I PK 47/12

Sygn. akt I PK 47/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa J.K.

przeciwko Stowarzyszeniu Rozwoju Kulturalno-Gospodarczego Powiatu P. -

Środowiskowemu Domowi Samopomocy w P.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Powód J.K. pozwem skierowanym przeciwko Powiatowi P. - Starostwu

Powiatowemu i Środowiskowemu Domu Samopomocy w P. wnosił o przywrócenie

do pracy na dotychczas zajmowane stanowisko i zasądzenie kosztów

postępowania wg norm przepisanych. Następnie powód w dniu 13 sierpnia 2010 r.

wniósł pozew o sprostowanie świadectwa pracy i postanowieniem z dnia 6

października 2010 r. Sąd połączył te sprawy do wspólnego rozpoznania.

Pełnomocnik pozwanego Powiatu P. powództwa nie uznał, wnosił o jego

oddalenie, podnosząc, iż pozwany Środowiskowy Dom Samopomocy w P. został

zlikwidowany uchwałą Rady Powiatu w P. z dnia 7 lipca 2010 r.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2010 r.

wezwane zostało do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Stowarzyszenie

Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P., które przejęło zadania

zlikwidowanego Środowiskowego Domu Samopomocy w P.. Pozwane

Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. prowadzące

Środowiskowy Dom Samopomocy w P. powództwa nie uznało, wnosiło o jego

oddalenie podnosząc w odpowiedzi na pozew brak legitymacji procesowej, gdyż

Stowarzyszenie to nigdy nie było pracodawcą powoda.

Sąd Rejonowy w J. wyrokiem z 8 czerwca 2011 r. w pkt I oddalił powództwo

o przywrócenie do pracy i w całości w stosunku do Powiatu P. - Starostwa

Powiatowego w P., w pkt II zasądził od Stowarzyszenia Rozwoju Kulturalno -

Gospodarczego Powiatu P.- Środowiskowego Domu Samopomocy w P. jako

następcy prawnego Środowiskowego Domu Samopomocy w P. na rzecz J.K. kwotę

9.684,00 (dziewięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt cztery) zł brutto tytułem

odszkodowania za niezasadne rozwiązanie stosunku pracy z ustawowymi

odsetkami od dnia 9 czerwca 2011 roku do dnia zapłaty, w pkt III zasądził od

Stowarzyszenia Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. -

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. jako następcy prawnego

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. na rzecz J.K. kwotę 1.200 zł tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w pkt IV nie obciążył pozwanego

Stowarzyszenia rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. - Środowiskowego

3

Domu Samopomocy w P. jako następcy prawnego Środowiskowego Domu

Samopomocy w P. kosztami sądowymi od ponoszenia których był zwolniony, w pkt

V wyrokowi w pkt 2 do kwoty 3.228,00 zł brutto nadał rygor natychmiastowej

wykonalności.

Sąd ustalił, że J.K.zatrudniony był na podstawie umowy o pracę z dnia 1

grudnia 2002 r. na stanowisku Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy w

P., który był jednostką organizacyjną Powiatu P.. Pismem z dnia 8 lipca 2010 r.

Starosta Powiatowy rozwiązał z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu

wypowiedzenia z powodu: wykorzystywania uczestników Środowiskowego Domu

Samopomocy w P. do prac na prywatnej posesji w godzinach ich pobytu w

placówce i niewykonania zaleceń pokontrolnych Dyrektora Wydziału Polityki

Społecznej Urzędu Wojewódzkiego tj. nieograniczenia w znaczący sposób etatów

pracowników administracyjno-księgowych, a jedynie zmniejszenia wymiaru

zatrudnienia pracowników merytorycznych.

Powód przyznał, że małżeństwo A. i M. O. wykonywali na jego posesji

drobne prace porządkowe, ale za wynagrodzeniem. Zatrudniał ich, w czasie godzin

ich pobytu w SDS z uwagi na ich bardzo trudną sytuację materialną i brak środków

do życia. Prokuratura Rejonowa w P. postanowieniem z dnia 24 września 2010 r.

umorzyła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez Kierownika

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. m.in. poprzez wykorzystywanie jego

uczestników do prac na prywatnej posesji z braku znamion czynu zabronionego.

