Rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71

Tytuł VII — PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 98

W mocy

Rozporządzenie wykonawcze

Późniejsze rozporządzenie ustanawia zasady wykonania niniejszego rozporządzenia.

[1] Dz.U. L 136 z 19.5.1992, str. 7.

[2] Dz.U. L 136 z 19.5.1992, str. 1.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK I (A) (B) (8) (9) (13) (14) (15)

ZAKRES PODMIOTOWY ROZPORZĄDZENIA

I. Pracownicy najemni i/lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek (art. 1 lit. a) ii) i iii) rozporządzenia)

A. BELGIA

Nie dotyczy.

B. DANIA

1. Każda osoba, która poprzez fakt, że wykonuje działalność jako pracownik najemny, podlega:

a) ustawodawstwu w sprawie wypadków przy pracy i chorób zawodowych, w okresie poprzedzającym dzień 1 września 1977 r.;

b) ustawodawstwu w sprawie dodatkowych emerytur dla pracowników najemnych (arbejdsmarkedets tillaegspension, ATP), w okresie zaczynającym się od dnia 1 września 1977 r., lub później, uważana jest za pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

2. Każda osoba, która na mocy ustawy w sprawie dziennych świadczeń pieniężnych z tytułu choroby lub macierzyństwa jest uprawniona do tych świadczeń na podstawie dochodu z pracy innego niż wynagrodzenie, uważana jest za pracownika najemnego, w rozumieniu art. 1, lit. a) ii) rozporządzenia.

C. NIEMCY

Jeżeli instytucją właściwą w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, zgodnie z tytułem III rozdział 7 rozporządzenia, jest instytucja niemiecka, to w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia:

a) "pracownik najemny" oznacza osobę ubezpieczoną z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego na wypadek bezrobocia lub osobę, która, w następstwie tego ubezpieczenia, otrzymuje świadczenia pieniężne z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby lub porównywalne świadczenia;

b) "osoba prowadząca działalność na własny rachunek" oznacza osobę, która prowadzi działalność na własny rachunek i która jest zobowiązana:

- ubezpieczyć się lub opłacać składki na ubezpieczenie emerytalne w systemie dla osób prowadzących działalność na własny rachunek,

lub

- ubezpieczyć się w ramach obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego.

D. HISZPANIA

Nie dotyczy.

E. FRANCJA

Jeżeli instytucją właściwą w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, zgodnie z tytułem III rozdział 7 niniejszego rozporządzenia, jest instytucja francuska, to:

1. "pracownik najemny", w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia, oznacza każdą osobę ubezpieczoną z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego w systemie zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. L 311-2 kodeksu zabezpieczenia społecznego, która spełnia minimalne warunki dotyczące zatrudnienia lub wynagrodzenia przewidziane w art. L 313-1 kodeksu zabezpieczenia społecznego w celu korzystania ze świadczeń pieniężnych z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyńskiego lub inwalidzkiego, lub osobę, która korzysta z wymienionych świadczeń pieniężnych;

2. "osoba prowadząca działalność na własny rachunek", w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia, oznacza każdą osobę, która prowadzi działalność na własny rachunek i która jest zobowiązana ubezpieczyć się i opłacać składki na świadczenia z tytułu starości w systemie dla osób prowadzących działalność na własny rachunek.

F. GRECJA

1. Osoby ubezpieczone w systemie OGA, które wykonują wyłącznie działalność w charakterze pracownika najemnego, lub osoby podlegające ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego, które są lub były "pracownikiem najemnym", w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia, uważane są za pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) iii) rozporządzenia.

2. W celu przyznania krajowego zasiłku rodzinnego osoby określone w art. 1 lit. a) i) i iii) rozporządzenia uważane są za pracowników najemnych w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

G. IRLANDIA

1. Każda osoba, która jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub dobrowolnego, na mocy przepisów sekcji 5 i 37 ustawy o pomocy społecznej (tekst jednolity) z 1981 r., uważana jest za pracownika najemnego, w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

2. Każda osoba, która jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub dobrowolnego na mocy przepisów sekcji 17A ustawy o pomocy społecznej (tekst jednolity) z 1981 r., uważana jest za osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, w rozumieniu art. 1, lit. a) ii) rozporządzenia.

H. WŁOCHY

Nie dotyczy.

I. LUKSEMBURG

Nie dotyczy.

J. NIDERLANDY

Każda osoba, która wykonuje działalność lub zawód bez umowy o pracę, uważana jest za osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

K. AUSTRIA

Nie dotyczy.

L. PORTUGALIA

Nie dotyczy.

M. FINLANDIA

Każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek w rozumieniu ustawodawstwa w sprawie systemu pracowniczych rent i emerytur, uważani są odpowiednio za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

N. SZWECJA

Każdego pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek w rozumieniu ustawodawstwa w sprawie ubezpieczenia w razie wypadku przy pracy uznaje się odpowiednio za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Każdego pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek w rozumieniu ustawodawstwa Wielkiej Brytanii lub ustawodawstwa Irlandii Północnej uważa się odpowiednio za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia. Każdą osobę, w odniesieniu do której są wymagalne składki jak od pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem Gibraltaru, uważa się odpowiednio za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia.

II. Członkowie rodziny (art. 1 lit. f) zdanie drugie rozporządzenia)

A. BELGIA

Nie dotyczy.

B. DANIA

Do celów określenia prawa do świadczeń rzeczowych w razie choroby lub macierzyństwa na podstawie art. 22 ust. 1 lit. a) i art. 31 rozporządzenia, wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają:

1. małżonka pracownika najemnego, osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub innej osoby uprawnionej na mocy rozporządzenia, o ile same nie są osobami uprawnionymi na mocy rozporządzenia; lub

2. dziecko poniżej 18. roku życia, pozostające pod opieką osoby uprawnionej na mocy rozporządzenia.

C. NIEMCY

Nie dotyczy.

D. HISZPANIA

Nie dotyczy.

E. FRANCJA

Wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają każdą osobę wymienioną w art. L 512-3 kodeksu zabezpieczenia społecznego.

F. GRECJA

Nie dotyczy.

G. IRLANDIA

Do celów określenia prawa do świadczeń rzeczowych w razie choroby lub macierzyństwa na podstawie przepisów rozporządzenia wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają każdą osobę uznaną za pozostającą na utrzymaniu pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek do celów stosowania ustaw o zdrowiu z lat 1947-70.

H. WŁOCHY

Nie dotyczy.

I. LUKSEMBURG

Nie dotyczy.

J. NIDERLANDY

Nie dotyczy.

K. AUSTRIA

Nie dotyczy.

I. PORTUGALIA

Nie dotyczy.

M. FINLANDIA

Do celów określenia prawa do świadczenia rzeczowego zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 1 rozporządzenia wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają współmałżonka lub dziecko w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu na wypadek choroby.

N. SZWECJA

Do celów określenia prawa do świadczenia rzeczowego zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 1 rozporządzenia wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają małżonka lub dziecko poniżej 18. roku życia.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Do celów ustalenia prawa do świadczenia rzeczowego wyrazy "członkowie rodziny" oznaczają:

1. W odniesieniu do ustawodawstwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej:

1) małżonka, o ile:

a) ta osoba, będąca pracownikiem najemnym lub prowadząca działalność na własny rachunek lub też inna osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia:

i) zamieszkuje z małżonkiem; lub

ii) przyczynia się do utrzymania małżonka;

b) małżonek:

i) nie uzyskuje zarobków jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub inna osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia; lub

ii) nie otrzymuje świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego ani renty lub emerytury ze swojego własnego ubezpieczenia;

2) każdą osobę, mającą pod opieką dziecko, o ile:

a) pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub inna osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia:

i) zamieszkuje z tą osobą jak mąż i żona; lub

ii) przyczynia się do utrzymania tej osoby;

b) osoba ta:

i) nie uzyskuje zarobków jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub inna osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia; lub

ii) nie otrzymuje świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego bądź emerytury ze swojego własnego ubezpieczenia;

3) każde dziecko, dla którego dana osoba, pracownik najemny, osoba prowadząca działalność

2. W odniesieniu do ustawodawstwa Gibraltaru:

każda osoba uznana za osobę pozostającą na utrzymaniu w rozumieniu rozporządzenia w sprawie systemu grupowej praktyki lekarskiej z 1973 r.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK II (A) (B) (8) (10) (15)

(Artykuł 1 lit. j) i u) rozporządzenia)

I. Specjalne systemy dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, do których, zgodnie z czwartym akapitem art. 1 lit. j), nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia

A. BELGIA

Nie dotyczy.

B. DANIA

Nie dotyczy.

C. NIEMCY

Instytucje ubezpieczeniowe i opieki społecznej (Versicherungs– und Versorgungswerke) dla lekarzy, dentystów, lekarzy weterynarii, farmaceutów, adwokatów, agentów patentowych (Patentanwälte), notariuszy, rewidentów księgowych (Wirtschaftsprüfer), doradców podatkowych (Steuerbevollmächtige), pilotów morskich (Seelotsen) i architektów, utworzone zgodnie z ustawodawstwem krajów związkowych, a także inne instytucje ubezpieczeniowe i opieki społecznej, w szczególności opieki społecznej (Fürsorgeeinrichtungen) i system rozszerzenia podziału opłat (erweiterte Honorarverteilung).

D. HISZPANIA

1. Systemy darmowej opieki społecznej, które stanowią uzupełnienie lub dodatek do systemów zabezpieczenia społecznego, zarządzanych przez instytucje podlegające ustawie powszechnej w sprawie zabezpieczenia społecznego z dnia 6 grudnia 1941 r. i jej rozporządzenie z dnia 26 maja 1943 r.:

a) w odniesieniu do świadczeń, które stanowią uzupełnienie lub dodatek do świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego;

lub

b) w odniesieniu do towarzystw ubezpieczenia wzajemnego, których integracja z systemem zabezpieczenia społecznego nie jest przewidziana zgodnie z przepisami pkt 7 szóstego przepisu przejściowego ustawy powszechnej w sprawie zabezpieczenia społecznego z dnia 30 maja 1974 r. i które w konsekwencji nie są zastępowane instytucjami w obowiązkowym systemie zabezpieczenia społecznego.

2. Systemy opieki społecznej i/lub systemy o charakterze pomocy społecznej lub dobroczynności, zarządzane przez instytucje niepodlegające ustawie powszechnej w sprawie zabezpieczenia społecznego lub ustawie z dnia 6 grudnia 1941 r.

E. FRANCJA

1. Osoby prowadzące działalność na własny rachunek poza rolnictwem:

a) Systemy uzupełniające ubezpieczenie emerytalne i systemy ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa lub śmierci dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, określonych w art. L 658, L 659, L 663-11, L 663-12, L 682 i L 683-1 kodeksu zabezpieczenia społecznego.

b) Dodatkowe świadczenia określone w art. 9 ustawy nr 66509 z dnia 12 lipca 1966 r.

2. Osoby prowadzące działalność na własny rachunek w rolnictwie:

Rodzaje ubezpieczeń określonych w art. 1049 i 1234.19 kodeksu rolnego, na wypadek, z jednej strony, choroby, macierzyństwa, starości oraz, z drugiej strony, w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych osób prowadzących działalność na własny rachunek w rolnictwie.

F. GRECJA

Nie dotyczy.

G. IRLANDIA

Nie dotyczy.

H. WŁOCHY

Nie dotyczy.

I. LUKSEMBURG

Nie dotyczy.

J. NIDERLANDY

Nie dotyczy.

K. AUSTRIA

Instytucje ubezpieczeniowe i opieki społecznej (Versicherungs– und Versorgungswerke), instytucje opieki społecznej, w szczególności fundusze (Fürsorgeeinrichtungen) i system rozszerzenia podziału honorariów (erweiterte Honorarverteilung) dla lekarzy, lekarzy weterynarii, adwokatów, kuratorów i inżynierów cywilnych (Ziviltechniker).

L. PORTUGALIA

Nie dotyczy

M. FINLANDIA

Nie dotyczy

N. SZWECJA

Nie dotyczy.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Nie dotyczy.

II. Zasiłki specjalne z tytułu urodzenia lub przysposobienia dziecka, wyłączone z zakresu zastosowania rozporządzenia zgodnie z art. 1 lit. u) pkt i)

A. BELGIA

a) zasiłek porodowy;

b) premia z tytułu przysposobienia.

B. DANIA

Żadne.

C. NIEMCY

Żadne.

D. HISZPANIA

Żadne.

E. FRANCJA

a) zasiłek na małe dzieci do trzech miesięcy;

b) zasiłek z tytułu przysposobienia.

F. GRECJA

Żadne.

G. IRLANDIA

Żadne.

H. WŁOCHY

Żadne.

I. LUKSEMBURG

a) Zasiłek przedporodowy;

b) Zasiłek porodowy.

J. NIDERLANDY

Żadne.

K. AUSTRIA

Część ogólna zasiłku porodowego.

L. PORTUGALIA

Żadne.

M. FINLANDIA

Wyprawka lub zryczałtowana kwota zasiłku macierzyńskiego zgodnie z ustawą o zasiłkach macierzyńskich.

N. SZWECJA

Żadne.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

III. Specjalne świadczenia nieskładkowe, w rozumieniu art. 4 ust. 2b, nieobjęte zakresem stosowania rozporządzenia

A. BELGIA

Żadne.

B. DANIA

Żadne.

C. NIEMCY

a) Świadczenia przyznane zgodnie z ustawodawstwem krajów związkowych dla niepełnosprawnych, w szczególności niewidzących.

b) Dodatek socjalny zgodnie z ustawą w sprawie wyrównania rent i emerytur z dnia 28 czerwca 1990 r.

D. HISZPANIA

Żadne.

E. FRANCJA

Żadne

F. GRECJA

Żadne.

G. IRLANDIA

Żadne.

H. WŁOCHY

Żadne.

I. LUKSEMBURG

Żadne.

J. NIDERLANDY

Żadne.

K. AUSTRIA

Świadczenia przyznane zgodnie z ustawodawstwem Bundeslandów dla osób niepełnosprawnych i dla osób potrzebujących opieki.

L. PORTUGALIA

Żadne.

M. FINLANDIA

Żadne.

N. SZWECJA

Żadne.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK IIa (B) (10) (12) (13) (14) (15)

SPECJALNE ŚWIADCZENIA NIESKŁADKOWE

(Artykuł 10a rozporządzenia)

A. BELGIA

a) Zasiłki dla niepełnosprawnych (ustawa z dnia 27 lutego 1987 r.).

b) Dochód gwarantowany dla osób starszych (ustawa z dnia 1 kwietnia 1969 r.).

c) Gwarantowane świadczenia rodzinne (ustawa z dnia 20 lipca 1971 r.).

B. DANIA

a) Zryczałtowane świadczenie rehabilitacyjne przyznane zgodnie z ustawą o pomocy społecznej w celu utrzymania osób poddanych rehabilitacji.

b) Wydatki na mieszkanie dla rencistów i emerytów (ustawa w sprawie pomocy przy indywidualnym zamieszkaniu, ujednolicona przez ustawę nr 204 z dnia 29 marca 1995 r.).

C. NIEMCY

Żadne

D. HISZPANIA

a) Świadczenia zgodnie z ustawą o społecznej integracji osób niepełnosprawnych (ustawa nr 13/82 z dnia 7 kwietnia 1982 r.).

b) Świadczenia pieniężne z tytułu pomocy osobom starszym i inwalidom niezdolnym do pracy (Dekret królewski nr 2620/81 z dnia 24 lipca 1981 r.).

c) Nieskładkowe renty inwalidzkie i emerytury oraz świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu, przewidziane w art. 132 ust. 1, art. 136a, 137a, 138a, 154a, 155a, 156a, 167, art. 168 ust. 2, art. 169 i 170 ustawy powszechnej w sprawie zabezpieczenia społecznego, zmienionej ustawą nr 26/90 z dnia 20 grudnia 1990 r. ustanawiającą świadczenia nieskładkowe z tytułu zabezpieczenia społecznego.

E. FRANCJA

a) Zasiłek uzupełniający z Krajowego Funduszu Solidarności (ustawa z dnia 30 czerwca 1956 r.).

b) Zasiłek dla niepełnosprawnych dorosłych (ustawa z dnia 30 czerwca 1975 r.).

c) Zasiłek specjalny (ustawa z dnia 10 lipca 1952 r.).

F. GRECJA

a) Świadczenia specjalne dla osób starszych (ustawa nr 1296/82).

b) Zasiłek dla dzieci niepracujących matek, których mężowie zostali powołani do służby wojskowej (ustawa nr 1483/84, art. 23 ust. 1).

c) Zasiłek dla dzieci niepracujących matek, których mężowie pozostają w więzieniu (ustawa nr 1483/84, art. 23 ust. 2).

d) Zasiłek dla osób z wrodzoną niedokrwistością hemolityczną (dekret z mocą ustawy nr 321/69; wspólne zarządzenie ministrów G4a/F.222/oik.2204).

e) Zasiłek dla głuchoniemych (ustawa wyjątkowa nr 421/37; wspólne zarządzenie ministrów G4B/F.422/oik.2205).

f) Zasiłek dla osób z głęboką niepełnosprawnością (dekret z mocą ustawy nr 162/73; wspólne zarządzenie ministrów G4a/F.225//oik.161).

g) Zasiłek dla osób chorych na spazmofilię (dekret z mocą ustawy nr 162/72; wspólne zarządzenie ministrów G4a/F.224/oik.2207).

h) Zasiłek dla osób z głębokim upośledzeniem umysłowym (dekret z mocą ustawy nr 162/73; wspólne zarządzenie ministrów G4b/F.423/oik.2208).

i) Zasiłek dla niewidzących (ustawa nr 958/79; wspólne zarządzenie ministrów (G4b/F.421/oik.2209).

