Artykuł 20

Świadczenia rzeczowe w przypadku pobytu w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo – Szczególny przypadek pracowników najemnych zatrudnionych w transporcie międzynarodowym oraz członków ich rodzin

1. W celu otrzymania świadczeń rzeczowych przez pracownika najemnego zatrudnionego w transporcie międzynarodowym i przez członków jego rodziny, określonych w art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, wykonującego pracę na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż właściwe Państwo, przedstawia on, tak szybko jak to możliwe, instytucji miejsca pobytu specjalne zaświadczenie wydane przez pracodawcę lub jego pełnomocnika w trakcie miesiąca kalendarzowego, w którym świadczenie było udzielone, lub w trakcie dwóch poprzedzających miesięcy kalendarzowych. Zaświadczenie to wskazuje w szczególności datę, od której zainteresowany jest zatrudniony przez tego pracodawcę, jak również nazwę i siedzibę właściwej instytucji; chyba że, zgodnie z ustawodawstwem właściwego państwa pracodawca nie musi znać właściwej instytucji, zainteresowany wskazuje pisemnie nazwę i siedzibę tej instytucji przy składaniu wniosku do instytucji miejsca pobytu. Po przedstawieniu przez zainteresowanego tego zaświadczenia uznaje się go za spełniającego warunki do otrzymywania świadczeń rzeczowych. Jeżeli zainteresowany nie jest w stanie zwrócić się do instytucji miejsca pobytu przed otrzymaniem pomocy medycznej, korzysta z tej pomocy za okazaniem wyżej wymienionego zaświadczenia, tak jakby był ubezpieczony przez tę instytucję.

2. Instytucja miejsca pobytu zwraca się w terminie trzech dni do właściwej instytucji, aby potwierdzić, czy zainteresowany spełnia warunki do korzystania ze świadczeń rzeczowych. Ma ona obowiązek udzielania tych świadczeń rzeczowych aż do otrzymania odpowiedzi od właściwej instytucji i co najwyżej w okresie 30 dni.

3. Właściwa instytucja udziela odpowiedzi instytucji miejsca pobytu w terminie dziesięciu dni od daty otrzymania zapytania od tej instytucji. Jeżeli odpowiedź ta jest pozytywna, właściwa instytucja wskazuje, jeżeli jest taka potrzeba, maksymalny okres udzielania świadczenia rzeczowego, tak jak jest to przewidziane w stosowanym przez nią ustawodawstwie, a instytucja miejsca pobytu kontynuuje udzielanie wyżej wymienionych świadczeń.

4. Zamiast zaświadczenia określonego w ust. 1 pracownik najemny określony w tym ustępie może przedstawić instytucji miejsca pobytu zaświadczenie potwierdzające, że spełnia on warunki uprawniające do otrzymywania świadczeń rzeczowych. To zaświadczenie, wydawane przez właściwą instytucję, wskazuje zwłaszcza, jeżeli jest taka potrzeba, maksymalny okres prawa do świadczeń rzeczowych, tak jak jest to przewidziane w ustawodawstwie właściwego Państwa. W tym przypadku przepisów ust. 1, 2 i 3 nie stosuje się.

5. Przepisy art. 17 ust. 6, 7 i 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.

6. Świadczenia rzeczowe, udzielane na podstawie domniemania ustanowionego w ust. 1, podlegają zwrotowi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 1 rozporządzenia.