Załącznik III

1. Środki obejmują zasady odnoszące się do:

1. okresów, kiedy rolnicze wykorzystanie niektórych rodzajów nawozu jest zakazane;

2. pojemności zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych; pojemność ta musi przekraczać pojemność wymaganą do przechowywania w najdłuższym okresie, podczas którego rolnicze wykorzystanie w strefie zagrożenia jest zabronione, z wyjątkiem przypadków, gdy może zostać dowiedzione właściwym władzom, iż wszelkie ilości odchodów zwierzęcych nadmierne w stosunku do rzeczywistej pojemności przechowywania zostaną usunięte w sposób, który nie będzie szkodliwy dla środowiska;

3. ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów, zgodne z dobrą praktyką rolniczą i uwzględniające cechy danej strefy zagrożenia, w szczególności;

a) warunki glebowe, rodzaj gleby i nachylenie terenu;

b) warunki klimatyczne, opady i nawadnianie;

c) zagospodarowanie gruntów oraz praktyki rolnicze, w tym system płodozmianu;

które mają być oparte na równowadze między:

i) możliwym do przewidzenia zapotrzebowaniem upraw na azot;

ii) zasilaniem upraw azotem z gleby oraz z nawożenia, z uwzględnieniem:

— ilości azotu obecnego w glebie w czasie, kiedy uprawa zaczyna wykorzystywać go w znaczącym stopniu (ilości pozostające w końcu zimy),

— dopływu azotem przez mineralizację netto rezerw azotu organicznego w glebie,

— uzupełniania związków azotu z odchodów zwierzęcych,

— uzupełniania związków azotu pochodzącego z chemicznych nawozów i innych.

2. Środki te zapewniają, że dla każdego gospodarstwa rolnego lub hodowlanego ilość odchodów zwierzęcych, wykorzystywanych rolniczo każdego roku, w tym wprost od zwierząt, nie przekraczy określonej ilości na hektar.

Ilość ta to ilość odchodów zwierzęcych zawierająca do 170 kg N. Jednakże:

a) dla pierwszego czteroletniego programu działania Państwa Członkowskie mogą zezwolić na ilość odchodów zawierającą do 210 kg N;

b) w trakcie i po pierwszym czteroletnim programie działania Państwa Członkowskie mogą ustalić ilości różne od ilości określonych powyżej. Ilości te muszą być ustalone tak, by nie stanowiły przeszkody w realizacji celów określonych w art. 1 i muszą być uzasadnione na podstawie obiektywnych kryteriów, na przykład:

— długich okresów wegetacji,

— upraw o wysokim poborze azotu,

— wysokim opadzie netto w strefie zagrożenia,

— gleb o wyjątkowo wysokiej zdolności denitryfikacji.

Jeśli państwo członkowskie zezwala na podstawie akapitu drugiego lit. b) na inną ilość, powiadamia Komisję, która zbada uzasadnienie zgodnie z procedurą regulacyjną, przewidzianą w art. 9 ust. 2.;

c) państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie określonych materiałów nawozowych pochodzących z nawozu naturalnego, które zostały poddane przetwarzaniu, w ilości przekraczającej 170 kg azotu na hektar rocznie określonej w niniejszym akapicie, oraz do oddzielnego dodatkowego limitu 80 kg azotu na hektar rocznie, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich następujących warunków:

(i) składnik nawozu naturalnego materiału nawozowego został poddany procesowi obróbki, który zwiększa stężenie azotu w postaci mineralnej, azotu mocznikowego lub azotu związanego w sieci krystalicznej, wyrażone jako procent masowy azotu całkowitego w porównaniu z wsadem do procesu obróbki, w wyniku czego wytworzono:

1) sól amoniową (sól płuczkową) pochodzącą z procesu oczyszczania gazu lub kontroli emisji mających na celu usunięcie amoniaku z gazów wylotowych;

2) koncentrat mineralny otrzymany w wyniku osmozy odwróconej;

3) bogate w azot sole fosforanowe (struwit) wytrącone z nawozu naturalnego;

(ii) materiały nawozowe charakteryzują się stałą jakością partii i ich stosunek azotu mineralnego do azotu ogólnego wynosi co najmniej 90 % lub stosunek węgla związanego organicznie do azotu ogólnego nie przekracza 3, w obu przypadkach z uwzględnieniem azotu pochodzącego z materiałów składowych, które nie pochodzą z obornika i zawierają więcej niż 3 % azotu w przeliczeniu na suchą masę;