G. IRLANDIA

a) Pomoc dla bezrobotnych (ujednolicona ustawa o pomocy społecznej z 1981 r., część III, rozdział 2).

b) Renty starcze i dla niewidzących (nieskładkowe) (ujednolicona ustawa o pomocy społecznej z 1981 r., część III, rozdział 3).

c) Renty dla wdów i sierot (nieskładkowe) (ujednolicona ustawa o pomocy społecznej z 1981 r., część III, rozdział 4).

d) Zasiłek dla samotnych rodziców (ustawa o pomocy społecznej z 1990 r., część III).

e) Zasiłek dla opiekunów (ustawa o pomocy społecznej z 1990 r., część IV).

f) Dodatek do dochodu rodzinnego (ustawa o pomocy społecznej z 1984 r., część III).

g) Zasiłek socjalny dla osób niepełnosprawnych (ustawa o zdrowiu z 1970 r., sekcja 69).

h) Zasiłek dla osób niepełnosprawnych na pokrycie wydatków związanych z transportem (ustawa o zdrowiu z 1970 r., sekcja 61).

i) Zasiłek socjalny w przypadku chorób zakaźnych (ustawa o zdrowiu z 1947 r., sekcja 5 i sekcja 44 (5)).

j) Zasiłek na opiekę w domu (ustawa o zdrowiu z 1970 r., sekcja 61).

k) Zasiłek dla niewidzących (ustawa w sprawie osób niewidzących z 1920 r., rozdział 49).

l) Zasiłek rehabilitacyjny dla osób niepełnosprawnych (ustawa o zdrowiu z 1970 r., sekcje 68, 69 i 72).

H. WŁOCHY

a) Renty socjalne dla osób bez środków do życia (ustawa nr 153 z dnia 30 kwietnia 1969 r.).

b) Renty, emerytury i zasiłki dla niepełnosprawnych i inwalidów cywilnych (ustawy nr 118 z dnia 30 marca 1974 r., nr 18 z dnia 11 lutego 1980 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.).

c) Renty, emerytury i zasiłki dla głuchoniemych (ustawy nr 381 z dnia 26 maja 1970 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.).

d) Renty, emerytury i zasiłki dla niewidzących osób cywilnych (ustawy nr 382 z dnia 27 maja 1970 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.).

e) Zasiłki uzupełniające minimalne renty i emerytury (ustawy nr 218 z dnia 4 kwietnia 1952 r., nr 638 z dnia 11 listopada 1983 r. i nr 407 z dnia 29 grudnia 1990 r.).

f) Zasiłki uzupełniające zasiłki dla niepełnosprawnych (ustawa nr 222 z dnia 12 czerwca 1984 r.).

g) Zasiłki miesięczne na ciągłą indywidualną pomoc dla osób niezdolnych do pracy (ustawa nr 222 z dnia 12 czerwca 1984 r.).

I. LUKSEMBURG

a) Zasiłki specjalne dla osób w znacznym stopniu niepełnosprawnych (ustawa z dnia 16 kwietnia 1979 r.).

b) Zasiłki macierzyńskie (ustawa z dnia 30 kwietnia 1980 r.).

J. NIDERLANDY

Żadne.

K. AUSTRIA

a) Dodatek wyrównawczy (ustawa federalna z dnia 9 września 1955 r. w sprawie powszechnego ubezpieczenia społecznego — ASVG, ustawa federalna z dnia 11 października 1978 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego osób pracujących w handlu — GSVG i ustawa federalna z dnia 11 października 1978 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego rolników).

b) Zasiłek opiekuńczy (Pflegegeld) zgodnie z austriacką ustawą federalną w sprawie zasiłku opiekuńczego (Bundespflegegeldgesetz) z wyjątkiem zasiłku opiekuńczego przyznanego przez instytucje udzielające ubezpieczeń na wypadek inwalidztwa spowodowanego przez wypadek przy pracy lub chorobę zawodową.

L. PORTUGALIA

a) Zasiłki rodzinne nieskładkowe (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

b) Zasiłek dla matki karmiącej (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

c) Zasiłek uzupełniający dla niepełnosprawnych dzieci i młodzieży (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

d) Zasiłek z tytułu uczęszczania do szkoły specjalnej (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

e) Nieskładkowa renta sieroca (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

f) Nieskładkowa renta inwalidzka (dekret z mocą ustawy nr 464/80 z dnia 13 października 1980 r.).

g) Nieskładkowa emerytura (dekret z mocą ustawy nr 464/80 z dnia 13 października 1980 r.).

h) Renta uzupełniająca dla osób w znacznym stopniu niepełnosprawnych (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.).

i) Nieskładkowa renta wdowia (dekret wykonawczy nr 52/81 z dnia 11 listopada 1981 r.).

M. FINLANDIA

a) Zasiłek na opiekę nad dzieckiem (ustawa o zasiłku na opiekę nad dzieckiem, 444/69).

b) Zasiłek inwalidzki (ustawa o zasiłku inwalidzkim, 124/88).

c) Zasiłek mieszkaniowy dla rencistów i emerytów (ustawa o zasiłku na mieszkanie dla rencistów i emerytów, 591/78).

d) Podstawowy zasiłek dla bezrobotnych (ustawa o zasiłku dla bezrobotnych, 602/84) w przypadku, gdy osoba nie spełnia warunków uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych pracowników.

N. SZWECJA

a) Komunalne dodatki mieszkaniowe uzupełniające podstawowe renty i emerytury (ustawa 1962: 392, wydana powtórnie 1976: 1014).

b) Zasiłki inwalidzkie, które nie są wypłacane na rzecz osoby otrzymującej rentę lub emeryturę (ustawa 1962: 381 wydana powtórnie 1982: 120).

c) Zasiłek opiekuńczy na niepełnosprawne dzieci (ustawa 1962: 381 wydana powtórnie 1982: 120).

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) …

b) Zasiłek na opiekę nad inwalidą (ustawa z 1975 r. o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37, i ustawa z 1975 r. o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37).

c) Kredyt rodzinny (ustawa z 1986 r. o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 lipca 1986 r., sekcje 20-22, i rozporządzenie z 1986 r. o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) z dnia 5 listopada 1986 r., art. 21-23).

d) Zasiłek pielęgnacyjny (ustawa z 1975 r. o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 35, i ustawa z 1975 r. o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 35).

e) Dodatek do dochodu (ustawa z 1986 r. o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 lipca 1986 r., sekcje 20-22 i sekcja 23, rozporządzenie z 1986 r. o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) z dnia 5 listopada 1986 r., art. 21-24).

f) Zasiłek na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (ustawa z 1991 r. o zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności i o zasiłku na zatrudnienie w przypadku niepełnosprawności z dnia 27 czerwca 1991 r., sekcja 1, i rozporządzenie z 1991 r. o zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności i o zasiłku na zatrudnienie w przypadku niepełnosprawności (Irlandia Północna) z dnia 24 lipca 1991 r., art. 3).

g) Zasiłek na zatrudnienie w przypadku niepełnosprawności (ustawa z 1991 r. o zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności i o zasiłku na zatrudnienie w przypadku niepełnosprawności z dnia 27 czerwca 1991 r., sekcja 6 i rozporządzenie z 1991 r. o zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności i o zasiłku na zatrudnienie w przypadku niepełnosprawności (Irlandia Północna) z dnia 24 lipca 1991 r., art. 8).

h) zasiłki dla poszukujących pracy przyznawane na podstawie wysokości dochodów (ustawa z 1995 r. o poszukujących pracy 1995 r. z dnia 28 czerwca 1995 r., sekcje I ust. 2 lit. d) ii) i art. 3, i rozporządzenie z 1995 r. o poszukujących pracy (Irlandia Północna) z dnia 18 października 1995 r., art. 3 ust. 2 lit. d) ii) i art. 5).

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK III (A) (B) (6) (7) (12) (14) (15)

POSTANOWIENIA KONWENCJI O ZABEZPIECZENIU SPOŁECZNYM, KTÓRE POZOSTAJĄ W MOCY, NIE NARUSZAJĄC PRZEPISÓW ART. 6 ROZPORZĄDZENIA — POSTANOWIENIA KONWENCJI, KTÓRYCH NIE STOSUJE SIĘ DO WSZYSTKICH OSÓB, DO KTÓRYCH MA ZASTOSOWANIE ROZPORZĄDZENIE

(Artykuł 7 ust. 2 lit. c) i art. 3 ust. 3 rozporządzenia)

Uwagi ogólne

1. Jeśli przepisy wskazane w niniejszym Załączniku przewidują odwołanie do innych postanowień konwencji, odwołania te zastępuje się odwołaniami do odpowiednich przepisów rozporządzenia, o ile rozpatrywane postanowienia umów same nie są wskazane w niniejszym załączniku.

2. Klauzula wypowiedzenia przewidziana w konwencjach w sprawie zabezpieczenia społecznego, której niektóre postanowienia są wskazane w niniejszym Załączniku, zostaje zachowana w odniesieniu do wspomnianych postanowień.

A. Postanowienia konwencji o zabezpieczeniu społecznym, które pozostają w mocy, nie naruszając przepisów art. 6 (art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia)

1. BELGIA–DANIA

Brak umowy.

2. BELGIA–NIEMCY

a) Artykuły 3 i 43 Protokołu końcowego z dnia 7 grudnia 1957 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia, jak w Protokole uzupełniającym z dnia 10 listopada 1960 r.

b) Umowa uzupełniająca nr 3 z dnia 7 grudnia 1957 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia, jak w Protokole uzupełniającym z dnia 10 listopada 1960 r. (wypłata rent i emerytur należnych za okres poprzedzający wejście w życie Konwencji ogólnej).

3. BELGIA–HISZPANIA

Żadne.

4. BELGIA–FRANCJA

a) Artykuły 13, 16 i 23 Umowy uzupełniającej z dnia 17 stycznia 1948 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia (pracownicy kopalń i przedsiębiorstw podobnych).

b) Wymiana listów z dnia 27 lutego 1953 r. (zastosowanie art. — ust. 2 Konwencji ogólnej z dnia 17 stycznia 1948 r.).

c) Wymiana listów z dnia 29 lipca 1953 r. w sprawie zasiłków dla starszych pracowników najemnych.

5. BELGIA–GRECJA

Artykuł 15 ust. 2, art. 35 ust. 2 i art. 37 Konwencji ogólnej z dnia 1 kwietnia 1958 r.

6. BELGIA–IRLANDIA

Brak umowy.

7. BELGIA–WŁOCHY

Artykuł 29 Konwencji z dnia 30 kwietnia 1948 r.

8. BELGIA–LUKSEMBURG

Artykuły 2 i 4 Umowy z dnia 27 października 1971 r. (zagraniczne ubezpieczenia społeczne).

9. BELGIA–NIDERLANDY

Artykuły 2 i 4 Umowy z dnia 4 lutego 1969 r. (zagraniczna działalność zawodowa).

10. BELGIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 kwietnia 1977 r. w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

b) Punkt III Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji, w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

11. BELGIA–PORTUGALIA

Artykuły 1 i 5 Konwencji z dnia 13 stycznia 1965 r. (ubezpieczenia społeczne dla osób zatrudnionych w Kongu Belgijskim oraz Ruandzie-Burundi), w brzmieniu określonym w Porozumieniu zawartym poprzez wymianę listów z dnia 18 czerwca 1982 r.

12. BELGIA–FINLANDIA

Brak umowy.

13. BELGIA–SZWECJA

Brak umowy.

14. BELGIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

15. DANIA–NIEMCY

a) Punkt 15 Protokołu końcowego do Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 14 sierpnia 1953 r.

b) Umowa uzupełniająca z dnia 14 sierpnia 1953 r. do wyżej wymienionej Konwencji.

16. DANIA–HISZPANIA

Brak umowy.

17. DANIA–FRANCJA

Żadne

18. DANIA–GRECJA

Brak umowy.

19. DANIA–IRLANDIA

Brak umowy.

20. DANIA–WŁOCHY

Brak umowy.

21. DANIA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

22. DANIA–NIDERLANDY

Brak umowy.

23. DANIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 16 czerwca 1987 r. w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

b) Punkt I Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

24. DANIA–PORTUGALIA

Brak umowy.

25. DANIA–FINLANDIA

Artykuł 10 Nordyckiej konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 czerwca 1992 r.

26. DANIA–SZWECJA

Artykuł 10 Nordyckiej konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 czerwca 1992 r.

27. DANIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

28. NIEMCY–HISZPANIA

Artykuł 4 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 grudnia 1973 r.

29. NIEMCY–FRANCJA

a) Artykuł 11 ust. 1, art. 16 (akapit drugi) i art. 19 Konwencji ogólnej z dnia 10 lipca 1950 r.

b) Artykuł 9 Umowy uzupełniającej nr 1 z dnia 10 lipca 1950 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia (pracownicy kopalń i przedsiębiorstw podobnych).

c) Umowa uzupełniająca nr 4 z dnia 10 lipca 1950 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia, jak w dodanej sekcji nr 2 z dnia 18 czerwca 1955 r.

d) Tytuły I i III dodanej sekcji nr 2 z dnia 18 czerwca 1955 r.

e) Punkty 6, 7 i 8 Protokołu ogólnego z dnia 10 lipca 1950 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia.

f) Tytuły II, III i IV Umowy z dnia 20 grudnia 1963 r. (zabezpieczenie społeczne w landzie Saary).

30. NIEMCY–GRECJA

a) Artykuł 5 ust. 2 Konwencji ogólnej z dnia 25 kwietnia 1961 r.

b) Artykuł 8 ust. 1, ust. 2 lit. b) i ust. 3, art. 9-11 i rozdział I i IV, o ile dotyczą tych artykułów, Konwencji w sprawie ubezpieczenia na wypadek bezrobocia z dnia 31 maja 1961 r., razem z notą w Protokole z dnia 14 czerwca 1980 r.

c) Protokół z dnia 7 października 1991 r. w połączeniu z Umową z dnia 6 lipca 1984 r. między Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej a Rządem Republiki Greckiej w sprawie rozwiązywania problemów dotyczących rent i emerytur.

31. NIEMCY–IRLANDIA

Brak umowy.

32. NIEMCY–WŁOCHY

a) Artykuł 3 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 26 i 36 ust. 3 Konwencji z dnia 5 maja 1953 r. (ubezpieczenie społeczne).

b) Umowa uzupełniająca z dnia 12 maja 1953 r. do Konwencji z dnia 5 maja 1953 r. (wypłata emerytur i rent za okres poprzedzający wejście w życie umowy).

33. NIEMCY–LUKSEMBURG

Artykuły 4, 5, 6 i 7 Traktatu z dnia 11 lipca 1959 r. (Ausgleichsvertrag) (rozstrzyganie sporów niemiecko-luksemburskich).

34. NIEMCY– NIDERLANDY

a) Artykuł 3 ust. 2 Konwencji z dnia 29 marca 1951 r.

b) Artykuł 2 i 3 Umowy uzupełniającej nr 4 z dnia 21 grudnia 1956 r. do Konwencji z dnia 29 marca 1951 r. (rozstrzyganie w sprawach praw nabytych w niemieckim systemie ubezpieczenia społecznego przez pracowników niderlandzkich między dniem 13 maja 1940 r. i dniem 1 września 1945 r.).

35. NIEMCY–AUSTRIA

a) Artykuł 41 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 22 grudnia 1966 r. zmienionej Konwencjami uzupełniającymi nr 1 z dnia 10 kwietnia 1969 r., nr 2 z dnia 20 marca 1974 r. i nr 3 z dnia 29 sierpnia 1980 r.

b) Ustęp 3 lit. c), ust. 3 lit. d), ust. 17, 20 lit. a) i ust. 21 Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji.

c) Artykuł 3 wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób mieszkających w państwie trzecim.

d) Ustęp 3 lit. g) Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji w stosunku do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

e) Artykuł 4 ust. 1 Konwencji w odniesieniu do ustawodawstwa, zgodnie z którym wypadki (i choroby zawodowe) występujące poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, a także okresy ubezpieczenia ukończone poza jej terytorium nie uprawniają do wypłaty świadczeń lub uprawniają do wypłaty świadczeń tylko w niektórych warunkach, kiedy osoby uprawnione zamieszkują poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, w następujących przypadkach:

i) świadczenie zostało już wypłacone lub jest płatne dnia 1 stycznia 1994 r.;

ii) beneficjent wybrał Austrię na miejsce zwykłego pobytu przed dniem 1 stycznia 1994 r., a wypłata rent lub emerytur należnych z tytułu ubezpieczenia emerytalno-rentowego i wypadkowego rozpoczyna się przed dniem 31 grudnia 1994 r.;

powyższe stosuje się również do okresów pobierania innych rent i emerytur, łącznie z rentą rodzinną, które zastępują początkowe świadczenie, w przypadku gdy okresy pobierania następują po sobie bez przerw.

f) Ustęp 19 lit. b) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji. Stosując ust. 3 lit. c) tego przepisu, kwota uwzględniana przez właściwą instytucję nie przekroczy kwoty należnej w odniesieniu do odpowiadających okresów, za które należy się wynagrodzenie ze strony tej instytucji.

g) Artykuł 2 Umowy uzupełniającej nr 1 z dnia 10 kwietnia 1969 r. do wymienionej Konwencji.

h) Artykuł 1 ust. 5 i art. 8 Konwencji w sprawie ubezpieczenia na wypadek bezrobocia z dnia 19 lipca 1978 r.

i) Ustęp 10 Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji.

36. NIEMCY–PORTUGALIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji z dnia 6 listopada 1964 r.

37. NIEMCY–FINLANDIA

a) Art. 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 23 kwietnia 1979 r.

b) Punkt 9 lit. a) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji.

38. NIEMCY–SZWECJA

a) Artykuł 4 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 27 lutego 1976 r.

b) Punkt 8 lit. a) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji.

39. NIEMCY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) Artykuł 3 ust. 1 i 6 i art. 7 ust. 2-6 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 kwietnia 1960 r.

b) Artykuł 2-7 Protokołu końcowego do Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 kwietnia 1960 r.

c) Artykuł 2 ust. 5 i art. 5 ust. 2-6 Konwencji w sprawie ubezpieczenia na wypadek bezrobocia z dnia 20 kwietnia 1960 r.

40. HISZPANIA–FRANCJA

Żadne.

41. HISZPANIA–GRECJA

Brak umowy.

42. HISZPANIA–IRLANDIA

Brak umowy.

43. HISZPANIA–WŁOCHY

Artykuł 5, art. 18 ust. 1 lit. c) i art. 23 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 30 października 1979 r.

