Artykuł 3

1. Jeżeli środek podejmowany w odniesieniu do podmiotu gospodarczego A lub podmiotu gospodarczego B jest środkiem określonym w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1469/95, środek ten, poza wyjątkowymi i właściwie umotywowanymi przypadkami, stosuje się do operacji, które dany podmiot gospodarczy realizuje w którejkolwiek z dziedzin wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia.

2. Środek określony w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 stosuje się tylko do tej samej dziedziny w rozumieniu art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia i tego samego sektora produktów, jak ten w którym wykryto nieregularność lub próbę jej popełnienia.

3. W przypadku środka określonego w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 właściwe władze Państw Członkowskich dokonują oceny każdego przypadku oddzielnie i określają dziedzinę lub dziedziny oraz odpowiednie sektory produktów, należycie uwzględniając rzeczywiste zagrożenia możliwych dalszych nieprawidłowości, w szczególności:

- etap prowadzonego dochodzenia, w zależności od tego, czy dotyczy to podmiotu gospodarczego A, czy też podmiotu gospodarczego B,

- rozmiary jego operacji w dziedzinie EFOGR,

- kwotę funduszy wspólnotowych, której dotyczy podejrzewana lub stwierdzona nieprawidłowość,

- powagę nieprawidłowości, w zależności od tego, czy nastąpiła ona faktycznie, czy też dokonano jej próby świadomie lub na skutek poważnego zaniedbania.

4. Okres stosowania środka lub środków, jakie mają być podjęte, jest ustalany na podstwie kryteriów ustanowionych w ust. 3.

W odniesieniu do środka określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 okres stosowania wynosi co najmniej sześć miesięcy, z wyjątkiem właściwie umotywowanych przypadków wyjątkowych, i nie więcej niż pięć lat.