I CSK 90/12

Sygn. akt I CSK 90/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu

Inwestycyjnego Zamkniętego

przeciwko J. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2012 r.,

skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 września 2011 r.,

1) oddala skargę kasacyjną,

2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800

(tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., Sąd Apelacyjny w pkt I. zmienił wyrok

Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 października 2010 r., w ten sposób, że utrzymał

w mocy w stosunku do pozwanego J. S. S. nakaz zapłaty, wydany przez

Sąd Okręgowy w W. w dniu 10 czerwca 2009 r. w postępowaniu nakazowym,

nakazujący pozwanemu oraz E. H. i M. H. zapłatę solidarnie na rzecz powoda

B. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego

Zamkniętego kwoty 100.000 zł wraz z bliżej określonymi odsetkami ustawowymi i

kosztami procesu, oraz w pkt II. orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

Za podstawę wyroku Sąd Apelacyjny przyjął następujące ustalenia i wnioski.

H. i S-ka Spółka Jawna (dalej - „Spółka”) zawarła z Bankiem Gospodarki

Żywnościowej Spółką Akcyjną (dalej - „Bank”) w latach 1994 - 1995 dwie umowy

kredytu, następnie zmienione, które w dalszej kolejności objęte zostały ugodą,

także następnie zmienioną. W dniu 15 marca 1995 r. E. H., M. H. i J. S. S.

wystawili na zabezpieczenie spłaty kredytu weksel in blanco. W związku z

niewykonywaniem zobowiązań Spółki, Bank postawił kredyt w stan wymagalności i

w dniu 10 czerwca 2003 r. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny na kwotę

13.061.971,78 zł, któremu postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 29 sierpnia

2003 r. została nadana klauzula wykonalności. Na wniosek Banku, Komornik

sądowy przy Sądzie Rejonowym prowadził postępowanie egzekucyjne pod sygn. X

KM /…/. W dniu 8 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość Spółki.

Postępowanie upadłościowe prowadzone jest pod sygn. VIII GU-/…/.

W dniu 5 października 2006 r. Bank zawarł z powodem umowę przelewu

wierzytelności obejmującą m.in. wierzytelność Banku względem Spółki.

W postępowaniu upadłościowym powód zgłosił wierzytelność w łącznej kwocie

13.555.868,21 zł, która została prawomocnie uznana. W wykonaniu planu podziału

sum uzyskanych w toku likwidacji majątku Spółki na rzecz powoda przekazana

została kwota 7.908.699,36 zł. Niezaspokojone pretensje powoda zamykały się

kwotą 5.647.168,85 zł. Wobec braku spłaty zadłużenia, powód wypełnił weksel

na kwotę 5.754.657,29 zł i wezwał wystawców weksla do zapłaty.

3

Wezwanie pozostało bezskuteczne.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzut przedawnienia podniesiony przez

pozwanego był chybiony. Roszczenie główne nie wygasło, ponieważ Bank wystawił

bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadana została klauzula wykonalności i na

którego podstawie prowadzone było postępowanie egzekucyjne ukończone

w kwietniu 2007 r., a wspólników wezwano do wykupienia weksla w dniu

13 kwietnia 2009 r. Bieg przedawnienia został przerwany przez dokonanie tych

czynności przedsięwziętych w celu dochodzenia roszczenia. Sąd Okręgowy przyjął

też, że pozwany nie wykazał, aby wypełnienie weksla przez powoda było

niezgodne z porozumieniem wekslowym. Nie było wątpliwości co do tego,

że zabezpieczenie w postaci weksla dotyczyło umowy kredytu. Jednak w ocenie

Sądu Okręgowego powództwo należało oddalić jako przedwczesne. Wierzytelność

z umowy kredytu została bowiem zgłoszona przez powoda w postępowaniu

upadłościowym Spółki, uznana przez syndyka, a następnie zatwierdzona przez Sąd

Rejonowy. Postępowanie upadłościowe toczy się nadal, a po jego zakończeniu

zatwierdzona lista wierzytelności, po nadaniu jej klauzuli wykonalności, stanowić

będzie tytuł wykonawczy względem Spółki i powód będzie mógł egzekwować swoją

należność, jeśli nie zostanie zaspokojony w postępowaniu upadłościowym.

Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację powoda wniesioną od wyroku Sądu

Okręgowego i zmienił ten wyrok w ten sposób, że utrzymał w mocy nakaz zapłaty

wydany przeciwko pozwanemu J. S. S. Sąd odwoławczy przyjął ustalenia Sądu

Okręgowego jako własne, jednak nie podzielił wyciągniętych na ich podstawie

wniosków.

W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny wskazał, że powód nie był

pierwotnym wierzycielem pozwanego, ale nabył wierzytelność od Banku.

Stron procesu nie łączył stosunek zobowiązaniowy wynikający z umowy kredytu,

a więc z tego tytułu nie przysługiwało pozwanemu prawo powoływania zarzutów

subiektywnych, opartych na osobistych stosunkach z Bankiem. Ponadto Sąd

Apelacyjny podkreślił, że zarzuty związane z czynnością prawną będącą podstawą

wręczenia weksla, tj. zarzuty związane ze stosunkiem podstawowym, należące

do zarzutów subiektywnych, mogą być podnoszone przeciwko osobie, która

nabyła weksel w drodze przelewu wierzytelności, wtedy, gdy jest ona stroną

4

stosunku podstawowego albo gdy nabywając weksel działała świadomie na szkodę

dłużnika. Sąd Apelacyjny przyjął, że w niniejszej sprawie powód nabył weksel

przez indos, a zatem pozwany nie mógł podnosić zarzutów ze stosunku

podstawowego. Była to jednak kwestia nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy,

bowiem jak przyjął Sąd Apelacyjny, przyczyną oddalenia powództwa przez

Sąd Okręgowy nie były podniesione przez pozwanego zarzuty subiektywne.

Zarzut przedawnienia jest bowiem zarzutem obiektywnym, skutecznym względem

każdego posiadacza weksla. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut przedawnienia

został trafnie oceniony przez Sąd Okręgowy, pomimo lakonicznego uzasadnienia.

Sąd Apelacyjny podniósł, że przedawnienie roszczenia ze stosunku podstawowego

skutkowałoby niemożliwością uzupełnienia weksla. W wyniku zawarcia ugody,

następnie zmienionej, kredyt miał być spłacany co najmniej do 2006 r., z tym,

że prawdopodobnie ze względu na niespłacanie przez Spółkę kolejnych rat Bank

postawił kredyt w stan wymagalności i w dniu 10 czerwca 2003 r. wystawił bankowy

tytuł egzekucyjny, zaopatrzony następnie dnia 29 sierpnia 2003 r. w klauzulę

wykonalności. Na jego podstawie, dnia 12 grudnia 2005 r. Bank wystąpił

o wszczęcie egzekucji. Wszystkie te czynności były przedsięwzięte bezpośrednio

w celu dochodzenia roszczenia i dlatego przerywały bieg przedawnienia w myśl art.

123 k.c. W toku postępowania egzekucyjnego, w dniu 8 czerwca 2006 r. ogłoszona

została upadłość Spółki i zgodnie z art. 146 p.u.i n. postępowanie egzekucyjne

powinno zostać umorzone. Weksel wypełniony został nie poźniej niż w dniu

13 stycznia 2009 r., a więc przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia z art.

118 k.c., przewidzianego dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej. Sąd Apelacyjny podkreślił przy tym, przywołując uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 15 czerwca 1960 r., III CO 33/56, że wbrew twierdzeniom

powoda w czasie trwania postępowania upadłościowego przedawnienie roszczeń

wobec upadłej Spółki biegło nadal.