44. HISZPANIA–LUKSEMBURG

a) Artykuł 5 ust. 2 Konwencji z dnia 8 maja 1969 r.

b) Artykuł 1 Umowy administracyjnej z dnia 27 czerwca 1975 r. do celów stosowania Konwencji z dnia 8 maja 1969 r. do osób prowadzących działalność na własny rachunek.

45. HISZPANIA–NIDERLANDY

Artykuł 23 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 5 lutego 1974 r.

46. HISZPANIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 6 listopada 1981 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwie trzecim.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

47. HISZPANIA–PORTUGALIA

Artykuł 4 ust. 2, art. 16 ust. 2 i art. 22 Konwencji ogólnej z dnia 11 czerwca 1969 r.

48. HISZPANIA–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 19 grudnia 1985 r.

49. HISZPANIA–SZWECJA

Artykuł 5 ust. 2 i art. 16 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 lutego 1983 r.

50. HISZPANIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

51. FRANCJA–GRECJA

Art. 16 (akapit czwarty) i art. 30 Konwencji ogólnej z dnia 19 kwietnia 1958 r.

52. FRANCJA–IRLANDIA

Brak umowy.

53. FRANCJA–WŁOCHY

a) Artykuł 20 i 24 Konwencji ogólnej z dnia 31 marca 1948 r.

b) Wymiana listów z dnia 3 marca 1956 r. (świadczenia w razie choroby dla pracowników sezonowych zatrudnionych w rolnictwie).

54. FRANCJA–LUKSEMBURG

Artykuł 11 i 14 Umowy uzupełniającej z dnia 12 listopada 1949 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia (pracownicy kopalń i przedsiębiorstw podobnych).

55. FRANCJA–NIDERLANDY

Artykuł 11 Umowy uzupełniającej z dnia 1 czerwca 1954 r. do Konwencji ogólnej z dnia 7 stycznia 1950 r. (pracownicy kopalń i przedsiębiorstw podobnych).

56. FRANCJA–AUSTRIA

Żadne.

57. FRANCJA–PORTUGALIA

Żadne.

58. FRANCJA–FINLANDIA

Żadne.

59. FRANCJA–SZWECJA

Żadne.

60. FRANCJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Wymiana listów z dnia 27 i z dnia 30 lipca 1970 r. dotycząca stanowiska w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego dla nauczycieli ze Zjednoczonego Królestwa, czasowo wykonujących swój zawód we Francji, na mocy Konwencji kulturalnej z dnia 2 marca 1948 r.

61. GRECJA–IRLANDIA

Brak umowy.

62. GRECJA–WŁOCHY

Brak umowy.

63. GRECJA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

64. GRECJA–NIDERLANDY

Artykuł 4 ust. 2 Konwencji ogólnej z dnia 13 września 1966 r.

65. GRECJA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 14 grudnia 1979 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 21 maja 1986 r. w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

66. GRECJA–PORTUGALIA

Brak umowy.

67. GRECJA–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 i art. 21 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 marca 1988 r.

68. GRECJA–SZWECJA

Artykuł 5 ust. 2 i art. 23 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 5 maja 1978 r. zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 14 września 1984 r.

69. GRECJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Brak umowy.

70. IRLANDIA–WŁOCHY

Brak umowy.

71. IRLANDIA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

72. IRLANDIA–NIDERLANDY

Brak umowy.

73. IRLANDIA–AUSTRIA

Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 30 września 1988 r. w odniesieniu do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

74. IRLANDIA–PORTUGALIA

Brak umowy.

75. IRLANDIA–FINLANDIA

Brak umowy.

76. IRLANDIA–SZWECJA

Brak umowy.

77. IRLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Artykuł 8 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 14 września 1971 r.

78. WŁOCHY–LUKSEMBURG

Art. 18 ust. 2 i art. 24 Konwencji ogólnej z dnia 29 maja 1951 r.

79. WŁOCHY–NIDERLANDY

Art. 21 ust. 2 Konwencji ogólnej z dnia 28 października 1952 r.

80. WŁOCHY–AUSTRIA

a) Artykuł 5 ust. 3 i art. 9 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 stycznia 1981 r.

b) Artykuł 4 wyżej wymienionej Konwencji i ust. 2 Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

81. WŁOCHY–PORTUGALIA

Brak umowy.

82. WŁOCHY–FINLANDIA

Brak umowy.

83. WŁOCHY–SZWECJA

Art. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 września 1979 r.

84. WŁOCHY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

85. LUKSEMBURG–NIDERLANDY

Żadne.

86. LUKSEMBURG–AUSTRIA

a) Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 grudnia 1971 r., zmienionej Konwencjami uzupełniającymi nr 1 z dnia 16 maja 1973 r. i nr 2 z dnia 9 października 1978 r.

b) Artykuł 3 ust. 2 wymienionej Konwencji w stosunku do osób zamieszkałych w państwach trzecich.

c) Punkt III Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

87. LUKSEMBURG–PORTUGALIA

Artykuł 3 ust. 2 Konwencji z dnia 12 lutego 1965 r.

88. LUKSEMBURG–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 września 1988 r.

89. LUKSEMBURG–SZWECJA

a) Artykuł 4 i art. 29 ust. 1 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 lutego 1985 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Artykuł 30 wymienionej Konwencji.

90. LUKSEMBURG–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

91. LUKSEMBURG–AUSTRIA

a) Artykuł 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 7 marca 1974 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 5 listopada 1980 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

92. NIDERLANDY–PORTUGALIA

Artykuł 5 ust. 2 i art. 31 Konwencji z dnia 19 lipca 1979 r.

93. NIDERLANDY–FINLANDIA

Brak umowy.

94. NIDERLANDY–SZWECJA

Artykuł 4 i art. 24 ust. 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 2 lipca 1976 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

95. NIDERLANDY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

96. AUSTRIA–PORTUGALIA

Żadne.

97. AUSTRIA–FINLANDIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 11 grudnia 1985 r. zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 9 marca 1993 r. w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

98. AUSTRIA–SZWECJA

a) Artykuł 4 i art. 24 ust. 1 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 11 listopada 1975 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 21 października 1982 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

99. AUSTRIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) Artykuł 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 22 lipca 1980 r., zmienionej Konwencjami uzupełniającymi nr 1 z dnia 9 grudnia 1985 r. i nr 2 z dnia 13 października 1992 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Protokół dotyczący świadczeń rzeczowych do wymienionej Konwencji, z wyjątkiem art. 2 ust. 3 w odniesieniu do osób, które nie są uprawnione do korzystania ze świadczeń objętych przepisami tytułu III rozdział 1 rozporządzenia.

100. PORTUGALIA–FINLANDIA

Brak umowy.

101. PORTUGALIA–SZWECJA

Artykuł 6 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 października 1978 r.

102. PORTUGALIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) Artykuł 2 ust. 1 protokołu w sprawie leczenia medycznego z dnia 15 listopada 1978 r.

b) W odniesieniu do portugalskich pracowników najemnych, na okres od dnia 22 października 1987 r. do końca okresu przejściowego określonego w art. 220 ust. 1 ustawy odnoszącej się do przystąpienia Hiszpanii i Portugalii: art. 26 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 listopada 1978 r., zmienionej wymianą listów z dnia 28 września 1987 r.

103. FINLANDIA–SZWECJA

Artykuł 10 Nordyckiej konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 czerwca 1992 r.

104. FINLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

105. SZWECJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Artykuł 4 ust. 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 29 czerwca 1987 r.

B. Postanowienia konwencji, których nie stosuje się do wszystkich osób, do których ma zastosowanie rozporządzenie (art. 3 ust. 3 rozporządzenia)

1. BELGIA–DANIA

Brak umowy.

2. …

3. BELGIA–HISZPANIA

Żadne.

4. BELGIA–FRANCJA

a) Wymiana listów z dnia 29 lipca 1953 r. w sprawie zasiłków dla starszych pracowników najemnych.

b) Wymiana listów z dnia 27 lutego 1953 r. (stosowanie art. 4 ust. 2 Konwencji ogólnej z dnia 17 stycznia 1948 r.).

5. BELGIA–GRECJA

Żadne.

6. BELGIA–IRLANDIA

Żadne.

7. BELGIA–WŁOCHY

Żadne.

8. BELGIA–LUKSEMBURG

Artykuł 2 i 4 Umowy z dnia 27 października 1971 r. (zagraniczne zabezpieczenie społeczne).

9. BELGIA–NIDERLANDY

Artykuł 2 i 4 Umowy z dnia 4 lutego 1969 r. (zagraniczna działalność zawodowa).

10. BELGIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 kwietnia 1977 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt III Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

11. BELGIA–PORTUGALIA

Artykuły 1 i 5 Konwencji z dnia 13 stycznia 1965 r. (zabezpieczenie społeczne dla pracowników w Kongu Belgijskim oraz Ruandzie-Burundi) w brzmieniu określonym w Porozumieniu zawartym poprzez wymianę listów z dnia 18 czerwca 1982 r.

12. BELGIA–FINLANDIA

Brak umowy.

13. BELGIA–SZWECJA

Brak umowy.

14. BELGIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

15. DANIA–NIEMCY

a) Punkt 15 Protokołu końcowego do Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 14 sierpnia 1953 r.

b) Umowa uzupełniająca z dnia 14 sierpnia 1953 r. do wymienionej Konwencji.

16. DANIA–HISZPANIA

Brak umowy.

17. DANIA–FRANCJA

Żadne.

18. DANIA–GRECJA

Brak umowy.

19. DANIA–IRLANDIA

Brak umowy.

20. DANIA–WŁOCHY

Brak umowy.

21. DANIA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

22. DANIA–NIDERLANDY

Brak umowy.

23. DANIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 16 czerwca 1987 r. w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt I Protokołu końcowego do wyżej wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

24. DANIA–PORTUGALIA

Brak umowy.

25. DANIA–FINLANDIA

Żadne.

26. DANIA–SZWECJA

Żadne.

27. DANIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

28. NIEMCY–HISZPANIA

Artykuł 4 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 grudnia 1973 r.

29. NIEMCY–FRANCJA

a) Artykuł 16 (drugi akapit) i art. 19 Konwencji ogólnej z dnia 10 lipca 1950 r.

b) Umowa uzupełniająca nr 4 z dnia 10 lipca 1950 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia, jak w dodanej sekcji nr 2 z dnia 18 czerwca 1955 r.

c) Tytuły I i III dodanej sekcji nr 2 z dnia 18 czerwca 1955 r.

d) Punkty 6, 7 i 8 Protokołu ogólnego z dnia 10 lipca 1950 r. do Konwencji ogólnej z tego samego dnia.

e) Tytuły II, III i IV Umowy z dnia 20 grudnia 1963 r. (zabezpieczenie społeczne w landzie Saary).

30. NIEMCY–GRECJA

Protokół z dnia 7 października 1991 r. w połączeniu z Umową z dnia 6 lipca 1984 r. między Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej a Rządem Republiki Greckiej w sprawie rozwiązywania problemów dotyczących rent i emerytur.

31. NIEMCY–IRLANDIA

Brak umowy.

32. NIEMCY–WŁOCHY

a) Artykuł 3 ust. 2 i art. 26 Konwencji z dnia 5 maja 1952 r. (ubezpieczenia społeczne).

b) Umowa uzupełniająca z dnia 12 maja 1953 r. do Konwencji z dnia 5 maja 1953 r. (wypłata emerytur i rent za okres poprzedzający wejście w życie Umowy).

33. NIEMCY– LUKSEMBURG

Artykuły 4, 5, 6 i 7 Traktatu z dnia 11 lipca 1959 r. (rozstrzyganie sporów niemiecko-luksemburskich).

34. NIEMCY–NIDERLANDY

a) Artykuł 3 ust. 2 Konwencji z dnia 29 marca 1951 r.

b) Artykuły 2 i 3 Umowy uzupełniającej nr 4 z dnia 21 grudnia 1956 r. do Umowy z dnia 29 marca 1951 r. (rozstrzyganie w sprawach praw nabytych w niemieckim systemie ubezpieczenia społecznego przez pracowników niderlandzkich między dniem 13 maja 1940 r. a dniem 1 września 1945 r.).

35. NIEMCY–AUSTRIA

a) Artykuł 41 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 22 grudnia 1966 r. zmienionej Konwencjami uzupełniającymi nr 1 z dnia 10 kwietnia 1969 r., nr 2 z dnia 29 marca 1974 r. i nr 3 z dnia 29 sierpnia 1980 r.

b) Ustęp 20 lit. a) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji.

c) Artykuł 3 wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

d) Ustęp 3 lit. g) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji.

e) Artykuł 4 ust. 1 Umowy dotyczący niemieckiego ustawodawstwa, zgodnie z którym wypadki (i choroby zawodowe) występujące poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, a także okresy ubezpieczenia ukończone poza jej terytorium nie uprawniają do wypłaty świadczeń lub uprawniają do wypłaty świadczeń tylko w niektórych warunkach, kiedy osoby uprawnione zamieszkują poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, w następujących przypadkach:

i) świadczenie zostało wypłacone lub jest płatne dnia 1 stycznia 1994 r.;

f) Ustęp 19 lit. b) Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji. Stosując ust. 3 lit. c) tego przepisu, kwota uwzględniana przez właściwą instytucję nie przekracza kwoty należnej w odniesieniu do odpowiadających okresów, za które należy się wynagrodzenie ze strony tej instytucji.

36. NIEMCY–PORTUGALIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji z dnia 6 listopada 1964 r.

37. NIEMCY–FINLANDIA

Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 23 kwietnia 1979 r.

38. NIEMCY–SZWECJA

Artykuł 4 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 27 lutego 1976 r.

39. NIEMCY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) Artykuł 3 ust. 1 i 6 oraz art. 7 ust. 2-6 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 kwietnia 1960 r.

b) Artykuły 2-7 Protokołu końcowego do Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 20 kwietnia 1960 r.

c) Artykuł 2 ust. 5 i art. 5 ust. 2-6 Konwencji w sprawie ubezpieczenia na wypadek bezrobocia z dnia 20 kwietnia 1960 r.

40. HISZPANIA–FRANCJA

Żadne.

41. HISZPANIA–GRECJA

Brak umowy.

42. HISZPANIA–IRLANDIA

Brak umowy.

43. HISZPANIA–WŁOCHY

Artykuł 5, art. 18 ust. 1 lit. c) i art. 23 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 30 października 1979 r.

44. HISZPANIA–LUKSEMBURG

a) Artykuł 5 ust. 2 Konwencji z dnia 8 maja 1969 r.

b) Artykuł 1 Umowy administracyjnej z dnia 27 czerwca 1975 r. do celów stosowania Konwencji z dnia 8 maja 1969 r. do osób prowadzących działalność na własny rachunek.

45. HISZPANIA–NIDERLANDY

Artykuł 23 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 5 lutego 1974 r.

46. HISZPANIA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 6 listopada 1981 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

47. HISZPANIA–PORTUGALIA

Artykuł 4 ust. 2, art. 16 ust. 2 i art. 22 Konwencji ogólnej z dnia 11 czerwca 1969 r.

48. HISZPANIA–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 19 grudnia 1985 r.

49. HISZPANIA–SZWECJA

Artykuł 5 ust. 2 i art. 16 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 4 lutego 1983 r.

50. HISZPANIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

51. FRANCJA–GRECJA

Żadne.

52. FRANCJA–IRLANDIA

Brak umowy.

53. FRANCJA–WŁOCHY

Artykuł 20 i 24 Konwencji ogólnej z dnia 31 marca 1948 r.

54. FRANCJA–LUKSEMBURG

Żadne.

55. FRANCJA–NIDERLANDY

Żadne.

56. FRANCJA–AUSTRIA

Żadne.

57. FRANCJA–PORTUGALIA

Żadne.

58. FRANCJA–FINLANDIA

Brak umowy.

59. FRANCJA–SZWECJA

Żadne.

60. FRANCJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Wymiana listów z dnia 27 i z dnia 30 lipca 1970 r. dotycząca stanowiska w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego nauczycieli ze Zjednoczonego Królestwa, czasowo wykonujących swój zawód we Francji, na mocy Konwencji kulturalnej z dnia 2 marca 1948 r.

61. GRECJA–IRLANDIA

Brak umowy.

62. GRECJA–WŁOCHY

Brak umowy.

63. GRECJA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

64. GRECJA–NIDERLANDY

Żadne.

65. GRECJA–AUSTRIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 14 grudnia 1979 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 21 maja 1986 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

66. GRECJA–PORTUGALIA

Brak umowy.

67. GRECJA–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 11 marca 1988 r.

68. GRECJA–SZWECJA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 5 maja 1978 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 14 września 1984 r.

69. GRECJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Brak umowy.

70. IRLANDIA–WŁOCHY

Brak umowy.

71. IRLANDIA–LUKSEMBURG

Brak umowy.

72. IRLANDIA–NIDERLANDY

Brak umowy.

73. IRLANDIA–AUSTRIA

Art. 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 30 września 1988 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

74. IRLANDIA–PORTUGALIA

Brak umowy.

75. IRLANDIA–FINLANDIA

Brak umowy.

76. IRLANDIA–SZWECJA

Brak umowy.

77. IRLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

78. WŁOCHY–LUKSEMBURG

Żadne.

79. WŁOCHY–NIDERLANDY

Żadne.

80. WŁOCHY–AUSTRIA

a) Artykuł 5 ust. 3 i art. 9 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 stycznia 1981 r.

b) Artykuł 4 wymienionej Konwencji i ust. 2 Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

81. WŁOCHY–PORTUGALIA

Brak umowy.

82. WŁOCHY–FINLANDIA

Brak umowy.

83. WŁOCHY–SZWECJA

Artykuł 20 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 września 1979 r.

84. WŁOCHY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

85. LUKSEMBURG–NIDERLANDY

Żadne.

86. LUKSEMBURG–AUSTRIA

a) Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 grudnia 1971 r., zmienionej Konwencjami uzupełniającymi nr 1 z dnia 16 maja 1973 r. i nr 2 z dnia 9 października 1978 r.

b) Artykuł 3 ust. 2 wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

c) Punkt III Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

87. LUKSEMBURG–PORTUGALIA

Artykuł 3 ust. 2 Konwencji z dnia 12 lutego 1965 r.

