II CSK 176/12

Sygn. akt II CSK 176/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko D. P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w P.

o zapłatę i nakazanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w pkt. I ppkt. 1 lit. c i w tym zakresie

sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

W pozwie skierowanym przeciwko stronie pozwanej D. P. S.A. w P.,

powodowie W. W. i T. W. domagali się zasądzenia solidarnie kwoty 42 000 zł, zaś

powód A. W. żądał 18 000 zł, z ustawowymi odsetkami - w obu przypadkach - od

dnia 19 kwietnia 2008 r., tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z

rzeczy oraz nakazania stronie pozwanej usunięcia z nieruchomości położonej w P.

przy ul. M.[…], sieci cieplnej w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się

wyroku, a w przypadku nie wykonania tego obowiązku, upoważnienia powoda A.

W. do usunięcia tego odcinka sieci cieplnej, na koszt strony pozwanej.

Ponadto żądali od strony pozwanej Przedsiębiorstwa Komunalnego sp.

z o.o. w P. (obecnie A. P. sp. z o.o. w P.) zapłaty: na rzecz powodów W. W. i T. W.

solidarnie kwoty 42 000 zł, a na rzecz A. W. kwoty 18 000 zł, z ustawowymi

odsetkami - w obu przypadkach - od 15 kwietnia 2008 r., a także nakazania stronie

pozwanej usunięcia z nieruchomości położonej w P. przy ul. M.[…], odcinka

kanalizacji oraz dwóch studzienek kanalizacyjnych na niej zlokalizowanych,

w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku, a w razie

niewykonania tego obowiązku, upoważnienia powoda A. W. do wykonania tego

obowiązku, na koszt strony pozwanej.

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r., Sąd Okręgowy zasądził na rzecz

powodów W. W. i T. W. solidarnie od strony pozwanej D. P. S.A. w P. kwotę

1 144,60 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 7 sierpnia 2008 r., a od strony

pozwanej Przedsiębiorstwa Komunalnego sp. z o.o. w P. kwotę 8 895,70 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 7 sierpnia 2008 r. Natomiast na rzecz powoda A.

W. zasądził od pozwanej spółki D.P. kwotę 742,66 zł z ustawowymi odsetkami od

19 kwietnia 2008 r., a od pozwanej spółki komunalnej kwotę 5 771,98 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 19 kwietnia 2008 r. Umorzył postępowanie

o nakazanie pozwanej spółce komunalnej usunięcia sieci kanalizacyjnej,

a w pozostałym zakresie powództwo wobec obu pozwanych spółek oddalił.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji ustalił m.in., iż sieć ciepłownicza

została wybudowana w latach 70-tych ub. wieku, gdy właścicielem nieruchomości

składającej się z działki nr 508 był Skarb Państwa. Sporny odcinek sieci,

3

umiejscowiono na tej działce w odległości 0,8 – 1 m od jej granicy i na głębokości

1,2 m pod jej powierzchnią, zamiast pod utwardzonym deptakiem do niej

przylegającym (działka nr 507). Odmienny od planowanego przebieg cieplika nie

został oznaczony na mapach terenu. Cieplik ten, na podstawie umowy z dnia

29 października 2004 r., został sprzedany pozwanej spółce D.P. przez Gminę P.

jako środek trwały. Przez działkę nr 508 przebiega też fragment sieci cieplnej

zaopatrującej w ciepło domy jednorodzinne i budynki będące w przeszłości

użytkowane przez przedsiębiorstwo P. lub jego pracowników. Pozwana spółka D.P.

nie jest właścicielką tej sieci.

Sieć kanalizacyjna i studzienki kanalizacyjne zostały wybudowane w 1996 r.

i 1997 r., kiedy nieruchomość składająca się z działki nr 508 stanowiła już mienie

komunalne. Plan realizacyjny przewidywał budowę kanalizacji pod ulicami, ale po

ustaleniu, że istnieje cieplik o przebiegu odmiennym niż oznaczony na mapach,

sieć kanalizacyjna i studzienki wybudowano na działce nr 508.

