II PK 268/11

Sygn. akt II PK 268/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa H. P.

przeciwko Syndykowi Masy Upadłości Spółdzielni Kaletniczej D. Zakładowi Pracy

Chronionej w upadłości likwidacyjnej

o uchylenie uchwały i przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 marca 2011 r.,

I. oddala skargę kasacyjną,

II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 120 (sto

dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

W sprawie o uchylenie uchwały wykluczającej powódkę ze spółdzielni pracy i

o przywrócenie do pracy Sąd Okręgowy wyrokiem z 25 listopada 2010 r. uchylił

uchwały rady nadzorczej z 9 lutego 2010 r. i nadzwyczajnego walnego

zgromadzenia spółdzielni z 16 kwietnia 2010 r. dotyczące wykluczenia jej ze

Spółdzielni Kaletniczej D. - Zakładu Pracy Chronionej i nieuwzględniając roszczenia

o przywrócenie do pracy zasądził powódce odszkodowanie w kwocie 6.918,12 zł.

Sąd Apelacyjny uwzględnił jej apelację i wyrokiem z 31 marca 2011 r. przywrócił ją

do pracy w Spółdzielni na uprzednio zajmowane stanowisko pracy oraz zasądził na

jej rzecz 13,836,24 zł pod warunkiem podjęcia pracy. Ustalono, że powódka

pracowała w Spółdzielni od 1991 r. jako specjalista ds. płac. Prowadziła też

pracowniczą kasę zapomogowo-pożyczkową. Rada nadzorca uchwałą z 9 lutego

2010 r. wykluczyła ją ze Spółdzielni podając rażące niedbalstwo w prowadzeniu

dokumentacji i księgowości kasy zapomogowo-pożyczkowej. Uchwałę o

wykluczeniu podtrzymało nadzwyczajne walne zgromadzenie Spółdzielni uchwałą z

16 kwietnia 2010 r. Średnie wynagrodzenie powódki wynosiło 2.306,04 zł. Dnia 1

października 2010 r. została ogłoszona upadłość Spółdzielni obejmująca likwidację

jej majątku. Mimo uchylenia wykluczenia ze Spółdzielni Sąd Okręgowy nie

uwzględnił żądania przywrócenia do pracy, gdyż została ogłoszona upadłość

likwidacyjna pozwanej Spółdzielni, co ogranicza ochronę zatrudnienia pracownika

(art. 411

§ 1 k.p.). Uwzględnienie żądania przywrócenia do pracy stanowiłoby

niedopuszczalną ingerencję w sprawy związane z procesem upadłościowym. W

konsekwencji, odwołując się do przepisów art. 4771

k.p.c. oraz art. 45 § 1 i 2 k.p.,

Sąd Okręgowy zasądził odszkodowanie odpowiadające wynagrodzeniu za okres

wypowiedzenia. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu reformatoryjnego orzeczenia o

przywróceniu do pracy podkreślił, że syndyk nie zaskarżył wyroku Sądu pierwszej

instancji uchylającego uchwały o wykluczeniu powódki ze spółdzielni. W zakresie

roszczeń członka spółdzielni pracy regulacja ustawy z 16 września 1982 r. Prawo

spółdzielcze (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848; dalej także jako

prawo spółdzielcze) jest zasadniczo kompletna (art. 196 § 1 i § 4) i brak jest

podstaw do nieuwzględnienia wybranego roszczenia oraz zasądzenia

3

odszkodowania jako alternatywnego do wybranego roszczenia o przywrócenie do

pracy wraz z restytucją członkostwa. Wyjątek określony został w art. 193 § 3 prawa

spółdzielczego i w tej sprawie nie ma zastosowania. W każdym zatem przypadku

niezasadnego wykluczenia ze spółdzielni należy uwzględnić powództwo o

przywrócenie do pracy. Zasadny był zatem zarzutu naruszenia art. 4771

k.p.c., a

tym bardziej art. 56 § 2 k.p. w związku z art. 45 k.p., skoro wykluczenie było

bezzasadne, co przy ścisłej regulacji z art. 182-198 prawa spółdzielczego nie

uprawnia odesłania do innych przepisów. Co do postępowania upadłościowego, to

tak długo jak nie zostanie ukończone, nie ma przeszkód do przywrócenia do pracy

u upadłego pracodawcy. Reaktywacja łączącego strony spółdzielczego stosunku

pracy nie będzie stanowić ani „niedopuszczalnej ingerencji w proces upadłościowy”,

