II CNP 38/12

Sygn. akt II CNP 38/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2012 r.

skargi G. D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K.

z dnia 4 maja 2010 r., wydanego w sprawie z powództwa "E. O." - Spółki Akcyjnej

przeciwko G. D.

o zapłatę,

oddala skargę.

2

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 4 maja 2010 r. oddalił apelację

pozwanego G. D. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 stycznia, którym

zasądzono od pozwanego na rzecz E. O. S.A. kwotę 3826,80 zł wraz z

należnościami ubocznymi. Podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji

wskazujące, że pozwany korzystał z licznika energii elektrycznej uszkodzonego

przez oddziaływanie na niego magnesem hamującym. Ujawnione na nim ślady

świadczyły o ingerencji w zabezpieczenie i pracę licznika. Prowadziło to do

zafałszowania pomiarów dokonywanych przez to urządzenie. Sąd Okręgowy

podzielił ocenę, że stanowiło to nielegalny pobór energii w rozumieniu art. 3 ust. 18

ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - prawo energetyczne (dalej - pr. en.) i

uzasadniało obciążenie pozwanego opłatami w wysokości przewidzianej w § 40

ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2007 r. w sprawie

szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie

energią elektryczną (Dz. U. Nr 128, poz. 895 ze zm.).

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 maja 2010 r. pozwany zarzucił błędną wykładnię

art. 57 ust. 1 pr. en. Wskazał, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tym przepisem,

a na skutek jego wydania pozwany doznał szkody majątkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący upatrywał błędnej wykładni art. 57 ust. 1 pr. en. dokonanej przez

Sąd Okręgowy w tym, że Sąd ten przyjął, iż dla uwzględnienia powództwa

wystarczające było samo stwierdzenie stanu, w którym istnieje możliwość

nielegalnego poboru energii i nie było w związku z tym potrzebne stwierdzenie

dokonywania nielegalnego poboru energii. Dla uzasadnienia tego zarzutu odwołał

się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZP 107/09,

w której przyjęto, że obowiązek wniesienia opłaty za nielegalny pobór energii

elektrycznej powstaje w przypadku faktycznego pobierania i korzystania z energii

elektrycznej w sposób nielegalny.

3

Zarzut błędnej wykładni art. 57 ust. 1 pr. en. był nieuzasadniony.

Wymaga podkreślenia, że Sąd Okręgowy rozpoznawał apelację pozwanego od

wyroku wydanego w postępowaniu uproszczonym. Jest bezspornym, że Sąd

drugiej instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego, co w świetle art.

50513

§ 2 k.p.c. ma znaczenie dla wymogów uzasadnienia wyroku. W tym

przypadku powinno ono zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku

z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy wyraźnie wskazał jednak,

że podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. Ustalenia te były

zaś oparte między innymi na opinii biegłego sądowego, który stwierdził nie tylko

na czym polegała niedozwolona ingerencja w działanie urządzenia pomiarowego

rejestrującego pobór energii elektrycznej, ale także ustalił, że energia elektryczna

przy wykorzystaniu wadliwie działającego licznika była pobierana. Sąd Okręgowy

odwołując się do ustaleń Sądu pierwszej instancji stwierdził nawet, że ustalenia

te wskazują, iż licznik poboru energii "eksploatowany przez pozwanego" został

przez niego uszkodzony. Stwierdzenie, że pozwany "eksploatował" uszkodzony

licznik wskazuje zaś wyraźnie na ustalenie, że energia elektryczna za jego

pośrednictwem byłą faktycznie pobierana. Brak zatem podstaw by uznać, że Sąd

Okręgowy przy ocenie zasadności powództwa uznał za nieistotną kwestię czy

energia elektryczna była rzeczywiście w sposób nielegalny pobierana i z tego

względu dokonał błędnej wykładni art. 57 ust. 1 pr. en.

Z tego względu skarga była pozbawiona uzasadnionych podstaw i podlegała

oddaleniu na podstawie art. 42411

§ 1 k.p.c. O kosztach postępowania skargowego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821

i art. 42412

k.p.c.

jw