II CSK 586/11

Sygn. akt II CSK 586/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

Protokolant Maryla Czajkowska

w sprawie z powództwa M. S. i R. S.

przeciwko Skarbowi Państwa – Szefowi Wojskowego Zarządu Infrastruktury

i Dowódcy /…./

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 maja 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2

Zaskarżonym przez pozwanego – Skarb Państwa (– Szefa Wojskowego

Zarządu Infrastruktury– Dowódcę … Bazy Lotnictwa Transportowego) wyrokiem z

dnia 26 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony przez powodów M. S. i R.

S. wyrok Sądu Okręgowego z dnia 9 grudnia 2010 r. w ten sposób, że zasądził od

pozwanego Skarbu Państwa (Szefa Wojskowego Zarządu Infrastruktury w …) na

rzecz powodów kwotę 61 533 zł oraz w pozostałej części apelację oddalił i orzekł o

kosztach postępowania. W sprawie tej ustalono co następuje:

Powodowie P. i M. S. są właścicielami nieruchomości położonej w

miejscowości K. (gmina S.) o obszarze 0.60 ha. Nieruchomość ta zabudowana jest

budynkiem mieszkalnym oddanym do użytku w 2003 r. Miejscowość K. sąsiaduje z

Bazą Lotniczą, stanowiącą cześć Skrzydła Lotnictwa Transportowego z

dowództwem w P. Baza ulokowana jest na lotnisku transportowym w P.

W związku z natężeniem operacji lotniczych na lotnisku emitowana była

przez startujące i lądujące maszyny duża ilość hałasu, przekraczająca

dopuszczalne prawem normy. Z uwagi na to Wojewoda … w dniu 17 września

2004 r. wydal rozporządzenie w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania dla

lotniska wojskowego w P. Nieruchomość powodów znajdowała się w strefie „A”

obszaru. W rozporządzeniu tym wskazano, że obszar ograniczonego użytkowania

stanowi teren ograniczony linią, na której ekspozycyjny poziom hałasu jest równy

83 dB.

W rozporządzeniu dla poszczególnych stref ograniczonego użytkowania

wprowadzono ograniczenia przeznaczenia terenów, wymagań technicznych

dotyczących budynków oraz sposobu korzystania z terenów z uwagi na

dopuszczalny wyższy poziom hałasu emitowany z lotniska. Budynek na

nieruchomości powodów został pobudowany w 2003 r. i spełnia wymagania

techniczne dla zachowania właściwej ochrony akustycznej, przewidzianej dla strefy

A ograniczonego użytkowania.

Po wprowadzeniu obszaru ograniczonego użytkowania doszło do zmian

w korzystaniu z lotniska przez bazę wojskową. Obecnie na lotnisku wojskowym

3

w P. stacjonuje jeden samolot transportowy C 130 Herkules oraz 2 lub 3 mniejsze

samoloty transportowe, które i tak w większości odbywają misje poza terenem

lotniska oraz poza granicami kraju. Na lotnisku tym nie stacjonują samoloty

myśliwsko-bojowe, które zostały z niego wycofane około 3 lat temu. Stacjonujące

na lotnisku samoloty rzadko wykonują jakiekolwiek operacje lotnicze z uwagi na

trwające prace modernizacyjne pasa startowego.

W dniu 11 października 2006 r. pełnomocnik powodów wezwał pozwanego

do dobrowolnej wypłaty powodom kwoty 210 000 zł tytułem odszkodowania.

Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania. Powodowie po ostatecznym

sprecyzowaniu żądania pozwu wnieśli o zasądzenie na ich rzecz solidarnie od

pozwanego Skarbu Państwa Szefa Wojskowego Zarządu Infrastruktury i Dowódcy

Bazy Lotniska Transportowego kwoty 182 600 zł w tym kwoty 31 400 zł tytułem

zwrotu kosztów rewitalizacji akustycznej wraz z ustawowymi odsetkami. Wyrokiem

z dnia 9 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo.

Rozpoznający sprawę Sąd Apelacyjny uznał, że ustalenia faktyczne sądu

I instancji nie budzą wątpliwości i przyjął je za podstawę własnego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu II instancji błędne jest rozumowanie sądu I instancji, zgodnie

z którym, na skutek zmian legislacyjnych, ex lege utraciło moc Rozporządzenie

Wojewody z dnia 17 września 2004 r. o utworzeniu obszaru ograniczonego

użytkowania dla Lotniska w P. Chociaż takie stanowisko występowało w

orzecznictwie niektórych sądów administracyjnych, wykładnię tę należy odrzucić.

