Artykuł 116

1. Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 1 lit. a) i bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2 i 3, odmianę uważa się za nową także w przypadkach, gdy hodowca nie sprzedał lub w inny sposób nie przekazał osobom trzecim na terytorium Wspólnoty i w celach korzystania z odmiany jej składników lub materiału ze zbioru lub nie wyraził na to zgody wcześniej niż 4 lata, a w przypadku drzew lub winorośli — wcześniej niż 6 lat, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, jeżeli wniosek został wniesiony w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się także do odmian na które przyznano krajowe prawo do ochrony odmian roślin w jednym lub więcej Państw Członkowskich przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

3. Nie naruszając przepisów art. 55 i 56, Urząd przeprowadza badanie techniczne wymienionych odmian, o ile to możliwe, na podstawie dostępnych wyników postępowania dotyczącego przyznania krajowego prawa do odmian roślin, w porozumieniu z organem, przed którym toczyło się to postępowanie.

4. W przypadku wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego na podstawie ust. 1 i 2:

— Artykuł 13 ust. 5 lit. a) nie ma zastosowania w odniesieniu do odmian pochodnych, które były powszechnie znane we Wspólnocie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

— Artykuł 14 ust. 3 tiret czwarte nie ma zastosowania do rolników korzystających z istniejącej odmiany zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 14 ust. 1, jeżeli przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia korzystali oni bezpłatnie z odmiany; przepis ten stosuje się do dnia 30 czerwca siódmego roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Przed tą datą Komisja przedstawi sprawozdanie o sytuacji istniejących odmian. Okres ten może zostać przedłużony w stopniu, w jakim uzasadnia to sprawozdanie Komisji, w przepisach wykonawczych podjętych na podstawie art. 114.

— Bez uszczerbku dla uprawnień wynikających z krajowej ochrony, przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio do czynności odnoszących się do materiału przekazanego osobom trzecim przez hodowcę lub za jego zgodą przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i podjętych przez osoby, które przed tą datą podejmowały już takie czynności lub poczyniła skuteczne i rzetelne przygotowania tym celu.

Jeżeli takie wcześniejsze czynności obejmowały dalsze rozmnażanie w rozumieniu art. 16 lit. a), wymaga się upoważnienia posiadacza do dalszego rozmnażania po upływie drugiego roku, a w przypadku odmian winorośli i gatunków drzew po upływie czwartego roku następującego po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

— Nie naruszając przepisów art. 19, czas trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zostaje skrócony o dłuższy ze wskazanych niżej okresów:

— w przypadku ust. 1 o okres, w którym hodowca sprzedawał lub w inny sposób przekazywał osobom trzecim na terytorium Wspólnoty i w celach korzystania z odmiany jej składników lub materiału ze zbioru lub nie wyraził na to zgody, jak zostało to określone w postępowaniu w sprawie przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin,

— w przypadku ust. 2, w okresie obowiązywania krajowego prawa do ochrony odmian roślin,

lecz nie więcej niż o 5 lat.