II UK 121/12

Sygn. akt II UK 121/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z wniosku P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki

Komandytowej w W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.

z udziałem zainteresowanego P. L.

o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 grudnia 2012 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 grudnia 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

„P., spółka z o.o. Spółka Komandytowa w W.” zadeklarowała ubezpieczenie

emerytalne, rentowe i wypadkowe wspólnika (komandytariusza) P. L. od dnia 25

października 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, Oddział w W. z dnia 31 grudnia 2010 r. stwierdzono obowiązek jego

ubezpieczenia od dnia 9 sierpnia 2006 r. Decyzja ta została zmieniona wyrokiem

Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lipca 2011 r., który

uwzględnił odwołanie spółki i ustalił, że P. L. nie podlegał obowiązkowo

ubezpieczeniom społecznym jako komandytariusz wcześniej niż od dnia, w którym

został zgłoszony do ubezpieczeń. Sąd ustalił, że spółka została wpisana do

Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 16 września 2005 r. P. L. wstąpił do niej jako

komandytariusz na podstawie aktu notarialnego sporządzonego w dniu 9 sierpnia

2006 r., a fakt ten został ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 25

października 2006 r. Sąd pierwszej instancji ustalił również, że P. L. został

wykreślony z rejestru z dniem 24 sierpnia 2010 r. Wskazując na art. 6 ust. 1 pkt 5 w

związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.)

oraz na uznanie – w myśl art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy – wspólników spółki

komandytowej za prowadzących pozarolniczą działalność, wywiódł, że pojęcie

„osoba prowadząca działalność pozarolniczą" w rozumieniu art. 13 pkt 4 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych jest zdefiniowane w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807).

Wnioskował, że prowadzenie pozarolniczej działalności przez pozostawanie

wspólnikiem spółki komandytowej wywołuje skutek w postaci podlegania

ubezpieczeniom społecznym, który powstaje z mocy prawa i trwa przez cały czas

istnienia przesłanek określonych w art. 13 pkt 4 ustawy systemowej, niezależnie od

woli wspólników i ukształtowania przez nich stosunków wewnętrznych spółki. Sąd

pierwszej instancji powiązał uzyskanie statusu wspólnika, stanowiącego przesłankę

objęcia ubezpieczeniem, z chwilą wpisania komandytariusza do rejestru. W jego

ocenie, czas między powołaniem spółki a jej zarejestrowaniem w Krajowym

Rejestrze Sądowym ma znaczenie tylko z punktu widzenia wierzycieli (art. 114

3

k.s.h.); wspólnik zaczyna wykonywanie pozarolniczej działalności, o której mowa w

art. 13 ust 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, od chwili wpisu i od tej

chwili podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację organu

ubezpieczeń społecznych. Nie podzielił zarzutu odnoszącego się do naruszenia

przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z

art. 12 ust. 1, art. 8 ust. 6 pkt 4, art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, art. 102, art. 109 § 1 i 2 oraz art. 114 k.s.h. przez błędne przyjęcie, że

status wspólnika uzyskuje się z dniem wpisania do rejestru przedsiębiorców

Krajowego Rejestru Sądowego, a nie przez przystąpienie do spółki. Sąd drugiej

instancji podzielił pogląd prawny Sądu pierwszej instancji i zaaprobował jego

ustalenia, uznając, że P. L., komandytariusz, prawidłowo został objęty

obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi od dnia 25 października 2006 r. tj. od

dnia wpisania go do Krajowego Rejestru Sądowego jako komandytariusza, a nie od

dnia przystąpienia do spółki (podpisania umowy w formie aktu notarialnego).