Sąd Apelacyjny dokonał dokładnego porównania treści art. 135 ust. 1 i 2

u.p.o.ś. przed i po nowelizacji tego przepisu. Porównanie to, zdaniem tego Sądu,

pozwala na przyjęcie, że nie zmieniły się ustawowe przesłanki, które są podstawą

możliwości utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zarówno przed

zmianą, jak po zmianie, to z przeglądu ekologicznego, z analizy porealizacyjnej

albo z oceny oddziaływania na środowisko musiało i musi wynikać, że mimo

zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych

i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza

terenem zakładu lub innego obiektu. Ponadto Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że

zarówno przed zmianą, jak i po zmianie utworzenie obszaru ograniczonego

4

użytkowania było i jest możliwe dla tych samych przedsięwzięć, tj. mogących

znacząco oddziaływać na środowisko – oczyszczalni ścieków, składowiska

odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji

elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej

i radiolokacyjnej. Nowelizacje art. 135 ust. 1 i 2 u.p.o.ś. nie wnoszą żadnej istotnej

zmiany merytorycznej w treści upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego

o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę,

że w ustawie z 3 października 2008 r. brak przepisu przejściowego, który

regulowałby bezpośrednio byt prawny dotychczas wydanych aktów wykonawczych

na podstawie art. 135 ust. 1 i 2 u.p.o.ś. Oznacza to, że zmiana brzmienia normy

upoważniającej nie stanowiła w istocie zmiany jej merytorycznej treści. Zgodnie zaś

z ugruntowanymi regułami tworzenia i wykładni prawa tego rodzaju zmiana normy

upoważniającej nie skutkuje automatycznie uchyleniem wydanych na jej podstawie

aktów wykonawczych.

Zarówno na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 15 listopada

2008, jak również na podstawie aktualnego stanu prawnego istniały i istnieją

podstawy do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania związanego

z funkcjonowaniem przedmiotowego lotniska. Z tych przyczyn bez znaczenia jest

okoliczność, że w ustawie z 3 października 2008 r. brak przepisu przejściowego,

który regulowałby bezpośrednio byt prawny aktów prawa miejscowego w sprawie

utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania, wydanych na podstawie art. 135

ust. 2 u.p.o.ś. przed 15 listopada 2008 r.

Przechodząc do oceny podstaw prawnych odpowiedzialności pozwanego,

Sąd Apelacyjny stwierdził, że wystarczającą podstawą odpowiedzialności

odszkodowawczej pozwanego stanowi art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. Poza sporem jest

bowiem, że zgodnie z aktem ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania

nieruchomość powodów, jako położona w najbardziej zagrożonej hałasem strefie

oznaczonej literą „A”, dotknęły daleko idące ograniczenia co do sposobu

korzystania z niej pod względem użytkowym, gospodarczym i prawnym. Przede

wszystkim niedopuszczalne jest obecnie budowanie i istotne modernizowanie pod

kątem funkcji mieszkalnych budynków mieszkalnych. Oznacza to konieczność

5

pogodzenia się ze stopniową degradacją kapitałową i użytkową zabudowy przy

braku perspektyw racjonalnego ekonomicznie wykorzystania nieruchomości.

Już zatem prima facie musiało to skutkować spadkiem wartości

nieruchomości tylko z uwagi na wprowadzenie obszaru ograniczonego

użytkowania. Bliżej adekwatny związek przyczynowy między tymi zdarzeniami

(art. 361 § 1 k.c.) oraz wysokość szkody wynika z przekonujących wywodów opinii

biegłego. Przedmiotowa opinia zasługuje w pełni na jej akceptację, w szczególności

w części określającej wysokość szkody w majątku powodów, polegającej na

obniżeniu wartości nieruchomości.

Wbrew argumentacji pozwanego, zaakceptowanej przez sąd I instancji, bez

znaczenia jest okoliczność, że obecnie Lotnisko w P. nie jest wykorzystywane w

celu prowadzenia intensywnych lotów bojowych. Decydujące znaczenie ma

natomiast to, że w dalszym ciągu obowiązują ograniczenia prawne w korzystaniu z

nieruchomości oraz zezwolenie na przekraczanie w związku z funkcjonowaniem z

lotniska standardów ochrony środowiska.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.

1) art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

(dalej: u.p.o.ś.) w związku z rozporządzeniem Wojewody z dnia 17 września 2004

r. w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego w P.

przez niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie w rozpoznawanej sprawie, że w

dacie zamknięcia rozprawy wymienione rozporządzenie nadal ograniczało sposób

korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 129 ust. 2 p.o.ś., 2) naruszenie art.

