Artykuł 8

1. Wszystkie ryby w każdej próbce zostają zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 103/76. Świeżość powinna być określona zgodnie z kryteriami ustalonymi w pkt I załącznika A do tego rozporządzenia.

Ilości przeznaczone do sprzedaży zostają następnie posortowane na takie same kategorie, jak te, które wynikają z klasyfikacji próbek ryb pod warunkiem że kontrola wzrokowa przedmiotowych ilości nie wzbudza żadnych wątpliwości co do reprezentatywności próbki.

Dopuszcza się wahania wielkości i świeżości przewidziane w art. 2.

2. Jeżeli próbka wskazuje, że:

a) część badanych ryb, stanowiąca więcej niż 10 % ilości próbki, należy do kategorii B, minimalna waga pobieranej próbki musi być przynajmniej dwukrotnie większa niż waga określona w art. 7 ust. 3. Odpowiednia ilość ryb zostaje również zbadana zgodnie z kryteriami świeżości określonymi w pkt II załącznika A do rozporządzenia (EWG) nr 103/76. Ilości, o których mowa mogą być zakwalifikowane do kategorii wyższej niż B, jeżeli jakość wszystkich ryb z drugiej próbki jest wyższa niż B;

b) część badanych ryb nie spełnia wymogów ustanowionych dla wprowadzania do obrotu w celu spożycia przez ludzi, ilości, o których mowa nie mogą być wykorzystane w tym celu, chyba że klasyfikacja zgodne z art. 6, 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 103/76 wykazuje, że część tej ilości może być wprowadzona do obrotu w celu spożycia przez ludzi;

c) pewne ilości mogą się okazać niejednorodne pod względem świeżości i wielkości, waga dodatkowych próbek, które mają być pobrane powinna być wyznaczona przez ekspertów określonych w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 103/76.

3. Jeśli kontrola wzrokowa ryb wykaże, że nie były one konserwowane na statku w sposób określony w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 103/76, stosuje się metodę oszacowywania ustanowiona w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.