(iii) materiały nawozowe nie przekraczają następujących górnych limitów:

— miedź (Cu): 300 mg kg-1 suchej masy;

— cynk (Zn): 800 mg kg-1 suchej masy;

(iv) patogeny w materiałach nawozowych zawierających więcej niż 1 % węgla organicznego nie przekraczają następujących górnych limitów:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Limit

n

c

m

M

Bakterie Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub enterokoki

5

5

0

1 000 w 1 g lub 1 ml

Gdzie:

n = liczba badanych próbek,

c = liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jednostkach tworzących kolonię (jtk) mieści się między m a M,

m = wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M = maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

(v) państwa członkowskie wdrażają rygorystyczne normy jakości w celu zapewnienia spójnej zawartości składników odżywczych w materiałach nawozowych we wszystkich partiach produkcyjnych zgodnie z kryteriami określonymi w ppkt (ii);

(vi) państwa członkowskie zapewniają, by do materiału nawozowego dołączona była dokumentacja zawierająca informację na temat zawartości azotu (N) i fosforanów (P2O5), jeśli stężenie jednego z tych elementów przekracza 1 % suchej masy z maksymalnym odchyleniem 25 % od zadeklarowanej wartości;

(vii) państwa członkowskie zapewniają, aby liczba zwierząt gospodarskich i produkcja obornika nie wzrastały w wyniku zastosowania niniejszej litery, (i) na szczeblu krajowym, gdy zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie oraz (ii) na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2, w których udzielono zezwolenia, jeżeli zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych w tych jednostkach terytorialnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie;

(viii) państwa członkowskie zaostrzają ograniczenia rolniczego wykorzystania nawozów (poziomy nawożenia), określone w pkt 1 ust. 3 niniejszego załącznika, aby uwzględnić zwiększone ryzyko straty azotu do wody i powietrza wynikające ze stosowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu, przy jednoczesnym zastosowaniu współczynnika równoważności nawozów mineralnych wynoszącego 1 w odniesieniu do takich materiałów. Państwa członkowskie zapewniają w miarę możliwości utrzymanie żywej pokrywy roślinnej lub równoważnych środków na gruntach, na których stosowane są materiały nawozowe spełniające warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu; państwa członkowskie zapewniają, w stosownych przypadkach, podejmowanie odpowiednich środków ostrożności, aby zapobiec stracie amoniaku z gleb rolniczych podczas rolniczego wykorzystania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery, w szczególności poprzez nawożenie wtryskowe, natychmiastową inkorporację w glebie materiałów stosowanych na jej powierzchni lub równoważne środki;

(ix) państwa członkowskie wprowadzają środki, aby w miarę możliwości zapobiegać emisjom, w tym emisjom do powietrza, wynikającym ze składowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv), poprzez określenie odpowiednich warunków i wymogów dotyczących składowania takich materiałów;

(x) państwa członkowskie wprowadzają wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, by stosowanie materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i) do (iv) niniejszego punktu nie miało negatywnego wpływu na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy, dyrektywy Rady 92/43/EWG (

3

) i dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE (

4

), (UE) 2016/2284 (

5

), (UE) 2020/2184 (

6

) i 2008/50/WE (

7

) w zakresie, w jakim środki tego programu działania odnoszą się do tych dyrektyw. Państwa członkowskie wprowadzają środki, aby zapobiec szkodliwym skutkom na obszarach Natura 2000 i wokół nich oraz w pobliżu punktów poboru wody pitnej, zgodnie z, odpowiednio, dyrektywą 92/43/EWG i dyrektywą (UE) 2020/2184.

W przypadku gdy państwa członkowskie stosują niniejszą literę akapitu drugiego, powiadamiają o tym Komisję. Ponadto, w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 10, informują one o jej stosowaniu, podając dane roczne dotyczące ilości wyprodukowanych materiałów spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery oraz dotyczące gęstości obsady i produkcji obornika na poziomie krajowym i na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2 ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (

8

).

3. Państwa Członkowskie mogą obliczyć ilości określone w ust. 2 na podstawie liczby zwierząt.

4. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o sposobie, w jaki stosują przepisy ust. 2. Na podstawie otrzymanych informacji Komisja może, jeśli uzna to za konieczne, przedstawić Radzie właściwe propozycje zgodnie z art. 11.