SDI 23/12

Sygn. akt SDI 23/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant : Anna Kuras

przy udziale Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej - notariusza K.

M.

w sprawie dyscyplinarnej notariusza K. W.

obwinionego z art. 50 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 27 września 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez obwinionego,

od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Notarialnej

w […]

z dnia 2 marca 2012 r.,

zmieniającego orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w […]

z dnia 7 grudnia 2011 r.

1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz zmienione nim

orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w […] i

uniewinnia K. W.,

2. kosztami postępowania obciąża:

- w zakresie postępowania przed Wyższym Sądem

Dyscyplinarnym przy Krajowej Radzie Notarialnej w […] oraz

2

Sądem Dyscyplinarnym Izby Notarialnej w […] - właściwe organy

samorządu notarialnego,

- w zakresie postępowania kasacyjnego - Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Dyscyplinarny Izby Notarialnej w […], orzeczeniem z dnia 7 grudnia

2011 r., uznał K. W. za winnego „popełnienia przewinienia zawodowego

polegającego na oczywistej i rażącej obrazie przepisów prawa oraz uchybieniu

godności i powadze zawodu notariusza, w ten sposób, że od dnia 18 listopada

2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., będąc powołanym na stanowisko notariusza

nadal wykonywał zawód adwokata, między innymi w dniu 21 grudnia 2009 r.

występował jako obrońca w sprawie karnej przed Sądem Okręgowym w […], czym

rażąco naruszył zakaz innego zatrudnienia określony w art. 19 § 1 ustawy z dnia 14

lutego 1991 r. Prawo o notariacie”. Za przewinienie to została K.W. wymierzona,

określona w art. 51 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o notariacie, kara dyscyplinarna

nagany. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że Sąd I instancji stoi na

stanowisku, iż osoba ubiegająca się o stanowisko notariusza, z chwilą złożenia

ślubowania, a nie uruchomienia kancelarii notarialnej, staje się notariuszem w

rozumieniu art. 19 ustawy Prawo o notariacie i nabywa pełne prawa wykonywania

zawodu notariusza, co w konsekwencji sprawia, że nie może od tej chwili łączyć

wykonywania zawodu notariusza z innymi zawodami prawniczymi. Zasada

niepołączalności zawodu notariusza i adwokata wynika z rozszerzającej wykładni

art. 19 Prawa o notariacie. Uruchomienie kancelarii jest tylko pewną czynnością

techniczną – dopełnieniem obowiązku wynikającego z ustawy Prawo o notariacie.

Od powyższego orzeczenia odwołania wnieśli Rzecznik Dyscyplinarny Izby

Notarialnej w […], obwiniony oraz jego obrońca.

Obwiniony K. W. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art.

50 w zw. z art. 19 ustawy Prawo o notariacie poprzez przyjęcie, iż obwiniony na

wykonywanie czynności adwokackich w okresie od dnia 18.11.2009 r. do

31.12.2009 r. winien uzyskać zgodę właściwej rady izby notarialnej mimo, że zgoda

taka w tym przypadku nie jest wymagana i w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę

zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od zarzucanego przewinienia

zawodowego.

3

Obrońca obwinionego zaskarżając w całości orzeczenie z dnia 7 grudnia

2011 r., w odwołaniu zarzucił:

1. „naruszenie prawa materialnego art. 50 ustawy Prawo o notariacie przez

błędną jego wykładnię i przyjęcie, że notariusz odpowiada dyscyplinarnie

także za działania lub zaniechania nie mające charakteru zawodowego lub

uchybienia powadze lub godności zawodu;

2. naruszenie prawa materialnego art. 19 ustawy Prawo o notariacie przez

błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż obwiniony na wykonywanie czynności

adwokackich w okresie od dnia złożenia ślubowania do dnia przed

otwarciem kancelarii notarialnej winien uzyskać zgodę właściwej rady izby

notarialnej mimo, iż zgodę na takie czynności winien uzyskać jedynie

notariusz posiadający kancelarię”.

Wskazując na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia

i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego przewinienia zawodowego.