Odnośnie do drugiego zarzutu powód zeznał, że podejmował szereg możliwych

działań zmierzających do ograniczenia wydatków i zatrudnienia, co potwierdza

opracowany „Akt Naprawczy”, a planowana przez niego restrukturyzacja nie została

ostatecznie przeprowadzona z uwagi na rozwiązanie z nim stosunku pracy. Powód

powierzył księgowej dodatkowo obowiązki kadrowej i sekretarki, a sam dodatkowo

pracował w Zespole Wspierająco - Aktywizującym, w którym wykonywał czynności

o charakterze terapeutycznym. Natomiast sprawy gospodarcze powierzył

początkowo pracownikowi socjalnemu, a następnie ich prowadzenie przejął sam

likwidując jednocześnie 1

/2 etatu tego pracownika. Plan naprawczy był przez niego

konsultowany ze Starostą Powiatowym, ale nie został przyjęty przez Zarząd

Powiatu. Ograniczył etaty pracowników administracyjnych, co przyniosło 12.000,00

4

zł oszczędności, a potrzeba było 50.000,00 zł. Regionalna Komisja Orzekająca przy

Regionalnej Izbie Obrachunkowej w K. orzeczeniem z dnia 18 listopada 2010 r.

uniewinniła powoda od odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że powód dopełnił wszelkich

starań by pozyskać środki finansowe na pokrycie zobowiązań i zachował w pełni

ostrożność w wydawaniu środków na funkcjonowanie ŚDS w P.. Bezpośrednią

przyczyną braku możliwości terminowego regulowania zobowiązań było gwałtowne

obniżenie w 2009 r. dotacji celowej otrzymywanej przez ŚDS w P.. Dlatego też

Komisja nie przypisała powodowi nawet winy nieumyślnej.

Rada Powiatu w P. uchwałą z dnia 7 lipca 2010 r. NR […] zlikwidowała

Środowiskowy Dom Samopomocy w P.. Zadania zlikwidowanego ŚDS oraz jego

majątek przejęty został w drodze konkursu przez pozarządową organizację

Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. na podstawie

umowy zawartej w dniu 31 sierpnia 2010 r.

W ocenie Sądu Rejonowego, pismo z dnia 8 lipca 2010 r. w przedmiocie

rozwiązania umowy o pracę z powodem nie precyzuje kiedy powód wykorzystywał

uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy w P. do prac na prywatnej

posesji ani też o jakie zalecenia pokontrolne Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej

Ś. Urzędu Wojewódzkiego chodzi, co tym samym uniemożliwia Sądowi badanie czy

pracodawca nie przekroczył terminu określonego w art. 52 § 2 k.p. Niezależnie od

powyższego, zdaniem Sądu pierwszej instancji rozwiązanie z powodem umowy o

pracę w trybie natychmiastowym było niezasadne.

Sam pracodawca w piśmie z dnia 8 lipca 2010 r. użył sformułowania, iż

powód dopuścił się naruszenia obowiązków pracowniczych, a nie ciężkiego

naruszenia obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 k.p.

Na podstawie zeznań świadków M. O. i A. O. Sąd ustalił, iż faktycznie M. O.

wykonywał na prywatnej posesji powoda prace porządkowe za co powód płacił mu

wynagrodzenia, znając jego trudną sytuację materialną. Nie można zatem przyjąć,

aby tym samym powód w sposób ciężki naruszył podstawowe obowiązki

pracownicze, gdyż świadek ten w ramach zajęć terapeutycznych jakie miał

odbywać w Środowiskowym Domu Samopomocy w P. odpłatnie świadczył pracę na

rzecz powoda.

