II PK 265/11

Sygn. akt II PK 265/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E. W.

przeciwko P. Informatyka Spółce z o.o.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 marca 2011 r.,

I. oddala skargę kasacyjną

II. nie obciąża skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 28 marca 2011 r. oddalił apelację powódki E. W.

od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 21 grudnia 2009 r., którym oddalono jej

2

powództwo o odszkodowanie w kwocie 190.000 zł za dyskryminujące rozwiązanie

umowy o pracę. Powódka była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas

nieokreślony. Pismem z 23 października 2008 r. pracodawca wypowiedział jej

umowę podając, że związane jest z nabyciem przez nią uprawnień emerytalnych

(emerytury kolejowej) na podstawie art. 50 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z FUS. Na miejsce powódki nikt nie został zatrudniony. W

tym czasie pracodawca ograniczał zatrudnienie ze względu na zmniejszające się

zadania i dochody, prowadził uzgodnienia ze związkami zawodowymi w kwestii

zmian organizacyjnych i po analizie zadań przesuwał pracowników do innego działu

albo dokonywał wypowiedzenia umowy o pracę. W dziale powódki, przed

wręczeniem jej wypowiedzenia umowy o pracę, wypowiedziano umowę o pracę

jeszcze jednej osobie, która nabyła uprawnienia do emerytury. Sąd Okręgowy w

uzasadnieniu oddalenia powództwa wskazał, że kryterium nabycia uprawnień

emerytalnych w wypowiedzeniu umowy o pracę nie stanowiło naruszenia równego

traktowania w zatrudnieniu. Pracodawca wykazał, że kierował się obiektywnymi

przyczynami. Rozwiązanie umów o pracę z osobami, które nabywają uprawnienia

emerytalne jest najmniej dolegliwym sposobem ograniczania zatrudnienia. Doszło

do likwidacji stanowiska pracy powódki, gdyż nikt na jej miejsce nie został

zatrudniony. Obowiązki powódki zostały rozdzielone na pozostałych pracowników

działu. Zachodziło ograniczenie zatrudnienia i dostosowanie liczby pracowników do

wielkości realizowanych zadań. Nie stanowiło zatem dyskryminacji odmienne

traktowanie pracownika z uwagi na wiek, gdy pracodawca wykazał racjonalne

uzasadnienie prowadzonej polityki zatrudnienia wobec zmniejszających się zadań.

Prowadził „powolną” redukcję etatów, a wszelkie działania prowadził w

porozumieniu ze związkami zawodowymi. Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie

dowodowe i ustalił, że prócz powódki doszło jeszcze do rozwiązania zatrudnienia z

trzema pracownicami w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. W

zatrudnieniu nie pozostawały osoby, które nabyłby uprawnienia emerytalne.

Niezależnie, na podstawie akt Sądu Rejonowego w sprawie VII P …, Sąd

Apelacyjny ustalił, że powódka po terminie z art. 264 k.p., bo 20 marca 2009 r.

odwołała się od wypowiedzenia umowy o pracę doręczonego jej w październiku

2008 r. Wyrokiem z 11 stycznia 2011 r. Sąd Rejonowy oddalił jej powództwo o

3

odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Sąd

Apelacyjny w uzasadnieniu oddalenia apelacji w tej sprawie stwierdził, że podana w

wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna nie oddawała rzeczywistych powodów

wypowiedzenia i nie stanowiła wyłącznej przyczyny wypowiedzenia. Rzeczywistą

przyczyną wypowiedzenia była restrukturyzacja zatrudnienia, wymuszona trudną

sytuacją ekonomiczno-finansową. Nabycie przez powódkę uprawnień

emerytalnych, wskazane formalnie w wypowiedzeniu jako przyczyna, w istocie

stanowiło kryterium doboru pracowników do redukcji zatrudnienia, uzgodnione ze

związkami zawodowymi. Nie była to jedyna, wyłączna przyczyna wypowiedzenia,

jako że towarzyszyła jej inna, nie podważana przez powódkę co do obiektywnego

zaistnienia, którą była przeprowadzana restrukturyzacja zatrudnienia, zmierzająca

do jego ograniczenia z uwagi na określoną sytuację finansowo-ekonomiczną

pracodawcy. W tym stanie wobec wskazania w wypowiedzeniu nierzeczywistej

(niepełnej) przyczyny wypowiedzenia, powódka mogła poszukiwać ochrony prawnej

w tym zakresie w ramach sprawy z jej odwołania do Sądu Pracy od wypowiedzenia

umowy o pracę, powołując się na niezgodne z prawem wypowiedzenie.

