III KK 290/12

Sygn. akt III KK 290/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

Protokolant Teresa Jarosławska

w sprawie D. S.

obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 września 2012 r.,

odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 9 grudnia 2011r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt. 4

k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza prowadzone

przeciwko D. S. postępowanie o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.;

2. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny wniósł na korzyść D. S. kasację od prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 9 grudnia 2011r., którym to wyrokiem

2

obwiniony został uznany za winnego popełnienia wykroczenia określonego w

art. 86 § 1 k.w., polegającego na tym, że w dniu 4 marca 2010 r. w S., na

skrzyżowaniu okrężnym ulic L. i G., kierując autobusem marki Mercedes

spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że nie

zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu z prawego na

lewy, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z samochodem marki Opel

Vectra, i za ten czyn został skazany na karę 300 zł grzywny. W kasacji tej

Prokurator Generalny zarzucił przytaczanemu wyrokowi „rażące i mające

istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego,

tj. art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w., polegające

na dokonaniu ustaleń faktycznych w oparciu o wskazane w uzasadnieniu

dowody w postaci m.in. zeznań świadków /…/, dotyczących zdarzenia z dnia

13 września 2010 r., nieujawnione na rozprawie i niemające jakiegokolwiek

związku z popełnionym w dniu 4 marca 2010 r. wykroczeniem zarzucanym

obwinionemu D. S. oraz wyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy prawnej

wyroku i wskazane okoliczności mających wpływ na wymiar kary

niedotyczących obwinionego D. S.. Na tej podstawie wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 537 § 2

k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.s.w.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Celnie zauważa Prokurator Generalny, że wskazane w zarzucie kasacji

przepisy: art. 410 k.p.k. – przewidującego, iż podstawę wyroku może stanowić

tylko całokształt dowodów ujawnionych na rozprawie, oraz art. 424 § 1 i 2

k.p.k. – określającego niezbędne elementy składowe pisemnego uzasadnienia

wyroku, mają, na podstawie art. 82 § 1 k.p.s.w., odpowiednie zastosowanie w

3

postępowaniu o wykroczenie. W niniejszej sprawie, choć wyrok Sądu

Rejonowego ostatecznie nie został w trybie zwykłym zaskarżony, na wniosek

obwinionego zostało sporządzone pisemne uzasadnienie tego orzeczenia. Już

choćby nawet pobieżna jego analiza przekonuje, że Prokurator Generalny w

oczywiście zasadny też sposób podnosi, że zaskarżony kasacją wyrok,

skazujący D. S. za określone w art. 86 § 1 k.w. wykroczenie, rażąco narusza

wymienione przepisy prawa.

Już na pierwszy rzut oka jest widoczne, że uzasadnienie to składa się

niejako z dwóch części, pozostających w jednym ciągu i powiązanych ze sobą

logicznie, jednak zupełnie nie przystających treściowo ani do siebie, ani

zwłaszcza do realiów sprawy. Mianowicie, w pierwszej z wymienionych części

Sąd Rejonowy zawarł krótki opis stanu faktycznego zdarzenia z dnia 4 marca

2010 r., objętego w niniejszej sprawie wnioskiem o ukaranie, przytoczył

pokrótce wyjaśnienia obwinionego – stwierdzając, że są niewiarygodne,

wymienił dowody, na podstawie których miał dokonać ustaleń faktycznych –

wskazując tu na zeznania pokrzywdzonego K. G. oraz na dowód z oględzin

pojazdów, wymienił dowody z zeznań /…/ – jako niemające dla rozstrzygnięcia

znaczenia oraz omówił zeznania świadków /…/– oceniając je jako niemogące

stanowić podstawy ustaleń. Wszystkie te dowody (także niewymieniony w

motywach dowód z zeznań policjanta P. R.) wchodziły w zakres zebranego i

ujawnionego przez Sąd materiału dowodowego. W dalszej części uzasadnienia

Sąd Rejonowy nie zajął się już natomiast analizą tychże dowodów, jakby

wynikało z logicznego ciągu wywodu, lecz przytoczył i ocenił – nieujawnione w

toku rozpoznania niniejszej sprawy – zeznania zupełnie innych

(wymienionych z nazwiska w zarzucie kasacji) świadków, odnoszące się do

całkiem innego zdarzenia – z dnia 13 września 2010 r., związanego z

nieprawidłowym manewrem wyprzedzania, wykonywanym przez zupełnie

4

innego obwinionego – W. W. Konsekwentnie też, Sąd Rejonowy podał w tej

części uzasadnienia ocenę prawną tego właśnie zdarzenia (z art. 92 § 1 k.w. i z

art. 86 § 1 k.w.), a nie będącego przedmiotem niniejszego wniosku, rozważył

winę nie obwinionego D. S. a wyżej wymienionego W. W., wreszcie przytoczył

okoliczności, które miał na względzie przy wymiarze kary (grzywny w

wysokości 800 zł) temu ostatniemu, a nie obwinionemu w niniejszej sprawie.

Trudno dociec przyczyny sporządzenia tej treści uzasadnienia

orzeczenia. Nie można wykluczyć, że u jego źródeł tkwiło niewłaściwe

wykorzystanie techniki pracy z komputerowym edytorem tekstu. Nie zmienia

to jednak faktu, że lektura tego dokumentu – zawierającego tak ewidentne, w

świetle art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.w., braki – nie daje podstaw

do stwierdzenia, jak przebiegał proces dokonywania przez Sąd Rejonowy

ustaleń o sprawstwie i winie obwinionego D. S. w zakresie stawianego mu we

wniosku zarzutu, a także, jakie względy Sąd brał pod uwagę przy ocenie

prawnej jego zachowania oraz przy wymierzaniu mu kary. Jednocześnie

lektura ta nie pozwala pozbyć się wątpliwości, czy zamieszczenie w

uzasadnieniu analizy zeznań świadków nieprzesłuchanych w sprawie

obwinionego D. S. – a więc, wobec treści art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.w.,

niemogących stanowić podstawy wyrokowania – nie wynikało jednak z faktu,

że w procesie rozstrzygania Sąd Rejonowy w istocie dowody te, w miejsce

właściwych, uwzględniał.

Powyższe przekonuje w sposób niezbity, że wymienione naruszenia

prawa miały nie tylko rażący charakter, ale że ponadto mogły one mieć istotny

wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. To zaś oznacza, że tenże wyrok

ostać się nie może i podlega uchyleniu. Zważywszy natomiast na to, że do

zarzucanego wykroczenia miało dojść w dniu 4 marca 2010 r., co oznacza, iż

5

od tej daty upłynął już okres 2 lat, stosownie do treści art. 45 § 1 k.w.

stwierdzić należało, że nastąpiło przedawnienie karalności tegoż wykroczenia.

To zaś obligowało Sąd Najwyższy do umorzenia, na mocy wymienionego

przepisu oraz art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.s.w., postępowania o ten czyn,

prowadzonego przeciwko D. S.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak w

wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania w sprawie na podstawie art.

118 § 2 k.p.s.w.