Załącznik II

1. Wstęp

Niniejszy Załącznik opisuje:

— zasady ogólne przyjmowania odpadów na różne rodzaje składowisk. Przyszła procedura klasyfikacji odpadów powinna być oparta na tych zasadach,

— wytyczne, przedstawiające wstępne procedury przyjmowania odpadów, których należy przestrzegać do momentu opracowania jednolitej procedury klasyfikacji i przyjmowania. Procedura ta, wraz z odpowiednimi procedurami pobierania próbek, zostanie opracowana przez Komitet techniczny określony w art. 16 niniejszej dyrektywy. Komitet techniczny opracowuje kryteria, które muszą zostać spełnione w przypadku niektórych odpadów niebezpiecznych w celu przyjęcia ich na składowiska dla odpadów innych niż niebezpieczne. Kryteria te powinny w szczególności uwzględniać krótko-, średnio- i długoterminowe zachowanie odpadów w zakresie zdolności do tworzenia przez nie odcieku. Kryteria te zostaną opracowane w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Komitet techniczny opracuje również kryteria, które muszą zostać spełnione, aby odpady zostały przyjęte na składowisko podziemne. Kryteria te muszą uwzględniać w szczególności fakt, że odpady nie wchodzą w reakcje chemiczne ze sobą nawzajem ani ze skałą podłoża.

Z wyjątkiem wniosków o standaryzację procedur kontroli, pobierania próbek i analizy zgodnie z załącznikami do niniejszej dyrektywy, które zostają przyjęte w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, komitet techniczny zakończy prace w tym zakresie w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a prace te muszą być prowadzone z uwzględnieniem celów ustanowionych w art. 1 niniejszej dyrektywy.

2. Zasady ogólne

Skład, zdolność do tworzenia odcieku, długoterminowe zachowanie i ogólne właściwości odpadów przeznaczonych do składowania muszą być znane możliwie najdokładniej. Przyjęcie odpadów na składowisko może być oparte na wykazie przyjmowanych lub odrzucanych odpadów, zdefiniowanych pod względem ich charakteru i pochodzenia oraz metodach analizy odpadów i wartościach dopuszczalnych dla właściwości odpadów, które mają zostać przyjęte. Opisane w niniejszej dyrektywie przyszłe procedury przyjmowania odpadów, na tyle, na ile to możliwe, oparte są na ujednoliconych metodach analizy odpadów oraz wartościach dopuszczalnych dla właściwości odpadów, które mają zostać przyjęte.

Przed zdefiniowaniem metod analizy i wartości dopuszczalnych Państwa Członkowskie powinny sporządzić przynajmniej krajowe wykazy odpadów, które mają być przyjmowane lub odrzucane na poszczególnych rodzajach składowisk, lub określić kryteria, które muszą być spełnione jako warunek wpisania na wykaz. W celu przyjęcia na określony rodzaj składowiska dany rodzaj odpadów musi znajdować się na wykazie krajowym lub spełniać kryteria podobne do tych, które stanowią warunek wpisania na wykaz. Wykazy te lub równoważne kryteria oraz metody analizy i wartości dopuszczalne wysyła się do Komisji w ciągu sześciu miesięcy od transpozycji niniejszej dyrektywy lub w każdym przypadku ich przyjęcia na poziomie krajowym.

Wykazy lub kryteria przyjęcia powinny być wykorzystane w celu ustalenia szczegółowych wykazów składowisk, m.in. wykazów dopuszczalnych odpadów określonych w zezwoleniu, zgodnie z art. 9 niniejszej dyrektywy.

Kryteria przyjęcia odpadów znajdujących się na wykazach odniesienia lub na danym rodzaju składowiska mogą opierać się na innych przepisach i/lub właściwościach odpadów.

Kryteria przyjęcia na określony rodzaj składowiska muszą wywodzić się z okoliczności związanych z:

— ochroną środowiska w otoczeniu (w szczególności wód gruntowych i powierzchniowych),

— ochroną systemów ochrony środowiska naturalnego (np. materiały wykładzinowe i systemy oczyszczania odcieku),

— ochroną pożądanych procesów stabilizacji odpadów na składowisku,

— ochroną przed zagrożeniami dla ludzkiego zdrowia.