Rzecznik Dyscyplinarny Izby Notarialnej zaskarżył orzeczenie Sądu I

instancji w części dotyczącej wymiaru kary i zarzucając rażącą niewspółmierność,

tj. łagodność wymierzonej kary, wniósł:

- „o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymiaru kary i o

wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej pozbawienia prawa

prowadzenia kancelarii,

- zaś ewentualnie, z tzw. ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego

rozpoznania”.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny przy Krajowej Radzie Notarialnej w […],

orzeczeniem z dnia 2 marca 2012 r.:

- „zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uznał obwinionego K. W.

winnym zarzucanego mu czynu wyczerpującego treść przepisu art. 50

ustawy Prawo o notariacie i za to, na podstawie art. 51 § 1 pkt 4 ustawy

Prawo o notariacie wymierzył mu karę pozbawienia prawa prowadzenia

kancelarii,

- obciążył obwinionego kosztami postępowania za II instancję kwotą 500zł”.

Kasację wniósł obwiniony K. W., zaskarżając prawomocne orzeczenie w

całości i zarzucając:

4

1. „rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 454 § 3 k.p.k. w zw. z art.

69 ustawy Prawo o notariacie poprzez zaostrzenie kary i wymierzenie kary -

pozbawienie prawa prowadzenia kancelarii tj. kary najsurowszej

przewidzianej w ustawie – Prawo o notariacie,

2. rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 19 § 1 ustawy Prawo o

notariacie, art. 50 ustawy Prawo o notariacie, art. 4b ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze poprzez błędną wykładnię i

przyjęcie, iż obwiniony w sposób oczywisty i rażący naruszył przepis art. 19

§ 1 ustawy Prawo o notariacie oraz to, iż obwiniony w zarzucanym okresie

pozostawał w zatrudnieniu,

3. rażącą niewspółmierność kary dyscyplinarnej poprzez wymierzenie kary

pozbawienia prawa prowadzenia kancelarii”.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego

orzeczenia i uniewinnienie obwinionego.

W pisemnej odpowiedzi na kasację Rzecznik Dyscyplinarny Krajowej Rady

Notarialnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i obciążenie

obwinionego kosztami postępowania. Na rozprawie kasacyjnej Rzecznik

Dyscyplinarny podtrzymał to stanowisko.

Sąd Najwyższy rozpoznając kasację stwierdził, co następuje:

Kasacja obwinionego jest zasadna, gdyż orzekające w sprawie Sądy

Dyscyplinarne przyjęły błędną interpretację przepisu art. 19 ustawy z dnia 14 lutego

1991 r. Prawo o notariacie (j.t. Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158 ze zm., dalej

zwana ustawą).

W świetle motywów, jakimi kierowały się Sądy Dyscyplinarne samorządu

notarialnego przyjmując, że obwiniony naruszył zakaz innego zatrudnienia

określony w art. 19 § 1 ustawy, wykonując zawód adwokata w okresie od 18

listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., pomimo powołania go na stanowisko

notariusza, a tym samym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z art. 50

ustawy, istota problemu sprowadza się do ustalenia, czy wyrażony w art. 19 ustawy

zakaz podejmowania zatrudnienia lub innego zajęcia (§ 2 art. 19) odnosi się do

osoby, która została powołana na stanowisko notariusza oraz złożyła ślubowanie,

lecz nie uruchomiła jeszcze kancelarii notarialnej, czy też tylko do notariusza, który

prowadzi już kancelarię notarialną.

5

Zauważyć należy, że proces dochodzenia do uzyskania pełnych uprawnień

zawodowych notariusza jest kilkustopniowy. Zgodnie z art. 10 ustawy notariusza

powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek osoby zainteresowanej, po

zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. Przy powołaniu notariusz składa

wobec Ministra Sprawiedliwości (lub upoważnionego prezesa sądu apelacyjnego)

ślubowanie według roty ustalonej w ustawie (art. 15). Niezłożenie ślubowania lub

odmowa jego złożenia stanowi ujemną przesłankę wykluczającą wykonywanie

zawodu. Następnie, w ciągu 2 miesięcy od zawiadomienia o powołaniu, notariusz

ma obowiązek uruchomić kancelarię i zgłosić o tym Ministrowi Sprawiedliwości (art.