88. LUKSEMBURG–FINLANDIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 15 września 1988 r.

89. LUKSEMBURG–SZWECJA

Artykuł 4 i art. 29 ust. 1 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 21 lutego 1985 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

90. LUKSEMBURG–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

91. NIDERLANDY–AUSTRIA

a) Artykuł 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 7 marca 1974 r. zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 5 listopada 1980 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

92. NIDERLANDY–PORTUGALIA

Artykuł 5 ust. 2 Konwencji z dnia 19 lipca 1979 r.

93. NIDERLANDY–FINLANDIA

Brak umowy.

94. NIDERLANDY– SZWECJA

Art. 4 i art. 24 ust. 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 2 lipca 1976 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

95. NIDERLANDY–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

96. AUSTRIA–PORTUGALIA

Żadne.

97. AUSTRIA–FINLANDIA

a) Artykuł 4 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 11 grudnia 1985 r. zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 9 marca 1993 r. w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

98. AUSTRIA–SZWECJA

a) Artykuł 4 i art. 24 ust. 1 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 7 listopada 1975 r., zmienionej Konwencją uzupełniającą z dnia 21 października 1982 r. w stosunku do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

b) Punkt II Protokołu końcowego do wymienionej Konwencji w odniesieniu do osób zamieszkujących w państwach trzecich.

99. AUSTRIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

100. PORTUGALIA–FINLANDIA

Brak umowy.

101. PORTUGALIA–SZWECJA

Artykuł 6 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 25 października 1978 r.

102. PORTUGALIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Artykuł 2 ust. 1 Protokołu w sprawie leczenia medycznego z dnia 15 listopada 1978 r.

103. FINLANDIA–SZWECJA

Żadne.

104. FINLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

105. SZWECJA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Art. 4 ust. 3 Konwencji o zabezpieczeniu społecznym z dnia 29 czerwca 1987 r.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK IV (B) (11) (13) (15)

(Art. 37 ust. 2, art. 38 ust. 3, art. 45 ust. 3, art. 46 ust. 1 lit. b) i art. 46 b ust. 2 rozporządzenia)

A. Ustawodawstwa, o których mowa w art. 37 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którymi wysokość świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia

A. BELGIA

a) Ustawodawstwo odnoszące się do powszechnego systemu rentowego, specjalnego systemu rentowego robotników kopalń i specjalnego systemu marynarzy marynarki handlowej.

b) Ustawodawstwo odnoszące się do ubezpieczeń na wypadek niezdolności do pracy dla osób prowadzących działalność na własny rachunek.

c) Ustawodawstwo odnoszące się do inwalidztwa w ramach zagranicznego systemu ubezpieczenia społecznego i systemu rentowego dla dawnych pracowników Konga Belgijskiego i Ruandy-Burundi.

B. DANIA

Żadne.

C. NIEMCY

Żadne.

D. HISZPANIA

Ustawodawstwo odnoszące się do ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa w systemie powszechnym i w systemach specjalnych.

E. FRANCJA

1. Pracownicy najemni

Wszystkie ustawodawstwa w sprawie ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa z wyłączeniem ustawodawstwa w zakresie ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa w systemie górniczym ubezpieczenia społecznego.

2. Osoby prowadzące działalność na własny rachunek

Ustawodawstwo w sprawie ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa dla osób prowadzących działalność na własny rachunek w rolnictwie.

F. GRECJA

Ustawodawstwo odnoszące się do rolniczego systemu ubezpieczeń.

G. IRLANDIA

Część II rozdział 10 ujednoliconej ustawy o pomocy społecznej z 1981 r.

H. WŁOCHY

Żadne.

I. LUKSEMBURG

Żadne.

J. NIDERLANDY

a) Ustawa z dnia 18 lutego 1966 r. o ubezpieczeniu na wypadek niezdolności do pracy, ze zmianami.

b) Ustawa z dnia 11 grudnia 1975 r. o powszechnym ubezpieczeniu na wypadek niezdolności do pracy, ze zmianami.

K. AUSTRIA

Żadne.

L. PORTUGALIA

Żadne.

M. FINLANDIA

Renty państwowe dla osób, które urodziły się niepełnosprawne lub stały się niepełnosprawne w młodym wieku [Ustawa o rentach państwowych (547/93)].

N. SZWECJA

Żadne.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

a) Wielka Brytania

Sekcje 15 i 36 ustawy o zabezpieczeniu społecznym z 1975 r.

Sekcje 14, 15 i 16 ustawy o rentach i emeryturach z tytułu zabezpieczenia społecznego z 1975 r.

b) Irlandia Północna

Sekcje 15 i 36 ustawy o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) z 1975 r.

Sekcje 16, 17 i 18 rozporządzenia w sprawie rent i emerytur z tytułu zabezpieczenia społecznego (Irlandia Północna) z 1975 r.

B. Systemy specjalne dla osób prowadzących działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 38 ust. 3 i art. 45 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71

A. BELGIA

Żadne.

B. DANIA

Żadne.

C. NIEMCY

Ubezpieczenie emerytalne dla rolników (Alterssicherung für Landwirte).

D. HISZPANIA

System obniżenia wieku emerytalnego osób prowadzących działalność na własny rachunek, zajmujących się żeglugą morską, określoną w dekrecie królewskim nr 2309 z dnia 23 lipca 1970 r.

E. FRANCJA

Żadne.

F. GRECJA

Żadne.

G. IRLANDIA

Żadne.

H. WŁOCHY

Systemy ubezpieczenia emerytalno-rentowe dla (Assicurazione pensioni per):

- lekarzy (medici),

- farmaceutów (farmacisti),

- weterynarzy (veterinari),

- położnych (ostetriche),

- inżynierów I architektów (ingegneri ed architetti),

- geodetów (geometri),

- adwokatów I radców prawnych (avvocati e procuratori),

- ekonomistów (dottori commercialisti),

- księgowych I ekspertów przemysłowych (ragionieri e periti commerciali),

- konsultantów ds. Zatrudnienia (consulenti del lavoro),

- notariuszy (notai),

- urzędników celnych (spedizionieri doganali).

I. LUKSEMBURG

Żadne.

J. NIDERLANDY

Żadne.

K. AUSTRIA

Żadne.

L. PORTUGALIA

Żadne.

M. FINLANDIA

Żadne.

N. SZWECJA

Żadne.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Żadne.

C. Przypadki, o których mowa w art. 46 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, w których możliwe jest zaniechanie ustalania wysokości świadczenia zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia

A. BELGIA

Żadne.

B. DANIA

Wszystkie wnioski o przyznanie renty lub emerytury, o których mowa w ustawie o emeryturach socjalnych, z wyjątkiem emerytur lub rent wymienionych w załączniku IV część D.

C. NIEMCY

Żadne.

D. HISZPANIA

Żadne.

E. FRANCJA

Żadne.

F GRECJA

Żadne.

G. IRLANDIA

Wszystkie wnioski o przyznanie emerytury, emerytury składkowej I renty wdowiej.

H. WŁOCHY

Renty inwalidzkie, emerytury I renty rodzinne dla pracowników najemnych oraz dla następujących grup osób prowadzących działalność na własny rachunek: rolnicy bezpośrednio gospodarujący, dzierżawcy, rolnicy, rzemieślnicy I osoby prowadzące działalność handlową.

I. LUKSEMBURG

Żadne.

J. NIDERLANDY

Wszystkie wnioski o przyznanie emerytury na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1956 r. regulującej powszechne ubezpieczenia emerytalne, ze zmianami.

K. AUSTRIA

Żadne.

L. PORTUGALIA

Renty inwalidzkie, emerytury I renty wdowie.

M. FINLANDIA

Żadne.

N. SZWECJA

Wszystkie wnioski o przyznanie emerytury podstawowej I dodatkowej, z wyjątkiem emerytur lub rent wymienionych w załączniku IV D.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Wszystkie wnioski o przyznanie emerytury I renty wdowiej określonych na podstawie przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, z wyjątkiem tych, w przypadku których:

a) podczas roku podatkowego rozpoczynającego się dnia 6 kwietnia 1975 r. lub później:

i) zainteresowana strona ukończyła okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa i innego Państwa Członkowskiego; oraz

ii) co najmniej jeden rok podatkowy określony w lit. i) nie został uznany za rok kwalifikujący w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa;

b) okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 5 lipca 1948 r. zostałyby uwzględnione do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia poprzez zastosowanie okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.

D. Świadczenia i porozumienia, o których mowa w art. 46b ust. 2 rozporządzenia

1. Świadczenia, o których mowa w Artykuł 46b ust 2 lit a) rozporządzenia, których wysokość nie zależy od długości ukończonych okresów ubezpieczenia lub zamieszkania:

a) Świadczenia z tytułu inwalidztwa przewidziane w ustawodawstwie określonym w niniejszym załączniku część A.

b) Pełna krajowa emerytura duńska uzyskiwana po 10 latach zamieszkania przez osoby, którym emerytura została przyznana najpóźniej do dnia 1 października 1989 r.

c) Hiszpańskie zasiłki z tytułu śmierci oraz renty rodzinne przyznawane w ramach systemów powszechnych i specjalnych.

d) Zasiłek wdowi z ubezpieczenia wdowiego w ramach francuskiego powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego lub systemu dla osób zatrudnionych w rolnictwie.

e) Renta inwalidzka dla wdów lub wdowców w ramach francuskiego powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego lub systemu dla osób zatrudnionych w rolnictwie, w przypadku gdy jej wysokość jest ustalana na podstawie renty inwalidzkiej zmarłego małżonka, wypłacana zgodnie z art. 46 ust. 1 lit. a) i).

f) Niderlandzka renta wdowia, zgodnie z ustawą z dnia 9 kwietnia 1959 r. regulującą ubezpieczenie powszechne dla wdów i sierot, ze zmianami.

g) Fińskie emerytury i renty krajowe, ustalane zgodnie z ustawą o rentach i emeryturach państwowych z dnia 8 czerwca 1956 r. i przyznawane zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy o emeryturach państwowych (547/93).

h) Pełna szwedzka emerytura podstawowa, przyznawana zgodnie z przepisami o emeryturach podstawowych, które były stosowane przed dniem 1 stycznia 1993 r., i pełna emerytura podstawowa przyznawana na mocy przepisów przejściowych do ustawodawstwa stosowanego od tej daty.

2. Świadczenia, o których mowa w art. 46b ust. 2 lit. b) rozporządzenia, których wysokość jest ustalana na podstawie okresu hipotetycznego, uznawanego za ukończony pomiędzy datą realizacji ryzyka a datą późniejszą:

a) duńskie wcześniejsze emerytury, których wysokość jest ustalona zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym przed dniem 1 października 1984 r.,

b) niemieckie renty inwalidzkie i renty rodzinne, przy których uwzględniany jest okres dodatkowy, i niemieckie emerytury, przy których uwzględniany jest okres już uzyskany,

c) włoskie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (inabilità),

d) luksemburskie renty inwalidzkie i rodzinne,

e) fińskie emerytury pracownicze, w odniesieniu do których, zgodnie z krajowym ustawodawstwem, uwzględniane są przyszłe okresy,

f) szwedzkie renty inwalidzkie i rodzinne, w odniesieniu do których uwzględniany jest hipotetyczny okres ubezpieczenia, i szwedzkie emerytury, w odniesieniu do których uwzględniane są okresy hipotetyczne już nabyte.

3. Porozumienia, o których mowa w art. 46b ust 2 lit. b) i) rozporządzenia, mające na celu zapobieżenie dwu- lub wielokrotnemu uwzględnieniu tego samego okresu hipotetycznego:

Porozumienie z dnia 20 lipca 1978 r. między Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a Rządem Republiki Federalnej Niemiec dotyczące różnych kwestii z zakresu zabezpieczenia społecznego.

Nordycka konwencja z dnia 15 czerwca 1992 r. o zabezpieczeniu społecznym.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK V(15)

ZGODNOŚĆ MIĘDZY USTAWODAWSTWAMI PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W SPRAWIE WARUNKÓW ODNOSZĄCYCH SIĘ DO STOPNIA INWALIDZTWA

(Art. 40 ust. 4 rozporządzenia)

BELGIA

Państwa Członkowskie | Systemy stosowane przez instytucje Państw Członkowskich, które podjęły decyzję o uznawaniu stopnia inwalidztwa | Systemy stosowane przez instytucje belgijskie, dla których decyzje mają charakter wiążący w przypadku zgodności |

System powszechny | System górniczy | Inwalidztwo ogólne | Inwalidztwo zawodowe |

System marynarski | Ossom |

FRANCJA | 1. System powszechny | | |

— Grupa II |

— Grupa I |

— Dwie trzecie inwalidztwa ogólnego |

— Stała opieka |

— Stała opieka |

— Stała opieka |

— Inwalidztwo – urzędnicy |

Inwalidztwo – urzędnicy |

FRANCJA

Państwa Członkowskie | Systemy stosowane przez instytucje Państw Członkowskich, które podjęły decyzję o uznawaniu stopnia inwalidztwa | Systemy stosowane przez instytucje francuskie, dla których decyzje mają charakter wiążący w przypadku zgodności |

System powszechny | System rolniczy | System górniczy | System marynarski |

Państwa Członkowskie | Systemy stosowane przez instytucje Państw Członkowskich, które podjęły decyzję o uznawaniu stopnia inwalidztwa | Systemy stosowane przez instytucje włoskie, dla których decyzje mają charakter wiążący w przypadku zgodności |

System powszechny | Marynarze Niezdolność do żeglugi |

Robotnicy | Urzędnicy |

2. System górniczy | | | |

— inwalidztwo ogólne częściowe | Zgodność | Zgodność | Brak zgodności |

— inwalidztwo zawodowe | Brak zgodności | Brak zgodności | Brak zgodności |

3. System marynarski | Brak zgodności | Brak zgodności | Brak zgodności |

— Grupa III (stała opieka) | Zgodność | Zgodność | Brak zgodności |

— Grupa II |

— Grupa I |

2. System rolniczy: | | | |

— inwalidztwo ogólne całkowite | Zgodność | Zgodność | Brak zgodności |

— inwalidztwo ogólne częściowe |

— stała opieka |

3. System górniczy: | | | |

— inwalidztwo ogólne częściowe | Zgodność | Zgodność | Brak zgodności |

— stała opieka |

— inwalidztwo zawodowe- | Brak zgodności | Brak zgodności | Brak zgodności |

4. System marynarski | | | |

— inwalidztwo ogólne częściowe | Brak zgodności | Brak zgodności | Brak zgodności |

— stała opieka |

— inwalidztwo zawodowe | | | |

LUKSEMBURG

Państwa Członkowskie | Systemy stosowane przez instytucje Państw Członkowskich, które podjęły decyzję o uznawaniu stopnia inwalidztwa | Systemy stosowane przez instytucje Luksemburga, dla których decyzje mają charakter wiążący w przypadku zgodności |

Inwalidztwo – robotnicy | Inwalidztwo – urzędnicy |

BELGIA | 1. System powszechny | Zgodność | Zgodność |

2. System górniczy | | |

— inwalidztwo ogólne częściowe | Brak zgodności | Brak zgodności |

— inwalidztwo zawodowe | Brak zgodności | Brak zgodności |

3. System marynarski | Zgodność | Zgodność |

FRANCJA | 1. System powszechny: | | |

— Grupa III (stała opieka) | Zgodność | Zgodność |

— Grupa II |

— Grupa I |

2. System rolniczy: | | |

— inwalidztwo ogólne całkowite | Zgodność | Zgodność |

— inwalidztwo ogólne częściowe |

— stała opieka |

3. System górniczy: | | |

— inwalidztwo ogólne w dwóch trzecich | Zgodność | Zgodność |

— stała opieka |

— inwalidztwo zawodowe | Brak zgodności | Brak zgodności |

4. System marynarski | | |

— inwalidztwo ogólne częściowe | Zgodność | Zgodność |

— stała opieka |

— inwalidztwo zawodowe | Brak zgodności | Brak zgodności |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK VI (A) (B) (2) (7) (8) (9) (11) (12) (13) (14) (15)

SZCZEGÓLNE WARUNKI STOSOWANIA USTAWODAWSTW NIEKTÓRYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

(Art. 89 rozporządzenia)

A. BELGIA

1. Osoby, których uprawnienia do świadczeń rzeczowych z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby wynikają z przepisów belgijskiego systemu obowiązkowych ubezpieczeń na wypadek choroby i inwalidztwa, stosowanego w stosunku do osób prowadzących działalność na własny rachunek, korzystają z przepisów tytułu III rozdział 1 rozporządzenia, łącznie z art. 35 ust. 1, na następujących warunkach:

a) w przypadku gdy zamieszkują tymczasowo na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Belgia, osoby te są uprawnione:

i) do świadczeń rzeczowych udzielanych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego czasowego zamieszkania z tytułu hospitalizacji;

ii) do zwrotu innych świadczeń rzeczowych udzielanych w ramach systemu belgijskiego przez właściwą instytucję belgijską po kursie określonym w ustawodawstwie państwa czasowego zamieszkania;

b) W przypadku, gdy osoby te stale zamieszkują terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Belgia, są one uprawnione do pobierania świadczeń rzeczowych określonych w ustawodawstwie Państwa stałego zamieszkania, pod warunkiem że wpłacają właściwej instytucji belgijskiej dodatkową składkę określoną w przepisach belgijskich.

2. Do celów stosowania przez właściwą instytucję belgijską przepisów tytułu III rozdział 7 i 8 rozporządzenia za dziecko wychowywane w Państwie Członkowskim uważa się dziecko zamieszkujące na jego terytorium.

3. Do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia okresy ubezpieczenia emerytalnego, ukończone zgodnie z belgijskim ustawodawstwem przed dniem 1 stycznia 1945 r., uważa się za okresy ubezpieczenia ukończonego zgodnie belgijskim ustawodawstwem w sprawie powszechnego systemu inwalidztwa i systemu marynarskiego.

4. Stosując art. 40 ust. 3 lit. a) ii), uwzględnia się wyłącznie okresy, podczas których pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek była niezdolna do pracy w rozumieniu belgijskiego ustawodawstwa.

5. Do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia okresy ubezpieczenia emerytalnego ukończone przez osoby prowadzące działalność na własny rachunek zgodnie z belgijskim ustawodawstwem, przed wejściem w życie ustawodawstwa dotyczącego niezdolności do pracy osób prowadzących działalność na własny rachunek, uznaje się za okresy ukończone zgodnie z tym ostatnim ustawodawstwem.

