II CSK 436/11

Sygn. akt II CSK 436/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. T.

przeciwko Skarbowi Państwa - Szefowi Wojskowego Zarządu

Infrastruktury w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 marca 2011 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od Skarbu Państwa - Szefa Wojskowego Zarządu

Infrastruktury w P. na rzecz J. T. kwotę 1800 (jeden tysiąc

osiemset) zł kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

Powód J. T. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa reprezentowanego

przez Szefa Wojskowego Zarządu Infrastruktury kwoty 120.576,48 zł z ustawowymi

odsetkami oraz skapitalizowanych odsetek od tej kwoty od 26 listopada 2005 r. do

22 grudnia 2010 r. tytułem odszkodowania za szkodę spowodowaną objęciem

nieruchomości stanowiącej jego własność obszarem ograniczonego użytkowania.

Na kwotę dochodzoną pozwem składały się kwota 98.404 zł z tytułu obniżenia

wartości nieruchomości i kwota 22.172,48 zł tytułem kosztów prac niezbędnych dla

zabezpieczenia budynku przed hałasem.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w P. zasądził od

pozwanego na rzecz powoda kwotę 92.211 zł z ustawowymi odsetkami od

23 grudnia 2010 r. (punkt I sentencji wyroku), oddalił powództwo w pozostałej

części (punkt II) i orzekł o kosztach procesu (punkt III sentencji). W motywach

rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy ustalił, że nieruchomość stanowiąca własność

powoda, zabudowana budynkiem mieszkalnym, położona jest w bezpośrednim

sąsiedztwie lotniska … . Ogrodzenie lotniska znajduje się w odległości 400 m od

domu powoda, pas startowy kończy się w odległości 700 m od domu, samoloty

przelatują nad działką na wysokości 50-100 m. Lotnisko wojskowe w … istnieje od

II wojny światowej, a od lat 60. ubiegłego stulenia, startują i lądują na nim samoloty

odrzutowe, kolejno MIG-20, Iskra, a od 2006 r.– F-16.

W dniu 17 grudnia 2003 r. Wojewoda … wydał, na podstawie art. 135 ust.1 i

2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.– Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie Nr

82/03 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska

wojskowego … . Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Utworzono nim pięć stref, A-E, w zależności od odległości od lotniska i poziomu

natężenia hałasu oraz określono ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenów i

wymagania techniczne budynków. Nieruchomość powoda znalazła się w strefie B.

W dniu 31 grudnia 2007 r. zostało opublikowane rozporządzenie Wojewody nr

40/07 zmieniające rozporządzenie nr 82/03. Na skutek zmiany stref ograniczonego

użytkowania, nieruchomość powoda znalazła się w strefie I, w której obowiązują

najdalej idące ograniczenia w zakresie wznoszenia budynków i najwyższe

3

standardy ochrony akustycznej istniejących budynków. Sąd Okręgowy

rozstrzygając o żądaniu, przy wykorzystaniu opinii biegłego, który obliczał spadek

wartości rynkowej nieruchomości w związku z natężeniem hałasu, ocenił, że na

skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania, z uwzględnieniem faktu

istnienia lotniska od kilkudziesięciu lat, nieruchomość powoda utraciła na wartości

92.211 zł i kwotę tę zasądził z ustawowymi odsetkami od dnia następnego po dniu

ogłoszenia wyroku i oddalił dalej idące powództwo.

Na skutek apelacji obu stron, Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 24 marca

2011 r., z apelacji powoda, zmienił zaskarżony wyrok w punkcie drugim, w części

oddalającej powództwo, w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda

dalszą kwotę 6.193 zł z tytułu utraty przez nieruchomość wartości rynkowej, z

ustawowymi odsetkami od 26 listopada 2005 r. oraz zasądził kwotę 56.631,40 zł

tytułem skapitalizowanych odsetek od kwoty 92.211 zł za okres od 26 listopada

2005 r. do dnia 22 grudnia 2010 r. Nadto Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok

w punkcie drugim oddalającym powództwo o zapłatę kwoty 22.172,48 zł z

ustawowymi odsetkami, z tytułu kosztów ochrony akustycznej domu powoda oraz

w punkcie trzecim orzekającym o kosztach procesu i w tym zakresie przekazał

sprawę Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny

oddalił w całości apelację pozwanego nie podzielając jego argumentacji prawnej co

do utraty przez rozporządzenie Wojewody 82/03 zmienione rozporządzeniem nr

40/07 mocy obowiązującej jako następstwa kolejnych zmian w ustawie z dnia 27

kwietnia 2001 r. i wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w

ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd nie

zaakceptował też stanowiska pozwanego co do wadliwości opinii biegłego,

a przychylił się do argumentacji powoda, że nie było uzasadnionej podstawy do

obniżania kwoty wskazanej przez biegłego z tytułu utraty przez nieruchomość

wartości rynkowej; uznał, że odszkodowanie z tego tytułu podlegało zasądzeniu w

wysokości dochodzonej. Stąd też, z apelacji powoda, Sąd Apelacyjny zmienił

zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo i zasądził od pozwanego z tego

tytułu dalszą kwotę 6193 zł z ustawowymi odsetkami od 26 listopada 2005 r. i

żądane skapitalizowane odsetki. Z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji nie zajął

4

stanowiska co do żądania zapłaty za rewitalizację akustyczną budynku, w tej części

zaskarżony wyrok został uchylony i sprawa przekazana Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną pozwany, w części

uwzględniającej powództwo i oddalającej jego apelację. Pozwany zarzucił

naruszenie art. 47 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw

w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej

(Dz. U. Nr 175, poz.1462 ze zm.), art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.–

Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 Nr 25, poz.150 ze zm.) oraz art. 316

k.p.c. przez przyjęcie, że w dacie wyrokowania nadal obowiązywało rozporządzenie

Wojewody nr 82/03 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla

lotniska wojskowego … zmienione rozporządzeniem nr 40/07, podczas gdy utraciło

ono moc obowiązującą w związku z kolejną nowelizacją art. 135 ust. 2 ustawy z

dnia 27 kwietnia 2001 r., dokonaną art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.1227 ze zm.), co Sąd Apelacyjny pominął. Z uwagi

na to, że żądanie zapłaty odszkodowania wiązano z obowiązywaniem tego

rozporządzenia, utrata przezeń mocy obowiązującej powinna była prowadzić do

oddalenia powództwa. W związku z tym skarżący we wnioskach domagał się

uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w punktach pierwszym (zmieniającym wyrok

Sądu Okręgowego przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszych

kwot) i czwartym (oddalającym apelację pozwanego) i zmiany wyroku Sądu

Okręgowego przez oddalenie powództwa i oddalenie apelacji powoda, ewentualnie

uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy

temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód domagał się jej oddalenia

i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nietrafne jest stanowisko skarżącego, że rozporządzenie Nr 82/03

Wojewody z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego

5

użytkowania dla lotniska wojskowego (Dz. Urz. Woj. z 2003 r., nr 200, poz. 3873),

zmienione rozporządzeniem nr 40/07 tego Wojewody z dnia 31 grudnia 2008 r. (Dz.

Urz. Woj. z 2008 r., nr 1, poz.1), utraciło z dniem 15 listopada 2008 r. moc

obowiązującą, na skutek dokonanej przez art. 144 pkt 21 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,

udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko (dalej jako u.i.ś.) zmiany art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia

2001 r. – Prawo ochrony środowiska (dalej jako u.p.o.ś.). Należy przypomnieć, że

tak w dacie wydania przez Wojewodę rozporządzenia nr 82/03, jak i w dacie jego

zmiany, w formie rozporządzenia zmieniającego nr 40/07, art. 135 u.p.o.ś.,

w ustępie 1 stanowił, że ,,jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że

mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych

i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza

terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska

odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji

elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i

radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Ust. 2 stanowił, że

obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów,

lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana

jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w drodze rozporządzenia. Istotna dla

sprawy zmiana tego przepisu nastąpiła ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie

niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji

administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm. – dalej jako,, ustawa

z dnia 29 lipca 2005 r.”). Zgodnie z art. 19 pkt 5 tej ustawy, art. 135 ust. 2 u.p.o.ś.