ani pozostawać w sprzeczności z normą wynikającą z art. 411

§ 1 k.p., gdyż po

podjęciu przez powódkę pracy działający za pozwaną syndyk nie będzie

ograniczony w czynnościach zmierzających do likwidacji majątku pozwanej, a co za

tym idzie do rozwiązania z powódką stosunku pracy. W miejsce odszkodowania

należało zatem orzec o przywróceniu do pracy na podstawie art. 196 § 1 w związku

z art. 188 § 1 i 2 prawa spółdzielczego.

W skardze kasacyjnej Syndyk Masy Upadłości Spółdzielni zarzucił

naruszenie:

I. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 188 § 1 i § 2, art.

196 § 1 i § 4 prawa spółdzielczego, art. 56 § 1 i § 2 k.p. w związku z art. 199

prawa spółdzielczego, art. 45 § 2 i § 3 k.p. w związku z art. 199 prawa

spółdzielczego, art. 411

§ 1 k.p. w związku z art. 199 prawa spółdzielczego, i

nieprawidłowe uwzględnienie żądania, pomimo iż nie istnieje możliwość

zasądzenia przywrócenia do pracy na uprzednio zajmowane stanowisko

pracy, gdyż takie stanowisko, ani stanowisko równorzędne u pozwanego

pracodawcy nie istnieje; art. 8 k.p. w związku z art. 411

§ 1 k.p. w związku z

art. 188 § 1 i § 2 i art. 199 prawa spółdzielczego przez nadużycie prawa

podmiotowego żądania przywrócenia do pracy na poprzednio zajmowane

stanowisko i zasądzenie tego roszczenia z naruszeniem słusznego interesu

pracodawcy oraz przekroczeniem granic społeczno-gospodarczego

przeznaczenia tego prawa; art. 312 ust. 1 i 2 w związku z art. 206 ust. 1 pkt

4

1 oraz art. 213 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i

naprawcze przez ich nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie autonomii

Syndyka masy upadłości i Sądu upadłościowego w postępowaniu

upadłościowym pozwanego pracodawcy;

II. prawa procesowego: art. 4771

k.p.c. przez niezastosowanie, pomimo iż

żądanie powódki przywrócenia do pracy było niemożliwe do zasądzenia;

art. 468 § 2 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność

nieistnienia w dacie wyrokowania u pozwanego stanowiska pracy

zajmowanego przez powódkę przed wykluczeniem jej z pozwanej

spółdzielni oraz równorzędnych stanowisk pracy, pomimo zgłaszania takich

dowodów przez stronę pozwaną; art. 233 § 1 k.p. przez nietrafną ocenę

zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego polegającą

na błędnym ustaleniu możliwości zatrudnienia powódki u pozwanego

pracodawcy, pomimo wskazania przez pozwaną dowodów na okoliczności

przeciwne; art. 361 § 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie i

nieuwzględnienie, iż w chwili zamknięcia rozprawy u pozwanego nie istnieje

stanowisko pracy zajmowane przez powódkę przed wykluczeniem jej z

pozwanej spółdzielni, ani żadne stanowisko równorzędne.

W odpowiedzi powódka wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego została

oddalona.

Upadłość pracodawcy nie wyłącza z mocy ustawy roszczenia pracownika o

przywrócenie do pracy (art. 45 k.p., art. 56 k.p.). Powodzenie takiego roszczenia

jest wówczas znacznie słabsze, jako że sąd pracy nawet bez stanu upadłości nie

może kwestionować decyzji pracodawcy o celowości zmian w zatrudnieniu, a tym

bardziej gdy zmniejsza je syndyk po ogłoszeniu upadłości.

Jednak w sprawie objętej skargą sytuacja nie przystaje do takiego schematu.