W dalszej kolejności Sąd Apelacyjny wskazał, że weksel wystawiony został

m.in przez pozwanego jako weksel niezupełny, a następnie przed jego

uzupełnieniem przeniesiony przez indos. Był to indos niezupełny, gdyż nie

wymieniał osoby indosatariusza. Na odwrocie weksla widnieje jedynie pieczęć

Banku i stosowne podpisy. Nastąpił także przelew wierzytelności. W ocenie Sądu

5

Apelacyjnego uznanie przez Sąd Okręgowy roszczenia powoda za przedwczesne

było nieprawidłowe. Chociaż po zakończeniu postępowania upadłościowego

powód będzie mógł dochodzić od Spółki nieuiszczonych należności, to jednak

weksel wystawiony został m.in. przez pozwanego, a nie przez Spółkę. Pozwany

ponosi zatem odpowiedzialność wekslową i powód, jako posiadacz weksla, ma

prawo dochodzić swoich należności od pozwanego. Nie można uzależniać

możliwości domagania się zasądzenia należności od wspólnika, który wystawił

weksel, od możliwości dochodzenia należności od spółki, przeciwko której toczy się

postępowanie upadłościowe. Zobowiązanie wekslowe ma charakter bezwarunkowy,

gdyż wystawca przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zapłatę sumy wymienionej

w wekslu, oraz abstrakcyjny, bowiem odrywa się od sytuacji gospodarczej,

w związku z którą weksel został wystawiony i wręczony. Wręczenie weksla

gwarancyjnego ma na celu ułatwienie zaspokojenia wierzyciela, któremu obok

roszczenia ze stosunku podstawowego przysługuje także roszczenie wekslowe.

Natomiast zaspokojenie wierzyciela następuje tylko raz i może on dochodzić swych

należności albo na podstawie pierwotnego zobowiązania, albo na podstawie

weksla, a zapłata z jednego tytułu umarza dług z drugiego. Sytuacja taka może

mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy posiadaczem weksla jest pierwotny wierzyciel,

ale także gdy nastąpił przelew wierzytelności i aktualny posiadacz weksla jest

również wierzycielem ze stosunku podstawowego, tak jak to ma miejsce

w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny wskazał ponadto, że weksel opiewa na kwotę

5.754.657,29 zł, a powód dochodzi zapłaty jedynie kwoty 100.000 zł, stąd nie może

być wątpliwości co do tego, że dochodzona kwota należy się powodowi, skoro jego

należność nie została zaspokojona w całości w ramach postępowania

upadłościowego Spółki.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego. Zarzucił

w niej naruszenie: 1) art. 117 § 2 w zw. z art. 118 k.c. polegające na przyjęciu,

że w niniejszej sprawie pozwany nie mógł uchylić się od zaspokojenia roszczenia

przez zgłoszenie zarzutu przedawnienia w sytuacji, gdy data płatności weksla

gwarancyjnego przypadała już po przedawnieniu roszczenia, na zabezpieczenie

którego został wystawiony; 2) art. 123 § 1 pkt 1 k.c. polegające na przyjęciu,

że w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia przez

6

wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego, chociaż czynność taka nie może

być uznana za zmierzającą bezpośrednio do zaspokojenia roszczenia; 3) art. 509

k.c. polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie pozwany nie mógł podnosić

zarzutów ze stosunku podstawowego w sytuacji, gdy weksel został zbyty przed

jego uzupełnieniem; 4) art. 264 § 1 pr.u.i n. polegające na zasądzeniu

od pozwanego kwoty żądanej pozwem w sytuacji, gdy postępowanie upadłościowe

wobec Spółki było w toku. Na tej podstawie podstawie pozwany wniósł o uchylenie

wyroków Sądów obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie

powództwa w całości. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego

według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o jej oddalenie

i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według ustalonego w sprawie stanu faktycznego weksel, będący podstawą

żądania zapłaty przez powoda, był niezupełny w chwili jego wystawienia

i wręczenia Bankowi, a następnie przed jego uzupełnieniem został indosowany

przez Bank, przy czym indos nie zawierał wskazania osoby indosatariusza (indos

in blanco). W związku z tym Sąd Apelacyjny przyjął, że powód nabył prawa

z wekslu przez indos. Wniosek ten nie jest jednak uprawniony.

