IV KK 100/12

WYROK Z DNIA 3 LIPCA 2012 R.

IV KK 100/12

Wyrokiem nakazowym można orzec środek karny w postaci

obowiązku naprawienia szkody (art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 502 § 2 k.p.k.).

Przewodniczący: sędzia SN J. Matras.

Sędziowie SN: B. Skoczkowska, D. Świecki (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tabor.

Sąd Najwyższy w sprawie Arkadiusza D., skazanego z art. 286 § 3

k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

skazanego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z dnia 28

listopada 2011 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł Sądowi Rejonowemu

w C. do ponownego rozpoznania.

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem nakazowym z dnia 28 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy w C.

uznał oskarżonego Arkadiusza D. za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 286 § 3 k.k. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k.

wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając

wysokość stawki na 10 zł. Na podstawie art. 72 § 2 k.k. orzekł wobec

oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem

przez zapłatę na rzecz Anieli P. kwotę 1 600,00 zł w terminie 6 miesięcy od

2

daty uprawomocnienia się orzeczenia. Ponadto orzeczono o dowodzie

rzeczowym i kosztach procesu.

Wyrok ten nie został zaskarżony sprzeciwem.

Od tego wyroku kasację na niekorzyść oskarżonego wniósł Prokurator

Generalny zaskarżając go w całości i zarzucił rażące i mające istotny wpływ

na treść orzeczenia naruszenie przepisów:

– prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 72 § 2 k.k., wobec

orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w sytuacji, w której nie

zawieszono wykonania kary;

– prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., przez

orzeczenie kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, podczas gdy

wyrokiem nakazowym można wymierzyć tę karę w wysokości do 100

stawek dziennych.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna. Doszło bowiem do rażącego

naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i

procesowego, co miało istotny wpływ na treść wyroku. Wykładnia a rubrica

art. 72 k.k. wskazuje, że wynikająca z § 2 tego przepisu możliwość

zobowiązania oskarżonego do naprawienia szkody w całości lub w części

związana jest z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Dlatego też

orzeczenie wyrokiem nakazowym kary grzywny bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania, nie pozwalało na zastosowanie art. 72 § 2 k.k.

Natomiast w wyroku nakazowym możliwość orzeczenia środka karnego w

postaci obowiązku naprawienia szkody istnieje na podstawie art. 46 § 1 k.k.

w zw. z art. 502 § 2 k.p.k. Także przy wymiarze kary grzywny doszło do

wskazanej w kasacji rażącej obrazy prawa materialnego, gdyż wymiar tej

kary w wysokości 200 stawek dziennych naruszył art. 502 § 1 k.p.k. Z

3

przepisu tego wynika, że wyrokiem nakazowym można orzec grzywnę w

wysokości do 100 stawek dziennych. Artykuł 502 § 1 k.p.k. „stanowi

inaczej” w zakresie górnej granicy ustawowego wymiaru grzywny

określonego w art. 33 § 1 k.k.

Z tych też względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

nakazowy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z uwagi na

wniesienie kasacji na niekorzyść oskarżonego, w ponownym postępowaniu

Sąd Rejonowy będzie mógł ponownie nałożyć obowiązek naprawienia

szkody, a także orzec karę grzywny w wysokości poprzednio określonej, ale

wówczas już nie w postępowaniu nakazowym.