Skarga kasacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została oparta na

podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2a ust. 2 pkt

1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 12 ust. 1 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w związku z art. 2 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 lutego

1991 r. Prawo o notariacie (Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158), art. 14-17 ustawy z

dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 168,

poz. 1186 ze zm.) przez przyjęcie, że P. L. nie uzyskał statusu wspólnika i osoby

prowadzącej działalność pozarolniczą w chwili złożenia oświadczenia o

przystąpieniu do prowadzącej działalność gospodarczą spółki „P.". Skarżący

twierdził, że właśnie z tym dniem, czyli 9 sierpnia 2006 r. powstał obowiązek

objęcia go ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i wypadkowym. Wskazał

także na błąd w wykładni art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

polegający na przyjęciu, że przepis ten nie ma zastosowania do P. L. w okresie od

podpisania przez niego umowy o przystąpieniu do spółki komandytowej do dnia

wpisania zainteresowanego do rejestru przedsiębiorców, oraz art. 114 k.s.h. w

związku z art. 14-17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze

Sądowym, podnosząc, że wpis do rejestru przedsiębiorców wspólnika, który

4

przystąpił do prowadzącej działalność gospodarczą spółki komandytowej, nie

decyduje o jego statusie; istotne dla niego są zasady dokonywania zmian umowy

spółki określone w art. 9 k.s.h.

Skarżący organ ubezpieczeń społecznych wniósł o uchylenie wyroku Sądu

Apelacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie, że P. L. podlegał

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym oraz wypadkowemu po

uzyskaniu statusu komandytariusza spółki „P.", w okresie od dnia 9 sierpnia 2006 r.

do dnia 24 października 2006 r.

W odpowiedzi na skargę spółka „P.” wniosła o jej oddalenie, wskazując że

podleganie przez wspólnika spółki komandytowej obowiązkowo ubezpieczeniom

społecznym w okresie od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności pozarolniczej

do czasu jej zaprzestania, należy odnosić do okresu posiadania statusu wspólnika

w spółce prowadzącej (wykonującej) działalność gospodarczą, a nie do faktycznego

uczestniczenia w działalności przedsiębiorstwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13

września 2010 r., II UK 82/10, OSNP 2012 nr 1-2, poz. 21). Uzyskanie statusu

wspólnika spółki komandytowej, który – jak stwierdziła – należy oceniać zgodnie z

art. 114 k.s.h., powiązała z chwilą wpisu wspólnika wraz z jego sumą komandytową

do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, zważywszy, że wpis

komandytariusza do rejestru przedsiębiorców ma charakter konstytutywny.

Zdaniem replikującej spółki, nie zachodzi zarzucane w skardze kasacyjnej

naruszenie art. 9 k.s.h. przez jego niezastosowanie, gdyż oświadczenie o

przystąpieniu do spółki w dniu jego złożenia staje się skuteczne w stosunkach

wewnętrznych spółki, nie można przypisywać mu szczególnej doniosłości prawnej

przekreślającej znaczenie skutków wynikających z art. 114 k.s.h.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

„P., spółka z o.o. Spółka Komandytowa w W.” została wpisana do Krajowego

Rejestru Sądowego w dniu 16 września 2005 r., a P. L. przystąpił do niej w

charakterze komandytariusza w wyniku umowy zawartej w formie aktu notarialnego

z dnia 9 sierpnia 2006 r., po rozpoczęciu przez spółkę prowadzenia pozarolniczej

działalności gospodarczej. Do rejestru przedsiębiorców został wpisany w dniu 25

5

października 2006 r. i od tego dnia został zgłoszony do ubezpieczeń emerytalnego,

rentowych i wypadkowego.

Spór, zapoczątkowany odwołaniem spółki od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, dotyczył okresu podlegania przez komandytariusza ubezpieczeniami

społecznymi, a w szczególności chwili, od której stał się on podmiotem

ubezpieczeń, określonym w art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13

pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Rozstrzygnięcie tego sporu

wymagało wstępnego stwierdzenia, że dla obowiązku ubezpieczenia społecznego

komandytariusza spółki komandytowej jako osoby prowadzącej działalność

pozarolniczą nie ma znaczenia oświadczenie w deklaracji ubezpieczeniowej;

obowiązek ten wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących, a ubezpieczenie

społeczne następuje z mocy prawa (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6

grudnia 1990 r., III UZP 21/90, OSP 1991, nr 7-8, poz. 172 z gl. częściowo

krytyczną T. Gregorczuk, Przegląd Sądowy 1991 z. 5-6 oraz wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 7 lutego 2002 r., II UKN 48/01, niepubl. i z dnia 19 marca

2007 r., III UK 133/06, OSNP 2008, nr 7-8, poz. 114).