W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, w myśl którego jeśli

weksel niezupełny w chwili jego wystawienia (weksel in blanco) zostanie

indosowany przed jego uzupełnieniem, indos wywiera jedynie skutki przelewu,

co z kolei prowadzi do wniosku, że przeciwko nabywcy weksla można podnosić

zarzuty dotyczące nie tylko z zobowiązania wekslowego, ale także zarzuty

związane ze stosunkiem prawnym, w ramach którego weksel in blanco został

wystawiony i wręczony, w szczególności zarzutu uzupełnienia weksla in blanco

niezgodnie z zawartym porozumieniem wekslowym. Pogląd ten opiera się

na dominującym zapatrywaniu, że weksel in blanco z założenia nie jest

przeznaczony do obiegu na zasadach prawa wekslowego i jego nabywca musi

liczyć się nie tylko z treścią nabywanego weksla, ale także z treścią uprzednio

udzielonego przez wystawcę upoważnienia do uzupełnienia weksla (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2006 r., I CSK 130/06, OSNC 2007/6/93,

7

oraz orzeczenia w nim powołane; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada

2010 r., I CSK 387/10, M.Pr.Bank. 2012/1/11-16). Zajmując stanowisko przeciwne

i przyjmując, że w niniejszej sprawie pozwany z uwagi na indosowanie weksla nie

mógł podnosić zarzutów ze stosunku podstawowego, tj. stosunku prawnego,

w ramach którego weksel został wystawiony i wręczony przez pozwanego,

Sąd Apelacyjny odwołał się do poglądu zawartego w wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 16 kwietnia 2002 r., V CKN 1107/00, OSNC 2003/4/55. W wyroku tym

Sąd Najwyższy w sposób wyraźny podzielił jednak pogląd, że przeciwko

indosatariuszowi, który nabył niewypełniony weksel in blanco, mogą być skutecznie

podnoszone także zarzuty związane ze stosunkiem prawnym, w ramach którego

weksel został wręczony, a możliwości takiej brak dopiero wtedy, gdy indosatariusz

nabywa wypełniony weksel in blanco. Pogląd ten nie wspiera zatem stanowiska

przyjętego przez Sąd Apelacyjny, bowiem w rozpoznawanej sprawie weksel

indosowany został przed jego uzupełnieniem. Ponadto według art. 16 pr. weksl.

za formalnie legitymowanego posiadacza weksla uważać należy tego, kto wekslem

włada i wykazuje swoje prawo nieprzerwanym szeregiem indosów, chociażby

ostatni indos był indosem in blanco. Dla zachowania nieprzerwanego szeregu

indosów konieczne jest jednak, aby pierwszy indos pochodził od remitenta

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2006 r., I CSK 130/06, OSNC

2007/6/93).

Nieprawidłowe przyjęcie, że powód nie nabył praw z wekslu ze skutkami

przelewu, doprowadziło Sąd Apelacyjny do błędnej oceny, że pozwany nie miał

możliwości skutecznego podnoszenia zarzutów związanych ze stosunkiem

prawnym, w ramach którego doszło do wystawienia i wręczenia weksla,

w tym zarzutu przedawnienia roszczenia, na zabezpieczenie którego weksel został

wystawiony i wręczony Bankowi. Ocena ta pozostała jednak bez wpływu na

rozstrzygnięcie sprawy, bowiem okoliczności podniesione przez pozwanego na

uzasadnienie tego zarzutu Sąd Apelacyjny mimo wszystko rozważył.

Ponadto wbrew stanowisku pozwanego, błąd ten nie uprawnia do przyjęcia, że Sąd

Apelacyjny naruszył art. 509 k.c. Kwestię zarzutów, które można skutecznie

przeciwstawić nabywcy przelanej wierzytelności, reguluje bowiem art. 513 k.c.