14 § 1). Niewywiązanie się z obowiązku uruchomienia kancelarii powoduje, że

powołanie traci moc (art. 14 § 2).

Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie są w żaden

sposób kwestionowane ustalenia faktyczne, z których wynika, iż decyzją Ministra

Sprawiedliwości K. W., wykonujący dotychczas zawód adwokata, został powołany

na stanowisko notariusza i zgodnie z art. 15 ustawy przy powołaniu w dniu 17

listopada 2009 r. złożył ślubowanie. W dniu 3 grudnia 2009 r. K. W. poinformował

Radę Izby Notarialnej w […], że uruchomi kancelarię notarialną z dniem 1 stycznia

2010 r. O powyższym poinformował on również Okręgową Radę Adwokacką w […],

która z dniem 31 grudnia 2009 r. skreśliła K. W. z listy jej członków. W dniu 1

stycznia 2010 r. uruchomił on kancelarię notarialną w […], o czym poinformował

Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie bezsporne jest również, że K. W. w

okresie od dnia złożenia ślubowania w dniu 18 listopada 2009 r. do 31 grudnia

2009 r. wykonywał czynności adwokata.

Podkreślić należy, iż na gruncie obowiązującego Prawa o notariacie,

niekwestionowany jest zakaz równoczesnego wykonywania zawodu notariusza i

innych zawodów prawniczych.

Wprawdzie ustawa nie stwarza wprost nakazu zaprzestania wykonywania

dotychczasowego zawodu prawniczego, jednakże wymóg niepołączalności

wykonywania zawodu notariusza z równoczesnym wykonywaniem innych zawodów

prawniczych, np. adwokata czy radcy prawnego, wydaje się w pełni uzasadniony

wobec treści art. 19 § 2 ustawy.

W tym miejscu należy jedynie zwrócić uwagę na błędnie sformułowany

zarzut postawiony obwinionemu, co nie miało jednak wpływu na treść decyzji Sądu

Najwyższego o uniewinnieniu K. W. Stawianie zarzutu naruszenia zakazu innego

6

zatrudnienia określonego w art. 19 § 1 ustawy, wobec treści tego przepisu

sugeruje, iż w przypadku uzyskania zgody rady właściwej izby jednak, notariusz

może wykonywać równocześnie zawód adwokata. Jest natomiast kwestią

oczywistą, że rada właściwej izby notarialnej nie ma żadnego umocowania

prawnego do wyrażenia zgody na wykonywanie przez notariusza równocześnie

zawodu adwokata.

Natomiast przepis art. 19 § 2 ustawy kategorycznie zabrania notariuszowi

podejmowania (a także kontynuowania) zajęcia, które przeszkadzałoby mu w

pełnieniu obowiązków, albo mogło uchybiać powadze wykonywanego zawodu.

Notariuszowi nie wolno, zgodnie z tym przepisem zajmować się handlem,

przemysłem, pośrednictwem i doradztwem w interesach. Wykonywanie zawodów

prawniczych jak adwokat czy radca prawny ewidentnie jest objęte tym zakazem,

zwłaszcza z zakazem zajmowania się doradztwem w interesach. Doradztwo

prawne, wpisane w te zawody prawnicze, wiąże się bowiem z prowadzeniem

różnego rodzaju interesów. Nie ulega więc wątpliwości, że notariuszowi nie wolno

wykonywać innego zawodu prawniczego.

W niniejszej sprawie, z uwagi na kilkustopniowy proces dochodzenia do

zawodu notariusza, najistotniejszą sprawą jest jednak ustalenie, w którym

momencie powstaje wymagalność tego obowiązku, czy w chwili złożenia

ślubowania, czy też uruchomienia kancelarii. Zauważyć należy, że ustawodawca

posługuje się określeniem „notariusz” już dla oznaczenia osoby powołanej na

stanowisko notariusza, o czym przekonuje treść art. 15 ustawy, z którego wynika,

że przy powołaniu notariusz składa ślubowanie. Treść tego właśnie przepisu stała

się podstawą przyjęcia przez sądy orzekające w niniejszej sprawie

odpowiedzialności obwinionego. Nie można jednak pomijać tego, że osoba

powołana na stanowisko notariusza, przed uruchomieniem kancelarii notarialnej,

nie jest uprawniona do wykonywania zawodu, nie może bowiem dokonywać

skutecznie czynności notarialnych. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy, czynności

notarialnych dokonuje notariusz w kancelarii notarialnej (za wyjątkiem sytuacji

określonych w art. 3 § 2). W takiej sytuacji nie może też być mowy o pełnieniu

przez taką osobę obowiązków notariusza i to takich, dla których przeszkodą byłoby

