IV KK 239/12

Sygn. akt IV KK 239/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Rafał Malarski

SSN Roman Sądej

Protokolant Dorota Szczerbiak

w sprawie Z. Z.

skazanego z art. 178a § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 11 września 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 4 lipca 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 14 listopada 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 14 listopada 2011 r., oskarżonego Z. Z.

uznał za winnego tego, że w dniu 24 stycznia 2011 r. w miejscowości P. kierował

samochodem marki Opel Vectra w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości

1,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i

za to skazał go na karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, ustalając

wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 30 zł. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw.

z art. 43 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów

mechanicznych na okres 2 lat, a na podstawie art. 49 § 2 k.k. świadczenie

pieniężne w kwocie 300 zł na cel związany z udzielaniem pomocy osobom

poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych.

Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego. Zarzucając błąd w

ustaleniach faktycznych, domagał się jego zmiany poprzez uniewinnienie

oskarżonego.

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

W dniu 30 lipca 2012 r. kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny.

Zaskarżył wyrok w całości na korzyść skazanego i zarzucił rażące naruszenie

przepisów prawa karnego procesowego – art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 476 § 2

k.p.k. polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd odwoławczy w składzie jednego

sędziego podczas, gdy sąd ten powinien orzekać na zasadach ogólnych, tj. w

składzie trzech sędziów – co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą

wskazaną w art. 439§ 1 pkt 2 k.p.k.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w

postepowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym. Sprawa Z. Z. była rozpoznawana

przez Sąd Rejonowy w pierwszej instancji w postępowaniu uproszczonym tylko na

pierwszej rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. Sąd odraczając wówczas rozprawę

do dnia 30 maja 2011 r., a więc na czas dłuższy niż 21 dni, jednocześnie - zgodnie

z art. 484 § 2 k.p.k.- zmienił tryb postępowania z uproszczonego na zwyczajny. W

tym też trybie procedował w dalszym toku postępowania. Wyrok skazujący zapadł

3

więc nie w postępowaniu uproszczonym, lecz w postępowaniu zwyczajnym, w tym

samym składzie sądu. Skoro tak, to apelacja obrońcy oskarżonego Z. Z. podlegała

rozpoznaniu przez sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów. Nie było bowiem

podstaw do zarządzenia rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym w

składzie jednego sędziego, na podstawie art. 476 § 2 k.p.k. Możliwość wydania

takiego zarządzenia ograniczona jest bowiem tylko do tych spraw, w których

wydano wyrok w pierwszej instancji w postępowaniu uproszczonym (por. uchwała

Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., I KZP 38/05, LEX nr 157030

oraz m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2010 r, V KK 175/10, LEX

nr 621353). Przepisem normującym skład sądu na rozprawie apelacyjnej w

sprawach rozpoznanych w pierwszej instancji przez sąd rejonowy w postępowaniu

zwyczajnym jest art. 29 § 1 k.p.k. Przewiduje on orzekanie w składzie trzech

sędziów.

Tymczasem Sąd Okręgowy rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego na

rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. w składzie jednoosobowym.

Trafny jest zatem zarzut kasacji, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia

art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 476 § 2 k.p.k., a w konsekwencji sąd, który

rozpoznawał apelację w składzie jednego sędziego, był nienależycie obsadzony.

Uchybienie to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 §

1 pkt 2 k.p.k. Stwierdzenie tego uchybienia obliguje Sąd Najwyższy do uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w postępowaniu odwoławczym, bez badania jego potencjalnego

wpływu na treść zaskarżonego kasacją wyroku.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w wyroku.