Artykuł 113

1. Jeżeli prawo do świadczeń rzeczowych nie jest uznane przez właściwą instytucję, świadczenia rzeczowe udzielone pracownikowi najemnemu zatrudnionemu w transporcie międzynarodowym przez instytucję w miejscu pobytu na podstawie domniemania określonego w art. 20 ust. 1 lub art. 62 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego są zwracane przez właściwą instytucję.

2. Wydatki poniesione przez instytucję miejsca pobytu na rzecz każdego pracownika transportu międzynarodowego, który uzyskał świadczenia rzeczowe na podstawie przedstawionego zaświadczenia określonego w art. 20 ust. 1 lub art. 62 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, a nie zgłosił się uprzednio do instytucji miejsca pobytu i nie ma prawa do świadczeń rzeczowych, zwracane są przez instytucję wskazaną jako właściwą w wymienionym zaświadczeniu lub przez inną instytucję wyznaczoną w tym celu przez właściwą władzę danego Państwa Członkowskiego.

3. Właściwa instytucja lub, w przypadku określonym w ust. 2, instytucja wskazana jako właściwa lub instytucja wyznaczona w tym celu zachowuje w stosunku do beneficjenta wierzytelność równą kwocie nienależnie udzielonych świadczeń rzeczowych. Wyżej wymienione instytucje informują o swojej wierzytelności Komisję Obrachunkową określoną w art. 101 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, która sporządza ich wykaz.