6. W celu ustalenia, czy spełnione są wymagania nałożone przez belgijskie ustawodawstwo w sprawie uprawnień do zasiłków dla bezrobotnych, uwzględnia się wyłącznie dni zatrudnienia za wynagrodzeniem; jednakże dni przyjęte jako równoważne w rozumieniu wymienionego ustawodawstwa uwzględnia się jedynie w przypadku, gdy poprzedzające je przepracowane dni były dniami zatrudnienia za wynagrodzeniem.

7. Na mocy art. 72 i art. 79 ust. 1 lit. a) rozporządzenia uwzględnia się okresy zatrudnienia i/lub okresy ubezpieczenia, ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy, w świetle belgijskiego ustawodawstwa, prawo do świadczeń podlega warunkowi, dla określonego wcześniejszego okresu, że wymagania uprawniające do otrzymania świadczeń rodzinnych w ramach systemu dla pracowników najemnych zostały spełnione.

8. Do celów stosowania art. 14a ust. 2, 3 i 4, art. 14c lit. a) i art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 dochód z pracy zawodowej w roku referencyjnym, który służy jako podstawa do określenia składek wymaganych z tytułu regulacji socjalnych w odniesieniu do osób prowadzących działalność na własny rachunek, jest obliczany przy użyciu średniej rocznej stopy dla roku, w którym ten dochód został uzyskany.

Kurs konwersji to średnia roczna stopa konwersji opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 107 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 547/72.

9. Ustalając teoretyczną wysokość renty inwalidzkiej, określonej w art. 46 ust. 2 rozporządzenia, właściwa instytucja belgijska przyjmuje jako podstawę dochód uzyskany z działalności zawodowej ostatnio wykonywanej przez zainteresowanego.

10. Każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która nie jest już ubezpieczona w Belgii na podstawie belgijskiego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczenia na wypadek choroby lub inwalidztwa – które uzależniają prawo do świadczeń od tego, czy zainteresowana osoba jest ubezpieczona w chwili realizacji ryzyka – jest uważana za nadal objętą ubezpieczeniem w chwili realizacji ryzyka, do celów wykonania tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jeżeli jest ona ubezpieczona od takiego samego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.

11. Jeżeli zainteresowany jest uprawniony do belgijskich świadczeń z tytułu inwalidztwa na podstawie art. 45 rozporządzenia, świadczenia te są przyznawane zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 46 ust. 2 rozporządzenia:

a) Zgodnie z przepisami ustanowionymi w ustawie z dnia 9 sierpnia 1963 r. w sprawie ustanowienia i organizacji systemu obowiązkowych ubezpieczeń na wypadek choroby i inwalidztwa, jeśli osoba zainteresowana, w chwili zaistnienia niezdolności do pracy, była ubezpieczona od tego rodzaju ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego jako pracownik najemny w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia.

b) Zgodnie z przepisami ustanowionymi w Dekrecie Królewskim z dnia 20 lipca 1971 r. w sprawie ustanowienia systemu ubezpieczeń na wypadek niezdolności do pracy dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, jeżeli osoba zainteresowana w chwili zaistnienia niezdolności do pracy była osobą prowadzącą działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia.

B. DANIA

1. Okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek ukończone w Państwie Członkowskim innym niż Dania są uwzględniane przy przyjęciu w poczet członków zatwierdzonego funduszu ubezpieczeń na wypadek bezrobocia, w taki sam sposób jak wówczas, gdyby były one okresami zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek ukończonymi w Danii.

2. Pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek, osoby ubiegające się o rentę lub emeryturę, emeryci i renciści, a także członkowie ich rodzin, określeni w art. 19, art. 22 ust. 1 i 3, art. 25 ust. 1 i 3, art. 26 ust. 1, art. 28a, 29 i 31 rozporządzenia, zamieszkujący lub przebywający w Danii, są uprawnieni do świadczeń rzeczowych na takich samych warunkach jak te przewidziane w duńskim ustawodawstwie dla osób należących do grupy 1 zgodnie z ustawą o publicznej służbie zdrowia (lov om offentlig sygesikring).

3. a) Przepisów duńskiego ustawodawstwa dotyczącego emerytur socjalnych, stanowiących, że prawo do renty lub emerytury zależy od tego, czy osoba ubiegająca się zamieszkuje w Danii, nie stosuje się do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek lub osób pozostałych przy życiu po śmierci pracowników najemnych lub osobach prowadzących działalność na własny rachunek, którzy zamieszkują na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania.

b) Do celów ustalania wysokości renty lub emerytury okresy zatrudnienia lub okresy prowadzenia działalności na własny rachunek ukończone w Danii przez pracownika przygranicznego lub pracownika sezonowego uznaje się za okresy zamieszkania ukończone w Danii przez pozostałego przy życiu małżonka, o ile pozostały przy życiu małżonek był podczas tych okresów związany z pracownikiem przygranicznym lub pracownikiem sezonowym więzami małżeńskimi, przy czym nie miała miejsca separacja od stołu i łoża ani separacja de facto z powodu niedopasowania i pod warunkiem że podczas tych okresów małżonek zamieszkiwał na terytorium innego Państwa Członkowskiego.

c) Do celów ustalania wysokości renty lub emerytury okresy zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek ukończone w Danii przed dniem 1 stycznia 1984 r. przez pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek inną niż pracownik przygraniczny lub pracownik sezonowy uznaje się za okresy zamieszkania ukończone w Danii przez pozostałego przy życiu małżonka, o ile pozostały przy życiu małżonek był podczas tych okresów związany z pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek więzami małżeńskimi, przy czym nie miała miejsca separacja od stołu i łoża lub separacja de facto z powodu niedopasowania i pod warunkiem że podczas tych okresów małżonek zamieszkiwał na terytorium innego Państwa Członkowskiego.

d) Okresy uwzględniane zgodnie z lit. b) i c) nie są jednak uwzględniane, jeżeli zbiegają się z okresami uwzględnianymi do celów ustalania wysokości renty lub emerytury należnej osobie zainteresowanej w świetle ustawodawstwa dotyczącego ubezpieczenia obowiązkowego innego Państwa Członkowskiego lub z okresami, podczas których osoba zainteresowana otrzymywała rentę lub emeryturę zgodnie z tym ustawodawstwem.

Okresy te należy jednak uwzględniać, jeżeli roczna wysokość wyżej wymienionej renty lub emerytury nie przekracza połowy wysokości podstawowej renty lub emerytury socjalnej.

4. Warunki rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla przepisów przejściowych duńskich ustaw z dnia 7 czerwca 1972 r. w sprawie praw emerytalnych i rentowych obywateli duńskich, którzy rzeczywiście zamieszkiwali w Danii przez określony czas, w okresie bezpośrednio poprzedzającym datę złożenia wniosku. Jednakże emeryturę lub rentę przyznaje się, na warunkach przewidzianych dla obywateli duńskich, obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy rzeczywiście zamieszkiwali w Danii w ciągu roku poprzedzającego bezpośrednio datę złożenia wniosku.

5. a) Okresy, podczas których pracownik przygraniczny zamieszkujący na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania wykonywał działalność zawodową lub handlową w Danii, należy uważać za okresy zamieszkania do celów duńskiego ustawodawstwa. To samo odnosi się do okresów, podczas których pracownik przygraniczny był oddelegowany lub świadczył usługi w Państwie Członkowskim innym niż Dania.

b) Okresy, podczas których pracownik sezonowy zamieszkujący na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania wykonywał swój zawód w Danii, należy uważać za okresy zamieszkania do celów duńskiego ustawodawstwa. To samo odnosi się do okresów, podczas których pracownik sezonowy był oddelegowany na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania.

6. W celu ustalenia, czy zostały spełnione warunki wymagane dla uzyskania uprawnień do zasiłku dziennego w przypadku choroby lub macierzyństwa, przewidziane w ustawie z dnia 20 grudnia 1989 r. w sprawie zasiłków dziennych, w przypadku gdy osoba zainteresowana nie podlega już duńskiemu ustawodawstwu podczas okresów referencyjnych, ustalonych przez wyżej wymienioną ustawę:

a) uwzględnia się okresy ubezpieczenia i okresy zatrudnienia ukończone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego innego niż Dania podczas wyżej wymienionych okresów referencyjnych, w czasie których osoba zainteresowana nie podlegała duńskiemu ustawodawstwu, jak gdyby były one okresami ukończonymi zgodnie z tym ostatnim ustawodawstwem,

oraz

b) podczas uwzględnianych okresów uznaje się, że osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub pracownik najemny (w przypadku gdy, dla tego ostatniego wynagrodzenie nie może posłużyć jako podstawa do ustalania wysokości zasiłku dziennego) pobierała średnie wynagrodzenie w wysokości równej tej, na podstawie której ustalana jest wysokość zasiłków pieniężnych dla okresów ukończonych zgodnie z duńskim ustawodawstwem podczas okresów referencyjnych.

7. Art. 46a ust. 3 lit. d) i art. 46c ust. 1 i 3 rozporządzenia i art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie stosuje się do rent i emerytur przyznanych w ramach duńskiego ustawodawstwa.

8. Do celów stosowania art. 67 rozporządzenia wysokość zasiłków dla bezrobotnych dla osób prowadzących działalność na własny rachunek ubezpieczonych w Danii jest ustalana zgodnie z duńskim ustawodawstwem.

9. W przypadku gdy osoba pobierająca duńską emeryturę lub wcześniejszą emeryturę jest również uprawniona do renty rodzinnej w innym Państwie Członkowskim, świadczenia te, do celów wykonania ustawodawstwa duńskiego, uważa się za świadczenia tego samego rodzaju w rozumieniu art. 46a ust. 1 rozporządzenia, jednakże pod warunkiem że osoba, której okresy ubezpieczenia lub zamieszkania służą jako podstawa do ustalania wysokości renty rodzinnej, spełniła również okresy zamieszkania w Danii.

C. NIEMCY

1. Przepisy art. 10 rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla przepisów, na podstawie których wypadki (i choroby zawodowe), które nastąpiły poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, a także okresy ukończone poza tym terytorium, nie powodują albo powodują tylko w pewnych warunkach wypłatę świadczeń, jeśli uprawnieni zamieszkują poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec.

2. a) Okres naliczenia ryczałtowego (pauschale Anrechnungszeit) jest ustalany wyłącznie w odniesieniu do okresów niemieckich.

b) Do celów uwzględnienia niemieckich okresów rentowych lub emerytalnych dla ubezpieczenia emerytalno–rentowego pracowników kopalń stosuje się wyłącznie niemieckie ustawodawstwo.

c) Do celów uwzględnienia niemieckich okresów zastępczych (Ersatzzeiten) stosuje się wyłącznie niemieckie ustawodawstwo.

3. Jeżeli stosowanie rozporządzenia lub późniejszych rozporządzeń w zakresie zabezpieczenia społecznego powoduje szczególne obciążenia względem niektórych instytucji ubezpieczenia na wypadek choroby, obciążenia te mogą zostać całkowicie lub częściowo zrekompensowane. Federalny Związek Kas Chorych, jako organ integrujący (ubezpieczenie na wypadek choroby), podejmuje decyzje dotyczące takiej rekompensaty poprzez wspólne porozumienie z innymi centralnymi federacjami kas chorych. Środki niezbędne do realizacji rekompensaty są dostarczane z tytułu podatków nakładanych na wszystkie instytucje ubezpieczenia na wypadek choroby, proporcjonalnie do średniej liczby członków w roku poprzednim, z wyjątkiem członków emerytowanych.

4. Artykuł 7 księgi VI kodeksu socjalnego stosuje się do obywateli innych Państw Członkowskich, podobnie jak do bezpaństwowców i uchodźców mieszkających na terytorium innych Państw Członkowskich, zgodnie z następującymi zasadami.

Jeżeli warunki ogólne są spełnione, dobrowolne składki mogą być wpłacane na rzecz niemieckiego systemu ubezpieczeń emerytalno–rentowych:

a) jeżeli osoba zainteresowana ma miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec;

b) jeżeli osoba zainteresowana ma miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium innego Państwa Członkowskiego i już wcześniej płaciła składki, obowiązkowo lub dobrowolnie, na rzecz niemieckiego systemu ubezpieczenia emerytalno–rentowego;

c) jeżeli osoba zainteresowana, będąca obywatelem innego Państwa Członkowskiego i mająca miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, płaciła składki co najmniej przez 60 miesięcy na rzecz niemieckiego systemu ubezpieczeń emerytalno–rentowych lub była uprawniona do ubezpieczenia dobrowolnego na podstawie art. 232 księgi VI kodeksu socjalnego i nie jest obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczona na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego.

5. …

6. …

7. …

8. …

9. W przypadku gdy koszty świadczeń rzeczowych udzielanych przez niemieckie instytucje miejsca zamieszkania emerytom lub rencistom bądź członkom ich rodzin, którzy są ubezpieczeni we właściwych instytucjach w innych Państwach Członkowskich, muszą być zrefundowane na podstawie miesięcznych ryczałtów, koszty takie, do celów wyrównania finansowego między niemieckimi instytucjami ubezpieczenia na wypadek choroby dla rencistów i emerytów, są traktowane jako wydatki na niemiecki system ubezpieczeń na wypadek choroby dla osób uprawnionych. Ryczałty refundowane przez właściwe instytucje innych Państw Członkowskich instytucjom niemieckim miejsca zamieszkania uważa się za wpływy, które należy uwzględniać do celów wyżej wymienionego wyrównania finansowego.

10. W przypadku osób prowadzących działalność na własny rachunek przyznanie pomocy w razie bezrobocia (Arbeitslosenhilfe) następuje pod warunkiem, że osoba zainteresowana przed zarejestrowaniem się jako bezrobotna prowadziła działalność zawodową jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek, co najmniej przez rok na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, oraz że nie porzuciła tej pracy tymczasowo.

11. Okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, w ramach specjalnego systemu ubezpieczenia emerytalnego dla rolników lub, jeżeli taki system nie istnieje, jako rolnik w ramach systemu powszechnego, uwzględniane są w celu ukończenia warunków dotyczących minimalnej długości ubezpieczenia wymaganego, aby podlegać obowiązkowi płacenia składek w rozumieniu art. 27 ustawy o ubezpieczeniu emerytalnym rolników (Gesetz über die Alterssicherung der Landwirte — GAL), pod warunkiem że:

a) oświadczenie uzasadniające obowiązek płacenia składek zostanie złożone w przepisowym terminie;

oraz

b) przed złożeniem oświadczenia osoba zainteresowana podlegała ostatnio na terytorium Republiki Federalnej Niemiec obowiązkowi płacenia składek z tytułu systemu ubezpieczeń emerytalnych dla rolników.

12. Okresy obowiązkowego ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, w ramach specjalnego systemu dla rzemieślników, lub w przypadku braku takiego systemu w ramach specjalnego systemu dla osób prowadzących działalność na własny rachunek lub w ramach systemu powszechnego, są uwzględniane w celu uzasadnienia istnienia 18 lat obowiązkowych składek wymaganych dla wyłączenia z obowiązkowej przynależności do systemu ubezpieczenia emerytalno-rentowego dla rzemieślników prowadzących działalność na własny rachunek.

13. Do celów stosowania niemieckiego ustawodawstwa w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek choroby rencistów i emerytów przewidzianego w art. 5 ust. 1 ii) księgi V kodeksu ubezpieczenia społecznego (Fünftes Sozialgesetzbuch– SGB V) i art. 56 ustawy o reformie ubezpieczeń na wypadek choroby (Gesundheitsreformgesetz) okresy ubezpieczenia lub zamieszkania ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, podczas których osoba zainteresowana była uprawniona do rzeczowych świadczeń w razie choroby, są uwzględniane, w przypadku gdy jest to konieczne, jako okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z niemieckim ustawodawstwem, pod warunkiem że nie pokrywają się one z okresami ubezpieczenia ukończonymi zgodnie z tym ustawodawstwem.

14. W celu przyznania świadczeń pieniężnych, określonych w art. 47 ust. 1 księgi V niemieckiego kodeksu ubezpieczenia społecznego (SGB V) i w art. 200 ust. 2 i art. 561 ust. 1 niemieckiej ustawy w sprawie ubezpieczenia społecznego (Reichsversicherungsordnung — RVO), niemieckie instytucje ustalają wynagrodzenie netto, które należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości wyżej wymienionych świadczeń, jak gdyby osoby ubezpieczone zamieszkiwały w Republice Federalnej Niemiec.

15. Greccy nauczyciele, posiadający status urzędnika służby cywilnej i którzy, z tego względu, że nauczali w niemieckich szkołach, płacili składki w ramach niemieckiego obowiązkowego systemu ubezpieczeń emerytalno-rentowych, jak również w ramach greckiego specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej, i których po dniu 31 grudnia 1978 r. przestało obejmować obowiązkowe ubezpieczenie niemieckie, mogą, na wniosek, otrzymać refundację obowiązkowych składek zgodnie z art. 210 księgi VI kodeksu socjalnego. Wnioski o zwrot składek należy składać w ciągu roku następującego po dniu wejścia w życie niniejszego przepisu. Zainteresowany może również dochodzić swych praw w ciągu sześciu miesięcy kalendarzowych od dnia, w którym przestał podlegać ubezpieczeniu obowiązkowemu.

Art. 210 ust. 6 księgi VI kodeksu socjalnego stosuje się tylko w odniesieniu do okresów, podczas których były płacone obowiązkowe składki na system ubezpieczeń emerytalno–rentowych oprócz składek w ramach specjalnego greckiego systemu dla urzędników służby cywilnej i w odniesieniu do okresów zaliczenia następujących niezwłocznie po okresach, podczas których były płacone te obowiązkowe składki.

16. …

17. Do celów przyznania świadczeń osobom wymagającym intensywnej i stałej opieki na podstawie art. 53 et seq. księgi V niemieckiego kodeksu ubezpieczenia społecznego (SGB V) instytucja miejsca zamieszkania w celu udzielania pomocy w formie świadczeń rzeczowych uwzględnia okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania, ukończone z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, jak gdyby chodziło o okresy ukończone z uwzględnieniem ustawodawstwa stosowanego do tej instytucji.

