Artykuł 3

1. Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia materiału rozmnożeniowego winorośli na rynek w następujących przypadkach:

a) jeżeli nie został urzędowo zatwierdzony jako „wstępny materiał rozmnożeniowy”, „podstawowy materiał rozmnożeniowy” lub „zatwierdzony materiał rozmnożeniowy” oraz w przypadku innego materiału rozmnożeniowego, który nie jest przeznaczony do wykorzystania jako podkładki, jeśli nie jest to standardowy materiał rozmnożeniowy urzędowo kontrolowany; oraz

b) jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą na swoim terytorium, jako środek przejściowy do dnia 1 stycznia 2005 r., dopuścić do obrotu materiał standardowy przeznaczony do wykorzystania jako podkładki, pobrany z roślin macierzystych istniejących w dniu 23 lutego 2002 r.

3. Nie uchybiając przepisom ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzenie do obrotu odpowiednich ilości materiału rozmnożeniowego:

a) dla doświadczeń lub dla celów naukowych;

b) dla pracy selekcyjnej;

c) przeznaczonego do pomocy w zachowaniu różnorodności genetycznej.

Warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą udzielać takich zezwoleń, mogą być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2.

W przypadku materiału zmodyfikowanego genetycznie zezwolenia można udzielić tylko pod warunkiem, że zastosowano wszelkie właściwe środki dla uniknięcia zagrożenia dla życia ludzkiego i środowiska naturalnego. Ocenę zagrożenia dla środowiska naturalnego i pozostałe kontrole przeprowadza się stosując odpowiednio przepisy art. 5ba.

4. W przypadku materiału rozmnożeniowego produkowanego metodą rozmnożenia in vitro można przyjąć następujące przepisy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2:

a) dotyczące odstępstwa od przepisów szczególnych niniejszej dyrektywy;

b) dotyczące warunków stosowanych do takiego materiału rozmnożeniowego;

c) dotyczące oznaczeń, jakie mogą być stosowane do takiego materiału rozmnożeniowego;

d) dotyczące warunków zapewnienia, aby autentyczność odmiany była od początku weryfikowana.

5. Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 3, może ustalić, że po upływie określonych terminów materiał rozmnożeniowy, niebędący materiałem do wykorzystania jako podkładka ukorzeniona, będzie mógł zostać wprowadzony do obrotu, tylko jeśli został urzędowo zatwierdzony jako „wstępny materiał rozmnożeniowy” lub „podstawowy materiał rozmnożeniowy” lub „zatwierdzony materiał rozmnożeniowy”:

a) w całej Wspólnocie, w przypadku niektórych odmian winorośli, na które zapotrzebowanie rynku Wspólnoty może być pokryte, biorąc pod uwagę ich genetyczną różnorodność, w razie konieczności zgodnie z ustanowionym programem, przez materiał rozmnożeniowy zatwierdzony jako „wstępny materiał rozmnożeniowy”, „podstawowy materiał rozmnożeniowy” lub „zatwierdzony materiał rozmnożeniowy” oraz

b) w przypadku materiału rozmnożeniowego odmian innych niż wymienione w lit. a) powyżej, jeśli zamierza się go stosować na rynku Państw Członkowskich, które wymagają już, zgodnie z niniejszą dyrektywą, aby ten „standardowy materiał” nie mógł już być wprowadzany do obrotu.