Naruszeniem art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 45 § 1 k.p. jest wskazanie przyczyny

uzasadniającej wypowiedzenie w sposób zbyt ogólnikowy, niewystarczająco jasny i

konkretny, a także podanie innej przyczyny niż ta, która pracodawcę motywowała, a

więc wskazanie przyczyny „nierzeczywistej” (wyrok Sądu Najwyższego z 17 lutego

2005 r., II PK 236/04). W obecnej sprawie przedmiotem sporu nie było odwołanie

od wypowiedzenia umowy o pracę z zarzutem, że nabycie uprawnień emerytalnych

nie może być przyczyną wypowiedzenia (art. 45 § 1 k.p.), tylko roszczenie o

odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu

przez wypowiedzenie z powodu nabycia uprawnień emerytalnych (art. 183d

k.p.).

Osiągnięcie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić

wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę (art. 45 § 1

k.p.; uchwała Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2009 r., II PZP 13/08). Wobec

regulacji z art. 113

k.p., art. 183a

-183e

k.p. wypowiedzenie kobiecie stosunku pracy

wyłącznie z tej przyczyny, że osiągnęła wiek emerytalny (nabyła prawo do

świadczenia emerytalnego – przy zróżnicowanym wieku emerytalnym kobiet i

mężczyzn) – stanowi dyskryminację ze względu na wiek, i to bezpośrednią, ale

4

także pośrednią dyskryminację ze względu na płeć (uchwała Sądu Najwyższego z

19 listopada 2008 r., I PZP 4/08). Wypowiedzenie powódce umowy o pracę

wynikało jednak z konieczności redukcji zatrudnienia i zbędności jej stanowiska,

gdyż jej zadania przejęli inni pracownicy, którzy wcześniej radzili sobie z nimi w

czasie długotrwałej nieobecności powódki. Brak było podstaw do stwierdzenia

dyskryminacji ze względu na wiek, gdyż nie można uznać, że wypowiedzenie

nastąpiło z powodu nabycia uprawnień do emerytury wobec osiągnięcia wieku

emerytalnego, skoro pozostawało w związku z sytuacją ekonomiczną pracodawcy

determinującą stopniowe ograniczanie zatrudnienia.

W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego

przez błędną wykładnię art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 183a

§ 1 k.p. i w związku z

art. 183d

k.p., zgodnie z którą nie dochodzi do naruszenia zakazu nierównego

traktowania pracowników w sytuacji, gdy jedyną przyczyną wskazaną w

oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę było uzyskanie przez

powódkę wcześniejszych uprawnień emerytalnych, a zatem okoliczność wynikająca

z jej wieku, zaś żadne okoliczności obiektywne, które mogłyby to usprawiedliwiać,

nie były podniesione w uzasadnieniu wypowiedzenia umowy o pracę, co

przemawiać winno za uznaniem takiego działania pracodawcy za dyskryminujące

powódkę z uwagi na wiek i uzasadniające przyznanie jej odszkodowania. Na tej

podstawie wniosła o zmianę orzeczenia i zasądzenie 190.000 zł wraz kosztami,

ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. We wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie prawne – czy

przyczyny określone w piśmie zawierającym oświadczenie pracodawcy o

wypowiedzeniu umowy o pracę są wiążące dla pracodawcy zarówno co do

przedmiotu jak i zakresu nie tylko w postępowaniu wszczętym na skutek odwołania

od wypowiedzenia umowy o pracę, czy też zasadnie Sąd Apelacyjny zaakceptował

stanowisko Sądu Okręgowego, który dopuścił możliwość rozszerzenia przez

pracodawcę przyczyn wypowiedzenia o okoliczności nie objęte jego oświadczeniem

woli, a zatem czy w zakresie przyczyn wypowiedzenia pracodawca może je

rozszerzać lub uzupełniać o nowe okoliczności.

Pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Zaskarżony wyroku odpowiada prawu, jednak zasadniczo z innych motywów

niż podane w jego uzasadnieniu i dlatego skarga kasacyjna została oddalona.

Podstawowa kwestia sprowadzała się do pytania, czy ta sama okoliczność

dyskryminująca, podana jako przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę pozwalała

na prowadzenie kolejno dwóch spraw, pierwszej z odwołania od wypowiedzenia

umowy o pracę i drugiej o odszkodowanie na podstawie art. 183d

k.p. za

dyskryminację łączoną z tym samym wypowiedzeniem umowy o pracę.