Przykłady kryteriów opartych na właściwościach odpadów:

— wymagania dotyczące wiedzy na temat całkowitego składu,

— limity ilości materii organicznej w odpadach,

— wymagania lub ograniczenia dotyczące stopnia biodegradacji części składowych odpadów organicznych,

— ograniczenia ilości określonych, potencjalnie szkodliwych/niebezpiecznych części składowych (w odniesieniu do powyższych kryteriów ochrony),

— ograniczenia potencjalnej i oczekiwanej zdolności do tworzenia odcieku z określonych potencjalnie szkodliwych/niebezpiecznych elementów (w odniesieniu do powyższych kryteriów ochrony),

— właściwości ekotoksykologiczne odpadów i związanego z nimi odcieku.

Kryteria przyjęcia odpadów, oparte na ich właściwościach, ogólnie muszą być bardziej szczegółowe w przypadku składowisk odpadów obojętnych, mogą być mniej szczegółowe dla składowisk odpadów innych niż odpady niebezpieczne, a najmniej szczegółowe dla składowisk odpadów niebezpiecznych dla środowiska, w związku z wyższym poziomem ochrony środowiska w dwóch ostatnich przypadkach.

3. Ogólna procedura testowania i przyjmowania odpadów

Ogólna charakterystyka i testowanie odpadów muszą opierać się na następującej trzypoziomowej hierarchii:

Poziom 1

:

Podstawowa charakterystyka.Obejmuje ona dokładne określenie, zgodnie z ujednoliconymi metodami analizy i testowania zachowania, krótko- i długoterminowego zachowania się odpadów w zakresie ich zdolności do tworzenia odcieku i/lub charakterystycznych własności odpadów.

Poziom 2

:

Kontrola zgodności.Obejmuje ona okresową kontrolę za pomocą prostszych metod analizy i kontroli zachowania w celu ustalenia, czy odpady spełniają warunki zezwolenia i/lub określone kryteria odniesienia. Testy skupiają się na kluczowych zmiennych oraz na zachowaniu określonym przez podstawową charakterystykę.

Poziom 3

:

Weryfikacja na składowisku.Obejmuje ona szybkie metody sprawdzania mające na celu potwierdzenie, że dane odpady są tymi samymi odpadami, które zostały poddane kontroli zgodności. Może ona składać się jedynie z kontroli wzrokowej ładunku odpadów przed i po rozładowaniu na składowisku.

Szczególny rodzaj odpadów musi zostać standardowo opisany na poziomie 1 i spełniać właściwe kryteria w celu umieszczenia go na wykazie odniesienia. W celu pozostania na wykazie składowisk dany rodzaj odpadów musi w regularnych odstępach czasu (np. corocznie) zostać skontrolowany na poziomie 2 i spełnić określone kryteria. Każdy ładunek odpadów dostarczony do bram składowiska musi zostać poddany weryfikacji na poziomie 3.

Niektóre rodzaje odpadów mogą na stałe lub okresowo zostać zwolnione z kontroli na poziomie 1. Może to być spowodowane niewykonalnością kontroli, niedostępnością odpowiednich metod kontroli i kryteriów przyjęcia lub unieważniającymi przepisami.

4. Wytyczne dotyczące procedur wstępnego przyjmowania odpadów

Do chwili pełnego opracowania niniejszego załącznika obowiązkowe jest jedynie kontrolowanie na poziomie 3, poziomy 1 i 2 powinny być stosowane w możliwie wysokim stopniu. Aby odpady mogły zostać przyjęte na dany rodzaj składowiska na wstępnym etapie, muszą znajdować się na restrykcyjnym wykazie krajowym lub na wykazie składowisk danego rodzaju lub muszą spełniać kryteria podobne do tych, jakie wymagane są w celu wpisania na wykaz.

W celu ustalenia wstępnych kryteriów przyjęcia odpadów na trzy główne rodzaje składowisk lub odpowiednie wykazy wykorzystać można następujące ogólne wytyczne.