świadczenie pomocy prawnej w charakterze adwokata. Z treści art. 19 ustawy

jasno wynika natomiast, że wprowadzenie zakazu zatrudnienia lub innego zajęcia

uzasadnione jest tym, iż działalność taka mogłaby przeszkadzać w pełnieniu

7

obowiązków notariusza albo uchybiać powadze wykonywanego zawodu. Nie

można również uznać, że wykonywanie zawodu adwokata do czasu uruchomienia

kancelarii notarialnej, stanowi zajęcie uchybiające powadze zawodu notariusza.

Zawód adwokata, podobnie jak notariusza, jest zawodem prestiżowym,

polegającym na świadczeniu pomocy prawnej, a sam adwokat w związku z

wykonywaniem obowiązków zawodowych korzysta z ochrony prawnej, podobnie

jak sędzia i prokurator.

Zdaniem Sądu Najwyższego powyższe wskazuje, że zakaz określony w art.

19 ustawy odnosi się do notariusza, który nie tylko objął stanowisko notariusza, ale

również po uruchomieniu kancelarii nabył możliwość wykonywania zawodu.

Potwierdzeniem tego są również przepisy regulujące wykonywanie takich zawodów

prawniczych jak adwokat i radca prawny, które wyraźnie normują kwestie związane

z powołaniem na stanowisko notariusza oraz konsekwencje takiego powołania w

odniesieniu do poprzednio wykonywanego zawodu.

Słusznie zauważa w uzasadnieniu swojego orzeczenia Wyższy Sąd

Dyscyplinarny, że notariusze i adwokaci należą do dwóch różnych korporacji

prawniczych, które rządzą się odrębnymi, właściwymi dla nich prawami. Należy

podnieść, że w orzecznictwie dyscyplinarnym ukształtowała się praktyka nie tylko

autonomiczności stanowiska notariusza oraz adwokata czy radcy prawnego, ale

także odrębności zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej tych zawodów. Każda

z ustaw ustrojowych dotyczących poszczególnych zawodów prawniczych reguluje

odrębnie zasady i tryb postępowania w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej,

wyznaczając różne przedmioty ochrony i obejmując zakresem swojego działania

tylko i wyłącznie podmioty wskazane w tych aktach prawnych, które ponoszą

odpowiedzialność dyscyplinarną tylko i wyłącznie za czyny tam określone (por.

postanowienie SN z dnia 29 września 2005 r., SDI 23/05, LEX nr 568824).

Nie oznacza to jednak, że ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o

adwokaturze (j.t. Dz. U. z 2009 r, Nr 146, poz. 1188 ze zm.) oraz ustawa z dnia 6

lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm.)

regulujące zasady i tryb nie tylko powoływania kandydatów do wykonywania tych

zawodów, ale również sposób płynnego przechodzenia osób posiadających

odpowiednie kwalifikacje z jednej korporacji zawodowej do innej, zostały

uchwalone jedynie dla potrzeb zawodu adwokata czy też radcy prawnego,

szczególnie, że Prawo o notariacie tych zagadnień w ogóle nie reguluje. Nie

8

odwołanie się w tym zakresie do tych dwóch innych ustaw, wobec braku stosownej

podstawy prawnej w Prawie o notariacie oraz takiej interpretacji przepisu art. 19 tej

ustawy jaką prezentują zarówno Sądy orzekające w niniejszej sprawie jak i

Rzecznik Dyscyplinarny, spowodowałoby, że powołanie adwokata czy też radcy

prawnego na stanowisko notariusza, bez wcześniejszego skreślenia go z listy

prowadzonej w tych korporacjach zawodowych, byłoby wykluczone.