Przede wszystkim dlatego, że powódka została wykluczona ze spółdzielni pracy

przed jej upadłością i na gruncie prawa spółdzielczego ma roszczenie o

5

przywrócenie do pracy, skoro wykluczenie było niezasadne (art. 196 § 1 i § 2 w

związku z art. 188 § 1 i § 2). Upadłość likwidacyjną spółdzielni ogłoszono w

ostatniej fazie procesu (1 października 2010 r.), co samo w sobie nie oznaczało ex

lege, że z chwilą upadłości likwidacyjnej zostało wyłączone lub stało się niemożliwe

dochodzenie przez powódkę roszczenia o przywrócenie do pracy. Syndyk w

procesie zastąpił pozwanego pracodawcę i nadal prowadził działalność

gospodarczą w spółdzielni (Sąd Apelacyjny powinien sprostować oznaczenie strony

pozwanej w swoim wyroku; w wyroku Sądu pierwszej instancji oznaczenie to jest

prawidłowe).

Zarzut skarżącego, że upadłość sprzeciwia się przywróceniu do pracy nie

został uwzględniony, gdyż w pierwszej kolejności zasadne jest stanowisko Sądu

Apelacyjnego, że po uchyleniu wykluczenia spółdzielcy w spółdzielni pracy

przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy. Tę kategoryczną i zasadną w

zwykłej sytuacji tezę Sąd Apelacyjny zastrzegł stwierdzeniem, że po przywróceniu

powódki do pracy syndyk będzie mógł rozwiązać z nią umowę o pracę ze względu

na upadłość i jak wynika z odpowiedzi powódki na skargę otrzymała

wypowiedzenie umowy o pracę z powodu upadłości. Generalnie w przypadku

niezasadnego wykluczenia ze spółdzielni pracy w roszczeniu o przywrócenie do

pracy wyraża się aspekt swoistej rehabilitacji członka spółdzielni. Wszak uchylenie

wykluczenia z przyczyn materialnych oznacza, że uchwała wykluczająca była

bezpodstawna i stąd jej uchylenie odnosi się do momentu wykluczenia (ex tunc), co

nie zmienia że roszczenie o przywrócenie do pracy rozpoznawane jest później, a w

tym przypadku już po ogłoszeniu upadłości. Zarzut upadłości likwidacyjnej nie był

wystarczający do nieuwzględnienia żądania przywrócenia do pracy, gdyż spotkał

się apelacją powódki, iż syndyk mimo upadłości nadal prowadził działalność

gospodarczą i zatrudniał osoby, które nie są członkami spółdzielni. Syndyk

potwierdził na rozprawie apelacyjnej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej

i zatrudnianie pracowników. W ocenie składu rozpoznającego skargę właśnie ta

ostatnia okoliczność ma znaczenie w ocenie zarzutów skargi (art. 39813

§ 1 k.p.c.).

Możliwości przywrócenia do pracy bezzasadnie wykluczonego członka spółdzielni

pracy nie sprzeciwia się „autonomia Syndyka masy upadłości”, gdyż czym innym są

przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej w okresie upadłości i czym

6

innym są szczególne przepisy o przywróceniu do pracy członka spółdzielni po

niezasadnym wykluczeniu. Te pierwsze pokazują, że upadłość likwidacyjna może

polegać na prowadzeniu działalności i zatrudnianiu do pracy. Wszak z art. 312

prawa upadłościowego i naprawczego (w związku z art. 137 prawa spółdzielczego)

wynika, że mimo upadłości likwidacyjnej przedsiębiorstwo upadłego może być dalej

prowadzone, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest

jego sprzedaż w całości lub jego zorganizowanych części. Jeżeli syndyk prowadzi

przedsiębiorstwo upadłego, powinien podjąć wszelkie działania zapewniające

zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie. Już uprzednio

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 16 marca 2010 r., I PZP 1/10 (OSNP

2010 nr 17-18, poz. 206) stwierdził, że „Ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy,

zgodnie z regulacjami dawnego i nowego prawa upadłościowego, nie wywiera

samo w sobie żadnego wpływu na byt stosunków pracy. Dopóki istnieje

pracodawca i prowadzi działalność (produkcyjną, usługową, handlową, jakąkolwiek

inną) pozwalającą na zatrudnianie pracowników, dopóty pracownicy mogą być

nadal zatrudniani także po ogłoszeniu upadłości (spory ze stosunku pracy

prowadzone przez pracowników przeciwko upadłemu pracodawcy, a ściślej

przeciwko syndykowi masy upadłości, pozwalają stwierdzić, że zatrudnianie

pracowników nawet po ogłoszeniu upadłości nie jest niczym nadzwyczajnym)”.