W ocenie składu rozpoznającego skargę znaczenie przesądzające miała

pierwsza sprawa zakończona wyrokiem Sądu Rejonowego z 11 stycznia 2011 r.

(VII P ..), oddalającym odwołanie powódki od wypowiedzenia umowy o pracę.

Okoliczność dyskryminująca została podana jako przyczyna wypowiedzenia umowy

o pracę (art. 30 § 4 k.p.) i w sądowym postępowaniu odwoławczym od tego

wypowiedzenia nie mogła być pominięta kwestia zgodności z prawem takiego

wypowiedzenia. Nie ma wątpliwości czy tylko w aspekcie naruszenia przepisów o

wypowiadaniu umów o pracę, czy także zasadności wypowiedzenia (art. 45 § 1

k.p.), wszak to na podanej przez pracodawcę przyczynie wypowiedzenia

koncentruje się przedmiot sprawy sądowej wynikającej z odwołania od

wypowiedzenia umowy o pracę. Wątpliwości w tym zakresie nie powinny zachodzić

wobec jednoznacznego orzecznictwa Sądu Najwyższego przyjmującego, że takie

wypowiedzenie może być rozważane w kategoriach naruszenia przepisów o

wypowiadaniu umów o pracę jak i zasadności wypowiedzenia (zob. uchwały

powiększonego Składu Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r., I PZP 4/08,

OSNP 2009 nr 13-14, poz. 165 oraz z 21 stycznia 2009 r., II PZP 13/08, OSNP

2009 nr 19-20, poz. 248, a także wyrok Sądu Najwyższego z 19 marca 2008 r., I

PK 219/07, OSNP 2009 nr 13-14, poz. 173). Pracodawca podając określoną

przyczynę wypowiedzenia, a w tym przypadku nabycie uprawnień do emerytury

kolejowej na podstawie art. 50 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, co we

wskazanym orzecznictwie uznaje się za dyskryminację ze względu na wiek i płeć,

zakreślił przedmiot sprawy z odwołania od wypowiedzenia, który powódka zresztą

sama kwalifikowała jako dyskryminację. Zakaz dyskryminacji z art. 183a

§ 1 k.p.,

który według powódki sprzeciwiał się wypowiedzeniu jej umowy o pracę stanowił

6

zatem przedmiot pierwszej sprawy, czyli podlegał ocenie w sprawie z odwołania od

wypowiedzenia umowy o pracę (art. 30 § 4 i art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 183a

§

1 k.p.).

W prawie pracy za utrwalone uznać należy stanowisko, że niezgodność z

prawem (bezprawność) wypowiedzenia i rozwiązania umowy o pracę przez

pracodawcę pracownik może wykazać wyłącznie przez powództwo przewidziane w

Kodeksie pracy (o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, o przywrócenie do

pracy lub odszkodowanie) wniesione z zachowaniem odpowiedniego terminu

(art. 264 k.p.). Bez wytoczenia takiego powództwa pracownik w żadnym innym

postępowaniu nie może powoływać się na bezprawność rozwiązania umowy o

pracę jako na przesłankę roszczeń odszkodowawczych przewidzianych w Kodeksie

cywilnym (wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 2009 r., II PK 164/08, OSNP 2010

nr 19-20, poz. 227 i wskazane w nim orzecznictwo; por. także wyrok Sądu

Najwyższego z 4 listopada 2010 r., II PK 112/10, LEX nr 707807). Nie ma podstaw

aby tej samej zasady nie stosować w odniesieniu do kolejnej sprawy o

odszkodowanie za dyskryminację na podstawie art. 183d

k.p., w sytuacji, gdy

okoliczność dyskryminująca została podana bezpośrednio jako przyczyna

wypowiedzenia w piśmie wypowiadającym umowy o pracę. Wszak w sporze z

odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę podana przyczyna wypowiedzenia

określa główny przedmiot sprawy, zatem to na niej skupia się badanie (ocena) w

aspekcie zgodności z prawem wypowiedzenia i jego zasadności (art. 30 § 4 k.p. w

związku z art. 45 § 1 k.p.). W takim zakresie sąd pracy musi rozstrzygnąć, czy

wypowiedzenie nie naruszało przepisów o wypowiadaniu umów o pracę.

Uzasadnione jest również domniemanie zgodności z prawem wypowiedzenia

umowy o pracę, które może być wzruszone tylko przez odwołanie do sądu pracy.