został z dniem 1 stycznia 2008 r. zmieniony w ten sposób, że kompetencję do

utworzenia, w drodze uchwały, obszaru ograniczonego użytkowania przeniesiono

na sejmik województwa. Jednocześnie w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.

ustawodawca zamieścił przepis intertemporalny, stanowiąc w art. 47 ust. 2, że akty

prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych tą ustawą

z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu ustawą, zachowują moc

6

do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące

zadania i kompetencje. Oznaczało to, że rozporządzenie Wojewody nr 82/03,

zmienione rozporządzeniem nr 40/07, zachowuje moc – do chwili zmiany lub

uchylenia przez sejmik województwa. Tym samym więc problem dalszego

obowiązywania rozporządzenia Wojewody, po zmianie przepisu polegającego na

zmianie nie tylko organu właściwego do wydania tego aktu prawa miejscowego,

ale i rodzaju aktu wykonawczego, został jednoznacznie przesądzony przez

samego ustawodawcę.

Sąd Apelacyjny wyraził pogląd, że brzmienie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. przesądza, iż rozporządzenie Wojewody nadal obowiązuje.

Skarżąca kwestionuje to stanowisko dowodząc, że na skutek kolejnej zmiany

ustawodawczej doszło do utraty jego mocy wiążącej. Zmiana, która zdaniem

skarżącego miałaby prowadzić do utraty mocy prawnej przez rozporządzenie

Wojewody, wiąże się z wejściem w życie, z dniem 15 listopada 2008 r., ustawy z

dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,

udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko (dalej: u.i.ś.), a konkretnie ze zmianą art. 135 ust.1 i 2 u.p.o.ś.

dokonaną tą ustawą. Zdaniem skarżącego, zmiana ta polega na zmianie zakresu

spraw przekazanych do uregulowania prawem miejscowym, co przy uwzględnieniu

treści § 32 ust.2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.

w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz.908 – dalej: ,,z.t.p.”),

nakazuje przyjęcie utraty mocy obowiązującej aktu prawa miejscowego z dniem

wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego.

Obowiązujący system prawa nakłada na organy stosujące prawa, a zatem

niewątpliwie i sąd, potrzebę ustalenia nie tylko treści danego przepisu, ale przede

wszystkim, czy dany przepis obowiązuje. Dokonując w tym kierunku wykładni,

organy stosujące prawo kierują się regułami walidacyjnymi, z których podstawowa

wyraża myśl o utracie mocy obowiązującej aktu wykonawczego w przypadku utraty

mocy prawnej przez przepis upoważniający. Kolejną jest reguła zakładająca utratę

mocy obowiązującej aktu wykonawczego w wypadku zmiany treści przepisu

upoważniającego do wydania danego aktu (por. uzasadnienie wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 14 lutego 2006 r., P 22/05). Reguły te, wykształcone

7

w doktrynie i powszechnie akceptowane w praktyce, ujęte zostały również

w przepisach § 32 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

20 czerwca 2002 r., do którego treści skarżący odwołuje się w skardze kasacyjnej.

Jakkolwiek naruszenie przepisów tego rozporządzenia nie wywołuje z mocy prawa

żadnych ujemnych skutków, to jednak uwzględnić należy, że zawiera ono ważne

zalecenia dotyczące tworzenia aktów prawnych. Ustalając standardy poprawnej

legislacji, tym samym ustalają także standardy poprawnej interpretacji przepisów.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że istnieje ścisła zależność między zasadami

redagowania a zasadami interpretowania tekstów prawnych, interpretacja polega

wszak na ustalaniu tak czy inaczej rozumianej woli prawodawcy.