Natomiast Minister Sprawiedliwości nie może żądać od kandydata na

notariusza, przed powołaniem go na stanowisko (jak i w akcie powołania),

rezygnacji z dotychczas wykonywanego zawodu prawniczego. Art. 11 i art. 12 § 1

ustawy Prawo o notariacie określają przesłanki, jakie musi spełniać kandydat, aby

mógł być powołany na stanowisko notariusza, katalog tych przesłanek jest

zamknięty. Minister Sprawiedliwości nie może więc generować dodatkowych

jeszcze wymogów kwalifikacyjnych do powołania na stanowisko notariusza, jak np.

konieczność rezygnacji przez kandydata z wykonywania dotychczasowego

zawodu. Brak jest ku temu podstawy prawnej. Nadto, mając na uwadze całokształt

polskiego systemu prawnego i jego podstawowe zasady, trudno przyjąć, aby organ

państwowy, wskutek wydanej przez siebie decyzji, świadomie doprowadzał do

sytuacji sprzecznych z obowiązującym porządkiem prawnym, czy też po powołaniu

adwokata lub radcy prawnego na stanowisko notariusza, oczekiwał na ukaranie

takiej osoby przez sąd dyscyplinarny.

Zauważyć natomiast należy, że przepisy Prawa o notariacie są

zharmonizowane z przepisami tych dwóch ustaw korporacyjnych. Zgodnie bowiem

z art. 12 § 1 pkt 3 Prawa o notariacie, na stanowisko notariusza może zostać

powołana osoba, która wykonywała zawód adwokata lub rady prawnego przez

okres co najmniej 3 lat. Wskazano wyżej, że polskie prawo nie przewiduje

możliwości łączenia funkcji adwokata i notariusza. Stąd też art. 72 ust. 1 pkt 4

ustawy Prawa o adwokaturze wskazuje, że okręgowa rada adwokacka skreśla

adwokata z list w wypadku rozpoczęcia wykonywania zawodu notariusza. Ustawa o

radcach prawnych w odmienny sposób rozwiązuje ten problem. Zgodnie z art. 28

ust. 1 pkt 1 tej ustawy następuje z mocy prawa zawieszenie prawa do

wykonywania zawodu radcy prawnego w razie podjęcia pracy w kancelarii

notarialnej. Można więc być jednocześnie wpisanym na listę radców prawnych i

wykonywać zawód notariusza, w razie gdy powołanie przez Ministra

Sprawiedliwości dotyczy osoby już wpisanej na listę radców prawnych. Nie mogą

9

natomiast zostać wpisane na listę radców prawnych osoby, które wykonują zawód

notariusza (art. 26). Oznacza to, że ustawodawca dopuszcza możliwość powołania

adwokata oraz radcy prawnego na stanowisko notariusza, jednakże wyklucza

jednoczesne wykonywanie tych zawodów i co najistotniejsze, określa sposób

osiągnięcia tego stanu. Podkreślić należy, że ustawodawca, dając wyraz zasadzie

zakazu łączenia funkcji notariusza oraz adwokata, bardzo wyraźnie wskazuje

moment utraty uprawnień adwokata i nie jest to moment powołania na stanowisko i

złożenia ślubowania, ale moment rozpoczęcie wykonywania zawodu notariusza,

przez co należy rozumieć uruchomienie kancelarii notarialnej.

Nie jest zasadne powoływanie się przez Rzecznika Dyscyplinarnego w

pisemnej odpowiedzi na kasację obwinionego, na orzeczenia Sądu Najwyższego

oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż dotyczą one

całkowicie odrębnych sytuacji faktycznych, a więc nie mogą przemawiać za

słusznością stanowiska organów samorządu notarialnego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 września