129 ust. 2 p.o.ś. przez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że wolniejszy

wzrost wartości nieruchomości powodów w stosunku do innych nieruchomości

stanowi „zmniejszenie wartości nieruchomości”, o którym mowa w tym przepisie;

3) naruszenie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. przez niewłaściwe zastosowanie oraz

przyjęcie, że dla roszczeń odszkodowawczych strony powodowej bez znaczenia

pozostaje okoliczność, że obecnie lotnisko w P. nie jest wykorzystywane w celu

prowadzenia intensywnych lotów bojowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

6

Pozwany Skarb Państwa w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenia art. 129

ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (jedn. tekst

Dz.U.2008 r., Nr 25, poz.150 ze zm. dalej powoływana jako u.p.o.ś.). Pierwszy

zarzut sprowadza się do stwierdzenia, że przepis ten nie znajduje zastosowania

w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Sąd Apelacyjny przyjął natomiast, że

zgodnie z rozporządzeniem Wojewody z dnia 17 września 2004 r., w sprawie

obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego w P. (Dz. Urz. Woj.

Nr 143, poz. 2945, dalej powoływane jako rozporządzenia nr 51/04 Wojewody)

nieruchomość powodów znajduje się na obszarze ograniczonego użytkowania

lotniska w P., co uzasadnia odpowiedzialność Skarbu Państwa przewidzianą w art.

129 ust. 2 u.p.o.ś. Skarżący twierdzi zaś, że wspomniane rozporządzenia nr 51/04

Wojewody utraciło moc prawną, a wobec tego brak podstaw do uznania, że

nieruchomość powodów znajduje się w obszarze ograniczonego użytkowania, co

uzasadniałoby odpowiedzialność Skarbu Państwa za zmniejszenie z tego powodu

wartości nieruchomości powodów na podstawie art. 129 ust.2 u.p.o.ś.

Rozporządzenia nr 51/04 Wojewody utraciło moc prawną, zdaniem skarżącego,

gdyż art. 135 u.p.o.ś. upoważniający do wydania tego rozporządzenia uległ

zmianie. W takiej sytuacji, jeżeli ustawodawca sam nie przesądził o tym czy

wydane na podstawie takie przepisu rozporządzenia wykonawcze, obowiązuje

dalej, traci ono moc. Stanowisko to nie zasługuje jednak na uwzględnienie,

przynajmniej z trzech powodów.

Po pierwsze, wspomniany art. 135 u.p.o.ś. ulegało kilkakrotnym zmianom.

Istotna nowelizacja art. 135 ust. 2 u.p.o.ś. polegająca na zmianie organu

upoważnionego do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania nastąpiła

z dniem 1 stycznia 2008 r., na mocy art. 19 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań

i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm., dalej

powoływana jako ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.). Uprawnionym do tworzenia

obszaru ograniczonego użytkowania w miejsce wojewody stał się sejmik

województwa, który w drodze uchwały może od 1 stycznia 2008 r. tworzyć taki

obszar. Ustawodawca, w art. 47 ust. 2 przywołanej ustawy, przewidział

jednoznacznie, że do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez

7

organy przejmujące zadania i kompetencje na podstawie tej ustawy, zachowują

moc dotychczasowe akty prawa miejscowego. Oznacza to, że rozporządzenia

nr 51/04 Wojewody … w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska

wojskowego w P. obowiązuje do czasu, gdy w tej sprawie nie wypowie się

wojewódzki sejmik samorządowy. W konkluzji należy wobec tego stwierdzić, że w

przypadku tej zmiany art. 135 ust 2, problem dalszego obowiązywania

rozporządzenia po zmianie przepisu upoważniającego do jego wydania został

jednoznacznie przesądzony przez samego ustawodawcę.

Po drugie, kolejna zmiana przepisu art. 135 ust. 1 i 2, która miała miejsce już

po 1 stycznia 2008 r., nie ma charakteru zmiany merytorycznej, ale podyktowana

została koniecznością dostosowania treści tego przepisu do regulacji zawartej

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływana

jako ustawa z 3 października 2008 r.). Ustawa ta, która została wydana w celu

dostosowania prawa polskiego do regulacji unijnych, wprowadziła nową regulację

dotycząca postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, uchylając

jednocześnie niektóre przepisy u.p.o.ś. (dział VI, art. 40-70). Regulacje zawarte

w uchylonych przepisach stanowiły podstawę dla sformułowania treści art. 135

ust. 1 i 2 u.p.o.ś. w jego brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 3 października 2008 r.