Nieuprawnione jest więc założenie skargi, że wykluczona jest kontrola sądu pracy

czy niezasadnie wykluczony spółdzielca może być przywrócony do pracy, gdyż tak

jak wskazano upadłość nie jest sytuacją, która z mocy prawa wyłącza roszczenie o

przywrócenie do pracy. Jednak to czy powódka może pracować na stanowisku

takim samym jakie zajmowała w chwili wykluczenia czy na stanowisku

równorzędnym lub innym nie zostało objęte zakresem ustaleń w sprawie, którymi

Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813

§ 2 k.p.c.). Brak takiego ustalenia nie

przemawia za uchyleniem wyroku, gdyż przywrócenie do pracy członka spółdzielni

pracy nie musi oznaczać przywrócenia na to samo stanowisko, czyli zajmowane w

chwili wykluczenia. Wszak upadłość nie znosi zasady pozostawania w

spółdzielczym stosunku pracy, jednak według aktualnych możliwości

gospodarczych spółdzielni (art. 182 pr. spółdz.) U podstaw pięciu zarzutów

materialnych skargi leży tożsame twierdzenie, że przez przywrócenie powódki do

7

pracy na uprzednio zajmowane stanowisko zostały naruszone przepisy, gdyż „takie

stanowisko, ani stanowisko równorzędne u pozwanego pracodawcy nie istnieje”.

Rzecz jednak w tym, że ustawa prawo spółdzielcze stanowi o przywróceniu do

pracy na poprzednich warunkach (art. 188 § 1) co nie musi być rozumiane jako

takie samo stanowisko pracy. Chodzi o restytucję stosunku pracy wobec

naruszenia przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę, a nie o tożsame stanowisko

pracy sprzed rozwiązania tej umowy. Wszak nawet likwidacja zajmowanego przez

spółdzielcę stanowiska pracy nie pozwala na wypowiedzenie definitywne lecz tylko

zmieniające (art. 184 § 1 pkt 1 prawa spółdzielczego). Potwierdza to, że roszczenie

o przywrócenie do pracy w spółdzielni pracy po niezasadnym wykluczeniu nie jest

wyłączone, nawet gdy w upadłości zostało zlikwidowane stanowisko pracy

zajmowane przez spółdzielcę przed wykluczeniem. Przeciwne rozwiązanie nie

obowiązuje również w powszechnym prawie pracy, gdyż chodzi o samą restytucję

stosunku pracy, nie chronioną przed możliwością późniejszego wypowiedzenia, gdy

po pierwszym wypowiedzeniu uległo likwidacji stanowisko pracy (por. wyrok Sądu

Najwyższego z 2 grudnia 1992 r., I PRN 55/92, OSNC 1993 nr 9, poz. 163).

Likwidacja stanowiska pracy nie stoi na przeszkodzie przywróceniu do pracy

pracownika, z którym pracodawca rozwiązał umowę o pracę z naruszeniem prawa

(wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2003 r., I PK 154/02, Pr. Pracy

2003/11/35). Zasadę prawa do restytucji stosunku pracy, nawet gdy nie jest

możliwe zatrudnienie na uprzednio zajmowanym stanowisku potwierdza ostatnia

uchwała składu powiększonego Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III PZP 3/12

z tezą: „W przypadku rozwiązania z naruszeniem prawa umowy o pracę z

członkiem zarządu spółki kapitałowej odwołanym na podstawie art. 203 § 1 lub

art. 370 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U.

Nr 94, poz. 1037 ze zm.) nie jest wyłączone roszczenie o przywrócenie do pracy”.

Uprawniona jest więc ocena, że argument skargi o braku takiego samego

stanowiska lub stanowiska równorzędnego traci na znaczeniu, gdyż nawet taka

sytuacja nie wyłącza roszczenia o przywrócenie do pracy, pomijając, że w sprawie

nie ma takiego ustalenia, a według samych twierdzeń syndyka, prowadził nadal

działalność i zatrudniał niemałą ilość osób (kilkadziesiąt).

