III KK 435/11

Sygn. akt III KK 435/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Klugiewicz

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie K. P.

skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 17 października 2012 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 11 sierpnia 2011 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 11 kwietnia 2011 r., /…/,

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym,

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.

H. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa zł i

osiemdziesiąt gr), w tym 23 % podatku VAT za

sporządzenie i wniesienie kasacji w ramach obrony

z urzędu oskarżonego.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r., uznał K. P. za winnego

czynu wypełniającego dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k.,

opisanego w ten sposób, że w dniu 1 listopada 2007 r. w L., działając wspólnie i w

porozumieniu z G. R. i G. M. usiłował dokonać kradzieży po uprzednim włamaniu

polegającym na wybiciu szyby w oknie, a następnie przecięciu pręta i płaskownika

w kracie okiennej do Lombardu R., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na

włączenie sygnalizacji alarmowej, powodując wyłącznie uszkodzenia, w

konsekwencji czego powstały straty materialne o wartości 400 zł na szkodę A. K. i

M. W., i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. wymierzył

oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., po rozpoznaniu apelacji

pochodzących od oskarżonych (w tym od obrońcy K. P., który zarzucił mające

wpływ na treść wyroku: obrazę art. 2 § 2 4, 7 i 410 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach

faktycznych, wnosząc o uniewinnienie oskarżonego albo wydanie orzeczenia

kasatoryjnego), zmienił zaskarżony wyrok tylko wobec K. P. i jedynie w ten sposób,

że obniżył mu karę do roku pozbawienia wolności.

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca K. P. zarzucił „rażące

naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. przez brak należytego

rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów zawartych w apelacji obrońcy

oskarżonego, oraz brak dostatecznego wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego

orzeczenia, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji Sąd uznał za niezasadne, co miało

wpływ na treść zaskarżonego wyroku”, a następnie wniósł o „uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi I instancji”.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł

o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Stanowisko to poparł prokurator

Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie można odmówić słuszności zarzutowi rażącego naruszenia art. 433 § 2

k.p.k. na skutek nierozważenia wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji.

Sąd Okręgowy skupił uwagę na łatwych do obalenia twierdzeniach,

powołanych na uzasadnienie obrazy wymienionych w niej przepisów, że brak

dowodów rzeczowych sprawstwa oskarżonego (śladów linii papilarnych i jego krwi

3

na miejscu zdarzenia) oraz negatywny wynik przeszukania odzieży wykluczają jego

udział w przestępstwie. Rzeczywiście, braki te przy usiłowanej tylko kradzieży z

włamaniem, mogą także świadczyć o niepozostawieniu śladów biologicznych przez

sprawcę na miejscu przestępstwa oraz potwierdzać tylko stadium, jakie osiągnęło

(usiłowania). Sąd odwoławczy powtórzył też, że zespół poszlak w postaci:

wspólnego przebywania oskarżonych od godziny 21oo

do 22oo

, a więc i w czasie

włamania do lombardu, zatrzymania ich razem nieopodal, linii papilarnych G. R. na

rzeczy będącej w tym lombardzie i krwi G. M. na odłamkach szyby, rozciętych

naskórków dłoni i krwi na nich u dwóch oskarżonych, krwi na ubraniach wszystkich

trzech, tworzy, wraz z wnioskami wynikającymi z tych poszlak, zamknięty łańcuch

dowodzący współsprawstwa oskarżonego.

Zabrakło jednak odniesienia się Sądu Okręgowego do twierdzenia

zawartego w uzasadnieniu apelacji, że współsprawstwa nie można domniemywać

(tu – przypuszczać), a powyższe poszlaki nie usuwają wątpliwości co do

współsprawstwa oskarżonego. W kasacji, choć znów tylko w uzasadnieniu,

wskazano wprost na uchybienie art. 5 § 2 k.p.k., przytaczając nawet odpowiedni

fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r.,

V KK 267/08 (Lex 485030).

Podniesiona w motywach apelacji obraza tego przepisu, dająca się

niewątpliwie wywieść choćby przy zastosowaniu dyrektywy określonej w art. 118 §

1 k.p.k. (jeśli nie podzielić poglądu, że granice zaskarżenia wyroku Sąd I instancji

pozwalały na jego skontrolowanie pod kątem wszystkich uchybień procesowych, a

nie tylko expressis verbis wyrażonych w apelacji), nie spotkała się z reakcją Sądu

odwoławczego.

Do kręgu wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k., należą nie tylko

dostrzegane przez sąd, ale również takie, które powinny być zauważone. W

niniejszej sprawie z materiału dowodowego nie dało się wywieść, że to K.P. miał

skaleczenia i krew na dłoniach. Nie poddano badaniom odzieży oskarżonych, a

zatem nie wiadomo, czy na ubraniu K. P. była krew G. M., ujawniona następnie na

szkle szyby z lombardu, ani kiedy krew została na to ubranie naniesiona. Ustalono,

że przed godziną 22oo

trzech młodych mężczyzn wybiło szybę w zakładzie

krawieckim niedaleko lombardu, a mimo to faktu tego nie związano z oskarżonymi.

Istniał dowód osobowy w postaci wyjaśnień K. P., który nigdy nie przyznał się do

dokonania zarzucanego mu czynu. Ponadto, wymienione w art. 7 k.p.k. kryteria

4

sędziowskiej oceny w postaci wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego

naprowadzają na sytuacje, w których określona osoba pozostawała tylko

obserwatorem przestępstwa, nie będąc jego uczestnikiem (współdziałającym w

rozumieniu art. 18 k.k.) albo doszło do ekscesu.

Wyżej wskazane okoliczności (wątpliwości) powinny zostać zauważone

przez Sąd Okręgowy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 433 § 2 k.p.k.,

czemu Sąd ten powinien dać wyraz stosownie do art. 457 § 3 k.p.k. To zaniechanie

było rażące i mogło mieć istoty wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy oceni, które z tych

wątpliwości są nieusuwalne, a w razie stwierdzenia, że wszystkie z nich, postąpi w

myśl art. 5 § 2 k.p.k.

Dlatego też przedwczesne byłoby uchylenie obu wyroków i przekazanie

sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak postulowano w kasacji.