O objęciu ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi wspólników spółek

osobowych – spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej tworzonych na

podstawie kodeksu spółek handlowych, oraz wspólników jednej tylko ze spółek

kapitałowych – jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o których

stanowi art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy, decyduje prowadzenie przez nich działalności

pozarolniczej, której zakres pojęciowy nie pokrywa się ściśle z zakresem

prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie

prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie „prowadzenia działalności

pozarolniczej” nie zostało zdefiniowane w art. 6 ust. 1 pkt 5; treść normatywną tego

przepisu uzupełnia art. 8 ust. 6 ustawy, w którym określono podmioty i wymieniono

warunki, na których podmioty te podlegają ubezpieczeniom społecznym. Podmioty

wymienione w tym przepisie charakteryzują się różnym statusem prawnym. Są to

osoby prowadzące działalność pozarolniczą na podstawie przepisów o działalności

gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, a także twórcy i artyści, osoby

prowadzące działalność w zakresie wolnego zawodu, wspólnicy spółek osobowych

(cywilnej, jawnej, komandytowej lub partnerskiej), wspólnicy jednoosobowej spółki z

6

ograniczoną odpowiedzialnością, a także osoby prowadzące niepubliczne szkoły,

placówki lub ich zespoły, na podstawie przepisów o systemie oświaty.

Na tle art. 8 ust. 6 ustawy systemowej należy stwierdzić, że prowadzenie

działalności pozarolniczej jest pojęciem niepokrywającym się z prowadzeniem

działalności gospodarczej, o której stanowi art. 2 ustawy o swobodzie o działalności

gospodarczej jako o zarobkowej działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej,

usługowej lub poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, z

uwzględnieniem działalności zawodowej, wykonywanych w sposób zorganizowany i

ciągły. Ustawa systemowa odwołuje się do definicji ujętej w art. 2 ustawy o

swobodzie działalności gospodarczej tylko w art. 8 ust. 6 pkt 1, a pozostałych

punktach tego przepisu odnosi się do osób prowadzących działalność w różnych

formach organizacyjno-prawnych, z których nie wszystkie wykonują działalność

gospodarczą sensu stricto. Także nie wszyscy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4

ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej są podmiotami ubezpieczenia z tytułu

prowadzenia działalności pozarolniczej, gdyż ubezpieczeniem społecznym objęte

są wyłącznie osoby fizyczne, co wyłącza osoby prawne i jednostki organizacyjne

niebędące osobami prawnymi, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

wykonujące we własnym imieniu działalność gospodarczą.

W konkluzji tych rozważań należy stwierdzić, że podleganie ubezpieczeniom

społecznym przez komandytariusza spółki prawa handlowego nie pozostaje w

związku z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, ściśle związanej z

wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego (por. art. 114 k.s.h. w związku z art. 14-

17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym). Spółka komandytowa (art. 102 k.s.h.)

to spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną

firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik

odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej

jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Spółka ta, jako osobowa

spółka prawa handlowego, nie ma osobowości prawnej, lecz może we własnym

imieniu nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana (art. 8

k.s.h.), więc jest podmiotem określonym w art. 331

k.c. W wyniku organizacyjnego i

majątkowego wyodrębnienia od wspólników, spółka, a nie wspólnicy prowadzi

7

przedsiębiorstwo pod własną firmą, więc spółka, nie wspólnicy jest przedsiębiorcą

w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Wspólnicy osobowych spółek prawa handlowego podlegali obowiązkowi

ubezpieczenia społecznego na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o

ubezpieczeniu osób prowadzących działalność gospodarczą (tj. Dz.U. z 1989 r. Nr

46, poz. 250) jako osoby fizyczne wykonujące działalność prowadzoną przez kilka

osób w ramach jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej

(ubezpieczeniu podlegała każda z tych osób – art. 1 ust. 2 ustawy). Było to

rozwiązanie odpowiednie do regulacji ówcześnie obowiązującego kodeksu

handlowego, zachowującego moc w zakresie przepisów o spółce jawnej (art. 75-

142 k.h.), spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 158-306 k.h.) i spółce

akcyjnej (art. 307-497 k.h.); przepisy o spółce komandytowej zostały przywrócone

przez ustawę zmieniającą z dnia 31 sierpnia 1991 r. (Dz.U. Nr 94, poz. 418). W

pierwotnym brzmieniu obowiązującej od dnia 1 stycznia 1999 r. ustawy systemowej

nie wymieniono osób, które – w różnych formach – wykonują działalność

gospodarczą, lecz zakreślono krąg podmiotów podlegających obowiązkowi

ubezpieczenia przez odesłanie do przepisów o działalności gospodarczej i innych

przepisów szczególnych. Wspólnicy spółek osobowych byli więc traktowani jako

podmioty gospodarcze w pojęciu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o

działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324).