8

Niezależnie od powyższego zarzuty skargi nie są zasadne w aspekcie

jurydycznym.

Przepis art. 4771

k.p.c. ma na uwadze roszczenia, które to ustawa uznaje za

alternatywne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2008 r., I PK 192/07,

OSNP 2009 nr 5-6, poz. 57). Na gruncie prawa spółdzielczego ułożenie tych

roszczeń jest inne niż w art. 45 lub art. 56 k.p. Zachodzi bowiem różnica z

rozwiązaniem przyjętym w art. 196 prawa spółdzielczego, gdyż wybór roszczenia

przez spółdzielcę nie poddaje się alternatywie, którą ma na uwadze art. 4771

k.p.c.,

skoro wykluczony członek spółdzielni pracy ma roszczenie o przywrócenie do pracy

(art. 196 § 1 i § 2 w związku z 188 § 1 i 2). Tylko od niego zależy czy nie będzie

dochodził tego roszczenia i dopiero wówczas przysługuje mu odszkodowanie

(art. 196 § 4). Innymi słowy taka regulacja wyraźnie wskazuje, że sąd pracy jest tu

związany żądaniem przywrócenia do pracy, natomiast odszkodowanie może

zasądzić tylko wtedy, gdyż spółdzielca mimo bezzasadnego wykluczenia ze

spółdzielni nie dochodzi przywrócenia do pracy. Nie ma więc podstaw aby sąd

pracy mógł w takiej sytuacji stosować przepis art. 4771

k.p.c. Równie ważne jest i

to, że jest to przepis prawa procesowego, dlatego bez powiązania z przepisem

prawa materialnego zarzut naruszenia art. 4771

k.p.c. nie jest wystarczający do

podjęcia rozstrzygnięcia, że „żądanie przywrócenia do pracy było niemożliwie do

zasądzenia”.

Z tych samych przyczyn nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 56 § 1 i 2

k.p. lub art. 45 § 2 i 3 k.p. w związku z art. 199 prawa spółdzielczego, gdyż to

ostatnie prawo odrębnie od kodeksu pracy reguluje roszczenie o przywrócenie do

pracy. W konsekwencji nie ma podstaw do stosowania bezpośrednio rozwiązań

Kodeku pracy dotyczących możliwości nieuwzględnienia żądania przywrócenia do

pracy, gdyż wobec uchylenia wykluczenia roszczenie o przywrócenie do pracy ma

samodzielny charakter, wynikający z regulacji ustawy prawo spółdzielcze, stąd w

miejsce przywrócenia do pracy po wykluczeniu nie powinno być zasądzane przez

sąd pracy odszkodowanie, w sytuacji gdy spółdzielca żąda tylko przywrócenia do

pracy (art. 196 § 1 i § 2 w związku z art. 188 § 1 i § 2 oraz art. 199). Zachodzi

bowiem różnica między regulacjami powszechnego prawa pracy i prawa

spółdzielczego w tym zakresie, co może wskazywać na potrzebę zmiany tej

9

regulacji (zob. też glosy M. Gersdorf do wyroków Sądu Najwyższego z 12 kwietnia

1996 r., I PRN 35/96 w OSP 1997 z. 2, poz. 49 i z 3 kwietnia 1997 r., I PKN 67/97 w

OSP 1998 z. 2, poz. 48). W tej sprawie prowadzi to do stwierdzenia niezasadności

zarzutów z art. 188 § 1 i 2 oraz art. 196 § 1 i 4 prawa spółdzielczego, gdyż

określają jedynie roszczenia spółdzielcy po bezprawnym wykluczeniu, a nie

przesłanki faktyczne lub prawne, które nie pozwalają uwzględnić roszczenia o

przywrócenie do pracy. Innymi słowy normy tych przepisów nie obejmują takich

sytuacji jak upadłość spółdzielni czy inna przyczyna uniemożliwiająca dalsze

zatrudnianie spółdzielcy po niezasadnym wykluczeniu. Nie inna ocena odnosi się

do zarzutu naruszenia art. 411

k.p. w związku z art. 199 prawa spółdzielczego, gdyż

z tego przepisu nie wynika norma, że spółdzielca wykluczony ze spółdzielni pracy

przed jej upadłością nigdy nie będzie mógł liczyć na przywrócenie do pracy po

ogłoszeniu upadłości, nawet gdy syndyk prowadzi działalność gospodarczą w

spółdzielni. Z art. 411

k.p. wynikają jedynie normy uchylające ochronę zatrudnienia

w szczególnej sytuacji upadłości likwidacyjnej pracodawcy. Nie wynika natomiast

bezwzględny zakaz przywrócenia do pracy w czasie upadłości.