Jednak gdy sąd pracy oddalała odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę, to nie

ma podstaw do twierdzenia, że wypowiedzenie było niezgodne z prawem. Taki

skutek zachodzi również w sytuacji, gdy oddalenie odwołania od wypowiedzenia

nastąpiło z powodu przekroczenia terminu z art. 264 k.p. do wniesienia odwołania

od wypowiedzenia. Wyrok ma wówczas podstawę materialnoprawną w tym

przepisie i nie pozwala przyjąć w innej sprawie, że wypowiedzenie lub rozwiązanie

7

umowy o pracę ze względu na podaną przyczynę wypowiedzenia było niezgodne z

prawem.

Natomiast w sprawie objętej skargą kasacyjną, po wydaniu przez Sąd Pracy

wskazanego wyroku oddalającego odwołanie powódki od wypowiedzenia umowy o

pracę, prowadzone było drugie postępowanie o odszkodowanie za tę samą

dyskryminację, którą obejmował przedmiot sprawy z odwołania od wypowiedzenia

umowy o pracę i wyrok oddalający odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę.

Procesowo wątpliwe byłoby przyjęcie, że ta druga sprawa nie mogła się toczyć ze

względu na uprzednie osądzenie (art. 199 § 1 pkt 2 i art. 379 pkt 3 k.p.c.), gdyż

podstawą dochodzonego odszkodowania miałaby być odrębna od art. 45 k.p.

regulacja z art. 183d

k.p., a co ważniejsze Sąd rozpoznający sprawę sam niejako

uznał, że w pierwszej sprawie, zakończonej oddaleniem odwołania od

wypowiedzenia, nie osądził sprawy o odszkodowanie z art. 183d

k.p. Jednak nawet

w takiej sytuacji zachodziło związanie Sądu uprzednim wyrokiem oddalającym

odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę (art. 365 § 1 i 366 k.p.c.), tzn. Sąd w

obecnym postępowaniu i w wyroku objętym skargą nie mógł już przyjąć, że

rozwiązanie umowy o pracę ze względu na podaną przyczynę dyskryminacyjną

było niezgodne z prawem. Odmienne zapatrywanie w tej sprawie nie było

uprawnione, gdyż choć przepisy zakazujące dyskryminacji (nierównego

traktowania) mają charakter uniwersalny, to jednak ich naruszenie każdorazowo

musi być odnoszone do konkretnego zachowania pracodawcy. W tym przypadku

ściśle łączyło się z wypowiedzeniem i rozwiązaniem umowy o pracę, wszak

okoliczność dyskryminująca została bezpośrednio podana jako przyczyna

wypowiedzenia, zatem bezprawność działania pracodawcy mogła być oceniona

tylko w pierwszej sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę. W takiej

bowiem sprawie rozstrzygnięcie ma likwidować cały spór powstały w związku z

bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę.

Innymi słowy w sytuacji, gdy regulacja o odszkodowaniu za dyskryminację z

art. 183d

k.p. spotykała się z regulacją szczególną Kodeksu pracy z art. 45 k.p., to

ta druga miała znaczenie pierwszoplanowe, właśnie ze względu na przepis art. 30 §

4 k.p., w którym podano okoliczność dyskryminującą (art. 183a

§ 1 k.p.), co

konsekwentnie determinowało również krótszy termin dochodzenia roszczenia

8

(art. 264 k.p.). W aspekcie przedmiotu i zakresu drugiej regulacji należało więc

oceniać zasadność zarzutu skargi kasacyjnej, skoro naruszenie art. 183a

§ 1 k.p. o

zakazie dyskryminacji ze względu na wiek łączy z naruszeniem właśnie art. 30 § 4

k.p., a więc z podstawowym przepisem o wypowiadaniu umów o pracę i

bezprawność pracodawcy odnosi do wskazania tej przyczyny w oświadczeniu o

wypowiedzeniu umowy o pracę. Powódka w jednym pozwie z 20 marca 2009 r.

dochodziła jednocześnie odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie

umowy o pracę i odszkodowania za dyskryminację ze względu na wiek. Zasądzenie

odszkodowania za dyskryminację łączoną z wypowiedzeniem umowy o pracę

możliwe jest w sprawie z odwołania od tego wypowiedzenia, przy czym musiałoby

uwzględniać odszkodowanie z art. 45 k.p., skoro dyskryminacja ujmowana była

jako naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę, a za dyskryminację

według art. 183d

k.p. przysługuje jedno odszkodowanie. Nie można tu jednak mówić

o odrębnej sprawie odszkodowawczej, skoro roszczenie odszkodowawcze było

ściśle związane z trybem (przepisami) o wypowiadaniu umów o pracę (art. 30 § 4

k.p.). Skoro pracodawca za przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę podał

okoliczność dyskryminującą pracownika (osiągnięcie wieku emerytalnego), to sąd

pracy rozstrzyga o zgodności z prawem takiego wypowiedzenia w sprawie z

odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę. W wypadku oddalenia powództwa,

nawet ze względu na uchybienie terminu do wniesienia odwołania z art. 264 k.p.,

zachodzi związanie tym rozstrzygnięciem w sprawie o odszkodowanie na

podstawie art.183d

k.p. za wskazaną dyskryminacyjną przyczynę wypowiedzenia.