Nowelizacja art. 135 ust. 1 i 2 u.p.o.ś., dokonana na podstawie art. 144 pkt 21

ustawy z dnia 3 października 2008 r., polegała na dostosowaniu jego treści do

nowej sytuacji i odesłaniu wprost do przepisów tej ustawy. Przy okazji tej

nowelizacji art. 135 u.p.o.ś. ustawodawca nie wypowiedział się na temat

obowiązywania przepisów wykonawczych, dla których art. 135 u.p.o.ś. stanowił

upoważnienie. Nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji, wspomniana nowelizacja

spowodowała utratę mocy obowiązującej rozporządzenia nr 51/04 Wojewody. O

tym, że nie utraciło ono mocy obowiązującej świadczy przede wszystkim charakter

zmian jakie ustawa z dnia 3 października 2008 r. wprowadziła do przepisu

stanowiącego podstawę jego wydania. Zmiany te, co jeszcze raz należy podkreślić

miały charakter wybitnie redakcyjny i w niczym nie zmieniły merytorycznej treści art.

135 ust. 1 i 2 u.p.o.ś.

8

Wniosek ten uzasadnia także wyrażony w art. 173 ust.2 ustawy z dnia

3 października 2008 r. nakaz stosowania, do czasu wydania nowego

rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2004 r. Nowelizacja art. 135 ust. 1 i 2 u.p.o.ś., dokonana ustawą

z 3 października 2008 r., nie zmieniła rodzajów przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że

zarówno w §2 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na

środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem

przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U.

Nr 257, poz. 2573 ze zm.) jak i § 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do takich przedsięwzięć

zaliczają lotniska. Nie można wobec tego stwierdzić, że po nowelizacji art. 135

ust. 1 i 2 u.p.o.ś., dokonanej ustawą z dnia 3 października 2008 r., odpadła

podstawą prawna dla utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół

lotniska w P. Brak w tej sytuacji jakiejkolwiek wzmianki, w ustawie z dnia

3 października 2008 r. na temat mocy obowiązującej przepisów wykonawczych

wydawanych na podstawie art. 135 ust. 2 u.p.o.ś. przed jego nowelizacją dokonaną

tą ustawą, oznacza że rozporządzenie nr 51/04 Wojewody pozostaje w mocy.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. pozostanie ono w mocy do

czasu podjęcia w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska

wojskowego w P., uchwały przez sejmik wojewódzki.

Za taką interpretacją skutków nowelizacji art. 135 u.p.o.ś. dla mocy wiążącej

wydanego na jego podstawie rozporządzenia nr 51/04 Wojewody przemawia także

regulacja zawarta w załączniku do rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20

czerwca 2002 r. „Zasady techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej

powoływane jako z.t.p.), które zawierają ważne zalecenia dotyczące tworzenia

aktów prawnych, w tym aktów prawa miejscowego. Mogą one w związku z tym być

także pomocne przy wykładni tych aktów, Jak wynika z § 32 ust. 2 z.t.p. nie każda

zmiana przepisu upoważniającego powoduje utratę mocy obowiązującej wydanego

9

na jego podstawie aktu wykonawczego. Tylko „Jeżeli zmienia się treść przepisu

upoważniającego do wydania aktu wykonawczego w ten sposób, że zmienia się

rodzaj aktu wykonawczego albo zakres spraw przekazanych do uregulowania

aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że

taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy

zmieniającej treść przepisu upoważniającego. Zmiana art. 135 ust. 2 u.p.o.ś.,

dokonana ustawą dnia 29 lipca 2005 r. zmieniała w istotny sposób treść przepisu

upoważniającego. Gdyby nie art. 47 ust. 2 tej ustawy, który przesadził

jednoznacznie o dalszym obowiązywaniu wydanego na podstawie art. 135 ust. 2

u.p.o.ś. rozporządzenia nr 51/04 Wojewody, ta nowelizacja przepisu

upoważniającego, zgodnie z 32 ust. 2 z.t.p., powinna pociągnąć za sobą utratę

mocy obowiązującej wspomnianego rozporządzenia. Natomiast charakter zmian

dokonanych w art. 135 ust. 1 i 2 ustawą z dnia 3 października 2008 r., które nie

zmieniły rodzaju aktu wykonawczego, ani zakresu spraw przekazanych do

uregulowania takim aktem, a także wytycznych dotyczących treści tego aktu, nie

uzasadnia w świetle § 32 ust. 2 z.t.p., wniosku sformułowanego w skardze

kasacyjnej, że nowelizacja ta spowodowała utratę mocy obowiązującej

rozporządzenia nr 51/04 Wojewody.