Reguła walidacyjna, o której była mowa, że zmiana przepisu upoważniającego

do wydania przepisów wykonawczych do ustawy prowadzi do uchylenia przepisów

wykonawczych z chwilą wejścia w życie zmiany przepisów upoważniających, nie

może być rozumiana dosłownie, to jest jako działająca w każdym wypadku, gdy

przepis upoważniający ulega jakiejkolwiek zmianie. § 32 ust. 2 z.t.p. stanowi, że

skutek ten dotyczy sytuacji, gdy następuje albo zmiana zakresu spraw

przekazanych do uregulowania podustawowego albo zmiana wytycznych

dotyczących treści aktu podustawowego. Niewątpliwie w obu wypadkach chodzi

o zmiany merytoryczne. W niniejszej sprawie aktem wykonawczym jest prawo

miejscowe. W świetle art. 94 Konstytucji, akty prawa miejscowego upoważnione

organy ustanawiają na podstawie i w granicach upoważnień zwartych w ustawie.

Przez granice upoważnienia należy rozumieć określenie zakresu spraw

przekazanych do uregulowania. Z punktu przeto widzenia zakresu spraw

przekazanych do uregulowania należy rozważyć związek rozporządzenia

Wojewody z treścią art. 135 ust.1 i 2 u.p.o.ś., po zmianach tego przepisu

dokonanych ustawą z dnia 3 października 2008 r. (u.i.ś.).

Zmiana art. 135 ust. 2 u.p.o.ś., dokonana wcześniej, ustawą dnia 29 lipca

2005 r., zmieniła w istotny sposób treść przepisu upoważniającego. Gdyby nie art.

47 ust. 2 ustawy zmieniającej, który przesądził o dalszym obowiązywaniu

wydanego na podstawie art. 135 ust. 2 u.p.o.ś. rozporządzenia nr 82/03 Wojewody,

nowelizacja art. 135 ust. 2 jako przepisu upoważniającego powinna była, zgodnie z

powołanymi wyżej regułami walidacyjnymi i §32 ust. 2 z.t.p., pociągnąć za sobą

8

utratę mocy obowiązującej wspomnianego rozporządzenia. Natomiast charakter

zmian dokonanych w art. 135 ust. 1 i 2 ustawą z dnia 3 października 2008 r.( u.i.ś.)

do takiego wniosku nie prowadzi. Uchwalenie tej ustawy (u.i.ś.) było podyktowane

potrzebą dostosowania obowiązujących przepisów do prawa unijnego. Zakres jej

stosowania, wyrażony w art. 1, wymagał dokonania zmian również w u.p.o.ś., dla

ujednolicenia terminologii i wyeliminowania krzyżowania się norm, ustawą

uregulowano bowiem mi.in. zasady i tryb postępowania w sprawach ocen

oddziaływania na środowisko. Oceną objęte zostały planowane przedsięwzięcia

mogące znacząco oddziaływać na środowisko, do których zaliczono w art. 59 u.i.ś.

planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

oraz planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na

środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony przez

organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust.1), a

ponadto inne przedsięwzięcia, które mogą oddziaływać na obszar Natura 2000 (ust.

2). Przy tym pojęcie „przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na

środowisko” i „przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na

środowisko”, jak stwierdza się w uzasadnieniu projektu tej ustawy, odpowiadają

dotychczasowej praktyce podziału przedsięwzięć na tzw. grupę I i grupę II, według

regulacji z ust. 1 pkt 1 i 2 uchylonego art. 51 u.p.o.ś. Nową ustawą uchylono

niektóre przepisy u.p.o.ś., w tym dział VI (art. 40-70) w sytuacji, gdy uregulowania w

nich zawarte stanowiły podstawę dla sformułowania dotychczasowej treści art. 135

ust. 1 i 2 u.p.o.ś. Ustawodawca musiał zatem dokonać zmiany art. 135 ust. 1 i 2

u.p.o.ś., co nastąpiło w art. 144 pkt 21 u.i.ś. Zmiana polegała jednak tylko na

dostosowaniu treści ust.1 i ust.2 art. 135 do nomenklatury nowej ustawy i

odesłaniu wprost do jej przepisów; nie miała charakteru zmiany merytorycznej.

