Załącznik V

Szczególne warunki stosowania ustawodawstw niektórych Państw Członkowskich

A. BELGIA

1. Przepisu art. 1 lit. a) i) rozporządzenia nie stosuje się w przypadku osób pracujących na własny rachunek i innych osób korzystających z usług służby zdrowia stosownie do ustawy z dnia 9 sierpnia 1963 r., ustanawiającej i organizującej system obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego i inwalidzkiego, o ile nie korzystają oni w przypadku tych usług służby zdrowia z ochrony identycznej z ochroną przyznaną pracownikom.

2. W celu stosowania przez właściwą instytucję belgijską przepisów rozdziałów 7 i 8 tytułu III rozporządzenia za dziecko wychowywane w Państwie Członkowskim uważa się dziecko zamieszkujące na jego terytorium.

3. Do celów stosowania przepisów art. 46 ust. 2 rozporządzenia, okresy ubezpieczenia emerytalnego, ukończone pod rządami ustawodawstwa belgijskiego przed dniem 1 stycznia 1945 r., uważa się za okresy ubezpieczenia ukończonego zgodnie z belgijskim ustawodawstwem dotyczącym powszechnego systemu inwalidztwa i systemu marynarskiego.

B. NIEMCY

1. a) Jeżeli ustawodawstwo niemieckie w dziedzinie ubezpieczenia wypadkowego już o tym nie decyduje, instytucje niemieckie wypłacają również odszkodowania, zgodnie z tym ustawodawstwem, za wypadki przy pracy i choroby zawodowe), jakie miały miejsce w Alzacji-Lotaryngii przed 1 stycznia 1919 r., których nie przejęły instytucje francuskie na podstawie decyzji Rady Ligi Narodów z dnia 21 czerwca 1921 r. (Reichsgesetzblatt, str. 1289), o ile ofiara albo jej osoby bliskie pozostałe przy życiu zamieszkują na terytorium Państwa Członkowskiego.

b) Artykuł 10 rozporządzenia nie naruszaj przepisów, na podstawie których wypadki i choroby zawodowe), które nastąpiły poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, a także okresy spędzone poza tym terytorium, nie powodują albo powodują tylko pod pewnymi warunkami, wypłatę świadczeń, jeśli uprawnieni zamieszkują poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec.

2. a) W celu ustalenia, czy okresy uznane przez niemieckie ustawodawstwo za okresy przerwy (Ausfallzeiten) albo okresy uzupełniające (Zurechnungszeiten) powinny zostać uwzględnione jako takie, obowiązkowe składki wpłacone na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego i przystąpienie do ubezpieczenia rentowego innego Państwa Członkowskiego, są zrównane ze składkami obowiązkowymi zapłaconymi na podstawie niemieckiego ustawodawstwa i po przystąpieniu do niemieckiego ubezpieczenia rentowego.

Przy zliczaniu liczby miesięcy kalendarzowych, jakie upłynęły między przystąpieniem do ubezpieczenia a realizacją ryzyka, okresów zaliczonych na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, które są zawarte między tymi dwiema datami, nie uwzględnia się, tak jak i okresów, w czasie których zainteresowany korzystał z renty albo emerytury.

b) Przepisów lit. a) nie stosuje się do ryczałtowego trwania przerwy (pauschale Ausfallzeit). Jest ona określona wyłącznie w zależności od okresów ubezpieczenia ukończonych w Niemczech.

c) Uwzględniając okres dodatkowy (Zurechnungszeit) na podstawie niemieckiego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczenia rentowego pracowników kopalń jest, poza tym, uzależnione od warunku, że ostatnia składka zapłacona na podstawie niemieckiego ustawodawstwa została zapłacona na ubezpieczenie rentowe pracowników kopalń.

d) Przy uwzględnianiu niemieckich okresów zastępczych (Ersatzzeiten) stosuje się wyłącznie niemieckie ustawodawstwo.

e) W drodze odstępstwa od przepisu ustanowionego w lit. d), do osób, które przystąpiły do niemieckiego ubezpieczenia rentowego i które w okresie od 1 stycznia 1948 r. do 31 lipca 1963 r. zamieszkiwały na terytoriach niemieckich pozostających pod zarządem niderlandzkim, ma zastosowanie następujący przepis; w celu uwzględnienia niemieckich okresów zastępczych (Ersatzzeiten), w rozumieniu art. 1251 ust. 2 niemieckiego prawa w zakresie ubezpieczenia społecznego (RVO) lub przepisów równorzędnych, zapłata składki w niderlandzkim systemie ubezpieczenia w tym okresie jest powiązana z zatrudnieniem lub wykonywaniem działalności, podlegających ubezpieczeniu obowiązkowemu w rozumieniu niemieckich ustawodawstwa.

3. Jeśli chodzi o wpłaty, jakich należy dokonać do niemieckich kas ubezpieczenia chorobowego, obowiązek zapłaty składek, określony w art. 26 ust. 2 rozporządzenia, jest zawieszony aż do podjęcia decyzji związanej wnioskiem o przyznanie renty.

