III CZP 62/12

Sygn. akt III CZP 62/12

UCHWAŁA

Dnia 16 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Bartczak

w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta P.

o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 16 listopada 2012 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w P.

postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r.,

"Czy w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu

użytkowego na cele parkingowe na nieruchomości oddanej wcześniej

w użytkowanie wieczyste w celu mieszkaniowym zachodzi podstawa

do zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie

wieczyste gruntu przewidzianej art. 72 ust. 3 punkt 4 i 5 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami

(tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651) z 1% na 3% w trybie

art. 73 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 2a punkt 1 tej ustawy, jeżeli

ustanowienie odrębnej własności tego lokalu nie spowodowało

faktycznej zmiany przeznaczenia pomieszczenia stanowiącego ten

lokal?"

2

podjął uchwałę:

Ustanowienie odrębnej własności lokalu użytkowego

na cele parkingowe w budynku wzniesionym na nieruchomości

oddanej w użytkowanie wieczyste pod budownictwo

mieszkaniowe stanowi wystarczającą przesłankę umożliwiającą

zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego gruntu na podstawie art. 73 ust. 2a w zw. z art. 73

ust. 2 i art. 72 ust. 3 pkt. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r.

Nr 102, poz. 651 ze zm.).

3

Uzasadnienie

Przedstawione przez Sąd Okręgowy zagadnienie prawne powstało przy

rozpoznawaniu apelacji strony pozwanej - Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P.

od wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego powództwo E. M. o ustalenie,

że stawka procentowa z tytułu użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa

położonego w P. przy ul. S., oznaczonego jako działki 3/17 i 3/26, dla których

prowadzona jest księga wieczysta KW /…/, przysługującego powódce w udziale

wynoszącym 13991/1 670 126 części, wynosi od dnia 1 stycznia 2009 r. 1%, a nie

3%, jak proponowała strona pozwana.

W sprawie ustalone zostało, że na powyższej nieruchomości posadowiony

jest budynek mieszkalny z wyodrębnionymi lokalami mieszalnymi, z których jeden

stanowi własność powódki. Na najniższej kondygnacji budynku znajduje się hala

garażowa z miejscami parkingowymi służącymi do użytku mieszkańców budynku.

Hala ta stanowi odrębną nieruchomość lokalową, dla której prowadzona jest księga

wieczysta KW /…/. Powódka jest współwłaścicielką lokalu niemieszkalnego - hali

garażowej - i współużytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, na której

posadowiony jest budynek mieszkalny. Przeznaczenie obydwu działek zapisane w

dziale I-O ksiąg wieczystych jest określone jako tereny mieszkaniowe.

Nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe.

Stawka opłaty rocznej za prawo użytkowania wieczystego gruntu wynosiła do

końca 2008 r. 1%.

W dniu 28 listopada 2008 r. stawka ta została wypowiedziana przez organ

działający w imieniu właściciela, który zaproponował powódce od dnia 1 stycznia

2009 r. opłatę roczną według stawki 3%, od czego powódka wniosła odwołanie do

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które orzeczeniem z dnia 25

listopada 2010r. uwzględniło odwołanie ustalając, że obowiązującą stawką

procentową opłaty rocznej jest stawka 1%.

Od orzeczenia tego wniósł sprzeciw Skarb Państwa - Prezydent Miasta P.,

jednakże Sąd Rejonowy P. podzielił w tym przedmiocie stanowisko powódki i

Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzając, że w świetle art. 73 ust. 1,

4

2 i 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn.

tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej: „u.g.n.”) nie ma podstaw do

podwyższenia stawki procentowej opłaty rocznej gdyż cel, na który oddano

nieruchomość w użytkowanie wieczyste, nie uległ zmianie. Mimo wyodrębnienia

lokalu niemieszkalnego, nieruchomość nadal jest użytkowana na szeroko

rozumiane cele mieszkaniowe, gdyż lokal ten służy mieszkańcom budynku,

posiadającym w nim odrębne nieruchomości mieszkaniowe, do przechowywania

samochodów, pełni więc funkcje pomocnicze dla lokali mieszkalnych, realizując tym

samym jedną z szeroko rozumianych funkcji mieszkaniowych.

Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację strony pozwanej, powziął poważną

wątpliwość prawną przedstawioną w skierowanym do Sądu Najwyższego pytaniu

wskazując, że po nowelizacji przepisu art. 73 u.g.n. przez dodanie ustępu 2a,

co nastąpiło z dniem 22 października 2007 r. na podstawie ustawy z dnia

24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz

o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218 – dalej: „ustawa

nowelizacyjna z dnia 24 sierpnia 2007 r.”), wykładnia tego przepisu budzi poważne

wątpliwości i wywołuje rozbieżności w orzecznictwie Sądu Okręgowego w P.

Wskazał, że w orzecznictwie tego Sądu prezentowane jest zarówno

stanowisko, iż przepis art. 73 ust. 2a zawiera samoistne, szczególne podstawy

zmiany wysokości stawki procentowej opłaty rocznej i nie wymaga do zmiany

stawki spełnienia także przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 2, a więc trwałej

zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który

została ona oddana w użytkowanie wieczyste, jak i stanowisko, że do sytuacji

określonych w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości uregulowanie

przewidziane w art. 73 ust. 2, a zatem samo ustanowienie odrębnej własności

lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została

oddana w użytkowanie wieczyste, nie jest wystarczającą podstawą zmiany stawki

opłaty rocznej, konieczna jest także trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości powodująca zmianę celu, na który została ona oddana

w użytkowanie wieczyste a taką zmianą nie jest wyodrębnienie lokalu garażowego

z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe, bowiem

lokal taki realizuje pośrednio szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jeżeli zatem

5

współwłaściciele korzystają z nieruchomości niezmiennie w taki sam sposób od

początku, to jest mieszkają w swoich lokalach mieszkalnych i przechowują swoje

samochody w hali garażowej, to sama zmiana statusu prawnego tej hali,

stanowiącej początkowo część wspólną nieruchomości a obecnie odrębną

nieruchomość współwłaścicieli, nie stanowi podstawy do zmiany stawki

procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu.

W ocenie Sądu Okręgowego przedstawiającego zagadnienie prawne,

do sytuacji określonej w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości

wymagania przewidziane w art. 73 ust. 2, jednak nie jest przekonująca, jego

zdaniem, rozszerzająca wykładnia pojęcia „cele mieszkaniowe”, obejmująca też

nieruchomość, na której powstał lokal użytkowy - garaż, nie będący niewątpliwie

lokalem przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Sąd Okręgowy stwierdził,

że zmiana art. 73 przez dodanie ust. 2a zmierzała do tego, aby w przypadku

ustanowienia odrębnej własności lokalu możliwa była zmiana stawki procentowej

opłaty rocznej, jeżeli zmieni się sposób korzystania z gruntu powodujący zmianę

celu, na który oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste, co miało

uwzględniać postulat sprawiedliwości. Jednak z tego punktu widzenia mogą

występować różne sytuacje i nie budziłaby wątpliwości możliwość zmiany stawki

opłaty rocznej, gdyby na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste na cele

mieszkaniowe istniała hala garażowa zaspokajająca potrzeby mieszkańców

sąsiedniej nieruchomości lub gdyby powstała odrębna naziemna hala garażowa,

wyodrębniona jako lokal użytkowy. Z tego względu brak jest podstaw, zdaniem

Sądu Okręgowego, do różnicowania sytuacji użytkownika wieczystego tylko

z tego powodu, że lokal użytkowy znajduje się pod budynkiem mieszkalnym a nie

w jego sąsiedztwie ani z tego powodu że korzystają z niego tylko mieszkańcy

budynku a nie osoby mieszkające gdzie indziej, przy istnieniu potencjalnej

możliwości korzystania z hali przez każdego, kto nabędzie udział w użytkowaniu

wieczystym nieruchomości lub któremu współwłaściciel udostępni miejsce

parkingowe np. do celów komercyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

6

Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. stanowi, że jeżeli po oddaniu nieruchomości

gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana,

stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu stosując tryb

określony w art. 78-81. Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 2a, przepisy art. 73 ust. 2

(i ust. 1) stosuje odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej w przypadku: 1) ustanowienia odrębnej własności lokalu,

którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana

w użytkowanie wieczyste lub 2) zmiany sposobu korzystania z lokalu.

