V KK 293/12

Sygn. akt V KK 293/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Kowal

w sprawie M.K.

skazanego za przestępstwo z art. 244 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 22 listopada 2012 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 29 marca 2012 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania,

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 29 marca 2012 r. Sąd Rejonowy uznał

oskarżonego M. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 244 k.k. i za to na

podstawie tego przepisu przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę

grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po przyjęciu jednej stawki na kwotę 10

złotych.

2

Kasację od tego prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator

Generalny zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucił rażące i

mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego

procesowego – art. 502 § 1 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego,

w postepowaniu nakazowym, kary grzywny w wysokości przekraczającej

przewidzianą w tym przepisie, tj. powyżej 100 stawek dziennych. W konkluzji

skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, albowiem doszło do naruszenia przepisów

postępowania, tj. art. 502 § 1 k.p.k. przez orzeczenie kary grzywny w postępowaniu

nakazowym powyżej ustawowej granicy jej wymiaru. Zgodnie bowiem z tym

przepisem wyrokiem nakazowym można orzec m.in. karę grzywny w wysokości do

100 stawek dziennych. Tym samym stwierdzone uchybienie miało charakter rażący

i mający istotny wpływ na treść wyroku. Dlatego też zachodziła konieczność jego

uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Z uwagi na zaskarżenie wyroku nakazowego na korzyść oskarżonego, w

ponownym postępowaniu będzie obowiązywał zakaz reformationis in peius (art.

443 w zw. z art. 518 k.p.k.). Wynikający z tego przepisu zakaz wydania surowszego

orzeczenia należy powiązać z art. 434 § 1 k.p.k. i stwierdzić, że oznacza on zakaz

pogorszenia sytuacji prawnej oskarżonego w ponownym postępowaniu w stosunku

do poprzednio wydanego wyroku. W konsekwencji oskarżonemu należy ponownie

wymierzyć karę grzywny w postępowaniu nakazowym, a więc przy zastosowaniu

art. 58 § 3 k.k., jednak w niższym wymiarze. Dlatego też Sąd Rejonowy powinien

jeszcze raz rozpoznać sprawę w tym postępowaniu i wydać wyrok nakazowy, z tym

że kara grzywny nie może przekroczyć 100 stawek dziennych.

Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.