III KK 385/12

Sygn. akt III KK 385/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Roman Sądej (sprawozdawca)

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Teresa Jarosławska

po rozpoznaniu na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk w zw. z art. 112 k.p.w.,

w dniu 5 grudnia 2012 r.

w sprawie H. G.

ukaranego na podstawie art. 97 k.w.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść H. G.,

od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 3 czerwca 2011 r.,

p o s t a n o w i ł:

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.

w zw. z 45 § 1 k.w. postępowanie w sprawie umarza, jego

kosztami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na korzyść H. G. od

nakazowego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 3 czerwca 2011r. była zasadna

w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Wyrokiem tym H. G. został uznany za winnego wykroczenia z art. 97 k.w.

polegającego na tym, że w dniu 17 sierpnia 2010r. w W., kierując samochodem

2

„Skoda”, przekroczył o 51 km dozwoloną prędkość, co ujawniono za pomocą

urządzenia samoczynnie ją rejestrującego. H. G. ukarano karą 700 zł grzywny i

obciążono kosztami postępowania.

Wyrok, bez zaskarżenia, uprawomocnił się dnia 7 lipca 2011 r.

Prokurator Generalny podniósł w kasacji zarzut rażącego naruszenia

przepisów prawa karnego procesowego – art. 93 § 2 k.p.w., mającego istotny

wpływ na treść orzeczenia, polegającego na wydaniu w postępowaniu nakazowym

wyroku skazującego za wykroczenie z art. 97 k.w., pomimo tego, że okoliczności

czynu i wina obwinionego budziły wątpliwości, co powodowało, że ten tryb był

niedopuszczalny.

Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie

postępowania z uwagi na przedawnienie orzekania.

Jak już powyżej wskazano, kasacja była oczywiście zasadna.

Sąd Rejonowy, wydając wyrok nakazowy, dysponował wyłącznie materiałem

dowodowym w postaci wydruku zdjęcia z raportu urządzenia rejestrującego

prędkość pojazdu wraz ze wskazaniem na przekroczenie prędkości dozwolonej

oraz oświadczeniem obwinionego, że jest właścicielem widocznego na fotografii

samochodu, ale odmawia wskazania kierowcy, który w czasie jej robienia prowadził

samochód.

W żadnym zatem razie ten materiał nie mógł wykazywać, że to rzeczywiście

obwiniony jest osobą prowadzącą pojazd uwidoczniony na zdjęciu fotoradaru.

Twarz kierującego widoczna była jedynie częściowo, a co istotniejsze, Sąd a quo

nie miał żadnej wiedzy o rzeczywistym wyglądzie H. G. Dysponował jedynie jego

oświadczeniem, że „odmawia wskazania kierowcy” (k.16).

Dysponując tak skąpym materiałem dowodowym Sąd Rejonowy uznał

jednak, że jest on wystarczający do wydania wyroku nakazowego, uznającego winę

obwinionego.

W tych realiach sprawy w pełni zasadnie Prokurator Generalny podniósł

zarzut rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w., który uprawnia do orzekania w trybie

nakazowym tylko wówczas, „jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą

wątpliwości”. Wszak H. G. nie składał w sprawie wyjaśnień, a więc nie tylko nie

przyznał się do winy, ale jego pisemne oświadczenie sugerowało, że to nie on

prowadził samochód. Sąd a quo nie dysponował zatem żadnym dowodem

wykazującym winę obwinionego. W oczywistym zatem stopniu występowały w

3

sprawie wątpliwości co winy H. G., a tym samym był to stan wręcz zasadniczo

sprzeczny z normami wynikającymi z treści art. 93 § 2 k.p.w.

W konsekwencji trzeba stwierdzić, że rażące naruszenie tego przepisu

mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, a więc spełniona została także druga

przesłanka zasadności kasacji – art. 111 k.p.w. – co implikowało orzeczenie o

uchyleniu zaskarżonego wyroku.

Wobec faktu, że wykroczenie zarzucone obwinionemu popełnione zostało w

dniu 17 sierpnia 2010r., upłynął już dwuletni okres przedawnienia jego karalności,

określony w art. 45 § 1 k.w., skutkiem czego musiało być umorzenie postępowania

– art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. oraz obciążenie jego kosztami Skarbu Państwa – art. 118 §

2 k.p.w.