4. W celu określenia, czy korzysta z renty sierocej, fakt korzystania z jednego ze świadczeń wymienionych w art. 78 lub innego świadczenia rodzinnego przyznanego na podstawie ustawodawstwa francuskiego małoletniemu zamieszkującemu we Francji, jest związany z faktem korzystania z renty sierocej na podstawie niemieckiego ustawodawstwa.

5. Jeśli stosowanie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzeń późniejszych w zakresie ubezpieczenia społecznego powoduje powstanie dodatkowych kosztów dla instytucji zajmujących się ubezpieczeniami chorobowymi, koszty te mogą być w całości lub częściowo zwrócone. Stowarzyszenie federalne regionalnych kas chorych, jako instytucja integrująca (ubezpieczenie chorobowe) decyduje o tym zwrocie poprzez porozumienie z innymi centralnymi federacjami kas chorych. Środki niezbędne do realizacji zwrotu są dostarczane z tytułu podatków nałożonych na całość ubezpieczeń chorobowych, proporcjonalnie do średniej liczby członków w roku poprzednim, włącznie z emeryturami.

6. Jeśli instytucja niemiecka jest instytucją właściwą do przyznawania świadczeń rodzinnych zgodnie z tytułem III rozdziałem 7 rozporządzenia, za pracownika uważa się (art. 1 lit. a) rozporządzenia) osobę ubezpieczoną obowiązkowo od ryzyka bezrobocia lub osobę, która otrzymuje, w wyniku tego ubezpieczenia, świadczenia gotówkowe z tytułu ubezpieczenia chorobowego lub świadczenia równorzędne.

C. FRANCJA

1. a) Zasiłek dla starszych pracowników najemnych przyznaje się, w warunkach przewidzianych dla pracowników francuskich przez francuskie ustawodawstwo, wszystkim pracownikom będącym obywatelami innych Państw Członkowskich, którzy w chwili składania wniosku zamieszkują na terytorium Francji;

b) tak samo jest w przypadku uchodźców i bezpaństwowców;

c) przepisy rozporządzenia nie naruszają francuskiego ustawodawstwa, na podstawie którego zostały uwzględnione, w celu uzyskania prawa do zasiłku dla dawnych pracowników najemnych, wyłącznie okresy pracy lub równorzędne na terytorium departamentów europejskich i departamentów zamorskich (Gwadelupa, Gujana, Martynika i wyspa Reunion) Republiki Francuskiej.

2. Zasiłek specjalny i odszkodowanie kumulujące się, przewidziane przez szczególne ustawodawstwo zabezpieczenia społecznego w kopalniach, są wypłacane tylko pracownikom zatrudnionym w kopalniach francuskich.

3. Ustawę nr 65-655 z dnia 10 lipca 1965 r., przyznającą obywatelom francuskim, wykonującym lub tym, którzy wykonywali za granicą działalność zawodową lub handlową, prawo do przystąpienia do systemu dobrowolnego ubezpieczenia emerytalnego, stosuje się wobec obywateli innych Państw Członkowskich w następujących warunkach:

- działalność zawodowa lub handlową, uprawniająca do dobrowolnego ubezpieczenia zgodnie z systemem francuskim, nie musi być prowadzona, lub nie musiała być prowadzona ani na terytorium francuskim, ani na terytorium Państwa Członkowskiego, którego pracownik jest obywatelem,

- pracownik musi, z dniem wystąpienia z roszczeniem, udowodnić fakt zamieszkiwania we Francji, przez co najmniej dziesięć kolejnych lat, lub obowiązkowego lub dobrowolnego podlegania francuskiemu ustawodawstwu, kontynuowanemu przez taki sam okres.

4. W rozumieniu art. 73 ust. 3 rozporządzenia, określenie "świadczenia rodzinne" obejmuje:

a) zasiłki dla kobiet w ciąży, przewidziane w art. L 516 Kodeksu ubezpieczenia społecznego;

b) zasiłki rodzinne przewidziane w art. L 524 i L 531 Kodeksu ubezpieczenia społecznego;

c) odszkodowanie wyrównawcze do proporcjonalnego podatku dochodowego, przewidziane w art. L 532 Kodeksu ubezpieczenia społecznego.

Jednakże świadczenie to może być wypłacone tylko wtedy, kiedy wynagrodzenie otrzymywane z powodu rozłąki podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym we Francji;

d) dodatek na niepracującego współmałżonka przewidziany w art. L 533 Kodeksu ubezpieczenia społecznego.

D. WŁOCHY

Żadne.

E. LUKSEMBURG

W drodze odstępstwa od przepisów art. 94 ust. 2 rozporządzenia, okresy ubezpieczenia lub równorzędne, ukończone przed 1 stycznia 1946 r. zgodnie z luksemburskim ustawodawstwem w zakresie ubezpieczenia emerytalnego, na wypadek inwalidztwa, śmierci, są uwzględniane przy stosowaniu tego ustawodawstwa tylko o tyle, o ile prawa w trakcie nabywania zostaną utrzymane 1 stycznia 1959 r. lub odzyskane tylko zgodnie z tym ustawodawstwem lub obowiązującymi lub zawieranymi umowami dwustronnymi. W przypadku, gdy zastosowanie ma kilka porozumień dwustronnych, uwzględnia się okresy ubezpieczenia lub równorzędne liczone od najstarszej daty.

