III KK 370/12

Sygn. akt III KK 370/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak

SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Protokolant Jolanta Włostowska

w sprawie Z. M.

skazanego z art. 288 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 28 listopada 2012 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od

wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 13 marca 2008 r,

I. uchyla wyrok w zaskarżonej części ( pkt 1 i 4 wyroku ) i na

postawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza

postępowanie w części opisanej w punkcie 1 wobec

przedawnienia karalności wykroczenia;

II. kosztami postępowania w sprawie o wykroczenie (pkt 1

wyroku) obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w W. oskarżył Z. M. o to, że:

2

I. w okresie od 20 maja 2007 r. do 14 czerwca 2007 r. w M., z pomieszczenia

gospodarczego dokonał kradzieży silnika elektrycznego o mocy 7,5 kw, pięciu

drzwiczek metalowych od kojców, metalowej pokrywy zbiornika szamba,

wszystko o łącznej wartości 9000.00 zł na szkodę S. C.

tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.

II. w dniu 27 czerwca 2007 r. w M., groził S. C. spaleniem zabudowań na jego

szkodę, wzbudzając w wymienionym uzasadnioną obawę, że groźba ta

zostanie spełniona,

tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

III. w dniu 29 czerwca 2007 r. w M., dokonał zniszczenia mienia w ten sposób, że

podpalając własny budynek gospodarczy zainicjował pożar, którego ogień

przeniósł się na dwa sąsiednie budynki gospodarcze, w wyniku czego

spaleniu uległy dachy tych budynków, powodując straty w wysokości 1400 zł

na szkodę S. C. oraz w wyniku działania wysokiej temperatury uszkodzeniu

przez stopienie się uległy rynny plastikowe o wartości 300 zł na szkodę A. K.

tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r., Sąd Rejonowy w W.:

1. oskarżonego Z. M. uznał za winnego tego, że w okresie pomiędzy 20

maja 2007 r. a 14 czerwca 2007 r. w M., z pomieszczenia gospodarczego

dokonał kradzieży dwojga drzwiczek metalowych do kojców, o wartości

100 zł na szkodę S. C., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na

podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 miesięcy aresztu,

2. oskarżonego Z. M. uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w

pkt II aktu oskarżenia,

3. oskarżonego Z.M. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt

III aktu oskarżenia tj. przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. i za to na podstawie

tego przepisu wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia

wolności,

4. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wyżej kary aresztu i

pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu łączną karę 1

(jednego) roku pozbawienia wolności,

5. na podstawie art. 69 § 1 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k., art. 72 § 1 pkt 5 k.k. i

art. 73 § 1 k.k. wykonanie wyżej orzeczonej łącznej kary pozbawienia

wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 5 lat tytułem próby,

3

oddając go w tym czasie pod dozór kuratora i zobowiązując do

powstrzymania się od nadużywania alkoholu,

6. na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia w

całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz

pokrzywdzonego S. C. kwoty 1400 zł w terminie 2 lat od

uprawomocnienia się wyroku.

Wyrok zawiera jeszcze rozstrzygnięcia dotyczące kosztów postępowania.

Powyższy wyrok, nie został zaskarżony przez strony postępowania i

uprawomocnił się w bez postępowania odwoławczego w dniu 21 marca 2008 r.

Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 13 marca 2008 r.,

kasację wywiódł Prokurator Generalny.

Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. oraz art. 110 § 1 k.p.w. zaskarżył wyrok w

części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w punktach 1 i 4 na korzyść

oskarżonego Z. M.

Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k.

oraz art. 111 k.p.w. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił:

1. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu

prawa materialnego, a mianowicie art. 19 k.w. poprzez wymierzenie Z. M. w

pkt 1 części dyspozytywnej wyroku, za popełnienie wykroczenia z art. 119 §

1 k.w. kary aresztu w wymiarze 2 miesięcy, podczas gdy kara ta trwa

najkrócej 5, najdłużej 30 dni i wymierza się ją w dniach;

2. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu

prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 85 k.k., poprzez połączenie

w pkt 4 części dyspozytywnej wyroku kary aresztu orzeczonej w pkt 1 za

popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. z karą pozbawienia wolności

orzeczoną w pkt 3 za popełnienie przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. i

wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności, podczas gdy przepis ten ma

zastosowanie w sytuacji, gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw

i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz umorzenie postępowania

w zakresie pkt 1 na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. w zw. z

art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. wobec przedawnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

4

Sąd Rejonowy uznał oskarżonego Z. M. za winnego popełnienia

wykroczenia z art. 119 § 1 k.k., zagrożonego karą aresztu, ograniczenia wolności

albo grzywny i za ten czyn wymierzył mu karę 2 miesięcy aresztu. Zgodnie z treścią

art. 19 k.w. określającego zasady wymiaru kary aresztu w sprawach o wykroczenia,

kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach,

Skazanie za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. na karę 2 miesięcy

aresztu, a więc liczoną nie w dniach lecz w miesiącach, a przede wszystkim w

wymiarze dwukrotnie przekraczającym górną granicę tej kary stanowi niewątpliwie

rażące naruszenie prawa. Uchybienie to miało istotny, niekorzystny dla Z. M. wpływ

na treść wyroku.

Ponadto w pkt 4 części dyspozytywnej wyroku Sąd Rejonowy na podstawie

art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczoną w pkt 1 za popełnienie wykroczenia

z art. 119 § 1 k.w. karę 2 miesięcy aresztu z orzeczoną w pkt 3 za popełnienie

przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. karą 10 miesięcy pozbawienia wolności i z

zastosowaniem zasady pełnej kumulacji wymierzył łączną karę 1 roku pozbawienia

wolności. Tymczasem zgodnie z dyspozycją art. 85 k.k. karę łączną orzeka się,

jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy,

chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw i

wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu.

Ponieważ Z. M. został skazany za jedno wykroczenie i jedno przestępstwo,

brak było podstaw do orzekania kary łącznej, a każda z orzeczonych kar

podlegała odrębnemu wykonaniu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 kwietnia

1999 r., sygn. V KKN 13/99 (publ. Prok. i Pr. - wkł. 1999/9/20) stwierdził, że

kodeks karny ani kodeks wykroczeń nie przewiduje możliwości orzekania kary

łącznej wobec sprawcy skazanego za realnie zbiegające się przestępstwa i

wykroczenia (każda z wymierzonych kar podlega odrębnemu wykonaniu).

Prawomocnym postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r., na podstawie art.

75 § 1 k.k. zarządzono wykonanie orzeczonej z rażącym naruszeniem art. 85 k.k.

kary łącznej pozbawienia wolności. W rezultacie od dnia 14 września 2012 r. Z.

M. odbywa karę, której koniec określono na dzień 13 września 2013 r. Do

wykonania powinna zaś zostać skierowana kara 10 miesięcy pozbawienia

wolności orzeczona za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy uchylił

zaskarżony wyrok w części dotyczącej ukarania za wykroczenie z art. 119 § 1

5

k.w. (pkt 1 wyroku) oraz wymierzenia kary łącznej (pkt 4 wyroku) i na podstawie

art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie o wykroczenie

umorzył wobec przedawnienia jego karalności.

Kosztami postępowania w sprawie o wykroczenie obciążono Skarb

Państwa.