Przepis art. 73 ust. 2a dodany został do art. 73 na podstawie wskazanej

przez Sąd Okręgowy ustawy nowelizacyjnej z dnia 24 sierpnia 2007 r. a zmiana ta

podyktowana była stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia

11 lutego 2004 r. III CZP 103/03 (OSNC 2005, nr 5, poz. 76), zgodnie z którym,

w obowiązującym dotychczas stanie prawnym ustanowienie odrębnej własności

lokalu użytkowego w budynku wzniesionym na nieruchomości oddanej

w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe nie uzasadnia zmiany

stawki opłaty rocznej.

W uchwale tej Sąd Najwyższy podkreślił, że przedmiotem oddania

w użytkowanie wieczyste jest nieruchomość gruntowa, którą stanowi grunt wraz

z częściami składowymi z wyłączeniem budynków i lokali stanowiących odrębny

przedmiot własności. Tak określona nieruchomość gruntowa stanowi też przedmiot

opłaty rocznej, a współużytkowanie wieczyste powstałe w następstwie

wyodrębnienia lokali ma nadal za przedmiot nieruchomość a nie wyodrębnione

lokale. Zgodnie z art. 73 ust. 2 u.g.n., zmiana stawki opłaty rocznej następuje

w razie trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, powodującej zmianę

celu, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Przesłanki

te odnoszą się do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste,

a nie do powstałych na niej odrębnych lokali, które nie są przedmiotem użytkowania

wieczystego lecz współwłasności, nie dotyczy ich więc zmiana stawki opłaty rocznej

za grunt. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy stwierdził, że nigdy samo wyodrębnienie

lokalu (czy to mieszkalnego czy użytkowego) nie prowadzi do trwałej zmiany

sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki nieruchomość

7

została oddana w użytkowanie wieczyste, a zatem art. 73 ust. 2 w ogóle nie może

mieć zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokalu. Sąd Najwyższy

stwierdził też, że w u.g.n. nie ma przepisów stanowiących odpowiednik art. 12 ust.

2 i 3 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst:

Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. - dalej: „u.w.l.”), które umożliwiałyby zmianę

stawki procentowej opłaty rocznej lub zróżnicowanie jej wysokości w stosunku do

udziału we współużytkowaniu wieczystym w razie ustanowienia odrębnej własności

lokalu bądź zmiany sposobu korzystania z niego, co może prowadzić do sytuacji

niesprawiedliwych i z tego względu celowa jest odpowiednia interwencja

ustawodawcy.

Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizacyjnej z dnia

24 sierpnia 2007 r. (druk sejmowy nr 1468 kadencja z dnia 21 lutego 2007 r. str. 16)

wprowadzenie ust. 2a do art. 73 u.g.n. miało umożliwić zmianę procentowej stawki

opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości

oddanych na różne cele w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu, którego

przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana

w użytkowanie wieczyste albo w przypadku zmiany sposobu korzystania z tego

lokalu, co miało zapobiec powstawaniu sytuacji niesprawiedliwych, o których

wspomniał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały. Nie ulega zatem wątpliwości,

że przepis art. 73 ust. 2a pkt 1 u.g.n. dotyczy między innymi wprost sytuacji

opisanej w zagadnieniu prawnym będącym przedmiotem rozpoznania, a więc

sytuacji, gdy na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele

mieszkaniowe wzniesiono budynek, w którym wyodrębniono lokale mieszkalne oraz

lokal użytkowy stanowiący garaż.