F. NIDERLANDY

1. Ubezpieczenie chorobowe dla emerytów

a) Osoba otrzymująca emeryturę na podstawie niderlandzkiego ustawodawstwa i rentę przyznaną na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, jest uważany, stosownie do przepisów art. 27 i/lub 28, za uprawnionego do świadczeń rzeczowych, o ile spełnia, uwzględniając przypadek określony w art. 9, warunki wymagane przy przystępowaniu do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego osób starszych.

b) Składka z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego osób starszych wynosi, dla zainteresowanych zamieszkujących w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, tyle co połowa średnich kosztów ponoszonych w Niderlandach na świadczenia zdrowotne osoby starszej i członków jej rodziny.

2. Zastosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa do powszechnego ubezpieczenia emerytalnego

a) Za okresy ubezpieczenia ukończonego zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem, dotyczącym powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, uważa się także okresy przed 1 stycznia 1957 r., w czasie których beneficjent niespełniający warunków pozwalających na uzyskanie zaliczenia tych okresów do okresów ubezpieczenia, zamieszkiwał na terytorium Niderlandów po ukończeniu 15 roku życia albo w czasie których, o ile zamieszkując na terytorium innego Państwa Członkowskiego, wykonywał działalność jako osoba zatrudniona w Niderlandach na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w tym Państwie.

b) Nie uwzględnia się okresów, jakie należy wziąć pod uwagę na podstawie lit. a), które zbiegają się z okresami przyjętymi do zliczenia emerytury lub renty należnej zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego w zakresie ubezpieczenia emerytalnego.

c) Jeśli chodzi o kobiet zamężną, której mąż ma prawo do emerytury na podstawie niderlandzkiego ustawodawstwa w sprawie powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, uwzględnia się również jako okresy ubezpieczenia, okresy trwania małżeństwa sprzed daty ukończenia przez zainteresowaną 65 roku życia i w czasie których zamieszkiwała ona w jednym lub wielu Państwach Członkowskich, o ile te okresy zbiegają się z okresami ubezpieczenia, ukończonego przez jej małżonka zgodnie z ustawodawstwem i z tymi, jakie należy uwzględnić na podstawie lit. a).

d) Nie uwzględnia się okresów, jakie powinny być uwzględnione na podstawie przepisów lit. c), które zbiegają się z okresami uwzględnionymi przy wyliczaniu emerytury należnej danej zamężnej kobiecie z tytułu ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego dotyczących ubezpieczenia emerytalnego lub z okresami, w których korzystała ona z emerytury na podstawie tych ustawodawstwa.

e) Jeśli chodzi o kobietę zamężną, której mąż podlegał niderlandzkiemu ustawodawstwu o ubezpieczeniu z emerytalnym lub uważa się, że spełnił okresy ubezpieczenia na podstawie przepisów lit. a), przepisy dwóch poprzednich liter stosuje się mutatis mutandis.

f) Okresy, o których mowa w lit. a) i c), uwzględnia się przy zliczaniu emerytury tylko wtedy, kiedy zainteresowany zamieszkiwał przez sześć lat terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich po ukończeniu 59 lat i o ile zamieszkuje na terytorium jednego z tych Państw Członkowskich.

3. Stosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa do powszechnego ubezpieczenia dla wdów i sierot

a) zgodnie z przepisami art. 46 ust. 2 rozporządzenia, za okresy ubezpieczenia ukończonego zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem dotyczącym powszechnego ubezpieczenia dla wdów i sierot, uważa się także okresy przed 1 października 1959 r., w których pracownik zamieszkiwał na terytorium Niderlandów po ukończeniu 15 roku życia lub w których, zamieszkując na terytorium innego Państwa Członkowskiego, wykonywał działalność jako osoba zatrudniona w Niderlandach na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w tym Państwie.

b) Nie uwzględnia się okresów, jakie powinny być uwzględnione na podstawie przepisów lit. a), które zbiegają się z okresami ubezpieczenia ukończonego zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego w zakresie rent rodzinnych.

4. Stosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa do ubezpieczenia na wypadek niezdolności do pracy

a) Do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia za okresy ubezpieczenia ukończonego zgodnie z niderlandzkimi ustawodawstwem dotyczącym ubezpieczenia od niezdolności do pracy, uważa się także okresy wykonywania pracy wynagradzanej i okresy równorzędne spełnione w Niderlandach przed 1 lipca 1967 r.

b) Okresy, jakie należy uwzględnić na podstawie przepisów lit. a) są uważane za okresy ubezpieczenia spełnionego zgodnie z ustawodawstwem rodzaju, określonego w art. 37 ust. 1 rozporządzenia.

--------------------------------------------------