Oprócz argumentów związanych z literalną i systemową wykładnią art. 135

ust. 1 i 2 u.p.o.ś. za tym, aby uznać że rozporządzenia nr 51/04 Wojewody dalej

obowiązuje, przemawiają także ważne względy celowościowe. Gdyby podzielić

prezentowany w skardze kasacyjnej pogląd, że straciło ono moc prawną z chwilą

wejścia w życie nowelizacji art. 135 u.p.o.ś. dokonanej ustawą z dnia 3

października 2008 r., to dochodzenie odszkodowania przez osoby, których

nieruchomości znajdowały się w obszarze ograniczonego użytkowania, na

podstawie art. 129 ust.2 u.p.o.ś., zależałoby w istocie od tego czy sejmik

województwa podejmie stosowaną uchwałę. Z jednej strony dla terenów

sąsiadujących z lotniskiem wojskowym w P. utworzony został obszar

ograniczonego użytkowania rozporządzeniem nr 51/04 Wojewody, z drugiej zaś dla

dochodzenia odszkodowania przez osoby, których nieruchomości znajdują się w

tym obszarze, potrzebna byłaby uchwała sejmiku samorządowego. Taka wykładnia

przepisów u.p.o.ś., która uzależnia możliwość dochodzenia roszczeń

10

przewidzianych w art. 129 tej ustawy od wydania uchwały przez sejmik

województwa, w sytuacji gdy został już utworzony obszar ograniczonego

użytkowania, pozostaje w sprzeczności gwarantowaną, także w art. 64 Konstytucji,

ochroną prawa własności. Właściciel, któremu art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. gwarantuje

ochronę przed utratą wartości jego nieruchomości, ze względu na to, że w pobliżu

powstało lotnisko, nie może być narażony na utratę tej ochrony tylko z tego

powodu, że właściwy organ, w tym wypadku sejmik wojewódzki, nie podął prawem

przewidzianej uchwały. Wniosek ten jest tym bardziej zasadny, jeżeli wykładnia

przepisów ustawy prawo ochrony środowiska wskazuje, że taka uchwała jest,

z punktu widzenia właściciela nieruchomości zbędna, skoro obowiązuje dalej

rozporządzenia nr 51/04 Wojewody. Jeżeli natomiast Skarb Państwa jest

zainteresowany zmianą warunków zaliczania nieruchomości położonych w pobliżu

lotniska w P. do obszaru ograniczonego użytkowania, to powinien podjąć,

przewidziane prawem działania zmierzające do wydania uchwały sejmiku

właściwego województwa.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 129 ust. 2 u.p.o.ś.

sprowadzający się do tego, że należy wziąć pod uwagę, że obecnie lotnisko w P.

nie jest wykorzystywane w celu prowadzenia intensywnych lotów bojowych.

Odpowiedzialność przewidziana w powołanym przepisie związana jest z tym, że

nieruchomość powodów zaliczona została do obszaru ograniczonego użytkowania.

Dopóki więc prawnie obszar ten nadal istnieje, to ma to cały czas takie samo

znaczenie dla potencjalnego nabywcy, a w konsekwencji prowadzi do obniżenia

wartości nieruchomości położonych w obrębie tego obszaru, co wynika także z

opinii biegłego. Jeżeli nastąpiło radykalne obniżenie imitowanego hałasu, to

powodowy Skarb Państwa powinien podjąć działania zmierzające do zmiany

obszaru ograniczonego użytkowania. Z faktu dalszego istnienia tego obszaru

wynika bowiem, że nieruchomości położone na tym obszarze podlegają takiemu

oddziaływaniu, które uzasadnia odpowiedzialność za obniżenie wartości tych

nieruchomości.

Zarzut naruszenie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. przez niewłaściwe zastosowanie

oraz uznanie, że wolniejszy wzrost wartości nieruchomości powodów w stosunku

do innych nieruchomości stanowi „zmniejszenie wartości nieruchomości", o którym

11

mowa w tym przepisie polega na niewłaściwej interpretacji opisu zawartego w opinii

biegłego. Biegły wyraźnie wskazał, że nastąpił spadek wartości nieruchomości

powodów. Uzasadniając wielkość tego spadku wskazał, że nieruchomości położone

poza obszarem osiągają w tym samy czasie wyższą wartość niż nieruchomość

powodów. Jest to więc tylko opisowy sposób wskazania przyczyny niższej wartości

nieruchomości powodów, a nie inny rodzaj szkody. Szkoda powodów, wyliczona

przez biegłego sprowadza się do rzeczywistego uszczerbku w postaci niższej

wartości ich nieruchomości z tego tylko względu, że została ona zaliczona do

obszaru ograniczonego użytkowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

md