II UK 110/12

Sygn. akt II UK 110/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z wniosku PPHU „G.” Spółka z o.o. w B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

przy udziale zainteresowanych: R. A. i in., ,

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 września 2012 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego na wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 września 2011 r.,

oddala skargę.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w B. decyzją z dnia 10 maja

2006 r. stwierdził nieprawidłowe ustalenie przez płatnika PPHU „G. ", spółkę z

ograniczoną odpowiedzialnością podstawy wymiaru składek z tytułu

2

ubezpieczenia pracowników zatrudnionych za granicą. W ocenie organu

ubezpieczeń społecznych, nie należało pomniejszać podstawy wymiaru składek

odprowadzanych od wypłat wynagrodzenia za urlop i ekwiwalentu za urlop

niewykorzystany o kwoty odpowiadające równowartości diet przysługujących z

tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz o kwoty dodatków za rozłąkę

za każdy dzień urlopu wypoczynkowego, jak też za każdy dzień, za który

wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop, za okresy, w których

pracownicy spółki przebywali w kraju.

Decyzja ta została zmieniona wyrokiem Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 27 grudnia 2007 r., który stwierdził, że

pomniejszenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w

objętym decyzją okresie od stycznia 1999 r. do września 2005 r. było prawidłowe.

Pracownicy płatnika świadczącego przewozy drogą śródlądową w Niemczech

byli zgłoszeni do ubezpieczeń społecznych w Polsce jako kierowani przejściowo

do pracy za granicą. W odniesieniu do tych pracowników, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt

16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w

sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1106 ze zm.),

wyłączeniu z podstawy wymiaru składek podlega równowartość diety

przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień

pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej pozą

granicami kraju, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód,

stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty

przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.). Sąd uznał za niedopuszczalne rozróżnianie

i jakąkolwiek dyskryminację pracowników z tego powodu, że zdecydowali się

wykorzystać urlop, a także nie dopatrzył się racji w rozróżnianiu pracowników ze

względu na to, w jakim kraju spędzili urlop wypoczynkowy, skoro podczas urlopu

miejsce ich pracy nie ulega zmianie.

3

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w B., po uchyleniu

jego wyroku przez Sąd Apelacyjny z powodu nieważności postępowania,

podkreślił, że niepomniejszenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne o kwoty odpowiadające równowartości diet, w przypadku wynagrodzeń

urlopowych prowadziłoby do naliczania wyższych składek od wynagrodzeń za

urlop niż od wynagrodzeń za pracę, a w konsekwencji do wypłacenia

wynagrodzenia urlopowego w kwocie mniejszej niż wynagrodzenie za pracę

netto. Zważył, że podstawę wymiaru składki stanowi miesięczne wynagrodzenie

ze stosunku pracy niezależnie od tego, czy jest wynagrodzeniem za pracę, czy

wynagrodzeniem urlopowym, toteż w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. zmienił

zaskarżoną decyzję, ustaliwszy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne w wysokości wskazanej przez PPHU „G. ".

Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Podzielając ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz jego ocenę prawną

wskazał, że organ rentowy nietrafnie wyłożył określenie „dzień pobytu za

granicą”, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 16 oraz pkt 18 rozporządzenia Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. Zdaniem Sądu Apelacyjnego,

miejsce, w którym w czasie korzystania z urlopu wypoczynkowego przebywa

pracownik świadczący pracę poza granicami kraju nie ma znaczenia przy

ustalaniu podstawy wymiaru składek na jego ubezpieczenie. Ustalanie liczby dni

pobytu pracowników poza granicami kraju od przekroczenia granicy do dnia

powrotu dotyczy przepisu § 2 pkt 15 rozporządzenia, odnoszącego się do

pracowników odbywających podróże służbowe; zainteresowani pracownicy

skarżącego nie odbywali podróży służbowych, lecz wykonywali powierzone

obowiązki za granicą i mieli prawo do wypłat rekompensujących im zwiększone

wydatki na wyżywienie i nocleg. Te wypłaty są wyłączone z podstawy wymiaru

składek na ich ubezpieczenie społeczne w części wynagrodzenia

odpowiadającego równowartości diety z tytułu podróży służbowej przysługującej

poza granicami kraju (§ 2 pkt 16 rozporządzenia) oraz do wysokości kwoty z

tytułu rozłąkowego, która została zwolniona z podatku dochodowego od osób

fizycznych (§ 2 pkt 18 rozporządzenia).