18. Osoba uprawniona do renty lub emerytury zgodnie z niemieckim ustawodawstwem lub zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego jest uważana, do celów stosowania art. 27 rozporządzenia, za uprawnioną do rzeczowych świadczeń w razie choroby i macierzyństwa, jeżeli zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 księgi V niemieckiego kodeksu ubezpieczenia społecznego (SGB V) osoba ta jest zwolniona z obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek choroby (Krankenversicherung).

19. Okres ubezpieczenia wychowawczego, zgodnie z niemieckim ustawodawstwem, jest ważny nawet w okresie, podczas którego dany pracownik najemny wychowywał dziecko w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że ten pracownik najemny nie mógł wykonywać swojego zawodu zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie matek (Mutterschutzgesetz) lub wziął urlop rodzicielski zgodnie z art. 15 federalnej ustawy o zasiłkach na wychowanie dzieci (Bundeserziehungsgeldgesetz) i nie wykonywał dodatkowej działalności zawodowej (geringfügig) w rozumieniu art. 8 SGB IV.

20. W przypadku gdy stosuje się przepisy niemieckiej ustawy o rentach i emeryturach obowiązujące w dniu 31 grudnia 1991 r. są również stosowane przepisy załącznika VI w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1991 r.

D. HISZPANIA

1. Warunek dotyczący zatrudnienia jako pracownik najemny lub prowadzenia działalności na własny rachunek, podobnie jak warunek wcześniejszego obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek takiego samego ryzyka w ramach systemu dla pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek tego samego Państwa Członkowskiego, określony w art. 1 lit. a) iv) rozporządzenia, nie narusza praw osób, które, zgodnie z przepisami dekretu królewskiego nr 2805/1979 z dnia 7 grudnia 1979 r., należą dobrowolnie do powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego z racji swojej funkcji urzędnika lub pracownika międzynarodowej organizacji międzyrządowej.

2. Przepisy dekretu królewskiego nr 2805/1979 z dnia 7 grudnia 1979 r. stosuje się do obywateli Państwa Członkowskiego, a także do uchodźców i bezpaństwowców:

a) w przypadku gdy osoby te zamieszkują na terytorium Hiszpanii;

lub

b) w przypadku gdy zamieszkują one na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jeżeli, w jakimkolwiek okresie, należały obowiązkowo do hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego;

lub

c) w przypadku gdy zamieszkują na terytorium państwa trzeciego i opłacały składki co najmniej przez 1800 dni na rzecz hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego, jeżeli nie są ubezpieczone z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub dobrowolnego na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego.

3. Każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która przestała być ubezpieczona na podstawie hiszpańskiego ustawodawstwa, w chwili realizacji ryzyka jest nadal uważana za ubezpieczoną, do celów stosowania przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jeżeli w chwili realizacji ryzyka jest ubezpieczona zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub, w przypadku braku takiego ubezpieczenia, jeżeli świadczenie jest należne z tytułu tego samego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego. Ten ostatni warunek uważa się za spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.

4. a) Na mocy art. 47 rozporządzenia ustalanie wysokości teoretycznego świadczenia hiszpańskiego przeprowadzane jest na podstawie rzeczywistych składek ubezpieczonego, w ciągu lat poprzedzających bezpośrednio wpłatę ostatniej składki na rzecz hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego.

b) Kwota uzyskanej renty lub emerytury jest zwiększana o wysokość podwyżek i rewaloryzacji, obliczonych dla każdego następnego roku, do roku poprzedzającego realizację ryzyka, dla rent i emerytur tego samego rodzaju.

E. FRANCJA

1. a) Zasiłek dla osób starszych — pracowników najemnych, podobnie jak zasiłek dla osób starszych prowadzących działalność na własny rachunek i zasiłek pielęgnacyjny dla rolników, jest przyznawany na warunkach przewidzianych dla pracowników francuskich przez francuskie ustawodawstwo wszystkim pracownikom najemnym lub osobom prowadzącym działalność na własny rachunek, które są obywatelami innych Państw Członkowskich i które, w chwili złożenia wniosku, zamieszkują na terytorium Francji.

b) To samo stosuje się do uchodźców i bezpaństwowców.

c) Przepisy rozporządzenia nie mają wpływu na francuskie ustawodawstwo, na podstawie którego zostały uwzględnione, w celu uzyskania prawa do zasiłku dla osób starszych pracowników najemnych, a także dla osób starszych prowadzących działalność na własny rachunek, wyłącznie okresy zatrudnienia jako pracownik najemny lub równorzędne lub, w odpowiednim przypadku, okresy prowadzenia działalności na własny rachunek na terytorium departamentów europejskich i departamentów zamorskich (Gwadelupa, Gujana, Martynika i Reunion) Republiki Francuskiej.

2. Zasiłek specjalny i odszkodowanie kumulujące się, przewidziane przez szczególne ustawodawstwo zabezpieczenia społecznego w kopalniach, są wypłacane tylko pracownikom zatrudnionym w kopalniach francuskich.

3. Ustawę nr 65-655 z dnia 10 lipca 1965 r., przyznającą obywatelom francuskim, wykonującym lub tym, którzy wykonywali za granicą działalność zawodową lub handlową, prawo do przystąpienia do systemu dobrowolnego ubezpieczenia emerytalnego, stosuje się wobec obywateli innych Państw Członkowskich w następujących warunkach:

- działalność zawodowa lub handlowa uprawniająca do dobrowolnego ubezpieczenia zgodnie z systemem francuskim nie musi być prowadzona, lub nie musiała być prowadzona ani na terytorium francuskim, ani na terytorium Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek,

- pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek musi, z dniem wystąpienia z roszczeniem, udowodnić fakt zamieszkiwania we Francji, co najmniej przez dziesięć lat, kolejnych lub nie, lub podlegania francuskiemu ustawodawstwu, w sposób ciągły, obowiązkowy lub dobrowolny, przez taki sam okres.

4. Osoba podlegająca francuskiemu ustawodawstwu zgodnie z art. 14 ust. 1 lub art. 14a ust. 1 rozporządzenia jest uprawniona do pobierania na członków swojej rodziny, którzy towarzyszą jej na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym wykonuje swój zawód, następujących świadczeń rodzinnych:

a) zasiłek dla niemowląt do trzeciego miesiąca życia;

b) świadczenia rodzinne udzielane zgodnie z art. 73 rozporządzenia.

5. Do celów ustalania wysokości teoretycznej kwoty określonej w art. 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia w systemach, w których wysokość emerytury jest ustalana na podstawie punktów emerytalnych, właściwa instytucja uwzględnia, dla każdego roku ubezpieczenia ukończonego z uwzględnieniem ustawodawstwa każdego innego Państwa Członkowskiego, liczbę punktów emerytalnych będącą wynikiem podziału liczby punktów emerytalnych uzyskanych z uwzględnieniem stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa przez liczbę lat odpowiadających tym punktom.

6. a) Pracownicy przygraniczni, którzy pracują jako pracownicy najemni na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Francja i zamieszkują we francuskich departamentach Haut–Rhin, Bas–Rhin i Moselle, są uprawnieni na terytorium tych departamentów do świadczeń rzeczowych przewidzianych przez lokalny system Alzacji i Lotaryngii, ustanowiony na podstawie ustaw nr 46-1428 z dnia 12 czerwca 1946 r. i nr 67-814 z dnia 25 września 1967 r., zgodnie z art. 19 rozporządzenia.

b) Przepisy te stosuje się odpowiednio do osób uprawnionych zgodnie z art. 25 ust. 2 i 3 i art. 28 i 29 rozporządzenia.

7. Nie naruszając art. 73 i 74 rozporządzenia, zasiłki mieszkaniowe, zasiłki na opiekę nad dzieckiem w domu i zasiłki wychowawcze dla rodziców są przyznawane tylko tym zainteresowanym i członkom ich rodzin, którzy zamieszkują na terytorium Francji.

8. Każdy pracownik najemny, który przestał podlegać francuskiemu ustawodawstwu dotyczącemu ubezpieczenia w razie wdowieństwa w ramach powszechnego francuskiego systemu zabezpieczenia społecznego lub systemu dla pracowników rolnictwa, jest uważany za osobę posiadającą status osoby ubezpieczonej na podstawie tego ustawodawstwa w chwili realizacji ryzyka, do celu wykonania przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jeżeli w chwili realizacji ryzyka jest on ubezpieczony jako pracownik najemny z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego lub, w innym wypadku, jeżeli należne jest świadczenie dla osoby pozostałej przy życiu zgodnie z przepisami dotyczącymi pracowników najemnych innego Państwa Członkowskiego. Jednakże warunek ten uważa się za spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.

F. GRECJA

1. …

2. Ustawa nr 1469/84 dotycząca dobrowolnego przystępowania do systemu ubezpieczenia emerytalno–rentowego dla obywateli greckich i obcokrajowców pochodzenia greckiego stosuje się do obywateli innych Państw Członkowskich, bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących na terytorium Państwa Członkowskiego, zgodnie z drugim akapitem.

Z zastrzeżeniem ukończenia innych warunków określonych w tej ustawie składki mogą być opłacane:

a) w przypadku gdy zainteresowany zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego oraz w przeszłości był obowiązkowo objęty greckim systemem ubezpieczenia emerytalno-rentowego;

lub

b) bez względu na miejsce pobytu lub zamieszkania, jeżeli zainteresowany w przeszłości zamieszkiwał w Grecji przez 10 lat, z przerwą lub bez przerwy, lub podlegał greckiemu ustawodawstwu, to obowiązkowo lub dobrowolnie, przez okres 1500 dni.

3. Nie naruszając właściwych przepisów stosowanych przez OGA, okresy, podczas których płatne są świadczenia z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, które przewiduje osobne przepisy dla takich ryzyk, pod warunkiem że pokrywają się one z okresami zatrudnienia w sektorze rolniczym w Grecji, uważa się za okresy ubezpieczenia z uwzględnieniem ustawodawstwa stosowanego przez OGA w rozumieniu art. 1 lit. r) rozporządzenia.

4. W ramach greckiego ustawodawstwa stosowanie art. 49 ust. 2 rozporządzenia podlega warunkowi, że nowe obliczenia, określone w wyżej wymienionym artykule, nie wpłyną niekorzystnie na interesy zainteresowanego.

5. W przypadku gdy przepisy greckich pomocniczych funduszy emerytalnych ("επικουρικά ταμεία") przewidują możliwość uznania okresów obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, ukończonych w ramach greckich instytucji ubezpieczenia podstawowego ("κύριας ασφάλισης"), przepisy te są również stosowane do okresów obowiązkowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem każdego innego Państwa Członkowskiego, które obejmuje rozporządzenie.

6. Pracowników najemnych, którzy do dnia 31 grudnia 1992 r. byli obowiązkowo objęci systemem ubezpieczenia emerytalno-rentowego Państwa Członkowskiego innego niż Grecja i którzy zostali objęci obowiązkiem ubezpieczenia w greckim systemie ubezpieczeń społecznych (podstawowy system statutowy) po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1993 r., uważa się za "byłych ubezpieczonych" zgodnie z przepisami ustawy nr 2084/92.

G. IRLANDIA

1. Pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek, bezroboni, osoby ubiegające się o rentę lub emeryturę, renciści, emeryci oraz członkowie ich rodzin, określeni w art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 3, art. 25 ust. 1 i 3, art. 26 ust. 1, art. 28a, 29 i 31 rozporządzenia, którzy zamieszkują lub przebywają w Irlandii, są uprawnieni bezpłatnie do wszelkich świadczeń medycznych przewidzianych w irlandzkim ustawodawstwie, w przypadku gdy kosztami takiej opieki medycznej obciąża się instytucję Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia.

2. Członkowie rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, która jest objęta ustawodawstwem Państwa Członkowskiego innego niż Irlandia i która spełnia warunki określone w tym ustawodawstwie uprawniające do świadczeń, uwzględniając, w miarę potrzeby, art. 18 rozporządzenia, jeżeli zamieszkują w Irlandii, są uprawnieni do wolnej od opłat opieki medycznej przewidzianej w irlandzkim ustawodawstwie.

Koszty takich świadczeń są płatne przez instytucję, w której ubezpieczony jest pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek.

Jednakże w przypadku, gdy współmałżonek pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, lub osoba, która sprawuje opiekę nad dziećmi, wykonuje działalność zawodową lub handlową w Irlandii, świadczenia wypłacane członkowi rodziny obciążają instytucję irlandzką w stopniu, w jakim prawo do tych świadczeń jest udzielone wyłącznie na podstawie irlandzkiego ustawodawstwa.

3. Jeżeli pracownik najemny podlegający ustawodawstwu opuszcza terytorium Państwa Członkowskiego w celu udania się, w ramach swojego zatrudnienia, na terytorium innego Państwa Członkowskiego i ulega wypadkowi przed przybyciem, jego uprawnienia do świadczeń z tytułu tego wypadku zostaną ustalone:

a) jak gdyby ten wypadek wydarzył się na terytorium Irlandii;

oraz

b) bez uwzględnienia jego nieobecności na terytorium Irlandii, przy określeniu czy, z uwagi na swoje zatrudnienie, był ubezpieczony zgodnie z wymienionym ustawodawstwem.

4. …

5. Do celów obliczania dochodów dla udzielania świadczeń związanych z wynagrodzeniem, przewidzianych w irlandzkim ustawodawstwie płatnych wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych, pracownikowi najemnemu przyznaje się, nie naruszając art. 23 ust. 1 i art. 68 ust. 1 rozporządzenia za każdy tydzień zatrudnienia w charakterze pracownika najemnego zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego podczas odpowiedniego roku podatkowego, sumę równą średniemu tygodniowemu wynagrodzeniu kobiet lub mężczyzn podczas tego okresu.

6. Do stosowania art. 40 ust. 3 lit. a) ii) uwzględnia się tylko okresy, w których pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek była niezdolna do pracy w rozumieniu irlandzkiego ustawodawstwa.

7. Do celów art. 44 ust. 2 uważa się, że pracownik najemny wyraźnie wniósł o odroczenie przyznania emerytury, do której byłby uprawniony zgodnie z irlandzkim ustawodawstwem, jeżeli, w przypadku gdy przejście na emeryturę jest warunkiem otrzymania świadczenia emerytalnego, pracownik nie przeszedł na emeryturę.

8. …

9. Bezrobotny powracający do Irlandii pod koniec okresu trzech miesięcy, podczas których otrzymywał świadczenia zgodnie z irlandzkim ustawodawstwem w zastosowaniu art. 69 ust. 1 rozporządzenia, jest uprawniony do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych, nie naruszając przepisów art. 69 ust. 2, jeżeli spełnia warunki określone w wyżej wymienionym ustawodawstwie.

10. Okres podlegania irlandzkiemu ustawodawstwu zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nie może:

i) być uwzględniany w świetle tego przepisu jako okres podlegania irlandzkiemu ustawodawstwu w celach tytułu III rozporządzenia;

ani

ii) powodować, że Irlandia staje się państwem właściwym do wypłacania świadczeń przewidzianych w art. 18, 38 lub w art. 39 ust. 1 rozporządzenia.

H. WŁOCHY

Żadne.

I. LUKSEMBURG

1. Nie naruszając art. 94 ust. 2 rozporządzenia, okresy ubezpieczenia lub okresy równorzędne, ukończone przez pracowników najemnych lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek zgodnie z luksemburskim ustawodawstwem w zakresie ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa, starości lub śmierci, bądź przed dniem 1 stycznia 1946 r., bądź przed wcześniejszą datą ustaloną w porozumieniu dwustronnym, są uwzględniane w celu stosowania tego ustawodawstwa tylko, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, że spełniła sześć miesięcy ubezpieczenia w ramach systemu luksemburskiego, począwszy od dnia, o którym mowa. Jeżeli chodzi o wiele porozumień dwustronnych, uwzględnia się okresy ubezpieczenia lub równorzędne liczone od najstarszej daty.

2. Do celów przyznania ustalonej części renty lub emerytury luksemburskiej okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem luksemburskiego ustawodawstwa przez pracowników najemnych lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek, niezamieszkujące na terytorium Luksemburga, począwszy od dnia 1 października 1972 r., uważa się za okresy zamieszkania.

3. Artykuł 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nie narusza luksemburskiego ustawodawstwa, na podstawie którego kasa chorych nie może odmówić zezwolenia na leczenie za granicą w przypadku, gdy wymagane leczenie nie może zostać zapewnione w Wielkim Księstwie Luksemburga.

4. Do celów uwzględnienia okresów ubezpieczenia przewidzianych w art. 171 ust. 7 kodeksu ubezpieczenia społecznego (Code des Assurances Sociales) instytucja luksemburska uznaje okresy ubezpieczenia ukończone przez osobę zainteresowaną zgodnie z ustawodawstwem każdego innego Państwa Członkowskiego, jak gdyby były one okresami ukończonymi zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem. Stosowanie tego przepisu zależy od tego, czy osoba zainteresowana spełniła ostatnie okresy ubezpieczenia zgodnie z luksemburskim ustawodawstwem.

