Artykuł 41b

Pracownik ma prawo, w sposób przewidziany w rozdziale III załącznika VI, do renty inwalidzkiej w przypadku całkowitego i trwałego inwalidztwa uniemożliwiającego mu wykonywanie jego obowiązków w Fundacji.

Jeżeli inwalidztwo nastąpiło wskutek wypadku mającego miejsce w trakcie wykonywania obowiązków lub z nimi związanego, na skutek choroby zawodowej, na skutek działania na rzecz ogółu lub ryzykowania życia dla ocalenia drugiego człowieka, renta inwalidzka wynosić będzie 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego pracownika.

Jeżeli inwalidztwo zostało spowodowane inną przyczyną, renta inwalidzka obliczona na podstawie ostatniej płacy zasadniczej pracownika będzie wynosić 2 % za każdy rok, jaki upłynął między dniem przyjęcia pracownika do pracy a dniem, w którym pracownik osiągnie wiek 65 lat; stawka ta zostanie zwiększona o 2 % za każdy rok pracy zaliczony do okresu składkowego zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 załącznika VI oraz o 25 % kwoty świadczenia emerytalnego, jakie pracownik uzyskałby po ukończeniu 60 roku życia, przy czym całość nie może przekraczać 70 % jego ostatniej płacy zasadniczej.

Renta inwalidzka nie może być niższa niż 120 % liczby określającej minimum utrzymania, określonej w art. 5 załącznika VI.

W przypadku inwalidztwa celowo spowodowanego przez pracownika dyrektor może zdecydować o przyznaniu mu jedynie zasiłku z tytułu przejścia w stan spoczynku przewidzianego w art. 11 załącznika VI.