4

Skarga kasacyjna organu ubezpieczeń społecznych, obejmująca wyrok

Sądu drugiej instancji w całości, zawierająca wniosek o jego uchylenie oraz

uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania, została oparta

na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię

§ 2 pkt 16 i 18 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18

grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wytknięty w skardze błąd

polegał na stwierdzeniu, że kwoty stanowiące równowartość diety z tytułu

podróży służbowej za każdy dzień urlopu wypoczynkowego oraz za każdy dzień,

za który wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop oraz kwoty dodatków

rozłąkowych za każdy dzień urlopu wypoczynkowego oraz za każdy dzień, za

który wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop, podlegają wyłączeniu z

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników

zatrudnionych poza granicami kraju. W ocenie skarżącego, takie wyłączenie nie

wynika z wymienionych w podstawie skargi przepisów, które nie wykluczają z

podstawy wymiaru składek wynagrodzeń za urlop wypoczynkowy oraz

ekwiwalentów za niewykorzystany urlop. Skarżący odwołał się przy tym do

przepisów w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności

przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju,

podnosząc, że zgodnie z § 2 pkt 1 obowiązującego do dnia 5 czerwca 2001 r.

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 3 lipca 1998 r. w sprawie

zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu

podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 1998 r., Nr 89, poz. 568), § 3

pkt 1 obowiązującego od dnia 6 czerwca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie

szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących

pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 2001 r.,

Nr 50, poz. 525), a także § 3 pkt 1 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r.

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2002 r. w

sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery

5

budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 2002 r. Nr

236, poz. 1991). Wskazał, że czas pobytu pracownika poza granicami kraju liczy

się – przy podróży lądowej - od chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze za

granicę do chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze powrotnej do kraju.

Pracownicy odwołującej się spółki otrzymali wynagrodzenie za urlop

wypoczynkowy, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz dodatki rozłąkowe za

każdy dzień urlopu wypoczynkowego oraz za każdy dzień, za który wypłacono

ekwiwalent za niewykorzystany urlop, kiedy poza granicami kraju nie przebywali.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zasada ustalania wysokości składek na ubezpieczenia emerytalne,

rentowe, wypadkowe i chorobowe polega na odniesieniu się do wysokości

bazowej, którą – zgodnie z art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych –

stanowi przychód zdefiniowany w art. 4 pkt 9 ustawy jako przychody w

rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do

art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r. Nr 361 ze zm.), przychód którego

źródłem jest stosunek pracy, obejmuje – jak stanowi art. 12 ust. 1 tej ustawy –

wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w

naturze lub ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i

świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za

godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za

niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich

wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone

za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub

świadczeń częściowo odpłatnych.

Podstawy wymiaru składek nie stanowią niektóre rodzaje przychodów,

które – na podstawie upoważnienia z art. 21 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych – określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw

zaopatrzenia społecznego. W czasie objętym zaskarżoną decyzją (od stycznia

1999 r. do września 2005 r.) obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i

6

Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w brzmieniu

pierwotnym, odnoszącym się do składek należnych za okres do 1 stycznia

2004 r., wyłączające w § 2 ust. 1 z podstawy wymiaru składek z tytułu podróży

służbowych (pkt 15), część wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za

granicą w polskich zakładach pracy, odpowiadającą równowartości diety

przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień

pobytu (pkt 16) oraz należności przysługujące pracownikom z tytułu

wykonywania pracy poza stałym miejscem pracy lub stałym miejscem

zamieszkania: dodatki, ryczałty za rozłąkę oraz strawne - do wysokości, która z

tego tytułu została zwolniona od podatku dochodowego od osób fizycznych

(pkt 18). Po zmianie dokonanej rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i

Polityki Społecznej z dnia 28 stycznia 2004 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 124) wyłączenie

obejmuje diety i inne należności z tytułu podróży służbowej pracownika - do

wysokości określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków

ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na

obszarze kraju oraz poza granicami kraju (pkt 15), część wynagrodzenia

pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, w wysokości

równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami

kraju, za każdy dzień pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz

warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w

państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej poza granicami kraju (pkt 16) oraz dodatek za rozłąkę wypłacany

pracownikom czasowo przeniesionym oraz strawne - do wysokości diet z tytułu

podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie

wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi

zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z

tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Zmiana rozporządzenia nie spowodowała zmiany obowiązku składkowego,

ale została przytoczona w celu wykazania, że jego przepisy od początku w sposób

stanowczy różnicują i odmiennie regulują obowiązek składkowy odnośnie do dwu

7

grup pracowników wykonujących pracę poza miejscem siedziby pracodawcy. W § 2

ust. 1 pkt 15 ujęte są diety i inne należności z tytułu podróży służbowej, a w § 2 ust.