Z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2001 r. ustawy z dnia 19 listopada

1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.)

przedsiębiorcę zdefiniowano jako osobę fizyczną, osobę prawną oraz niemającą

osobowości prawnej spółkę prawa handlowego. Jednocześnie w kodeksie spółek

handlowych, który właśnie zaczął obowiązywać, ustanowiono – jako spółki

osobowe – spółkę jawną, partnerską, komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną

(art. 4 pkt 1 k.s.h.) oraz postanowiono, że spółki, a nie ich wspólnicy prowadzą

przedsiębiorstwo pod własną firmą oraz że tylko one mogą we własnym imieniu

nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane. W tak

ukształtowanym stanie prawnym wspólnicy spółek jawnych, komandytowych i

partnerskich – nie będąc przedsiębiorcami – przestali być uznawani za osoby

prowadzące działalność, także na gruncie przepisów ubezpieczeniowych. W

8

judykaturze prezentowany był później pogląd, że decydowało to o wyłączeniu

wspólników spółek osobowych z ubezpieczenia społecznego w okresie od dnia 1

stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

25 stycznia 2005 r., I UK 157/04, OSNP 2005, nr 17, poz. 274 i z dnia 16 czerwca

2002 r., I UK 335/04, OSNP 2006, nr 3-4, poz. 63).

Ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074 ze

zm.) dodano art. 8 ust. 6 pkt 4, który zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2003 r.

W ocenie projektodawców, ustanowienie tego przepisu nie spowodowało istotnej

zmiany prawa, a jedynie utrzymanie stanu sprzed nowelizacji przepisów o

działalności gospodarczej (Sejm IV kadencji, druk nr 700), jednakże Sąd Najwyższy

ocenił wprowadzenie omawianej regulacji jako istotną zmianę merytoryczną w

kierunku zgodnym z zasadą powszechności ubezpieczenia i równego traktowania

ubezpieczonych w zakresie objęcia obowiązkiem ubezpieczenia (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r., I UK 258/04, OSNP 2006, nr 3-4, poz. 58 z gl.

P. Bielskiego, Prawo Spółek 2006, z. 9; podobnie w uchwale składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2006 r., I UZP 4/05, OSNP 2006, nr

19-20, poz. 304). Polemikę dotyczącą obowiązku ubezpieczenia w zw. z

niewykazywaniem przez wspólników spółek osobowych cech przedsiębiorcy

określonych w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zakończyło

wskazanie przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 lutego 2006 r. (I UZP 4/05,

OSNP 2006, nr 19-20, poz. 304), że objęcie ich ubezpieczeniem społecznym

nastąpiło w drodze zabiegu włączającego ich działalność do zbiorczego tytułu

„działalności pozarolniczej”.

W wyroku z dnia 13 września 2010 r. (II UK 82/10, OSNP 32012/1-2, poz.

21) Sąd Najwyższy wypowiedział pogląd przywoływany przez Sąd drugiej instancji,

że obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym podlega każdy będący osobą

fizyczną wspólnik spółki komandytowej zawiązanej w celu prowadzenia działalności

gospodarczej i prowadzącej taką działalność. Fragment uzasadnienia tego wyroku,

w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że „podleganie przez wspólnika spółki

komandytowej ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia rozpoczęcia

wykonywania działalności pozarolniczej do dnia zaprzestania jej wykonywania

9

należy odnosić do statusu wspólnika w spółce prowadzącej (wykonującej)

działalność gospodarczą, a nie do faktycznego uczestniczenia w działalności

przedsiębiorstwa” należy interpretować w powiązaniu z określeniem chwili, w której

komandytariusz staje się wspólnikiem, bez powiązania jego statusu ze statusem

przedsiębiorcy, którym jest spółka. W tym przedmiocie Sąd Najwyższy stwierdził,

że osoba przystępująca w charakterze komandytariusza do prowadzącej już

działalność spółki komandytowej podlega obowiązkowym ubezpieczeniem

społecznym od dnia złożenia notarialnego oświadczenia o przystąpieniu do spółki

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2012 r., II UK 18/12, niepubl., z dnia

23 października 2012 r., II UK 75/12, niepubl.).