2007 r., sygn. VI SA/Wa 1074/07 zawarł faktycznie stwierdzenie, że „objęcie funkcji

na stanowisku notariusza, nie może nastąpić wcześniej niż złożenie ślubowania

(przed złożeniem)”. Zauważyć należy, że wyrokiem tym WSA oddalił skargę Rady

Izby Notarialnej na decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie powołania na

stanowisko notariusza, wskazując na błędną interpretację przepisów stanowiących

o obowiązku złożenia oświadczenia lustracyjnego oraz o właściwym dla tego

obowiązku terminie, dokonaną przez skarżącego, zdaniem którego oświadczenie

lustracyjne winno być złożone do Ministra Sprawiedliwości przez zainteresowanego

łącznie z wnioskiem o powołanie. Sąd stanął na stanowisku, że kandydat na

notariusza składając oświadczenie lustracyjne przed złożeniem ślubowania

wymaganego przez ustawę o notariacie, złożył go zgodnie z prawem. Art. 7 ustawy

z dnia 14 lutego 2007 r. o zmianie ustawy o ujawnieniu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów i

ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej (Dz. U. Nr 25, poz. 162) wskazuje bowiem,

że przedmiotowe oświadczenie składa się z chwilą wyrażenia zgody na

kandydowanie lub zgody na objęcie lub wykonywanie funkcji, jednakże art. 56 ust.

4 tej ustawy dodatkowo precyzuje, że osoba ubiegająca się o objęcie funkcji

publicznej (w tym notariusz), ma obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego

przed objęciem funkcji. W tym kontekście zasadność orzeczenia WSA w

10

Warszawie nie może budzić żadnych wątpliwości, jednakże wyciąganie z niego

wniosków związanych z interpretacją art. 19 ustawy, takich jak organy samorządu

notarialnego w niniejszej sprawie, jest nieuprawnione.

Sąd Najwyższy natomiast, w postanowieniach z dnia 29 września 2005 r.,

sygn. SDI 23/05 oraz z dnia 5 maja 2010 r., sygn. SDI 8/10, oddalając kasacje

obwinionych notariuszy jako oczywiście bezzasadne, potwierdził tym samym, że

nie jest dopuszczalne, aby notariusz jednocześnie wykonywał zawód radcy

prawnego czy też adwokata. To stanowisko Sądu Najwyższego, wobec treści

przepisu art. 19 ustawy, nie może budzić żadnych kontrowersji. Należy jednak

wskazać, że w obu tych sprawach notariusze wykonywali równocześnie inne

zawody prawnicze już po otwarciu swoich kancelarii notarialnych. W tym miejscu

można jedynie na marginesie zauważyć, że Rzecznik Dyscyplinarny nie

kwestionował wówczas decyzji Sądu Dyscyplinarnego w […], gdy ten zmienił, w

stosunku do zarzutu sformułowanego we wniosku o ukaranie, czasokres

przewinienia dyscyplinarnego notariusza, przyjmując jako datę początkową

przewinienia dyscyplinarnego nie datę złożenia ślubowania, a datę rozpoczęcia

prowadzenia przez niego kancelarii notarialnej (sprawa o sygn. SDI 8/10).

Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że zakaz podejmowania zajęcia,

o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie,

nie znajduje zastosowania wobec adwokata, który został powołany na

stanowisko notariusza i złożył ślubowanie zgodnie z art. 15 tej ustawy, lecz

nie uruchomił jeszcze kancelarii notarialnej.

Obwiniony K. W. wykonując zawód adwokata w okresie od 18 listopada

2009 r. do 31 grudnia 2009 r., a więc w okresie od powołania go na stanowisko

notariusza do chwili uruchomienia kancelarii notarialnej nie naruszył art. 19 Prawa

o notariacie, a więc konsekwencją tego jest stwierdzenie, że nie popełnił

przypisanego mu przewinienia zawodowego z art. 50 tej ustawy.

Z powyższych względów uznając, że ukaranie obwinionego było oczywiście

niesłuszne, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 69 Prawa o notariacie, Sąd

Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie oraz zmienione nim orzeczenie Sądu

Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w […] i uniewinnił K. W. od dokonania

zarzucanego mu przewinienia zawodowego. W związku z czym, odnoszenie się do

innych zarzutów podniesionych w kasacji jawi się jako bezprzedmiotowe (art. 436

k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. i art. 69 Prawa o notariacie).

11

O kosztach postępowania w sprawie orzeczono zgodnie z art. 67 § 1 Prawa

o notariacie oraz art. 632 pkt 2 k.p.k.