II KK 218/12

Sygn. akt II KK 218/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Michał Laskowski

SSN Jacek Sobczak

Protokolant Ewa Oziębła

w sprawie K. A.

skazanego z art. 279 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 26 września 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 11 stycznia 2010r.,

1/ uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu,

2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

K. A. w dniu 7 grudnia 2007r. (k. 54) postawiono zarzut tego, że:

- w dniu 26 lipca 2002r. dokonał włamania do budynku mieszkalnego

poprzez wybicie fragmentu szyby w drzwiach tarasowych, a następnie zabrał w

celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 15.050 zł., telefon komórkowy Nokia

3310, dwa telefony komórkowe Nokia 6210 o łącznej wartości 17.052 zł. na szkodę

K. K.;

tj. popełnienia czynu z art. 279§1 k.k.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010r. oskarżony złożył wniosek o

dobrowolne poddanie się karze bez przeprowadzania postępowania dowodowego

(k.168).

Sąd Rejonowy uwzględnił ten wniosek i w dniu 11 stycznia 2010r. wydał

wyrok, którym uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i

za to skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił na

okres próby wynoszący 5 lat, oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i

zobowiązał go do naprawienia pokrzywdzonej wyrządzonej jej szkody.

Wyrok uprawomocnił się nie zaskarżony przez żadną ze stron.

Kasację od tego orzeczenia, na korzyść skazanego, w części dotyczącej

orzeczenia o karze, wywiódł Prokurator Generalny. W skardze podniesiono zarzut

rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów procesowych, a

mianowicie art. 387§2 i 3 k.p.k. polegające na uwzględnieniu wadliwie

sformułowanego wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez

przeprowadzenia postepowania dowodowego, w wyniku czego doszło do rażącego

i mającego istotny wpływ na orzeczenie naruszenia przepisów art. 13 w zw. z art.

18§1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o postepowaniu w sprawach

nieletnich (tj. Dz. U. z 2010r., Nr 13, poz. 178 ze zm.) poprzez orzeczenie wobec

nieletniego w chwili czynu oskarżonego kary bez zastosowania nadzwyczajnego jej

złagodzenia.

Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w

zaskarżonej części i o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, tak

jak wymaga tego art. 535 § 5 k.p.k.

Nie ulega wątpliwości, że oskarżony urodził się w dniu 6 listopada 1985r., a

zarzuconego mu czynu dopuścił się 26 lipca 2002r. Tak więc w chwili popełniania

tego czynu nie miał ukończonego 17 roku życia. Przypomnieć należy też, że

postępowanie o ten czyn w fazę ad personam weszło z dniem 7 grudnia 2007r., a

więc już po ukończeniu przez niego 18 roku życia. Zarzuconego czynu zatem

skazany dopuścił się jako nieletni, lecz postępowanie przeciwko niemu zgodnie z

dyspozycją art. 18 § 1 pkt 2 u.p.n. przeprowadzono na podstawie przepisów k.p.k.

Pozwalało to oczywiście oskarżonemu wnosić o wymierzenie mu kary bez

przeprowadzania postępowania dowodowego, lecz jednocześnie nakazywało

Sądowi, w oparciu o art. 387§2 k.p.k., badać czy okoliczności popełnienia

przestępstwa nie budzą wątpliwości. Okolicznością, której Sąd ten nie dostrzegł, a

która ma ważkie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jest właśnie to, iż oskarżony

dopuścił się przypisanego mu czynu będąc nieletnim. Powyższe zaś powodowało

konieczność stosowania w sprawie tej reguły wymiaru kary wynikających z art. 13

u.p.n., a więc nakazujących wymierzenie nieletniemu sprawcy przestępstwa kary

określonej w kodeksie karnym z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia

(vide: m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt V KK

158/06 R-OSNKW 2006, CD).

W niniejszej sprawie zatem górna granica kary pozbawienia wolności

zgodnie z dyspozycją art. 60 § 6 pkt 3 k.k. nie mogła przekroczyć 11 miesięcy.

Tymczasem skazanemu wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności. Co istotne,

kara, choć wymierzona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie uległa

dotąd zatarciu.

W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście

zasadny i mający wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku, a skutkiem jego

uwzględnienia musiało być uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w

tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania.

Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.