III CSK 279/11

Sygn. akt III CSK 279/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa W. P.

przeciwko Klinice K. sp. z o.o. w K.

przy udziale interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu

Ubezpieczeń S.A. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 17 grudnia 2010 r. oddalił żądanie powódki

W. P. skierowane przeciwko Klinice K. Spółce z o. o. w K., o zapłatę bliżej

określonych kwot z tytułu, ogólnie ujmując, szkody wyrządzonej przy leczeniu.

Ustalił, po zasięgnięciu opinii biegłego dr J. J., że powódka takiej szkody nie

poniosła.

Powyższe ustalenie przyjął za własne Sąd Apelacyjny, toteż wyrokiem z dnia

2 czerwca 2011 r. oddalił apelację powódki. Nie podzielił zarzutu apelacji, że

odmowa wyłączenia biegłego dr J. J. była nieuzasadniona.

Skarga kasacyjna powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego – oparta na obu

podstawach z art. 3983

k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 w z art. 32

ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417 ze zm.), a także art. 281 w zw. z art. 49 k.p.c.,

i zmierza do uchylenia tego wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca zarzucając naruszenie art. 49 w zw. z art. 281 k.p.c. twierdzi,

że Sąd Apelacyjny błędnie uznał, iż Sąd Okręgowy zasadnie odmówił wyłączenia

biegłego dr J. J. pomimo jego powiązań służbowych z pracownikami pozwanej, a

także pomimo równolegle toczącej się sprawy skarżącej przeciwko Centrum

Rehabilitacji, którego biegły jest Dyrektorem ds. lecznictwa.

Instytucja wyłączenia biegłego zmierza do wzmocnienia gwarancji

obiektywności rozstrzygnięcia sprawy. Według art. 281 k.p.c. aż do ukończenia

czynności biegłego strona może żądać jego wyłączenia z przyczyn, z jakich można

żądać wyłączenia sędziego. Przyczyną wyłączenia sędziego, a tym samym

biegłego, na wniosek strony jest istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłaby

ona wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Wystarczy jakakolwiek okoliczność, która może stać się uzasadnioną przyczyną

3

wątpliwości, choćby u strony zgłaszającej wniosek o wyłączenie. Niemniej chodzi

o wywołanie wątpliwości, która musi być w okolicznościach sprawy uzasadniona.

Trzeba zauważyć, że w procesach „lekarskich” poszkodowany jest zawsze

wyczulony na możliwość solidarności zawodowej lekarzy-biegłych zwłaszcza

gdy pracują oni w tym samym środowisku co lekarze strony pozwanej.

W orzeczeniu z dnia 7 stycznia 1966 r. (I CR 369/65, OSPiKA 1966, nr 12,

poz. 278) Sąd Najwyższy dla zagwarantowania jak największego obiektywizmu

biegłych stwierdził, że w sprawie o odszkodowanie za szkodę spowodowaną

niewłaściwym wykonywaniem obowiązków zawodowych przez lekarza sąd

powinien z reguły, dla uniknięcia ewentualnych podejrzeń co do stronniczości -

nawet gdyby podejrzenia te były obiektywnie nieuzasadnione - korzystać z opinii

zakładu lub specjalisty z innego terenu, aniżeli teren działalności lekarza, który

szkodę spowodował.

Zasadnie zatem zarzuca skarżąca, że akceptowanie przez Sąd Apelacyjny

stanowiska Sądu Okręgowego o odmowie wyłączenia biegłego dr J. J. i przyjęcie

za własne kluczowych ustaleń poczynionych na podstawie dowodu z opinii tego

biegłego stanowiło uchybienie procesowe, mogące mieć istotny wpływ na wynik

sprawy. Powiązania służbowe biegłego dr J. J. z pracownikami pozwanej, a także

tocząca się sprawa przeciwko Centrum Rehabilitacji uzasadniały bowiem

stwierdzenie możliwości istnienia uzasadnionej wątpliwości skarżącej co do jego

bezstronności. Sąd, jeżeli stwierdzi taką możliwość powinien postanowić o

wyłączeniu biegłego, niezależnie od własnego przekonania o jej zasadności.

Skoro Sąd Apelacyjny postąpił odmiennie zaskarżony wyrok nie mógł się

ostać. Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.