1 pkt 16 część wynagrodzenia, która tylko odpowiada równowartości diety

przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień

pobytu. Rozróżnienie to jest istotne, gdy się zważy, że pracownik otrzymuje diety ze

względu na konieczność pokrycia zwiększonych kosztów wyżywienia, kosztów

przejazdów, noclegów, dojazdów oraz innych udokumentowanych kosztów

związanych z odbywaniem podroży, w wysokości określonej w przepisach

wydanych w wykonaniu art. 775

k.p., lecz wypłaty pokrywają inne potrzeby

pracowników odbywających podroż służbową, a inne pracowników zatrudnionych

za granicą w polskich zakładach pracy.

Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że jest odbywana poza obszar

miejscowości siedziby pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy pracownika, na

polecenie pracodawcy, w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania

w czasie ograniczonym i zakładanym z góry (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

22 lutego 2008 r., I PK 208/07, OSNP 2009 nr 11–12, poz. 134). W tym pojęciu

zawiera się cecha podróży służbowej jako zjawiska wśród obowiązków pracownika

niecodziennego, okazjonalnego, w ramach pracowniczych powinności

niezwyczajnego i nietypowego, stanowiącego pewien wyłom w zwykłym

świadczeniu pracy ze względu na sporadyczność i przemijający czas trwania

wysłania oraz wykonywanie konkretnie określonego zadania (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 3 grudnia 2009 r., II PK 138/09, Monitor Prawa Pracy 2010 nr

6, s. 312, z dnia 9 lutego 2010 r., I PK 57/09, OSNP 2011 nr 15–16, poz. 200 i z

dnia 3 kwietnia 2001 r., I PKN 765/00, OSNP 2003 nr 1, poz. 17).

Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń wynika, że zainteresowani nie byli

wysyłani w podróż służbową, lecz zatrudnieni za granicą w polskim zakładzie pracy

i tam wykonywali swe zwykłe czynności pracownicze. W okresach wskazanych

przez organ ubezpieczeń społecznych podlegali polskiemu ubezpieczeniu

społecznemu jako obywatele polscy zatrudnieni za granicą, wysłani przez polskiego

pracodawcę w ramach istniejącej umowy o pracę. Wysłanie pracownika na obszar

innego państwa w celu wykonywania tam pracy na rzecz swego pracodawcy

zostało – jako instytucja prawna – określone i wyłożone w decyzji Komisji

8

Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, Nr A2 z

dnia 12 czerwca 2009 r., dotyczącej wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego

zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na

własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (Dz.Urz.UE

C 106/5 z 24.4.2010). Wysłanie stabilizuje miejsce wykonywania pracy; krótkie

przerwy w wykonywaniu pracy w przedsiębiorstwie w państwie zatrudnienia, bez

względu na ich przyczynę (urlop, chorobę, szkolenie w przedsiębiorstwie

delegującym itd.), nie stanowią przerwy okresu delegowania w rozumieniu art. 12

ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

Status pracowników wysłanych znajduje odzwierciedlenie w ustaleniu

składników wynagrodzenia, mających uzupełniać wynagrodzenie za pracę

wykonaną. W zakresie tych składników, pomijanych przy obliczaniu podstawy

wymiaru składek, prawodawca wskazał wyraźnie, że osobom wysłanym do pracy

nie są wypłacane diety, lecz chodzi o ich równowartość. Równowartość

wynagrodzeń, które – wzorem diety – uwzględniają sytuację faktyczną związaną ze

świadczeniem pracy poza stałym miejscem zamieszkania, przy zwiększonych

kosztach utrzymania, stanowi przychód, o którym mowa art. 18 ust. 1 w związku z

art. 4 pkt 9 ustawy systemowej, lecz nie jest od tego przychodu odprowadzana

składka na ubezpieczenia społeczne, o czym postanowiono w rozporządzeniu z

dnia 18 grudnia 1998 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2007 r.,

I UK 339/06, OSNP 2008 nr 9-20, poz. 148 i z dnia 29 września 2009 r., I UK

122/09, OSNP 2011 nr 9-10, poz. 136, z dnia 12 września 2012 r., II UK 45/12,

niepubl.).

W wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy zaaprobował i

wypowiedział się zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej

organu ubezpieczeń społecznych, że w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego

nie uwzględnia się części wynagrodzenia za pracę pracowników zatrudnionych za

granicą w polskich zakładach pracy odpowiadającej równowartości diety z tytułu

podróży służbowej poza granicami kraju. W stanie faktycznym wówczas

rozpoznawanej sprawy, obejmującym zatrudnienie za granicą u polskiego

pracodawcy, Sąd Najwyższy przyjął, że ta część wynagrodzenia podlega

9

wyłączeniu z podstawy wymiaru składek. Uwzględnił, że pracownik zatrudniony za

granicą u polskiego pracodawcy nie odbywa podróży służbowej, wobec czego nie

przysługują mu należności z tym związane, ale jego sytuacja faktyczna wykazuje

podobieństwo do przebywania w takiej podróży, skoro pracę świadczy poza

miejscem swego zamieszkania i w oddaleniu od rodziny, co generuje wyższe niż

zwykle wydatki na utrzymanie, i uznał, że – biorąc to pod uwagę – ustawodawca

zadecydował się zastosować w tym przypadku ulgę w opłacaniu składek na

ubezpieczenia społeczne, zbliżoną do ulgi uzyskiwanej przez pracownika

przebywającego w podróży służbowej poprzez wyłączenie z podstawy ich wymiaru

części wynagrodzenia stanowiącej równowartość diety.

Stanowisko organu ubezpieczeń społecznych zaprezentowane w

rozpoznawanej skardze kasacyjnej jest odmienne, przy czym nie zasługuje na

aprobatę, gdyż pomija zależność zastosowania przepisów o podstawie wymiaru

składek na ubezpieczenia społeczne od rozstrzygnięcia co do statusu podróży

odbywanych przez pracowników w celu wykonywania pracy.

Składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, którzy nie wyjeżdżają

poza stałe miejsce świadczenia pracy w ramach delegacji, lecz stale pracują w

wyznaczonym miejscu za granicą, nie są pomniejszane o diety za czas pobytu w

delegacji, gdyż takie diety nie są im wypłacane, lecz o równe tym dietom składniki

związane ze świadczeniem pracy poza stałym miejscem zamieszkania. W tym

wypadku należy przyjąć, że przepisy rozporządzenia posługujące się określeniem

„równowartości diety za każdy dzień pobytu”, a nie wartością diet wypłaconych „za

określone dni pobytu”, należy interpretować przy przyjęciu, że wyłączenie

wskazanych kwot nie następuje ze względu na przebywanie poza granicami kraju.

Określenie to nabiera logicznego znaczenia tylko wówczas, gdy jest odczytywane

jako wskazanie sposobu obliczenia wartości wynagrodzenia w kwocie

odpowiadającej diecie; odnoszące się do wartości pracy za granicą, za którą

wypłacono by diety. Nie należy rozumieć go jako wskazania miejsca uzyskiwania

wynagrodzenia lub miejsca przebywania w czasie, za który wynagrodzenie

przysługuje, uwzględniając, że w odniesieniu do pracowników niewykonujących

podróży służbowych liczba dni pobytu za granicą nie jest wyodrębniana z ogólnego

czasu pracy wykonywanej poza krajem.

10

Wszystko to odnosi się jednakowo do wynagrodzeń za pracę, jak do

stanowiących przedmiot sporu wynagrodzeń za urlop i ekwiwalentów za urlopy

niewykorzystane, traktowanych jak jako składniki podstawy wymiaru składek.

Należy uwzględnić, że wypłaty za urlop i ich ekwiwalenty stanowią przychód

pracownika pochodzący ze źródła, którym jest stosunek pracy (art. 171 i 172 k.p.) i

uwzględniane są w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób

fizycznych. Przepisy rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r. nie wyróżniają tych

wypłat, nie jest więc uzasadnione – wobec braku podstaw prawnych takiego

różnicowania – odrębne potraktowanie i wyłączenie z podstawy wymiaru składki

równowartości diet wypłacanych przy wynagrodzeniu, a włączenie ich do podstawy

wymiaru składek należnych od wynagrodzeń urlopowych.

Konkludując, świadczenia uzyskiwane w związku ze zwiększonymi kosztami

utrzymania przez pracowników wysłanych do pracy za granicę nie są uwzględniane

w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu wynagrodzenia

za urlop wypoczynkowy lub jego ekwiwalentu; w podstawie wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia za urlop i ekwiwalentu za urlop

pracowników delegowanych do pracy za granicą nie uwzględnia się kwot

stanowiących równowartość diet z tytułu podróży służbowej oraz dodatków za

rozłąkę. Nakazuje to podzielić argumenty Sądu drugiej instancji, który uznał za

nieistotne miejsce pobytu pracownika w czasie urlopu, uwzględniając również, że

wypłata ekwiwalentu za urlop nie wskazuje na przebywanie poza miejscem pracy.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej

na podstawie art. 39814

k.p.c.