W ocenie składu rozpoznającego skargę nie był też zasadny zarzut

naruszenia art. 8 k.p., gdyż trzeba by wpierw stwierdzić, że powódka nadużywa

swego prawa do przywrócenia do pracy z art. 188 § 1 i § 2, które przysługuje jej z

mocy art. 196 prawa spółdzielczego, a przepisy art. 45 § 2 k.p. lub art. 56 k.p. nie

mają tu bezpośredniego zastosowania. Ważniejsze jest również to, że poprzez

przywrócenie do pracy realizuje się określona rehabilitacja członka spółdzielni

pracy, którego niezasadnie wykluczono przed upadłością ze spółdzielni pracy,

zatem ta ostatnia okoliczność nie powinna być decydująca, zwłaszcza w sytuacji,

gdy po upadłości syndyk nadal prowadzi działalność gospodarczą w spółdzielni

zatrudniając pracowników. Innymi słowy w takiej sytuacji oddalenie żądania

przywrócenia do pracy i przyznanie odszkodowania co do wysokości mniejszego od

wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy (według prawa spółdzielczego

art. 188 § 2 i art. 196 § 4), zwiększałoby tylko ujemny skutek niezasadnego

wykluczenia ze spółdzielni przed upadłością.

Z kolei art. 468 § 2 k.p.c. odnosi się do sądu pierwszej instancji, natomiast

skarga kasacyjna przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji (art. 3981

§ 1 k.p.c.).

10

Natomiast przepis art. 233 § 1 k.p.c. dotyczy oceny wiarygodności i mocy

dowodów, a więc bezpośrednio ustalenia faktów lub oceny dowodów i dlatego, ze

względu na ograniczenie z art. 3983

§ 3 k.p.c., nie może być (zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem) podstawą zarzutu skargi kasacyjnej. Co do „art. 361 § 1 k.p.c.”, to

skarżącemu zapewne chodzi o naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. i nieuwzględnienie, iż

w chwili zamknięcia rozprawy nie istniało stanowisko zajmowane przez powódkę

przed wykluczeniem jej ze spółdzielni, ani żadne stanowisko równorzędne. Zarzut

nie jest zasadny z dwóch przyczyn. Pierwsza to stanowisko wyżej wskazane, że

przywrócenie do pracy to restytucja warunków pracy i płacy, której nie warunkuje

faktyczne istnienie poprzedniego stanowiska pracy, zatem nawet brak tożsamego

lub równorzędnego stanowisko nie stanowi faktycznej i prawnej przeszkody

przywrócenia do pracy. Po wtóre w sprawie nie ma ustalenia o braku stanowiska

uprzednio zajmowanego przez powódkę lub równorzędnego, a granicę ustaleń

faktycznych i postępowania dowodowego stanowi dwuinstancyjne postępowanie

przed sądami powszechnymi (art. 39813

§ 2 k.p.c.). Innymi słowy skoro powódka

postawiła zarzut o dalszym zatrudnianiu pracowników w upadłości w związku z

prowadzeniem działalności, to syndyk temu nie zaprzeczył i przyznał na rozprawie

apelacyjnej, że prowadzi działalność, co zresztą potwierdza zarzut skargi

kasacyjnej łączony z art. 312 ust. 1 i 2 prawa upadłościowego i naprawczego.

Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do

art. 39814

k.p.c.

Skarga nie została rozpoznana na rozprawie (art. 39811

§ 1 k.p.c.), jako że

istotne zagadnienie prawe wskazane we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania nie

wykraczało poza zwykłą wykładnię prawa.

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie § 11.1. pkt 1 i

stosowanego odpowiednio do odpowiedzi na skargę § 12.4. pkt 2 rozporządzenia z

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.