Istotnym elementem uzasadnień tych wyroków, rozstrzygających, w jakiej

chwili komandytariusz uzyskuje status wspólnika, prowadzący do objęcia go

ubezpieczeniami społecznymi z mocy ustawy, czy następuje to z chwilą

przystąpienia do spółki, czy też w chwilą wpisania go do rejestru przedsiębiorców,

jest konstatacja, że stosunek komandytariusza do osób trzecich nie jest jedynym

wyznacznikiem jego statusu w spółce, istotne bowiem z tego punktu widzenia są

również jego prawa i obowiązki wynikające ze stosunków wewnętrznych spółki

(art. 120 i następne k.s.h.), które powstają od chwili przystąpienia do spółki.

Pojęciem „prowadzenie działalności pozarolniczej” obejmowane jest przede

wszystkim prowadzenie spraw i reprezentowanie spółki, czyli działania w interesie

wspólnym, w ramach stosunku korporacyjnego, bez wynagrodzenia (por. art. 38-40

i 45-47 k.s.h.). Obowiązek ubezpieczenia społecznego nie jest jednak

warunkowany wykonywaniem takich czynności, lecz wynika wyłącznie z

członkostwa w spółce prawa handlowego. Świadczenie usług na rzecz spółki

będące przedmiotem wkładu (art. 14 § 1 k.s.h.) stanowi odrębną podstawę

ubezpieczenia społecznego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy

systemowej.

Przyjęcie na siebie stosownych zobowiązań następuje w dniu przystąpienia

do spółki, kiedy określa się wkład wnoszony przez nowego komandytariusza i jego

wartość (art. 105 pkt 4 k.s.h.), co ma z kolei bezpośredni wpływ na jego udział w

zyskach (art. 123 § 1 k.s.h.). Od tej chwili komandytariusz uczestniczy w

przedsięwzięciu gospodarczym, jakim jest prowadzenie przedsiębiorstwa w formie

10

spółki komandytowej i staje się podmiotem praw i obowiązków w stosunkach

wewnętrznych spółki. Z tego względu za trafny należy uznać pogląd, że

komandytariusz staje się wspólnikiem już od chwili przystąpienia do spółki

komandytowej, natomiast odpowiada za jej zobowiązania istniejące w chwili

wpisania go do rejestru i od dnia wpisania; wpis do rejestru nie tworzy statusu

przystępującego do spółki wspólnika, ale go potwierdza i ujawnia wobec osób

trzecich, w takim zaś przypadku wpis do rejestru nie spełnia roli prawotwórczej.

Reguły wynikające z art. 114 k.s.h. nie mogą przesądzać daty powstania

obowiązku ubezpieczenia społecznego. Należy w tym miejscu podkreślić, że

zasady odpowiedzialności wobec osób trzecich za zobowiązania wynikające z

działalności stanowiącej tytuł ubezpieczeń społecznych nie kształtują w żaden

sposób warunków podlegania tym ubezpieczeniom przez osoby fizyczne.

W wyniku tych rozważań trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 4 pkt 2 lit. d

ustawy systemowej, płatnikiem składek nie jest spółka komandytowa, lecz wspólnik

jako ubezpieczony zobowiązany do opłacenia składek na własne ubezpieczenia

społeczne ustanowione jako obowiązkowe wobec wspólników spółek handlowych w

art. 8 ust. 6 pkt 4 tej ustawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r.,

I UK 258/04, OSNP 2006, nr 3-4, poz. 58 z glosą P. Bielskiego, Prawo Spółek 2006

nr 9 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego

2006 r., I UZP 4/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 304). Stwierdzenie to powinno mieć

wpływ na określenie ról procesowych stron postępowania, a w szczególności

właściwe wskazanie zainteresowanego (art. 47711

k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania (art. 39815

§ 1 k.p.c.).