5

Odnośnie do drugiego zarzutu, w ocenie Sądu, nie mógł on również stanowić

uzasadnionej podstawy do rozwiązania z powodem umowy o pracę w trybie

natychmiastowym. Z orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w K. z dnia 8

listopada 2010 r. wynika, iż powód został uniewinniony w sprawie naruszenia

dyscypliny finansów publicznych i dopełnił wszelkich starań, aby pozyskać

niezbędne środki finansowe na regulowanie bieżących zobowiązań zachował w

pełni wymaganą ostrożność w dysponowaniu tymi środkami. Kontrolujący

stwierdził, że w tym zakresie nie można przypisać powodowi nawet winy

nieumyślnej. Sąd Rejonowy stwierdził, że powód w ramach swoich możliwości

podejmował działania zmierzające do niezbędnego ograniczenia etatów, a tym

samym oszczędności finansowych.

Dlatego też Sąd doszedł do przekonania, iż rozwiązanie z powodem umowy

o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn wskazanych w piśmie z dnia 8 lipca 2010 r.

było niezasadne.

Sąd Rejonowy podkreślił, że likwidacja Środowiskowego Domu

Samopomocy Społecznej w P., którego powód był kierownikiem spowodowała, że

powództwo o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy jako

niezasadne należało oddalić z mocy art. 56 § 2 k.p. Ponadto, Regulamin

Organizacyjny Środowiskowego Domu Samopomocy przy Stowarzyszeniu Rozwoju

Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. w P. nie przewiduje obecnie stanowiska

kierownika ŚDS, a obowiązki te wykonuje społecznie prezes tego Stowarzyszenia.

Wobec tego Sąd zasądził od pozwanego Środowiskowego Domu Samopomocy w

P. przy Stowarzyszeniu Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. jako

następcy prawnego zlikwidowanego Środowiskowego Domu Samopomocy w P. na

rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 9.684 zł z należnymi ustawowymi

odsetkami. W stosunku do Powiatu P. powództwo zostało oddalone z uwagi na

brak legitymacji biernej.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zaskarżając go w części

oddalającej powództwo o przywrócenie do pracy w Środowiskowym Domu

Samopomocy w P..

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z 18

października 2011 r., sygn. akt [...] oddalił apelację.

6

Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy dokonał w sprawie prawidłowych

ustaleń okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, które Sąd Okręgowy

w pełni podzielił i przyjął za własne. Zdaniem Sądu Okręgowego, ustalenia Sądu

pierwszej instancji w zakresie zatrudniania małżeństwa O. przez powoda na

prywatnej posesji w czasie ich godzin pobytu w Środowiskowym Domu

Samopomocy są prawidłowe.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo na

podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że nastąpiła

likwidacja zakładu pracy powoda jakim był Środowiskowy Dom Samopomocy w P..

Środowiskowe Domy Samopomocy prowadzone są przez jednostki samorządu

terytorialnego jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej, które może

być realizowane bezpośrednio lub którego realizacja może zostać zlecona innemu

podmiotowi zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy

społecznej (jednolity tekst: Dz.U z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z

tym przepisem, organy administracji samorządowej, zwane dalej "organami", mogą

zlecać realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na

finansowanie lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom

pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o

działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz podmiotom wymienionym w

art. 3 ust. 3 tej ustawy, prowadzącym działalność w zakresie pomocy społecznej,

zwanych dalej "podmiotami uprawnionymi". Sąd Okręgowy stwierdził, że

Środowiskowy Dom Samopomocy w P. w którym zatrudniony był powód, powołany

został uchwałą Rady Powiatu P. z dnia 27 sierpnia 2002 r. Nr […] i funkcjonował

jako jego jednostka organizacyjna prowadzona w ramach zadań zleconych przez

administrację rządową. W dniu 7 lipca 2010 roku Rada Powiatu podjęła uchwałę o

likwidacji Środowiskowego Domu Samopomocy w P. i powierzeniu zadania

polegającego na prowadzeniu tej jednostki innemu podmiotowi w trybie

powołanego wyżej przepisu. Uchwała ta, jak wynika z pisma Wojewody Ś. z dnia 23

maja 2011 roku, jest prawomocna. Sąd przyjął zatem, że nastąpiła likwidacja

Środowiskowego Domu Samopomocy jako jednostki organizacyjnej powiatu, a

wobec powierzenia zadania polegającego na prowadzeniu Domu innemu

podmiotowi, Powiat P. obecnie nie jest jednostką prowadzącą lecz jednostką

7

zlecającą o jakiej mowa w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki

Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 roku w sprawie środowiskowych domów