W ust.1 art. 135 u.p.o.ś., przez zmianą i po zmianie tego przepisu, była i jest

mowa o tym, kiedy tworzy się obszar ograniczonego użytkowania – zmiana ma

charakter redakcyjny. W ust.2 tego artykułu najpierw wojewodzie, a następnie

sejmikowi, przyznano uprawnienie do utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania ,,dla przedsięwzięcia mogącego (zawsze) znacząco oddziaływać na

środowisko”, przy czym zakres tego pojęcia na gruncie u.p.o.ś. przez nowelizacją

(art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z przepisami rozporządzenia z dnia Rady Ministrów

9

z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań

związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko –Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i na gruncie

nowej ustawy, u.i.ś. (art. 59 ust. 1 pkt 1 w związku z przepisami rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko Dz. U. Nr 213,poz.1397), nie wykazuje

żadnych merytorycznych różnic. Nie ma żadnych podstaw do dopatrywania się

różnicy między zakresem pojęcia ,,planowane przedsięwzięcia mogące znacząco

oddziaływać na środowisko” z art. 51 ust.1 pkt 1 u.p.o.ś., a zakresem pojęcia

,,planowe przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko”

z art. 59 ust.1pkt 1 u.i.ś. Wypełnienie tych pojęć przez wyliczenie takich

przedsięwzięć w rozporządzenia wykonawczych również wskazuje na ich

przedmiotową tożsamość.

W zaistniałej sytuacji, ponieważ nie uległ zmianie zakres spraw

przekazanych do uregulowania w akcie prawa miejscowego, zamieszczenie

przepisu wyraźnie wskazującego na zachowanie mocy obowiązującej przez akt

dotychczasowy, wydany na podstawie art. 135 ust. 2 u.p.o.ś., nie było konieczne. §

33 ust. 1 z.t.p. zaleca umieszczenie tego rodzaju zastrzeżeń dotyczących aktów

wykonawczych, jeżeli zachodzą podstawy z § 32 do stwierdzenia utraty mocy

obowiązującej aktu wykonawczego, lecz ze względu na to, że nie jest on sprzeczny

z nową regulacją prawną, ma wyjątkowo zachować moc przez określony czas.

Tego rodzaju regulacja zamieszczona została w ustawie (u.i.ś.) w odniesieniu do

sześciu rozporządzeń wykonawczych, w tym do rozporządzenia wydanego na

podstawie uchylonego przecież art. 51 ust. 8 u.p.o.ś. (art. 173 ust. 1 u.i.ś.). Zbędne

było natomiast wprowadzanie unormowań odnoszących się do aktów prawa

miejscowego wydanych w oparciu o ustabilizowany stan prawny, tożsamy

z obowiązującym przed nowelizacją.

Nie można wobec tego zasadnie twierdzić, że po nowelizacji art. 135 ust. 1 i 2

u.p.o.ś., dokonanej ustawą z dnia 3 października 2008 r. (u.i.ś.), odpadła podstawa

prawna dla utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół lotniska w … .

Brak wzmianki w ustawie z dnia 3 października 2008 r. (u.i.ś.) na temat mocy

10

obowiązującej przepisów wykonawczych wydawanych na podstawie art. 135 ust. 2

u.p.o.ś. przed jego nowelizacją dokonaną tą ustawą, oznacza, że rozporządzenie nr

82/03 Wojewody pozostaje w mocy, a to zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 ustawy z

dnia 29 lipca 2005 r., do czasu podjęcia w tej sprawie uchwały przez sejmik

wojewódzki.

W związku z powołaniem się przez skarżącego na pogląd Naczelnego Sądu

Administracyjnego o utracie mocy obowiązującej przez rozporządzenie

o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania w …, wyrażony w uzasadnieniu

postanowienia z dnia 6 października 2010 r. umarzającego postępowanie w

sprawie II OSK 548/09, stwierdzić należy, że przyjęta w uzasadnieniu tego

postanowienia wykładnia przepisów prawa nie ma mocy wiążącej dla innych sądów

i organów na podstawie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Związanie dotyczy tylko rozstrzygnięcia zawartego w prawomocnym orzeczeniu, w

tym więc wypadku związanie dotyczy jedynie faktu umorzenia postępowania w

konkretnej sprawie, a nie przesłanek prawnych, które doprowadziły do tego

rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. przez

wadliwe przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie, w dacie zamknięcia rozprawy

istniało „ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości” powoda okazał się

nieuzasadniony

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na

podstawie art. 39821

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz

art. 99 k.p.c.