J. NIDERLANDY

1. Ubezpieczenie kosztów leczenia

a) W odniesieniu do uprawnień do świadczeń rzeczowych zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem przez osobę uprawnioną do świadczeń rzeczowych należy rozumieć, do celów wykonania tytułu III rozdział 1, osobę ubezpieczoną lub wspólnie ubezpieczoną w ramach systemu ubezpieczenia określonego w niderlandzkiej ustawie o kasach ubezpieczeń na wypadek choroby.

b) …

c) Do celów art. 27-34 rozporządzenia następujące renty i emerytury uważa się za renty i emerytury płatne zgodnie z ustawodawstwem wymienionym w lit. b) (inwalidztwo) i c) (starość) deklaracji Królestwa Niderlandów na podstawie art. 5 rozporządzenia:

- renty i emerytury przyznawane na podstawie ustawy z dnia 6 stycznia 1966 r. (Staatsblad 6) w sprawie nowych regulacji dotyczących urzędników służby cywilnej i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci (Ustawa w sprawie rent i emerytur dla służby cywilnej) (Algemene burgerlijke pensioenwet),

- renty i emerytury przyznawane na podstawie ustawy z dnia 6 października 1966 r. (Staatsblad 445) w sprawie nowych zasad dotyczących rent i emerytur dla wojskowych i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci (Ustawa w sprawie rent i emerytur dla wojskowych) (Algemene militaire pensioenwet),

- renty i emerytury przyznawane na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1967 r. (Staatsblad 138) w sprawie nowych regulacji dotyczących rent i emerytur dla pracowników NV Nederlise Spoorwegen (Koleje niderlandzkie) i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci (Ustawa o rentach i emeryturach kolejowych) (Spoorwegpensioenwet),

- renty i emerytury przyznawane na podstawie rozporządzenia w sprawie warunków zatrudnienia w kolejach niderlandzkich (Reglement Dienstvoorwaarden Nederlandse Spoorwegen) (RDV 1964 NS),

lub

- świadczenia z tytułu renty lub emerytury przed ukończeniem 65. roku życia w ramach systemu emerytalno-rentowego mającego na celu zapewnienie pomocy pracownikom i byłym pracownikom lub świadczenia z tytułu wcześniejszej emerytury z tytułu systemu wcześniejszych emerytur ustanowionego przez państwo lub na podstawie układu zbiorowego pracy lub systemu, który ma zostać opracowany przez radę kasy chorych.

d) Członkowie rodziny określeni w art. 19 ust. 2, którzy zamieszkują w Niderlandach, oraz pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek i członkowie ich rodzin określeni w art. 22 ust. 1 lit. b) i art. 22 ust. 3, w związku z art. 22 ust. 1 lit. b) i art. 25 i 26, uprawnieni do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego nie są ubezpieczeni w ramach Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (ustawa o ubezpieczeniu powszechnym od szczególnych wydatków na opiekę medyczną) (AWBZ).

2. Zastosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa dotyczącego ubezpieczeń emerytalnych (Toepassing van de Nederlise Algemene Ouderdomswet) (AOW)

a) Obniżki określonej w art. 13 ust. 1 AOW nie stosuje się dla tych lat kalendarzowych przed 1 stycznia 1957 r. lub ich części, w ciągu których uprawniony, który nie spełniał warunków pozwalających na uznanie tych lat za okresy ubezpieczenia, zamieszkiwał na terytorium Niderlandów między piętnastym a sześćdziesiątym piątym rokiem życia, lub w ciągu których, o ile zamieszkiwał na terytorium innego Państwa Członkowskiego, pracował jako pracownik najemny w Niderlandach dla pracodawcy ustanowionego w tym państwie.

W drodze odstępstwa od przepisów art. 7 AOW osoby, które zamieszkiwały lub pracowały zgodnie z wyżej wymienionymi warunkami tylko przed dniem 1 stycznia 1957 r., uważa się również za uprawnione do renty lub emerytury.

b) Obniżki określonej w art. 13 ust. 1 AOW nie stosuje się do tych lat kalendarzowych przed dniem 2 sierpnia 1989 r. lub ich części, w ciągu których, między piętnastym a sześćdziesiątym piątym rokiem życia, osoba, która pozostaje lub pozostawała w związku małżeńskim, nie była ubezpieczona zgodnie z wyżej wymienionym ustawodawstwem, pomimo że zamieszkiwała na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Niderlandy, jeżeli te lata kalendarzowe lub ich części pokrywają się, z jednej strony, z okresami ubezpieczenia ukończonymi przez małżonka tej osoby zgodnie z tym ustawodawstwem, pod warunkiem że małżeństwo tej pary trwało podczas tych okresów, oraz, z drugiej strony, z latami kalendarzowymi lub ich częściami, które należy uwzględniać zgodnie z lit. a).

W drodze odstępstwa od przepisów art. 7 AOW taką osobę uważa się za uprawnioną.

c) Obniżki określonej w art. 13 ust. 2 AOW nie stosuje się do lat kalendarzowych przed dniem 1 stycznia 1957 r. lub ich części, w czasie których małżonek osoby uprawnionej, który nie spełnia warunków wymaganych do tego, aby lata te mogły być uznane za okresy ubezpieczenia, zamieszkiwał w Niderlandach między piętnastym a sześćdziesiątym piątym rokiem życia, lub podczas których, pomimo zamieszkiwania na terytorium innego Państwa Członkowskiego, małżonek pracował jako pracownik najemny w Niderlandach dla pracodawcy ustanowionego w Niderlandach.

d) Obniżki określonej w art. 13 ust. 2 AOW nie stosuje się do tych lat kalendarzowych przed dniem 2 sierpnia 1989 r. lub ich części, w czasie których, między piętnastym a sześćdziesiątym piątym rokiem życia, małżonek osoby uprawnionej zamieszkiwał w Państwie Członkowskim innym niż Niderlandy i nie był ubezpieczony zgodnie z wyżej wymienionym ustawodawstwem, jeżeli te lata kalendarzowe lub ich części pokrywają się, z jednej strony, z okresami ubezpieczenia ukończonymi przez małżonka zgodnie z tym ustawodawstwem, pod warunkiem że związek małżeński trwał podczas tych okresów, oraz, z drugiej strony, z latami kalendarzowymi lub ich częściami, które należy uwzględnić zgodnie z lit. a).

e) przepisy określone w lit. a), b), c) i d) stosuje się tylko wówczas, gdy zainteresowany zamieszkiwał przez sześć lat na terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich po ukończeniu 59. roku życia i dopóki zamieszkuje terytorium jednego z tych Państw Członkowskich.

f) W drodze odstępstwa od przepisów art. 45 ust. 1 ustawy w sprawie powszechnego ubezpieczenia emerytalnego (AOW) i art. 47 ust. 1 ustawy w sprawie powszechnego ubezpieczenia dla sierot i wdów (AWW) małżonek pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, objętego systemem ubezpieczeń obowiązkowych, zamieszkujący w Państwie Członkowskim innym niż Niderlandy, jest uprawniony do dobrowolnego ubezpieczenia się zgodnie z tym ustawodawstwem, ale tylko dla okresów następujących po dniu 2 sierpnia 1989 r., podczas których pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek jest lub była ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego zgodnie z wyżej wymienionym ustawodawstwem. To uprawnienie wygasa z dniem zakończenia obowiązkowego ubezpieczenia pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.

Jednakże wyżej wymienione uprawnienie nie wygasa w przypadku, gdy obowiązkowe ubezpieczenie pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek kończy się w wyniku jego śmierci, i w przypadku, gdy wdowa po nim otrzymuje tylko rentę lub emeryturę, zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie powszechnego ubezpieczenia wdów i sierot (AWW).

W każdym przypadku uprawnienie do dobrowolnego ubezpieczenia kończy się z dniem ukończenia przez osobę dobrowolnie ubezpieczoną 65. roku życia.

Składka ubezpieczeniowa opłacana z tytułu wyżej wymienionego ubezpieczenia dobrowolnego, którą płaci małżonek pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ubezpieczonej z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie powszechnych ubezpieczeń emerytalnych (AOW) oraz niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie powszechnych ubezpieczeń dla wdów i sierot (AWW), jest ustalona zgodnie z przepisami odnoszącymi się do ustalania wysokości składki ubezpieczenia obowiązkowego, pod warunkiem że dochody małżonka uważane są za uzyskane w Niderlandach.

Dla małżonka pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, który był ubezpieczony z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego dnia 2 sierpnia 1989 r. lub później, składka ubezpieczeniowa jest ustalona zgodnie z przepisami odnoszącymi się do określenia wysokości składki ubezpieczenia dobrowolnego, zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie powszechnego ubezpieczenia emerytalnego oraz zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie powszechnego ubezpieczenia dla wdów i sierot.

g) Uprawnienie określone w lit. f) jest udzielane tylko wówczas, gdy małżonek pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek poinformował Sociale Verzekeringsbank (Bank ubezpieczeń społecznych) o ubezpieczeniu się z tytułu ubezpieczenia dobrowolnego nie później niż w rok po rozpoczęciu swojego okresu ubezpieczenia obowiązkowego.

Dla małżonka pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, która była ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego z dniem 2 sierpnia 1989 r. lub w okresie bezpośrednio ten dzień poprzedzającym, okres jednego roku rozpoczyna się z dniem 2 sierpnia 1989 r.

Małżonek niezamieszkujący w Niderlandach, pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, objętej przepisami art. 14 ust. 1, art. 14a ust. 1 lub art. 17 rozporządzenia nie może skorzystać z możliwości przewidzianej w czwartym akapicie lit. f), jeżeli małżonek, zgodnie z wyłącznie niderlandzkim ustawodawstwem, jest lub był uprawniony do ubezpieczenia z tytułu ubezpieczenia dobrowolnego.

h) Litery a), b), c), d) i f) nie stosuje się do okresów pokrywających się z okresami, które mogą być uwzględniane w celu ustalania wysokości uprawnień do renty lub emerytury zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego innego niż Niderlandy w zakresie ubezpieczenia emerytalnego, ani do okresów, podczas których zainteresowany otrzymywał emeryturę na podstawie tego ustawodawstwa.

i) Do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia wyłącznie okresy ubezpieczenia ukończone po ukończeniu 15. roku życia, zgodnie z niderlandzką ustawą powszechną w sprawie ubezpieczenia emerytalnego (AOW), są uwzględniane jako okresy ubezpieczenia.

3. a) Każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która przestała podlegać niderlandzkiemu ustawodawstwu dotyczącemu ubezpieczenia w razie wdowieństwa, jest uważana za ubezpieczoną zgodnie z tym ustawodawstwem w chwili realizacji ryzyka, do celów wykonania przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jeżeli ta osoba jest ubezpieczona od takiego samego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub, w przeciwnym wypadku, jeżeli świadczenie dla osoby pozostałej przy życiu jest należne na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego. Jednakże ten ostatni warunek uważa się za spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.

b) W przypadku gdy, na mocy lit. a), wdowa jest uprawniona do renty wdowiej, zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem dotyczącym powszechnego ubezpieczenia dla wdów i sierot, wysokość tej renty jest ustalana zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia.

Do celów stosowania tych przepisów okresy ubezpieczenia ukończone przed dniem 1 października 1959 r., podczas których pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek zamieszkiwała na terytorium Niderlandów przed ukończeniem 15. roku życia, lub, podczas których, zamieszkując na terytorium innego Państwa Członkowskiego, prowadziła działalność zarobkową w Niderlandach, dla pracodawcy mającego swoją siedzibę w tym państwie, są również uważane za okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z wyżej wymienionym niderlandzkim ustawodawstwem.

c) Nie uwzględnia się okresów, które należy rozpatrywać w świetle przepisów lit. b), które pokrywają się z okresami ubezpieczenia ukończonymi zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego dotyczącym rent rodzinnych.

d) Do celów art. 46 ust. 2 rozporządzenia tylko okresy ubezpieczenia ukończone po ukończeniu 15. roku życia, zgodnie z powszechną ustawą w sprawie ubezpieczenia wdów i sierot (AWW), uwzględnia się jako okresy ubezpieczenia.

4. a) Każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która przestała być ubezpieczona na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1966 r. odnoszącej się do ubezpieczenia na wypadek niezdolności do pracy (WAO) i/lub na podstawie ustawy z dnia 11 grudnia 1975 r. odnoszącej się do niezdolności do pracy (AAW), jest uważana za nadal ubezpieczoną w chwili realizacji ryzyka, do celów wykonania przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jeżeli jest ubezpieczona od takiego samego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub, w przeciwnym wypadku, jeżeli świadczenie jest należne zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego dla takiego samego ryzyka. Jednakże ten ostatni warunek uważa się za spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.

b) Jeżeli, na podstawie lit. a), zainteresowany jest uprawniony do niderlandzkich świadczeń z tytułu inwalidztwa, świadczenia te są przyznawane zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 46 ust. 2 rozporządzenia:

i) zgodnie z przepisami ustanowionymi w wyżej wymienionej ustawie z dnia 18 lutego 1966 r. (WAO), jeżeli w chwili zaistnienia niezdolności do pracy zainteresowany był ubezpieczony od takiego samego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego jako pracownik najemny w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

ii) zgodnie z przepisami ustanowionymi w wyżej wymienionej ustawie z dnia 11 grudnia 1975 r. (AAW), jeżeli, kiedy zaistniała niezdolność do pracy, zainteresowany:

- był ubezpieczony na wypadek takiego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, ale nie w charakterze pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia,

lub

- nie był ubezpieczony na wypadek takiego ryzyka zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, ale może dochodzić swoich praw do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli wysokość świadczenia obliczona na podstawie przepisów zawartych w i) jest niższa niż ta wynikająca ze stosowania przepisów określonych w ii), przyznaje się świadczenie w wysokości tej ostatniej.

c) W celu obliczenia wysokości świadczeń przyznawanych zgodnie z wyżej wymienioną ustawą z dnia 18 lutego 1966 r. (WAO) lub zgodnie z ustawą z dnia 11 grudnia 1975 r. (AAW) instytucje niderlandzkie uwzględniają:

- okresy zatrudnienia za wynagrodzeniem i okresy równoważne ukończone w Niderlandach przed dniem 1 lipca 1967 r.,

- okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z wyżej wymienioną ustawą z dnia 18 lutego 1966 r. (WAO),

- okresy ubezpieczenia ukończone przez zainteresowanego po ukończeniu 15. roku życia zgodnie z wyżej wymienioną ustawą z dnia 11 grudnia 1975 r. (AAW), o ile okresy te nie pokrywają się z okresami ubezpieczenia ukończonymi zgodnie z wyżej wymienioną ustawą z dnia 18 lutego 1966 r. (WAO).

d) Przy ustalaniu wysokości niderlandzkiego świadczenia z tytułu inwalidztwa na podstawie art. 40 ust. 1 rozporządzenia instytucje niderlandzkie nie uwzględniają dodatków przyznawanych zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach. Prawo do tego dodatku i jego wysokość są ustalane wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o dodatkach.

5. Stosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa w sprawie zasiłków rodzinnych

a) Pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, do których zaczyna się stosować niderlandzkie ustawodawstwo w sprawie świadczeń rodzinnych w ciągu kwartału kalendarzowego i którzy pierwszego dnia tego kwartału podlegali analogicznemu ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego, uważa się za ubezpieczonych od tego pierwszego dnia zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem.

b) Wysokość świadczeń rodzinnych, o które może się ubiegać pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, których uważa się, na mocy lit. a), za ubezpieczonych zgodnie z niderlandzkim ustawodawstwem w sprawie świadczeń rodzinnych, zostanie ustalona zgodnie ze szczegółowymi uzgodnieniami ustanowionymi w rozporządzeniu wykonawczym określonym w art. 98 rozporządzenia.

6. Stosowanie niektórych przepisów przejściowych

Artykuł 45 ust. 1 nie stosuje się do oceny prawa do świadczeń na podstawie przepisów przejściowych ustawodawstwa dotyczącego powszechnego ubezpieczenia emerytalnego (art. 46), powszechnego ubezpieczenia wdów i sierot oraz ubezpieczenia powszechnego na wypadek niezdolności do pracy.

K. AUSTRIA

1. Do celów stosowania tytułu III rozdział I niniejszego rozporządzenia osobę otrzymującą rentę lub emeryturę urzędnika służby cywilnej uważa się za emeryta lub rencistę.

2. Do celów stosowania art. 46 ust. 2 rozporządzenia nie uwzględnia się podwyżek składek płaconych na dodatkowe ubezpieczenie lub dodatkowe świadczenia w systemie górniczym, zgodnie z austriackim ustawodawstwem. W takich przypadkach podwyżki te dodaje się do kwoty obliczonej zgodnie z przepisami art. 46 ust. 2 rozporządzenia.

3. Do celów stosowania art. 46 ust. 2 rozporządzenia, stosując austriackie ustawodawstwo, dzień powstania prawa do renty (Stichtag) jest uważany za dzień realizacji ryzyka.

4. Stosowanie przepisów rozporządzenia nie ma skutku w postaci ograniczenia uprawnień do świadczeń na podstawie austriackiego ustawodawstwa w odniesieniu do osób, na których sytuację pod względem zabezpieczenia społecznego miały negatywny wpływ względy polityczne lub religijne lub związane z ich pochodzeniem.

L. PORTUGALIA

Urzędnicy służby cywilnej, pełniący urząd lub emerytowani, oraz członkowie ich rodzin objęci specjalnym systemem opieki zdrowotnej mogą otrzymywać rzeczowe świadczenia w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku nagłej potrzeby podczas pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub podczas podróży do innego Państwa Członkowskiego, w celu otrzymania opieki odpowiedniej dla stanu ich zdrowia za uprzednim zezwoleniem ze strony właściwej instytucji portugalskiej, zgodnie z procedurami określonymi w art. 22 ust. 1 lit. a) i c), ust. 2 i ust. 3 zdanie drugie oraz w art. 31 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, na takich samych warunkach jak pracownicy najemni i osoby prowadzące działalność na własny rachunek, objęci powszechnym systemem zabezpieczenia społecznego.

M. FINLANDIA

1. W celu określenia, czy okres między datą pojawienia się zdarzenia dającego prawo do renty lub emerytury a osiągnięciem wieku uprawniającego do renty lub emerytury (okres przyszły) powinno się uwzględnić przy ustalaniu wysokości fińskiej renty lub emerytury pracowniczej, okresy ubezpieczenia lub zamieszkania zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego uwzględnia się dla warunku odnoszącego się do zamieszkania w Finlandii.

2. W przypadku gdy zatrudnienie lub prowadzenie działalności na własny rachunek w Finlandii zakończyło się, realizacja ryzyka następuje podczas zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek w innym Państwie Członkowskim oraz w przypadku, gdy, zgodnie z fińskim ustawodawstwem dotyczącym rent i emerytur pracowniczych, w skład renty lub emerytury nie wchodzi już okres między realizacją ryzyka a wiekiem uprawniającym do renty (okres przyszły), okresy ubezpieczenia z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego są brane pod uwagę dla wymogu przyszłego okresu, jak gdyby były one okresami ubezpieczenia w Finlandii.

3. Jeżeli zgodnie z fińskim ustawodawstwem instytucja w Finlandii wypłaca dodatek z tytułu opóźnienia w rozpatrzeniu roszczenia o świadczenie, dla stosowania przepisów fińskiego ustawodawstwa odnoszących się do takiego dodatku wnioski skierowane do instytucji innego Państwa Członkowskiego są uważane za złożone w dniu, w którym ten wniosek i wszystkie niezbędne załączniki dotarły do właściwej instytucji w Finlandii.