W pierwszej kolejności wymaga rozważenia czy przeznaczenie

ustanowionego jako odrębny, lokalu garażowego jest inne niż cel mieszkaniowy,

na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Stwierdzenie,

jak przyjął Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie, że lokal ten w istocie

realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe, prowadziłoby do wniosku,

że przeznaczenie wyodrębnionego lokalu garażowego jest takie samo jak cel,

na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, a więc nie

8

zachodzą przesłanki z art. 73 ust. 2a u.g.n. do zmiany stawki procentowej opłaty

rocznej.

Stanowiska tego jednak nie można podzielić.

W świetle art. 2 ust. 1 u.w.l. garaż może stanowić pomieszczenie

przynależne do lokalu mieszkalnego albo odrębną własność lokalową.

W pierwszym wypadku dzieli on los lokalu mieszkalnego, którego jest

przynależnością ze wszystkimi tego konsekwencjami zarówno w zakresie obrotu

jak i w zakresie wysokości stawek świadczeń i opłat publicznych, jeżeli zależą

one od charakteru lokalu. Natomiast w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako

lokal użytkowy i stanowi odrębną nieruchomość, nie dzieli losu lokalu mieszkalnego

ani losu budynku, w którym został wyodrębniony. Jak stwierdził Naczelny Sąd

Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r.

II FPS 4/11 (ONSAiWSA z 2012 r., nr 3 poz. 36), garaż stanowiący przedmiot

odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega

opodatkowaniu od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust.

1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych

(jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), a więc według stawki

podatku od nieruchomości właściwej dla lokali użytkowych. Garaż jest bowiem

pomieszczeniem przystosowanym do przechowywania samochodów i nie spełnia

funkcji mieszkalnych. Nie może być uznany za lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2

ust. 1 u.w.l., gdyż nie jest przeznaczony na pobyt stały ludzi i nie służy

zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Z uwagi na to, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość lokalową nie

dzieli losu budynku, w którym został wyodrębniony, bez znaczenia dla określenia

jego charakteru jest określenie charakteru tego budynku. Nawet, jeżeli zgodnie

z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn.

tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), stanowiącym podstawę między

innymi oznaczenia nieruchomości i wymiaru opłaty rocznej za użytkowanie

wieczyste oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynek, w którym wyodrębniono lokal garażowy jest

9

budynkiem mieszkalnym, to nie daje to podstaw do uznania, że odrębny lokal

garażowy usytuowany w tym budynku ma również taki charakter. Także wówczas,

gdy odrębny lokal garażowy spełnia funkcje pomocnicze dla odrębnych lokali

mieszkalnych usytuowanych w tym samym budynku, gdyż służy do

przechowywania samochodów właścicieli tych lokali, to niewątpliwie nie spełnia on

funkcji ani celu mieszkaniowego w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów.

Jest odrębnym lokalem spełniającym funkcje użytkowe - przechowywania

samochodów, a fakt, że jest usytuowany w budynku, w którym wyodrębniono też

lokale mieszkalne i służy do przechowywania samochodów ich właścicieli,

będących też współwłaścicielami lokalu garażowego, jest bez znaczenia, gdyż

sytuacja ta w każdej chwili może ulec zmianie w razie zbycia przez te osoby

udziału we współwłasności lokalu garażowego na rzecz osób trzecich, nie

będących właścicielami odrębnych lokali mieszkalnych w tym budynku.

Z tych względów nie można uznać, że odrębny lokal garażowy spełnia

funkcję pomocniczą dla lokali mieszkalnych położonych w tym samym budynku

i realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jest to odrębny lokal użytkowy,

którego przeznaczenie jest niewątpliwie inne, niż cel mieszkaniowy, na jaki oddana

została w użytkowanie wieczyste nieruchomość gruntowa, na której lokal jest

usytuowany w budynku mieszalnym, odpowiada więc przesłankom przewidzianym

w art. 73 ust. 2a pkt 1, uzasadniającym zmianę stawki procentowej opłaty rocznej

za użytkowanie wieczyste.

