V KK 203/12

Sygn. akt V KK 203/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Cesarz

SSN Dorota Rysińska

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie M.P.

skazanego z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 157 § 2 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 29 sierpnia 2012 r.,

kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

od wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 4 stycznia 2012 r., ,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem nakazowym z dnia 4 stycznia 2012 r., uznał

oskarżonego M. P. za winnego tego, że w dniu 2 lipca 2011 r. w L. w celu

zmuszenia funkcjonariuszy Policji: P. M. i M. K. do zaniechania prawnej czynności

służbowej polegającej na wyprowadzeniu go z mieszkania K. A. w związku ze

zgłoszeniem takiego żądania przez właścicielkę lokalu, stosował wobec

wymienionych funkcjonariuszy przemoc w ten sposób, że szarpał się z nimi oraz

uderzał M. K. ręką w twarz, powodując u niego obrażenia w postaci rozcięcia dolnej

wargi ust, a u P. M. obrażenia w postaci stłuczenia powierzchownego grzbietowej

powierzchni dłoni lewej z niewielkim obrzękiem tej okolicy ciała oraz przeciążenia

mięśni przedramienia lewego, czyli obrażeń powodujących rozstrój zdrowia na czas

nie dłuższy niż 7 dni tj. czynu z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.

11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 58 § 3

k.k. wymierzył mu karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej

stawki na kwotę 20 złotych. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary

grzywny zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania przez Policję w dniu 2 lipca

2011 r. przyjmując, że jest on równy dwóm stawkom dziennym grzywny.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w

postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kocie 500 zł na rzecz M. K. i 1000

zł na rzecz P. M.. Rozstrzygnięto także o kosztach sądowych.

Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się 21 stycznia

2012 r.

Od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego kasację na niekorzyść

oskarżonego M. P.wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucając rażące i

mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego,

a mianowicie art. 500 § 1 i 3 k.p.k., polegające na uznaniu, że okoliczności czynu

nie budzą wątpliwości i w konsekwencji wydaniu wyroku nakazowego podczas, gdy

dowody zebrane w postepowaniu przygotowawczym powinny doprowadzić do

powzięcia wątpliwości co do tego, jaki charakter miały obrażenia ciała doznane

przez pokrzywdzonego P. M. w następstwie zdarzenia z dnia 2 lipca 2011 r., co

miało decydujący wpływ na prawidłową ocenę prawną czynu przypisanego

oskarżonemu.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna.

Skarżący trafnie wykazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącej i

oczywistej obrazy przepisu prawa procesowego, tj. art. 500 § 1 i § 3 k.p.k., która

miała istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku nakazowego.

Wydanie wyroku nakazowego jest dopuszczalne w sprawach o przestępstwa

podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, ale tylko w tych

przypadkach, gdy wątpliwości nie budzi zasadnicza kwestia popełnienia czynu

przez oskarżonego, jak również wszelkie inne okoliczności, które są istotne dla

właściwej oceny prawnej tego czynu. W przeciwnym wypadku sąd zobligowany jest

do skierowania sprawy na rozprawę celem przeprowadzenia postępowania

dowodowego, które pozwoli wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne dla

prawidłowego orzekania.

Poprawna analiza znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego,

w tym opinii sądowo – lekarskiej (k. 64), wyniku badania ENG (k. 71) dotyczących

stanu zdrowia pokrzywdzonego, winna była doprowadzić Sąd Rejonowy do

powzięcia wątpliwości co do tego, czy w postępowaniu przygotowawczym

wyjaśniono w dostatecznym stopniu okoliczności dotyczące skutków czynu

oskarżonego, w szczególności rodzaju obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego.

Nie są one przecież bez znaczenia dla przyjęcia prawidłowej kwalifikacji prawnej

zarzucanego czynu.

Jak wynika z załączonej do akt opinii sądowo – lekarskiej z dnia 9 września

2011 r., pokrzywdzony P. M. na skutek przedmiotowego zdarzenia doznał obrażeń

w postaci stłuczenia powierzchownego grzbietowej powierzchni dłoni lewej z

niewielkim obrzękiem tej okolicy ciała, przeciążenia mięśni przedramienia lewego,

co skutkowało naruszeniem czynności narządu jego ciała (narządu ruchu kończyny

górnej lewej) na czas nie dłuższy niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. W

opinii biegły jednocześnie zastrzegł, że podana wyżej kwalifikacja sądowo –

lekarska obrażeń ciała pokrzywdzonego P. M. może ulec zmianie w przypadku

dostarczenia do analizy dokumentacji obrazującej cięższe, niż wyżej określone

obrażenia doznane przez niego w wyniku działania oskarżonego. Pokrzywdzonego

poddano badaniu ENG (k. 71), którego wynik wykazał uszkodzenie włókien

ruchowych nerwu łokciowego lewego oraz włókien czuciowych nerwu

pośrodkowego lewego o charakterze demielinizacyjnym.

Zgromadzona dokumentacja medyczna i zawarte w niej informacje,

dotyczące rozmiaru i skutków obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego, nie

zostały w toku postępowania przygotowawczego całościowo zweryfikowane przez

specjalistę, mimo że na celowość ponownej oceny w tym względzie zwracał uwagę

biegły S. S. (k.64).

Słusznie zatem podniósł skarżący, że w przedmiotowej sprawie nie

wyjaśniono jednoznacznie jakie skutki dla zdrowia pokrzywdzonego P. M. miały

obrażenia ciała spowodowane działaniem oskarżonego. Ta okoliczność

niewątpliwie miała znaczenie dla przyjęcia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu

przypisanego M. P.

Wobec zaistniałego uchybienia, świadczącego o tym, że rozpoznanie

przedmiotowej sprawy w trybie nakazowym nie znajdowało podstaw prawnych, Sąd

Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Zauważyć na zakończenie należy, że postępowanie przygotowawcze

prowadzone było wobec oskarżonego w formie śledztwa (k. 12 i 73). Zatem i z tego

powodu zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania w postępowaniu

nakazowym (k. 83) nie było dopuszczalne.