W kontekście przedawnienia roszczenia, na zabezpieczenie którego weksel

8

został wystawiony przez pozwanego i wręczony Bankowi, Sąd Apelacyjny rozważał

okoliczności odnoszące się do zobowiązań z umowy kredytu udzielonego Spółce.

Wobec braku stosownych zarzutów w skardze kasacyjnej, poza zakresem

rozważań pozostać jednak muszą kwestie związane ze stosunkiem prawnym

łączącym Spółkę i pozwanego oraz ze stosunkiem prawnym pomiędzy Bankiem

a pozwanym, który zgodnie z treścią deklaracji wekslowej udzielił upoważnienia do

wypełnienia weksla na sumę odpowiadającą swemu zadłużeniu z tytułu kredytu.

Sąd Apelacyjny przyjął, że uzupełnienie weksla nie byłoby możliwe w razie

przedawnienia roszczenia z umowy kredytu, do czego jednak nie doszło ze

względu na przedsięwzięte przez Bank czynności, które przerwały bieg

przedawnienia w myśl art. 123 k.c. Przez przedawnienie, jako zarzut o charakterze

obiektywnym, należy jednak rozumieć jedynie przedawnienie roszczenia

wekslowego, o którym mowa w art. 70 pr. weksl., a nie przedawnienie roszczenia

ze stosunku prawnego, w ramach którego doszło do wystawienia i wręczenia

weksla. Zarzut przedawnienia roszczenia z takiego stosunku prawnego można

skutecznie podnosić względem strony takiego stosunku prawnego, a względem

innego podmiotu tylko wtedy, gdy zbycie praw z weksla miało skutki przelewu

i gdy wykaże się, że jego uzupełnienie nastąpiło niezgodnie z upoważnieniem

udzielonym przez wystawcę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia

2010 r., I CSK 181/10, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2008 r.,

II CSK 522/07, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r., V CSK

323/07, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie przedawnienie roszczenia

wekslowego przysługującego względem pozwanego jako wystawcy weksla

własnego, liczone od terminu płatności weksla (art. 70 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 1

i art. 104 ust. 1 pr. weksl.), określonego według treści weksla na dzień 23 stycznia

2009 r., nie było jednak przedmiotem sporu.

Ocena Sądu Apelacyjnego dotyczyła kwestii przerwania biegu terminu

przedawnienia roszczeń z umowy kredytu na skutek podjętych przez Bank

czynności polegających na wystawieniu bankowego tytułu egzekucyjnego w dniu

10 czerwca 2003 r., uzyskaniu nadania temu tytułowi klauzuli wykonalności w dniu

29 sierpnia 2003 r. i wystąpieniu o wszczęcie egzekucji na podstawie tego tytułu

w dniu 12 grudnia 2005 r. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

9

stwierdzenie Sądu Apelacyjnego, że wszystkie te czynności należało uznać za

przedsięwzięte bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia według art. 123 § 1

pkt 1 k.c., może uzasadniać wniosek, że Sąd Apelacyjny jako czynność

przerywającą bieg przedawnienia w rozumieniu tego przepisu zakwalifikował także

wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego przez Bank, co jest sprzeczne

z jednolitym i utrwalonym w judykturze Sądu Najwyższego poglądem, według

którego za czynność przerywającą bieg przedawnienia na podstawie art. 123 § 1

pkt 1 k.c. uznać można dopiero zgłoszenie wniosku o nadanie klauzuli

wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnego (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 23 stycznia 2008 r., V CSK 386/07, niepubl.; uchwała Sądu Najwyższego

z dnia 16 stycznia 2004 r., III CZP 101/03, OSNC 2005/4/58). Błędna ocena

co do pierwszej z wymienionych okoliczności, która miała skutkować przerwanie

biegu terminu przedawnienia, przy jednoczesnej prawidłowej kwalifikacji,

że pozostałe zdarzenia tj. złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności

bankowemu tytułowi egzekucyjnemu oraz złożenie wniosku o wszczęcie

postępowania egzekucyjnego ten skutek mogły wywołać, nie daje podstaw do

podważenia stanowiska Sądu Apelacyjnego, iż nie doszło do przedawnienia

roszczenia z umowy kredytu, ani do uwzględnienia podniesionego w skardze

kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 117 § 2 w zw. z art. 118 k.c. Wymaga też

podkreślenia, iż w skardze kasacyjnej podniesiony został jedynie zarzut

bezpodstawnego przyjęcia, że doszło do przerwania biegu przedawnienia przez

wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego.