W dalszej kolejności rozważenia więc wymaga, co oznacza użyty

w omawianym przepisie zwrot o „odpowiednim stosowaniu” do sytuacji w nim

przewidzianych przepisów art. 73 ust. 1 i 2 u.g.n. W szczególności, czy chodzi, jak

sugeruje Sąd Okręgowy, o stosowanie przepisów tych w całości, czy tylko

w zakresie zasad i trybu zmiany stawki. W pierwszym wypadku zmiana stawki

procentowej opłaty rocznej w sytuacji opisanej w art. 73 ust. 2a dopuszczalna

byłaby w razie łącznego spełnienia zarówno przesłanek opisanych w tym przepisie

jak i przesłanki zawartej w art. 73 ust. 2 w postaci trwałej zmiany sposobu

korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana w użytkowanie wieczyste. Prowadziłoby to do stwierdzenia,

że zmiana stawki procentowej opłaty rocznej w stosunku do udziału w prawie

10

użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może nastąpić wtedy, gdy

ustanowienie odrębnej własności lokalu o przeznaczeniu innym niż cel, na który

nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste lub zmiana sposobu

korzystania z lokalu – spowodowały także trwałą zmianę sposobu korzystania

z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość została oddana.

Wykładnia taka nie jest jednak uprawniona z przyczyn wskazanych przez

Sąd Najwyższy w powołanej już uchwale z dnia 11 lutego 2004 r. III CZP 103/03.

Przewidziane w art. 73 ust. 2 u.g.n przesłanki zmiany stawki opłaty rocznej

w postaci trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę

celu, na jaki nieruchomość została oddana, odnoszą się bowiem tylko do

nieruchomości gruntowej, a nie do powstałych na niej odrębnych lokali i nigdy

wyodrębnienie lokalu (mieszkalnego ani użytkowego) nie może prowadzić do

zmiany sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki

nieruchomość została oddana. Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. nie może więc mieć

zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokali.

Należy zatem podzielić jednolicie wyrażany w literaturze pogląd, że przepis

art. 73 ust. 2a jest przepisem szczególnym, stanowiącym wyjątek od regulacji

zawartej w art. 73 ust. 2 i przewiduje odrębne, własne przesłanki uzasadniające

zmianę stawki opłaty rocznej w razie wyodrębnienia lokalu lub zmiany sposobu

korzystania z niego. W przepisie art. 73 ust. 2a ustawodawca uznał

za wystarczające do zmiany stawki opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu

wieczystym nieruchomości gruntowej samo tylko ustanowienie odrębnej własności

lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na jaki nieruchomość została

oddana w użytkowanie wieczyste lub samą tylko zmianę sposobu korzystania

z lokalu - bez względu na to, czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu

korzystania z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana. Pozwala to na zmianę stawki procentowej opłaty rocznej w sytuacji

ustanowienia odrębnej własności lokalu użytkowego w budynku wzniesionym na

nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe,

niezależnie od tego, czy nastąpiła faktyczna zmiana sposobu korzystania lub

przeznaczenia tego lokalu ani czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu

korzystania z nieruchomości powodującą zmianę celu, na który została oddana

11

w użytkowanie wieczyste. Skoro bowiem lokal stanowiący odrębną własność jest

odrębną nieruchomością i może stanowić przedmiot odrębnego obrotu, podobnie

jak udział w nim, nie ma przeszkód aby od udziału w użytkowaniu wieczystym

nieruchomości gruntowej, związanego z udziałem we współwłasności lokalu

użytkowego określać inną stawkę procentową opłaty rocznej niż od udziału

w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej związanego z udziałem

we współwłasności lokalu mieszkalnego. Dopuszczalność zbycia udziału

we współwłasności lokalu użytkowego wraz z udziałem we współużytkowaniu

wieczystym gruntu osobom trzecim, nie związanym z nieruchomością

mieszkaniową przerywa bowiem jakikolwiek związek funkcjonalny między

nieruchomością stanowiącą lokal użytkowy i nieruchomością stanowiącą lokal

mieszkalny i nie pozwala na utożsamianie ich przeznaczenia i celu.

Biorąc wszystko to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1

k.p.c. udzielił odpowiedzi jak w uchwale.

jw