N. SZWECJA

1. Stosując art. 18 ust. 1 w celu ustalenia prawa danej osoby do świadczeń rodzicielskich, okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego innego niż Szwecja są uważane za okresy oparte na takich samych średnich dochodach jak okresy ubezpieczenia ukończone w Szwecji, do których są dodawane.

2. Przepisy rozporządzenia w sprawie sumowania okresów ubezpieczenia lub zamieszkania nie stosuje się do przepisów przejściowych szwedzkiego ustawodawstwa dotyczącego prawa osób zamieszkujących w Szwecji do bardziej korzystnego ustalania wysokości emerytur lub rent podstawowych za dany okres poprzedzający dzień złożenia wniosku.

3. Do celów ustanowienia uprawnienia do renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej, częściowo opartej na przyszłych przyjętych okresach ubezpieczenia, osoby objęte, jako pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek, systemem ubezpieczenia lub zamieszkania innego Państwa Członkowskiego uznaje się za spełniające warunki przewidziane w szwedzkim ustawodawstwie dotyczącym ubezpieczeń i dochodów.

4. Okres opieki nad małymi dziećmi, zgodnie z warunkami ustalonymi w szwedzkim ustawodawstwie, uważa się za okresy ubezpieczenia, do celów dodatkowych rent i emerytur nawet wówczas, gdy dziecko i osoba zainteresowana zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że osoba opiekująca się dzieckiem korzysta z urlopu rodzicielskiego zgodnie z przepisami ustawy o prawie do urlopu wychowawczego.

O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

1. Jeżeli osoba, która zwykle zamieszkuje w Gibraltarze, lub od której, od chwili ostatniego przyjazdu na to terytorium, wymagano, jako od pracownika najemnego, płacenia składek zgodnie z ustawodawstwem Gibraltaru, i jeżeli osoba ta, z powodu niezdolności do pracy, obowiązków rodzicielskich lub bezrobocia, wnosi o zwolnienie z opłacania składek przez czas określony i złoży wniosek, by składki za ten okres były zapisane na jej konto, cały okres, w ciągu którego ta osoba pracowała na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Zjednoczone Królestwo, do celów tego wniosku uważa się za okres, w ciągu którego osoba ta była zatrudniona na terytorium Gibraltaru i płaciła składki jako pracownik najemny zgodnie z ustawodawstwem Gibraltaru.

2. W przypadku gdy, zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, osoba może się ubiegać o prawo do emerytury, jeżeli:

a) składki byłego małżonka są traktowane jak składki własne tej osoby;

lub

b) odpowiednie warunki dotyczące składek są spełnione przez małżonka lub byłego małżonka,

i pod warunkiem że, w każdym przypadku, małżonek lub były małżonek podlega lub podlegał, jako pracownik najemny lub jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek, ustawodawstwu co najmniej dwóch Państw Członkowskich, przepisy tytułu III rozdział 3 rozporządzenia stosuje się, w celu ustalenia uprawnień, zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa. W takim przypadku wszelkie odniesienia w wymienionym rozdziale 3 do "okresów ubezpieczenia" są uważane za odnoszące się do okresów ubezpieczenia ukończonych przez:

i) małżonka lub byłego małżonka, jeżeli z roszczeniem występuje kobieta zamężna, wdowiec lub osoba, której małżeństwo zostało rozwiązane w sposób inny niż poprzez śmierć małżonka;

lub

ii) byłego małżonka, jeżeli roszczenie wnosi wdowa, nieotrzymująca świadczenia dla osoby pozostałej przy życiu bezpośrednio przed osiągnięciem wieku emerytalnego, lub która otrzymuje wyłącznie rentę wdowią związaną z wiekiem i obliczoną na podstawie art. 46 ust. 2 rozporządzenia.

3. a) Jeżeli zasiłek dla bezrobotnych przewidziany w ustawodawstwie Zjednoczonego Królestwa jest wypłacany na podstawie art. 71 ust. 1 lit. a) ii) lub lit. b) ii) rozporządzenia, wówczas, aby spełnić warunki nałożone przez ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa odnoszące się do świadczenia na rzecz dzieci i dotyczące okresu obecności w Wielkiej Brytanii lub, w danym przypadku, w Irlandii Północnej, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, ukończone przez tę osobę zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, uważa się za okresy obecności w Wielkiej Brytanii lub, w danym przypadku, w Irlandii Północnej.

b) Jeżeli, na podstawie tytułu II rozporządzenia, z wyłączeniem art. 13 ust. 2 lit. f), ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa stosuje się w odniesieniu do pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, która nie spełnia warunku nałożonego przez ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do świadczeń dla dzieci, dotyczącego:

i) obecności w Wielkiej Brytanii lub, w danym przypadku, w Irlandii Północnej, osoba ta, w celu ukończenia takiego warunku, jest uważana za tam obecną;

ii) okresu obecności w Wielkiej Brytanii lub, w danym przypadku, w Irlandii Północnej, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, ukończone przez wymienionego pracownika zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, do celów spełnienia wymienionych warunków, uważa się za okresy obecności w Wielkiej Brytanii lub, w danym przypadku, w Irlandii Północnej.

c) W odniesieniu do zasiłków rodzinnych, zgodnie z ustawodawstwem Gibraltaru, powyższe przepisy lit. a) i b) stosuje się odpowiednio.

4. Płatności na rzecz wdów wypłacane na podstawie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, do celów rozdziału 3 rozporządzenia, uważa się za rentę rodzinną.

5. Do celów stosowania art. 10a ust. 2 do przepisów dotyczących prawa do dodatku pielęgnacyjnego, zasiłku na opiekę nad inwalidą i zasiłku dla osoby niepełnosprawnej okres zatrudnienia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania, ukończony na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Zjednoczone Królestwo, jest uwzględniany w stopniu niezbędnym do spełnienia warunków dotyczących obecności w Zjednoczonym Królestwie, przed dniem, w którym po raz pierwszy zaistniało uprawnienie do świadczenia, o którym mowa.

6. W przypadku gdy pracownik najemny podlegający ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa ulega wypadkowi po opuszczeniu terytorium Państwa Członkowskiego, podczas podróży, w trakcie zatrudnienia, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, ale przed przybyciem na miejsce, jego prawo do świadczenia z tytułu wypadku ustala się:

a) jak gdyby wypadek wydarzył się na terytorium Zjednoczonego Królestwa;

oraz

b) nie uwzględniając, do celów stwierdzenia, czy był on pracownikiem najemnym zgodnie z ustawodawstwem Wielkiej Brytanii lub Irlandii Północnej, czy też pracownikiem najemnym zgodnie z ustawodawstwem Gibraltaru, jego nieobecności na tych terytoriach.

7. Rozporządzenia nie stosuje się do tych przepisów ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, które mają na celu wprowadzenie w życie jakiejkolwiek konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartej między Zjednoczonym Królestwem a państwem trzecim.

8. Do celów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia nie uwzględnia się ani składek proporcjonalnych do zarobków, opłacanych przez osobę ubezpieczoną zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, ani proporcjonalnych do zarobków świadczeń emerytalnych płatnych zgodnie z tym ustawodawstwem. Wysokość świadczeń proporcjonalnych do zarobków dodaje się do wysokości świadczenia należnego zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, ustalonego zgodnie z wymienionym rozdziałem. Suma obu świadczeń stanowi świadczenie rzeczywiste należne osobie zainteresowanej.

9. …

10. Do celów stosowania rozporządzenia w sprawie nieskładkowych świadczeń ubezpieczenia społecznego oraz ubezpieczenia w razie bezrobocia (Gibraltar), każdą osobę, do której stosuje się niniejsze rozporządzenie, uważa się za zwykle zamieszkującą w Gibraltarze, jeżeli zamieszkuje ona w Państwie Członkowskim.

11. Do celów art. 10, 27, 28, 28a, 29, 30 i 31 rozporządzenia dodatek pielęgnacyjny przyznawany pracownikowi najemnemu lub osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, uważa się za świadczenie z tytułu inwalidztwa.

12. Do celów art. 10 ust. 1 rozporządzenia każdego beneficjenta objętego ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, który przebywa na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podczas tego pobytu uważa się za osobę zamieszkującą na terytorium tego Państwa Członkowskiego.

13.1 Do celów obliczania wskaźnika zarobków dla określenia prawa do świadczeń, zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, z zastrzeżeniem pkt. 15, każdy tydzień, podczas którego pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegała ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego i który rozpoczął się w ciągu odpowiedniego roku podatkowego w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, uwzględniany jest w następujący sposób:

a) okresy między dniem 6 kwietnia 1975 r. a dniem 5 kwietnia 1987 r.:

i) dla każdego tygodnia ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania jako pracownik najemny uważa się, że zainteresowany opłacał składki jako pracownik najemny na podstawie zarobków równych dwóm trzecim górnej granicy zarobków dla tego roku;

ii) dla każdego tygodnia ubezpieczenia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek uważa się, że zainteresowany płacił składki drugiej klasy jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek;

b) okresy po dniu 6 kwietnia 1987 r.:

i) dla każdego tygodnia ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania jako pracownik najemny uważa się, że zainteresowany otrzymywał zarobki tygodniowe, od którego, jako pracownik najemny, opłacał składki odpowiadające dwóm trzecim górnej granicy zarobków za ten tydzień;

ii) dla każdego tygodnia ubezpieczenia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek uważa się, że zainteresowany opłacał składki drugiej klasy jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek;

c) dla każdego pełnego tygodnia, w ciągu którego spełnił on okres uważany za okres ubezpieczenia, zatrudnienia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania, uważa się, że przyznano zainteresowanemu składki lub dochody, zależnie od przypadku, w stopniu niezbędnym dla usytuowania jego wskaźnika całkowitych dochodów za ten rok podatkowy na poziomie wymaganym, by ten rok podatkowy mógł być uwzględniony w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, normującego przyznawanie składek lub dochodów.

13.2. Do celów art. 46 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, w przypadku gdy:

a) dla roku podatkowego rozpoczynającego się z dniem 6 kwietnia 1975 r. lub później pracownik najemny spełnił okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania wyłącznie w Państwie Członkowskim innym niż Zjednoczone Królestwo i w przypadku, gdy stosowanie ust. 1 lit. a) i) lub ust. 1 lit. b) i) powoduje, że ten rok jest liczony jako rok kwalifikujący w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa do celów art. 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, uważa się, że pracownik był ubezpieczony przez 52 tygodnie tego roku w innym Państwie Członkowskim:

b) każdy rok podatkowy rozpoczynający się z dniem 6 kwietnia 1975 r. lub później nie jest uwzględniany jako rok kwalifikujący w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, do celów art. 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, żaden okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania zakończony w tym roku nie jest uwzględniany.

13.3. Do celów konwersji wskaźnika zarobków na okresy ubezpieczenia wskaźnik zarobków uzyskany w ciągu odpowiedniego roku podatkowego, w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa, jest dzielony przez dolną granicę zarobków z tego roku. Wynik jest wyrażony w liczbach całkowitych, cyfry po przecinku nie są uwzględniane. W ten sposób uzyskaną liczbę uważa się za odzwierciedlającą liczbę tygodni ubezpieczenia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa w ciągu tego roku, pod warunkiem, że liczba ta nie przekracza liczby tygodni, podczas których w ciągu tego roku osoba zainteresowana podlegała temu ustawodawstwu.

14. Stosując art. 40 ust. 3 lit. a) ii), uwzględnia się wyłącznie okresy, podczas których pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek była niezdolna do pracy w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa.

15.1. Do celów ustalania wysokości, na podstawie art. 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, teoretycznej wysokości tej części renty lub emerytury, która składa się z dodatkowego elementu zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa:

a) wyrażenie "zarobki, składki lub podwyżki" w art. 47 ust. 1 lit. b) rozporządzenia oznacza nadwyżki składnika zarobków w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z tytułu zabezpieczenia społecznego z 1975 r. lub, w odpowiednim przypadku, zarządzenia o emeryturach i rentach z tytułu zabezpieczenia społecznego (Irlandia Północna) z 1975 r.;

b) średnia nadwyżek składnika zarobków obliczana jest zgodnie z art. 47 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, rozumianym jak w lit. a) powyżej, dzieląc zsumowane nadwyżki zarejestrowane zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa przez ilość lat podatkowych, w rozumieniu ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa (łącznie z częściami lat podatkowych), ukończonych zgodnie z tym ustawodawstwem, począwszy od dnia 6 kwietnia 1978 r., które to lata nastąpiły podczas odpowiedniego okresu ubezpieczenia.

15.2. Określenie "okresy ubezpieczenia lub zamieszkania" w art. 46 ust. 2 rozporządzenia oznacza, do celów określenia wysokości tej części renty lub emerytury, która składa się z dodatkowego składnika, zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, okresy ubezpieczenia lub zamieszkania, które zostały ukończone, począwszy od dnia 6 kwietnia 1978 r.

16. Bezrobotny powracający do Zjednoczonego Królestwa po zakończeniu trzymiesięcznego okresu, w ciągu którego otrzymywał świadczenia zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 69 ust. 1 rozporządzenia, nadal jest uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych, w drodze odstępstwa od przepisów art. 69 ust. 2, jeżeli spełnia warunki określone w wyżej wymienionym ustawodawstwie.

17. Do celów uzyskania uprawnienia do zasiłku na wypadek głębokiej niepełnosprawności każdy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która podlega lub podlegała ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa zgodnie z tytułem II rozporządzenia, z wyłączeniem art. 13 ust. 2 lit. f):

a) jest uważana za obecną lub zamieszkałą w Zjednoczonym Królestwie podczas całego okresu, w ciągu którego była zatrudniona lub pracowała na własny rachunek i podlegała ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa, o ile była obecna lub zamieszkiwała w innym Państwie Członkowskim;

b) jest uprawniona do tego, by okresy ubezpieczenia jako pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ukończone na terytorium i zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, były uznawane za okresy obecności lub zamieszkania w Zjednoczonym Królestwie.

18. Okres podlegania ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nie może:

i) być uwzględniony zgodnie z tymi przepisami jako okres podlegania ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa do celów tytułu III rozporządzenia;

ani też

ii) powodować uznania Zjednoczonego Królestwa za Państwo właściwe w zakresie wypłacania świadczeń przewidzianych w art. 18, 38 lub art. 39 ust. 1 rozporządzenia.

19. Z zastrzeżeniem wszelkich konwencji zawartych z poszczególnymi Państwami Członkowskimi, do celów art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia i art. 10b rozporządzenia wykonawczego, ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa przestaje być stosowane pod koniec ostatniego z kolejnych trzech dni w odniesieniu do każdej osoby uprzednio podlegającej ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek:

a) w dniu, w którym miejsce zamieszkania zostaje przeniesione do innego Państwa Członkowskiego określonego w art. 13 ust. 2 lit. f);

b) w dniu zakończenia zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, na stałe lub czasowo, podczas którego osoba ta podlegała przepisom prawnym Zjednoczonego Królestwa;

c) w ostatnim dniu każdego okresu otrzymywania świadczeń w razie choroby lub macierzyństwa (łącznie ze świadczeniami rzeczowymi, w zakresie których Zjednoczone Królestwo jest państwem właściwym) lub zasiłku dla bezrobotnych, który

i) rozpoczął się przed dniem przeniesienia miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego lub jeśli rozpoczął się później;

ii) nastąpił niezwłocznie po zatrudnieniu lub prowadzeniu działalności na własny rachunek w innym Państwie Członkowskim, podczas gdy osoba ta podlegała ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa.

20. Fakt, że osoba została objęta ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia, art. 10b rozporządzenia wykonawczego i pkt 19 powyżej nie stanowią przeszkody dla:

a) stosowania do tej osoby przez Zjednoczone Królestwo, jako państwo właściwe, przepisów tytułu III rozdział 1 i rozdział 2 sekcja 1 lub art. 40 ust. 2 rozporządzenia, odnoszących się do pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek, jeżeli osoba ta zachowała status pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek do tych celów i była ostatnio ubezpieczona zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa;

b) uznania tej osoby za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek do celów tytułu III rozdział 7 i 8 rozporządzenia lub art. 10 lub 10a rozporządzenia wykonawczego, pod warunkiem że świadczenia Zjednoczonego Królestwa na podstawie tytułu III rozdział 1 są płatne na rzecz tej osoby zgodnie z lit. a).

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK VII (B) (2) (5) (6) (15)

PRZYPADKI, W KTÓRYCH DANA OSOBA PODLEGA JENOCZEŚNIE USTAWODAWSTWOM DWÓCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

(Art. 14c ust. 1 lit. b) rozporządzenia)

1. Prowadzenie działalności na własny rachunek w Belgii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

2. W odniesieniu do osób zamieszkałych w Danii, prowadzenie działalności na własny rachunek w Danii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

3. W zakresie rolniczego systemu ubezpieczenia wypadkowego oraz systemu ubezpieczenia emerytalnego rolników: prowadzenie działalności rolniczej jako rolnicy indywidualni w Niemczech oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

4. W odniesieniu do osób zamieszkałych Hiszpanii, prowadzenie działalności na własny rachunek w Hiszpanii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

5. Prowadzenie działalności na własny rachunek we Francji oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim, z wyjątkiem Luksemburga.

6. Prowadzenie działalności rolniczej jako rolnicy indywidualni we Francji oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w Luksemburgu.

7. W zakresie systemu ubezpieczeń emerytalno–rentowych dla osób prowadzących działalność na własny rachunek: prowadzenie działalności na własny rachunek w w Grecji oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

8. Prowadzenie działalności na własny rachunek we Włoszech oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

9. Prowadzenie działalności na własny rachunek w Austrii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

10. Prowadzenie działalności na własny rachunek w Portugalii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

11. W odniesieniu do osób zamieszkałych w Finlandii, prowadzenie działalności na własny rachunek w Finlandii oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

12. W odniesieniu do osób zamieszkałych w Szwecji, prowadzenie działalności na własny rachunek w Szwecji oraz zatrudnienie za wynagrodzeniem w innym Państwie Członkowskim.

--------------------------------------------------

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.