samopomocy (Dz.U. nr 238, poz. 1586). Zadanie polegające na prowadzeniu

Środowiskowego Domu Samopomocy jest realizowane przez inny podmiot -

Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno-Oświatowego Powiatu P.. W uchwale z dnia 7

lipca 2010 roku Rada Powiatu P. podejmując decyzję o likwidacji Środowiskowego

Domu Pomocy Społecznej w P. jako jednostki organizacyjnej tegoż Powiatu,

jednocześnie w § 2 wskazała że realizację zadania polegającego na prowadzeniu

Domu zapewni Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno-Oświatowego Powiatu P.

wyłonione w drodze konkursu ofert na prowadzenie zadania. W dniu 31 sierpnia

2010 roku Powiat P. zawarł ze Stowarzyszeniem umowę na prowadzenie

Środowiskowego Domu Samopomocy od dnia 1 września 2010 roku.

W analizowanym stanie faktycznym, zdaniem Sądu Okręgowego, doszło do

zmiany podmiotu wykonującego określone zadania (w wyniku wygrania konkursu

ofert i zawarcia umowy z dnia 31 sierpnia 2010 r.). Przejęcie przez Stowarzyszenie

wykonywania przedmiotowego zadania polegającego na prowadzeniu

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. oznaczało przejście Środowiskowego

Domu Samopomocy jako jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego w

rozumieniu art. 231

k.p. połączone z jego likwidacją.

Dla sytuacji prawnej powoda, w ocenie Sądu Okręgowego, w niniejszej

sprawie istotne znaczenie ma jednak data w jakiej doszło do przejścia zakładu

pracy powoda. Przepisy art. 231

§ 1 i 2 k.p. nie dotyczą bowiem pracowników z

którymi umowy o pracę zostały rozwiązane przed dniem przejścia zakładu pracy na

innego pracodawcę. Z powodem rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z

dniem 8 lipca 2010 roku. W tej samej dacie podjęta została uchwała o likwidacji

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. która jednak weszła w życie dopiero w

dniu 14 września 2010 roku. Przejście zakładu pracy nastąpiło natomiast nie

wcześniej niż z dniem 31 sierpnia 2010 roku. W tej bowiem dacie zawarta została

umowa na prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy między Powiatem P.

a Stowarzyszeniem Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. będąca

wynikiem rozstrzygnięcia konkursu ofert. Z powyższego wynika, zdaniem Sądu

Okręgowego, że w dacie przejścia zakładu pracy powód nie był już pracownikiem

8

Środowiskowego Domu Samopomocy w P. z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy,

a tym samym nie został przejęty w trybie art. 231

k.p. przez nowego pracodawcę, a

nowy pracodawca nie stał się stroną stosunku pracy.

W ocenie Sądu Okręgowego, w tej sprawie ma zastosowanie art. 411

k.p.

Dlatego też zdaniem Sądu Okręgowego, uznać należy, iż w związku z likwidacją

pracodawcy i rozwiązaniem stosunku pracy w fazie poprzedzającej przejęcie

zakładu pracy, powód nie mógł skutecznie domagać się przywrócenia do pracy u

następcy prawnego pracodawcy przejętego na podstawie art. 231

k.p., powołując

się na szczególną ochronę przysługującą mu na podstawie art. 56 § 2 k.p. w zw. z

art. 45 § 2 i 3 k.p.

Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną

przez powoda, w której zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a mianowicie: „niewłaściwe

zastosowanie art. 411

kodeksu pracy i błędne uznanie, że zakład pracy powoda -

Środowiskowy Dom Samopomocy Społecznej w P. został zlikwidowany po

rozwiązaniu z powodem stosunku pracy w związku z czym powodowi nie

przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy w Środowiskowym Domu

Samopomocy Społecznej w P. prowadzonym przez Stowarzyszenie Rozwoju

Kulturalno-Gospodarczego Powiatu P.; błędną wykładnię art. 231

kodeksu pracy

poprzez przyjęcie, że nie nastąpiło przejęcie zakładu pracy powoda, pomimo

ustalenia, że doszło do przejęcia majątku i zadań oraz wszystkich pozostałych poza

powodem pracowników Środowiskowego Domu Samopomocy w P. przez pozwane

Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno - Gospodarczego Powiatu P. i prowadzące do

kontynuowania dotychczasowej działalności pod tą samą nazwą, z wykorzystaniem

tych samych składników majątkowych, na tej samej nieruchomości przy pomocy

tych samych terapeutów; niezastosowanie art. 39 w zw. z art. 56 § 2, 45 § 2 w zw. z

art. 8 kodeksu pracy i nieprzywrócenie do pracy powoda, któremu brakuje mniej niż

4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego”.

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 233 § 1

k.p.c. w zakresie ustaleń dotyczących przejęcia iż zakład pracy powoda został

zlikwidowany po rozwiązaniu z powodem stosunku pracy i że nie nastąpiło

przejście zakładu pracy.

9

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.;

zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna ma o tyle uzasadnione podstawy, że wskazane w jej

zarzutach przepisy prawa materialnego zostały zastosowane przez Sąd Okręgowy

bez dokonania koniecznych ustaleń i rozważenia szczególnej sytuacji mającej

miejsce w tej sprawie.

Nie może być już kwestionowane na tym etapie postępowania, że

niezwłoczne rozwiązanie umowy o pracę z powodem nastąpiło z naruszeniem

przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie a zatem powodowi służą

roszczenia przewidziane w art. 56 § 1 k.p. Powód wybrał roszczenie o

przywrócenie do pracy. Z mocy art. 45 § 2 k.p. w związku z art. 56 § 2 k.p.

roszczenie to mogłoby zostać nieuwzględnione, gdyby okazało się, że jest ono

niemożliwie lub niecelowe, co jednak nie mogłoby w tej sprawie nastąpić, gdyż

powód jest objęty szczególna ochroną wynikającą z art. 39 k.p. Wobec powyższego

nieuwzględnienie roszczenia o przywrócenie do pracy mogłoby mieć miejsce

jedynie w razie stwierdzenia niemożliwości przywrócenia do pracy z powodu

likwidacji pracodawcy (art. 411

k.p.), co wynika z art. 45 § 3 k.p. Sąd Okręgowy

przyjął, że taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, jednakże jego ustalenia i

rozważania w tej kwestii nie są dostateczne. Nie ma bowiem sporu co do tego, że

pracodawcą powoda był Środowiskowy Dom Samopomocy w P.. Dom ten istniał w

dacie rozwiązania stosunku pracy i istnieje nadal. Jego prowadzenie należy do

zadań zleconych samorządowi terytorialnemu (powiatowemu). Samorząd prowadził

Dom bezpośrednio (wówczas Dom był jednostką organizacyjną samorządu),

obecnie prowadzony jest przez organizację pozarządową w ramach umowy

zawartej z samorządem. Nie ulega wątpliwości, że takie przekształcenie stanowi

przejście zakładu pracy na inny podmiot (innego pracodawcę) w rozumieniu art. 231

§ 1 k.p. (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 września 200

10

r. Didier Mayeur przeciwko Association Promotion de l’ information messine (APIM)

C-175/99, ECR 2000 s. I-7755) Środowiskowy Dom Samopomocy – jak się wydaje,

chociaż nie zostało to ustalone wyraźnie – działa nieprzerwanie w ramach tej samej

struktury materialnej.