Od 21 lipca 1997 r., użytkownikami działki nr 508 byli A. i Al. S., a w dniu 1

lutego 1999 r. działkę tę wyodrębniono z nieruchomości objętej Kw nr […] i

założono dla niej nową księgę wieczystą Kw nr […]. Jako wieczystych

użytkowników sąd wieczysto-księgowy wpisał A. i Al. S., zaś jako właściciela Gminę

P. Dnia 28 lutego 2005 r. A. S. i następcy prawni Al. S. sprzedali tą nieruchomość

powodom W. i T. W., którzy 3 lipca 2007 r. darowali ją synowi – powodowi A.W.

Powódka W. W. w okresie od 19 listopada 2004 r. do 31 stycznia 2006 r.,

prowadziła na tej nieruchomości działalność gospodarczą, polegającą na

sprzedaży hurtowej i detalicznej artykułów nowych i używanych, w tym odpadów i

złomu. Dnia 12 kwietnia 2005 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu, w celu dobudowania z tyłu istniejącego budynku patrząc

od ul. M. w kierunku ul. P., budynku magazynowego i pomieszczeń socjalnych o

szerokości odpowiadającej stojącemu już tam budynkowi. Na powyższą rozbudowę

nie zgodziła się m.in. pozwana spółka D.P. twierdząc, iż ze względu na przebieg

sieci cieplnej możliwy jest wyłącznie obiekt mniejszy.

Począwszy od 2005 r. toczyły się postępowania administracyjne

w przedmiocie usunięcia przebiegających w tej nieruchomości sieci przesyłowych.

4

Decyzją z dnia 1 lutego 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S.

nakazał Gminie P. rozbiórkę istniejącej na tej nieruchomości instalacji sanitarnej i

przeprowadzenie jej w sposób wskazany w zezwoleniu na budowę. Postępowanie

administracyjne o usunięcie cieplika nie zostało zakończone.

Zlokalizowanie spornych sieci przesyłowych pod powierzchnią gruntu nie

uniemożliwia powodom wykorzystywania działki w jej niezabudowanej części na

cele ogrodnicze, rekreacyjne czy też posadowienia urządzeń, które nie będą trwale

związane z gruntem. Do dalszej zabudowy mogłaby być przeznaczona część

działki nr 508 o powierzchni 245,75 m². Obie sieci przebiegają między istniejącym

budynkiem, a granicą z działką nr 507 w stronę ul. M., ale w tej części rozbudowa

nie jest możliwa. W obszarze możliwym do zabudowy o powierzchni 245,75 m²,

odcinek cieplika ma ok. 14 m długości, a sieci kanalizacyjnej 18 m.

Sąd Okręgowy wskazując jako podstawę prawną dochodzenia przez

powodów roszczenia pieniężnego przepisy o wynagrodzeniu za bezumowne

korzystanie z nieruchomości przez nie mających tytułu prawnego posiadaczy

zależnych – obu pozwanych, wyjaśnił, że z uwagi na położenie cieplika, tj. wzdłuż

granicy działki o długości 14 m i szerokości 1 m, zabudowa tego terenu nie jest

możliwa na szerokości 2 m, co daje łącznie 28 m² powierzchni odpowiadającej

11,4% z ogólnej powierzchni wyłączonej z rozbudowy (28 : 245,75). W pozostałym

zakresie, tj. co do 88,6%, zabudowę wyłącza sieć kanalizacyjna. W związku z tym,

w takiej proporcji od pozwanych zasądził na rzecz powodów wynagrodzenie

za bezumowne korzystanie.

Postępowanie o nakazanie pozwanej spółce komunalnej usunięcia sieci

kanalizacyjnej zostało umorzone, w związku z wydaniem decyzji administracyjnej

nakładającej taki obowiązek na Gminę P.

Sąd pierwszej instancji oddalił natomiast żądanie o usunięcie cieplika,

uznając, iż sprzeciwia się temu wzgląd na zasady współżycia społecznego (art. 5

k.c.), bowiem sporna sieć zaopatruje licznych odbiorców, a dla powoda stanowi ona

nieznaczne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości.

W wyniku apelacji powodów i strony pozwanej A. sp. o.o. w P., Sąd

Apelacyjny, wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r. nakazał pozwanej spółce D., aby do

5

końca sierpnia 2011 r. usunęła z nieruchomości powoda A. W., odcinek należącej

do niej sieci cieplnej, z tym, że po upływie wskazanego terminu upoważnił powoda

do zastępczego wykonania tego obowiązku na koszt pozwanej. Ponadto,

przyjmując za swoje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji dotyczące

globalnej kwoty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej

nieruchomości, rozdzielił zobowiązania stron pozwanych z tego tytułu po połowie (a

nie w proporcjach przyjętych przez Sąd Okręgowy).

Poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, Sąd drugiej

instancji zmienił jedynie w części dotyczącej długości sieci cieplnej i kanalizacyjnej

przebiegających przez działkę nr 508. Sieć cieplna przebiegająca wzdłuż granicy tej

działki ma długość 31 m, natomiast sieć kanalizacyjna 36 m.

Uwzględniając powództwo w zakresie nakazania pozwanej spółce D.

usunięcia sieci cieplnej, Sąd Apelacyjny podniósł, iż wbrew stanowisku Sądu

pierwszej instancji, nie zachodzi sprzeczność tego roszczenia z zasadami

współżycia społecznego. Usunięcie tej sieci nie wiąże się dla strony pozwanej

ze szczególnymi trudnościami, czy kosztami. Z przedstawionego przez nią

kosztorysu wynika, że koszt przeniesienia wynosi mniej niż 40 000 zł, co z uwagi

na skalę prowadzonej przez nią działalności, jest kwotą nieznaczną. Sąd

Apelacyjny zaznaczył, iż strona pozwana jest obowiązana do usunięcia tylko tej

części cieplika, która stanowi składnik jej przedsiębiorstwa (art. 49 § 1 k.c.).

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach zaskarżenia, pozwana

spółka D., zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w zakresie, w jakim nakazał jej

usunięcie sieci cieplnej, domagała się jego uchylenia w tej części i oddalenia

apelacji powoda oraz uwzględnienia kosztów procesu za obie instancje wraz

z kosztami postępowania kasacyjnego, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, zarzuciła naruszenie: § 5 ust. 3

rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia

16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych,

ewidencjonowania systemów i przetwarzania kopii zabezpieczających bazy

danych, a także ogólne warunki umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz.

6

837); art. 51 ust. 2 i art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717); § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra

Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie

geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania

dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455); art. 35 ust. 6 i art. 28 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623),

polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że wyznaczony

pozwanej spółce termin do końca sierpnia 2011 r., na usunięcie z nieruchomości

powoda fragmentu sieci cieplnej jest realny do wykonania tego zobowiązania; art.

222 § 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c., polegające na uwzględnieniu przez Sąd drugiej

instancji żądania usunięcia sieci cieplnej bez oceny pod kątem zgodności

z gospodarczym i społecznym przeznaczeniem prawa i możliwym do

zaakceptowania ze względu na ważny interes publiczny oraz przez zaniechanie

wyjaśnienia, czy właściciel działki domagając się usunięcia sieci cieplnej

zlokalizowanej na granicy działki, nie nadużywa przysługującego mu prawa

podmiotowego, skoro biegnąca na granicy działki sieć cieplna, nie uniemożliwia mu

racjonalnego korzystania z tej części nieruchomości.

W ramach drugiej podstawy zaskarżenia, zarzuciła naruszenie: art. 382

k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., przez niewskazanie podstawy

faktycznej rozstrzygnięcia, tj. nie ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione,

że usunięcie spornego odcinka sieci cieplnej nie wiąże się dla pozwanej

ze szczególnymi trudnościami i kosztami oraz, że wyznaczony pozwanej termin do

końca sierpnia 2011 r. na usunięcie sieci cieplnej jest realny; art. 217 § 2 k.p.c. i art.

231 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przez pominięcie wniosku o ustalenie kosztów

usunięcia sieci cieplnej i przyjęcie domniemania, że koszt przełożenia sieci cieplnej

wynosi mniej niż 40 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód A. W. domagał się nakazania pozwanej spółce D. usunięcia ze

stanowiącej jego własność nieruchomości, składającej się z działki nr 508,

położonej w P., należącego do niej odcinka sieci cieplnej. Jak wynika

z poczynionych przez sądy obu instancji ustaleń faktycznych, przez opisaną wyżej

7

nieruchomość przebiegają dwa odcinki sieci cieplnej. Pierwszy biegnie wzdłuż

granicy z działką nr 507 w odległości do 0,8 m od granicy, na głębokości 1,2 m

i szerokości 1,2 m (okoliczność niesporna k. 244) – czyli do ok. 0,4 m w obrębie

działki nr 507, będącej własnością Gminy P. Ta sieć ciepłownicza należy do

pozwanej spółki D. Drugi odcinek sieci ciepłowniczej zlokalizowany jest za

znajdującymi się na działce nr 508 zabudowaniami (k. 211, 218 i 242), który jednak

nie stanowi własności spółki D.

