscy

członkowie zarządu przechodzą z mocy prawa do nowego pracodawcy (art. 231

§ 1

k.p.), ponieważ siłą rzeczy ich działania w charakterze członków zarządu były w

większości związane z przekazaną częścią. Przyjęcie takiej koncepcji prowadziłoby

faktycznie do pozbawienia spółki jej zarządu. W związku z tym należy odrzucić

proponowaną w uzasadnieniu skargi konstrukcję, według której w opisywanej

sytuacji „pracownik pozostaje nadal członkiem zarządu u dotychczasowego

pracodawcy, a staje się pracownikiem nowego pracodawcy”. Wobec tego

bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 231

§ 1 i 2

k.p. sformułowane w przytoczonych wyżej punktach 2 i 3 petitum skargi.

Trafnie natomiast zarzucono w skardze naruszenie art. 231

§ 1 k.p., przez

jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wobec powódki przepis ten może

znaleźć zastosowanie wyłącznie w wypadku, gdy wynika to z woli stron

dokonujących czynności powodującej przejście zakładu pracy lub jego części.

Istotnie pogląd ten, w kontekście w jakim został sformułowany, jest błędny i

sprzeczny z bezwzględnie obowiązującym charakterem art. 231

§ 1 k.p., z którego

wynika, że skutek przejścia części zakładu pracy, polegający na zmianie

pracodawcy, następuje z mocy prawa (automatycznie), a nie w następstwie

uzgodnień między zainteresowanymi pracodawcami. W szczególności uzgodnienia

te nie mogą wyłączyć lub zmienić wskazanego skutku przejścia zakładu pracy lub

jego części (por. wyroki SN z: 17 maja 1995 r., I PRN 9/95, OSNAPiUS 1995 nr 20,

poz. 248; 8 kwietnia 1998 r., I PKN 28/98, OSNAPiUS 1999 nr 7, poz. 241, 3

czerwca 1998 r., I PKN 159/98, OSP 1999 nr 12, poz. 211; 1 lutego 2000 r., I PKN

508/99, OSNAPiUS 2001 nr 12, poz. 412; 3 kwietnia 2007 r., III PK 245/06, OSNP

2008 nr 11-12, poz. 162). Pogląd ten nie miał jednak wpływu na treść

zaskarżonego orzeczenia.

11

Na koniec należy wskazać, że przyjęta w niniejszej sprawie ocena prawna

wpływu przejścia części zakładu pracy na stosunek pracy członka zarządu

zasadniczo nie stoi w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu Najwyższego przyjętym

w powołanych już wyżej wyrokach z 10 lutego 2010 r., II PK 205/09 i 12 listopada

2003 r., l PK 601/02, zgodnie z którym możliwe jest przejęcie pracownika

pełniącego funkcję w zarządzie. Pogląd ten został bowiem przez Sąd Najwyższy

wyrażony w okolicznościach faktycznych wskazujących na przejście na nowego

pracodawcę całego zakładu pracy, co tworzy odmienną sytuację niż rozważana w

niniejszej sprawie, a ponadto w sprawie II PK 205/09, został on wyrażony jedynie

na marginesie rozważań, bowiem Sąd Najwyższy stwierdził, że „nie doszło do

przejęcia pracowników w oparciu o art. 231

k.p.” Należy jednak przyznać, że w

sprawie tej Sąd Najwyższy, niezależnie od ustalonego stanu faktycznego, odniósł

powyższe stanowisko także do przejścia części zakładu pracy. Z zapatrywaniem

tym trudno polemizować wobec nierozwinięcia tej kwestii w uzasadnieniu

powołanego orzeczenia.

Z powyższych względów, stosownie do art. 39814

k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.