Artykuł 62

1. Aby korzystać ze świadczeń rzeczowych, pracownik zatrudniony w transporcie międzynarodowym, o którym mowa w art. 14 ust. 2 lit a) rozporządzenia, który podczas wykonywania swojej pracy znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo właściwe, przedstawia, tak szybko, jak to tylko jest możliwe, instytucji miejsca pobytu specjalne zaświadczenie wydane przez pracodawcę lub jego pełnomocnika w ciągu bieżącego miesiąca kalendarzowego lub poprzednich dwóch miesięcy kalendarzowych. Zaświadczenie to podaje w szczególności datę, od kiedy zainteresowany jest zatrudniony przez wyżej wymienionego pracodawcę, jak również nazwę i siedzibę właściwej instytucji. Po przedstawieniu tego zaświadczenia przez zainteresowanego uważa się go za spełniającego warunki do przyznania świadczenia rzeczowego. Jeżeli zainteresowany nie był w stanie zwrócić się do instytucji miejsca pobytu przed otrzymaniem pomocy lekarskiej, korzysta on z tej pomocy po przedstawieniu wyżej wymienionego zaświadczenia tak, jakby był ubez pieczony przez tę instytucję.

2. Instytucja miejsca pobytu zwraca się, w terminie trzech dni, do właściwej instytucji, aby potwierdzić, czy zainteresowany spełnia warunki do przyznania mu świadczenia rzeczowego. Udziela ona tych świadczeń aż do otrzymania odpowiedzi od właściwej instytucji, ale nie dłużej niż przez okres 30 dni.

3. Właściwa instytucja przekazuje odpowiedź do instytucji miejsca pobytu w terminie dziesięciu dni od daty otrzymania zapytania od tej instytucji. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, właściwa instytucja wskazuje, jeżeli jest taka potrzeba, maksymalny okres prawa do świadczenia rzeczowego tak, jak jest to przewidziane w stosowanym przez nią ustawodawstwie, a instytucja miejsca pobytu kontynuuje udzielanie wyżej wymienionych świadczeń.

4. Świadczenia rzeczowe, udzielane na podstawie domniemania ustanowionego w ust. 1, podlegają zwrotowi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 1 rozporządzenia.

5. Zamiast zaświadczenia, określonego w ust. 1, pracownik najemny określony w tym ustępie może przedstawić instytucji miejsca pobytu zaświadczenie określone w ust. 6.

6. Aby korzystać ze świadczeń rzeczowych zgodnie z art. 55 ust. 1 lit. a) i) rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków obejmujących domniemanie określone w ust. 1, zainteresowany przedstawia instytucji miejsca pobytu zaświadczenie potwierdzające jego prawo do świadczeń rzeczowych. To zaświadczenie, wydawane przez właściwą instytucję, o ile to możliwe przed opuszczeniem przez zainteresowanego terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zamieszkuje, wskazuje, o ile jest taka potrzeba, maksymalny okres prawa do świadczenia rzeczowego, tak jak jest to przewidziane w ustawodawstwie właściwego państwa. Jeżeli zainteresowany nie przedstawi wyżej wymienionego zaświadczenia, instytucja miejsca pobytu zwraca się o nie do właściwej instytucji.

7. Przepisy art. 40 ust. 5, 6 i 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.