Sąd drugiej instancji w uwzględnieniu apelacji powoda od wyroku Sądu

pierwszej instancji oddalającego powództwo w tej części (ze względu na jego

sprzeczność z zasadami współżycia społecznego), nakazał pozwanej spółce D.

usunięcie odcinka sieci ciepłowniczej przebiegającego wzdłuż granicy z działką

nr 507, na podstawie art. 222 § 2 k.c.

Stosownie do art. 222 § 2 k.c. przeciwko osobie, która narusza własność

w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad

rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego

z prawem i o zaniechanie naruszeń. Żądanie przywrócenia stanu zgodnego

z prawem w ramach roszczenia negatoryjnego, wymaga jednak stwierdzenia

po stronie osoby korzystającej z rzeczy bezprawności zachowania, przy czym

przypisanie bezprawności odnosi się do momentu wkroczenia w sferę uprawnień

właściciela (zob. też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia

2009 r., II CSK 461/08, niepubl., z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 560/08,

niepubl.). W niniejszej sprawie chodzi zatem o czas realizacji inwestycji polegającej

na ułożeniu sieci ciepłowniczej w części podziemnej nieruchomości, aktualnie

należącej do powoda.

Sądy obu instancji ustaliły, że sporny odcinek sieci został wybudowany

w latach 70-tych ub. wieku, kiedy właścicielem działki nr 508 był Skarb Państwa.

Wówczas obowiązywał art. 128 § 1 k.c., statuujący zasadę jedności mienia

państwowego, zgodnie z którą także i mienie przedsiębiorstwa państwowego lub

innej jednostki gospodarki uspołecznionej (dawne brzmienie art. 33 § 1 k.c.),

w skład którego w myśl art. 49 k.c. wchodziły urządzenia służące m.in. do przesyłu

ciepła, stanowiło własność państwową, której podmiotem był Skarb Państwa.

W związku z tym prezentowane jest stanowisko, że jednostki te nie mogły być

8

podmiotem własności w znaczeniu, o którym mowa w art. 140 k.c. (zob.

uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca

1991 r., III CZP 38/91, mającej moc zasady prawnej, OSNC 1991/10-12/118).

W granicach swej zdolności prawnej, państwowe osoby prawne wykonywały

w imieniu własnym względem zarządzanych przez nie części mienia

ogólnonarodowego, uprawnienia płynące z własności państwowej (dawny art. 128

§ 2 k.c.).

W konsekwencji skonstatować trzeba, iż zachowanie polegające na

umieszczeniu pod powierzchnią gruntu – działki nr 508 sieci ciepłowniczej nie było

bezprawne, skoro właścicielem tego gruntu, jak i spornych urządzeń przesyłowych

w chwili ich budowy, był ten sam podmiot tj. Skarb Państwa. Aktualnie w wyniku

przekształceń i zmian własnościowych, właścicielem działki nr 508 i spornych

urządzeń są różne osoby. Nie oznacza to jednak, że pozwanej spółce D., jako

kolejnemu następcy prawnemu podmiotu, który wybudował sieć ciepłowniczą,

można przypisać w tej materii bezprawność.

Jeżeli poprzednikiem prawnym właściciela gruntu i właściciela urządzeń

przesyłowych (art. 49 k.c.), przebiegających pod powierzchnią tego gruntu, w chwili

ich instalacji, był ten sam podmiot prawa, to w procesie negatoryjnym o ich

usunięcie (art. 222 § 2 k.c.), właściciel nieruchomości nie może skutecznie

powoływać się na bezprawność zachowania następcy prawnego właściciela tych

urządzeń.

