Artykuł 3

1. Nadal ważne patenty żeglarskie, wymienione w załączniku I grupa A, są uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie za patenty ważne, uprawniające do żeglugi po wodnych drogach śródlądowych o charakterze morskim, wymienionych w załączniku I grupa B, w taki sposób, jak gdyby patenty te zostały wydane przez same Państwa Członkowskie.

2. Nadal ważne patenty żeglarskie, wymienione w załączniku I grupa B, są wzajemnie uznawane przez Państwa Członkowskie za patenty ważne, uprawniające do żeglugi po wodnych drogach śródlądowych z wyjątkiem tych, dla których wymagany jest patent uprawniający do żeglugi po Renie lub które wymienione są w załączniku II, w taki sposób, jak gdyby patenty te zostały wydane przez same Państwa Członkowskie.

3. Dla uznania przez Państwo Członkowskie patentu żeglarskiego, wymienionego w załączniku I grupa A lub B, mogą być stawiane takie same wymogi dotyczące minimalnego wieku, jakie obowiązują w danym Państwie Członkowskim w przypadku wydawania patentu żeglarskiego tej samej grupy.

4. Uznanie przez Państwo Członkowskie patentu żeglarskiego może być ograniczone do tych samych kategorii statków, dla których określony patent jest ważny w Państwie Członkowskim, które go wydało.

5. Z zastrzeżeniem konsultacji z Komisją i pozostałymi Państwami Członkowskimi, Państwo Członkowskie może wymagać, aby do celów żeglugi na niektórych drogach wodnych innych niż wodne drogi śródlądowe o charakterze morskim żeglarze z innych Państw Członkowskich spełniali dodatkowe wymagania dotyczące znajomości lokalnego położenia, równoważne do tych, jakie muszą spełnić żeglarze tego Państwa Członkowskiego.

6. Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich do wymagania dodatkowych umiejętności od żeglarzy prowadzących statki przewożące na jego terytorium substancje niebezpieczne.

Państwa Członkowskie uznają patent wydany zgodnie z numerem 10 170 ADNR jako dowód takich umiejętności.