W tej sytuacji rozważenia wymaga, czy nastąpiła likwidacja pracodawcy

powoda. Rozważanie tej kwestii wymaga ustalenia relacji między art. 411

k.p. a art.

231

k.p. Sąd Okręgowy powołał się na wyrok Sądu Najwyższego wydany w sprawie

II PK 44/08 (OSNP 2010 nr 5-6, poz. 58). Wyrok ten dotyczy jednakże innego stanu

faktycznego i odmiennego problemu. Rozpatrywany w owej sprawie problem

dotyczył niemożliwości powoływania się przez nowego pracodawcę, który przejął

pracowników w myśl art. 231

k.p. na likwidację dotychczasowego pracodawcy w

celu stosowania art. 411

w celu wyłączenia szczególnej ochrony stosunku pracy. W

obecnie rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy ustalił, że rozwiązanie (wadliwe)

umowy o pracę powodem nastąpiło w tym samym dniu, kiedy podjęto uchwałę o

„likwidacji” Środowiskowego Domu Samopomocy w P.. Tymczasem z ustaleń Sądu

Rejonowego wynika, że rozwiązanie nastąpiło dzień później. Ta rozbieżność nie

jest bez znaczenia, tym bardziej, że Sąd Okręgowy nie dokonał analizy uchwały

podjętej w sprawie Środowiskowego Domu Samopomocy. Jednocześnie bowiem z

uchwaleniem „likwidacji” Domu Rada Powiatu podjęła uchwałę o jego dalszym

prowadzeniu przez Stowarzyszenie Rozwoju Kulturalno -Gospodarczego Powiatu

P.. Z ustaleń Sądu Okręgowego zdaje się wynikać, że najpierw nastąpiło przejście

zakładu pracy na innego pracodawcę (zawarcie umowy ze Stowarzyszeniem - 31

sierpnia 2010 r.) a potem likwidacja pracodawcy (wejście w życie uchwały z 7 lipca

2010 r. co nastąpiło wedle ustaleń Sądu 14 września 2010 r.).

Twierdzenie powoda, że uchwała z dnia 7 lipca 2010 r., wbrew użytemu w

niej określeniu „likwidacja” stanowi jedynie akt prawny dotyczący transferu

pracodawcy nie zostało odparte na podstawie stanowczych ustaleń i rozważań.

Niewątpliwie nie chodziło o likwidację Środowiskowego Domu Samopomocy, który

był pracodawcą powoda. Jeżeli likwidacja w rozumieniu art. 411

k.p. miałaby być

rozumiana jako utrata bytu prawnego, to w tej sprawie wymaga rozważenia przez

Sąd Okręgowy spełnienie tej przesłanki odmowy uwzględnienia roszczenia powoda

wobec nieprzerwanej działalności jego zakładu pracy. Rozważania te muszą

11

uwzględniać funkcję uchylenia szczególnej ochrony stosunku pracy w razie

likwidacji pracodawcy i wynikającej stąd oceny niemożliwości przywrócenia do

pracy na podstawie art. 45 § 2 i 3 k.p. Jeżeli sąd przyjmuje niemożliwość

przywrócenia do pracy z uwagi na likwidację pracodawcy winien uzasadnić ten

pogląd w sytuacji ustalonej kontynuacji działalności zakładu pracy. Należy zwrócić

uwagę, że szczególna ochrona trwałości stosunku pracy (i wynikające z niej

związanie wybranym roszczeniem o przywrócenie do pracy) jest uchylona nie w

razie samej likwidacji pracodawcy lecz niemożliwości przywrócenia do pracy z

przyczyn określonych w art. 411

k.p. Bez ustalenia niemożliwości przywrócenia do

pracy wobec likwidacji pracodawcy zastosowanie art. 45 § 2 k.p. (stanowiącego

podstawę skargi) musi być ocenione jako pozbawione dostatecznego ustalenia i co

najmniej przedwczesne.

Z tych przyczyn zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art.

39815

§ 1 k.p.c. a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania.

/tp/