Ponadto, lokalizacja spornej sieci ciepłowniczej - na głębokości 1,2 m

i o szerokości do 0,8 - 1 m, od granicy z działką nr 507 - nie narusza własności

powoda. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady

współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać

z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa,

w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy i w tych samych

granicach może rozporządzać rzeczą. Usytuowanie sieci ciepłowniczej nie

sprzeciwia się wykorzystaniu powierzchni gruntu w tym rejonie, w sposób

odpowiadający jego społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu. Innymi słowy

powód z racji ścisłej przygraniczności pasa gruntu, pod powierzchnią którego

biegnie sieć ciepłownicza, nie mógłby inaczej korzystać z tego fragmentu działki,

9

nawet gdyby nie przebiegała sieć ciepłownicza. Z uwagi na przepisy prawa

budowlanego – na które powołuje się strona pozwana w skardze kasacyjnej –

wymagające usytuowanie inwestycji budowlanej w pewnej odległości od granicy

sąsiedniej działki (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690, z póź. zm.), powód nie mógłby tam

postawić budynku trwale z gruntem związanego. Zresztą, według zamierzeń jego

poprzedników prawnych, rozbudowa istniejących zabudowań miała być

realizowana na tej części, która w żaden sposób nie kolidowała z przebiegiem sieci

ciepłowniczej - przy granicy z działką nr 507 - należącej do pozwanej spółki D. (k.

34). Na przeszkodzie temu zamierzeniu budowlanemu stała natomiast sieć

kanalizacyjna i drugi odcinek sieci ciepłowniczej – nie stanowiący własności

pozwanej spółki D.

W konkluzji stwierdzić należy, że słuszny jest zarzut naruszenia przez Sąd

drugiej instancji art. 222 § 2 k.c., przez jego zastosowanie.

Strona powodowa korzystała z gruntu powoda na warunkach posiadania

zależnego służebności gruntowej (art. 352 k.c.), a w związku z wejściem w życie

ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 116,

poz. 731), od dnia 3 sierpnia 2008 r. jest to służebność przesyłu (art. 3051

– 3054

k.c.), ale w stosunku do powoda bez podstawy prawnej, gdyż strony nie zawarły

stosownej umowy. W tych okolicznościach brak bezprawności w posadowieniu

urządzeń przesyłowych, jak również korzystanie z nieruchomości powodowa

w sposób, który nie wyczerpuje przesłanki z art. 222 § 2 k.c. tj. „naruszania

własności w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego

władztwa”, nie pozbawia powoda jako właściciela prawa do domagania się

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w zakresie

odpowiadającym służebności przesyłu, względnie prawa do żądania ustanowienia

na rzecz strony pozwanej takiej służebności za odpowiednim wynagrodzeniem

(art. 3052

§ 2 k.c.).

Sąd drugiej instancji, nawet uznając za zasadne roszczenie negatoryjne

powoda A. W., powinien był, w stanie faktycznym tej sprawy bardziej dogłębnie

zbadać powództwo w tej części, pod kątem jego zgodności z zasadami współżycia

10

społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 5 k.c.).

Przebieg spornej sieci ciepłowniczej (która w chwili jej instalacji – kilkadziesiąt lat

temu - była własnością tego samego podmiotu, co grunt) nie stanowi dla powoda

obiektywnego utrudnienia w wykorzystywaniu tej nieruchomości, w zakresie

określonym w art. 140 k.c. Po drugie, za pośrednictwem tych urządzeń

przesyłowych, strona pozwana zaopatruje w energię cieplną instytucje publiczne i

odbiorców prywatnych, a zatem sieć ta ma istotne znaczenie dla interesu

społeczności lokalnej. Sama techniczna możliwość przemieszczenia sieci nie

stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż art. 5 k.c. nie ma zastosowania

(por. uzasadnienie Sądu Najwyższego do postanowienia z dnia 9 lipca 2008 r., V

CSK 52/08, niepubl.).

W związku z tym, w ramach przyjętej koncepcji prawnej rozstrzygnięcia, Sąd

drugiej instancji naruszył przepis art. 5 k.c., przez jego niezastosowanie.

Uwzględnienie najdalej idących zarzutów naruszenia prawa materialnego

czyni bezprzedmiotowe ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów

eksponowanych przez stronę pozwaną w skardze kasacyjnej.

Okoliczność zgodności/sprzeczności z przepisami prawa budowlanego

zrealizowanej na nieruchomości powoda inwestycji w postaci sieci ciepłowniczej,

jest zagadnieniem z zakresu prawa administracyjnego, które podlega

rozstrzygnięciu przez właściwe organy administracji publicznej.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

Sądu drugiej instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania

i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 39815

§ 1

k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821

k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.

11