Według ustaleń Sądu Apelacyjnego, w wyniku zawarcia ugody następnie

zmienionej, kredyt miał być spłacany co najmniej do 2006 r., ale w związku

z brakiem spłat postawiony został w stan natychmiastowej wymagalności, po czym

nastąpiły wskazane wyżej czynności Banku, które Sąd uznał za prowadzące

do przerwania biegu przedawnienia roszczenia. Ponadto Sąd Apelacyjny

wskazał, że w dniu 8 czerwca 2006 r. ogłoszona została upadłość Spółki, co

stanowiło podstawę do umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego

zgodnie z art. 146 p.u.i n. już z chwilą ogłoszenia upadłości. Następnie

w oparciu o powyższe okoliczności i przyjmując, że wystawiony przez

pozwanego weksel uzupełniony został nie później, niż w dniu 13 stycznia

10

2009 r., Sąd Apelacyjny wyprowadził wniosek, iż uzupełnienie weksla nastąpiło

przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118

k.c. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 117 § 2 w zw. z art. 118 k.c. pozwany

wskazał jedynie, że zobowiązanie powstało czternaście lat przed uzupełnieniem

wystawionego weksla. W świetle dotychczasowych wywodów, takie

uzasadnienie zarzutu w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być uznane

za wystarczające. Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach jej podstaw

(art. 39813

§ 1 zd. pierwsze k.c.) Sąd Najwyższy nie może uwzględniać

naruszenia żadnych innych przepisów, niż wskazane przez skarżącego.

Sąd Najwyższy nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego dokonywania

konkretyzacji zarzutów. Nie może także zastąpić skarżącego w wyborze

podstawy kasacyjnej, jak również w przytoczeniu przepisów, które mogłyby być

naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia (zob. m.in. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 15 maja 2009 r., II CSK 18/09, niepubl.; z dnia 4 lutego

2009 r., II PK 230/08, niepubl.; z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09, niepubl.;

z dnia 28 stycznia 2011 r., I CSK 215/10, OSNC-ZD 2011/4/83).

Z tego samego względu poza granicami rozpoznania skargi kasacyjnej

pozostała rozstrzygnięta przez Sąd Apelacyjny, z powołaniem się na stanowisko

przyjęte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1960 r. (sygn. akt III

CO 33/56, OSNCK 1961/1/23), kwestia biegu przedawnienia roszczeń względem

Spółki w okresie po ogłoszeniu jej upadłości, jeśli związane z nimi wierzytelności

zostały zgłoszone do masy upadłości (odnośnie skutków zgłoszenia

wierzytelność.

Nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut

naruszenia art. 264 § 1 pr.u.i n. Z treści tego przepisu w żaden sposób nie można

bowiem wyprowadzić zakazu dochodzenia wierzytelności, która umieszczona

została na liście wierzytelności zatwierdzonej przez sędziego-komisarza,

przeciwko podmiotowi, który obok upadłego ponosi odpowiedzialność za

wykonanie zobowiązania.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę w granicach jej

podstaw uznając, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia

w ustalonych okolicznościach odpowiada prawu, na podstawie art. 39814

k.p.c.,

11

orzekł jak w sentencji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

kasacyjnego stanowiły art. 98 § 3 w zw. z art. 99, art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c.

oraz § 12 ust. 4 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych… (Dz. U. Nr

163, poz. 1349 ze zm.).

jw