Powyższe motywy zdecydowały w oddaleniu skargi kasacyjnej. Skarżąca

niejako sama to potwierdza, gdyż nie dopuszcza aby w drugiej (objętej skargą)

sprawie mogły być rozpatrywane inne – poza dyskryminacją przyczyny rozwiązania

umowy. Czyli inne niż podane zgodnie z art. 30 § 4 k.p. Nie jest więc

konsekwentna, gdyż druga sprawa z samego założenia miała być odrębna od

pierwszej (z odwołania od wypowiedzenia), stąd strony nie były skrępowane

granicami zarzutów, tak jak w sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o

pracę. Pracodawca mógł bronić się innymi zarzutami, choć i w sprawie z odwołania

od wypowiedzenia umowy o pracę może się okazać, że inna była rzeczywista

przyczyna lub współprzyczyna wypowiedzenia umowy o pracę. W drugiej sprawie

9

Sąd Apelacyjny rozstrzygnął niejako przyjmując swoisty kontratyp braku

dyskryminacji ze względu na wiek, gdyż ustalił i ocenił, że wypowiedzenie skarżącej

umowy o pracę pozostawało w związku z sytuacją ekonomiczną pracodawcy

determinującą stopniowe ograniczanie zatrudnienia i „zbędnością” stanowiska

powódki, której zadania zostały przejęte przez innych pracowników. Sąd Apelacyjny

stwierdził ostatecznie, że wskazana formalnie w wypowiedzeniu przyczyna w

istocie stanowiła kryterium doboru pracowników do dokonania redukcji

zatrudnienia, uzgodnione ze związkami zawodowymi. Takiego szerszego zakresu

rozstrzygnięcia skarga nie podważa, gdyż w ogóle nie dopuszczała badania sprawy

poza przyczyną podaną w wypowiedzeniu, co nie jest zasadne, albowiem choć

osiągnięcie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie uzasadnia

samoistnie wypowiedzenia umowy o pracę, to może stanowić usprawiedliwione

kryterium wyboru pracownika do zwolnienia uzasadnionego sytuacją ekonomiczną

pracodawcy (zob. uzasadnienia in fine uchwały z 21 stycznia 2009 r., II PZP oraz

wyroku z 19 marca 2008 r., I PK 219/07). Uzyskanie prawa do emerytury może być,

jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. np. wyrok z 8 czerwca 1999 r., I

PKN 105/99, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 641 i wyrok z 15 października 1999 r., I

PKN 111/99, OSNP 2001 nr 5, poz. 143), z uwzględnieniem wszystkich

okoliczności sprawy, uznane za usprawiedliwione kryterium wyboru pracownika do

zwolnienia uzasadnionego sytuacją ekonomiczną pracodawcy lub innymi

obiektywnymi względami. Przy tym powiedziano również, iż zastosowane kryteria

wyboru pracownika do zwolnienia nie są objęte obowiązkową treścią oświadczenia

woli pracodawcy określoną w art. 30 § 4 k.p.c. Okoliczności te (kryteria) podlegają

badaniu przez sąd w ramach kontroli zasadności wypowiedzenia (art. 45 § 1 k.p.) –

wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2011 r., I PK 238/10, LEX 898415.

W oddaleniu skargi kasacyjnej decydujące znaczenie miała jednak

argumentacja przedstawiona w pierwszej kolejności. Oddalenie odwołania od

wypowiedzenia umowy o pracę, w sytuacji gdy podaną przyczyną wypowiedzenia

była okoliczność uznawana za dyskryminującą (art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 183a

§ 1 k.p.), nawet ze względu na przekroczenie terminu z art. 264 k.p., oznaczało, że

wypowiedzenie nie było niezgodne z prawem, zatem ze względu na związanie

10

wynikające z art. 365 § 1 i 366 k.p.c. nie można było stwierdzić naruszenia prawa z

powodu dyskryminacji, jako przesłanki odszkodowana z art. 183d

k.p.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814

k.p.c.

Zdecydowały też o nie obciążaniu skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego

(art. 102 k.p.c.)