Składowiska odpadów obojętnych : na wykaz mogą zostać wpisane jedynie odpady obojętne określone w art. 2 lit. e).

Składowiska odpadów innych niż odpady niebezpieczne : do wykazu nie można wpisać rodzaju odpadów objętego dyrektywą 91/689/EWG.

Składowiska odpadów niebezpiecznych : wstępny wykaz składowisk odpadów niebezpiecznych obejmowałaby jedynie rodzaje odpadów objętych dyrektywą 91/689/EWG. Takie rodzaje odpadów nie powinny być jednak wpisane do wykazu bez wcześniejszej obróbki, jeżeli charakteryzują się ogólną zawartością lub zdolnością do tworzenia odcieku potencjalnie niebezpiecznych elementów, które są wystarczająco wysokie, aby stanowić krótkoterminowe ryzyko zawodowe lub środowiskowe lub przeszkodzić w wystarczającej stabilizacji odpadów w trakcie przewidywanego okresu istnienia składowiska.

6. Wymogi szczególne dotyczące rtęci metalicznej

Do celów czasowego składowania rtęci metalicznej przez okres ponad jednego roku stosuje się następujące wymogi:

A.

Skład rtęci

Rtęć metaliczna musi być zgodna z następującą specyfikacją:

— zawartość rtęci większa niż 99,9 % masy,

— brak zanieczyszczeń mogących spowodować korozję stali węglowej lub nierdzewnej (np. roztwór kwasu azotowego, roztwory soli chlorku).

B.

Pojemniki

Pojemniki wykorzystywane do składowania rtęci metalicznej muszą być odporne na korozję i wstrząsy. Unika się zatem spawów. Pojemniki muszą być w szczególności zgodne z następującą specyfikacją:

— materiały, z których wykonany jest pojemnik: stal węglowa (minimum ASTM A36) lub stal nierdzewna (AISI 304, 316L),

— pojemniki nie przepuszczają gazów ani cieczy,

— zewnętrzna strona pojemników jest odporna na warunki składowania,

— typ pojemnika pomyślnie przeszedł badanie wytrzymałości na upadek oraz badania na szczelność opisane w rozdziałach 6.1.5.3 i 6.1.5.4 zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, podręcznika badań i kryteriów.

Maksymalny wskaźnik zapełnienia pojemnika wynosi 80 % jego pojemności, aby zapewnić odpowiednią ilość wolnej przestrzeni i zapobiec pojawieniu się wycieków lub stałych odkształceń pojemnika będących wynikiem rozszerzenia się cieczy z powodu wysokich temperatur.

C.

Procedury przyjęcia

Przyjmuje się wyłącznie pojemniki posiadające certyfikat zgodnie z wymogami określonymi w niniejszej sekcji.

Procedury przyjęcia muszą spełniać następujące wymogi:

— przyjmuje się jedynie rtęć metaliczną, która spełnia minimalne kryteria przyjęcia określone powyżej,

— przed składowaniem pojemniki podlegają kontroli wzrokowej. Nie dopuszcza się uszkodzonych, nieszczelnych lub skorodowanych pojemników,

— pojemniki oznaczone są trwałą pieczęcią (perforowaną) określającą numer identyfikacyjny pojemnika, materiał, z którego wykonano pojemnik, wagę pustego pojemnika, oznaczenie producenta oraz datę produkcji,

— pojemniki posiadają na stale przymocowaną tabliczkę określającą numer identyfikacyjny certyfikatu.

D.

Certyfikat

Certyfikat, o którym mowa w sekcji C, zawiera następujące elementy:

— nazwę i adres producenta odpadów,

— nazwisko i adres osoby odpowiedzialnej za napełnienie pojemnika,

— miejsce i datę napełnienia,

— informację o ilości rtęci,

— informację o czystości rtęci oraz, w razie konieczności, opis zanieczyszczeń zawierający raport z analizy,

— potwierdzenie, że pojemniki były stosowane wyłącznie do transportu/składowania rtęci,

— numery identyfikacyjne pojemników,

— dodatkowe uwagi.

Certyfikaty wydaje producent odpadów lub, w przypadku braku takowego, osoba odpowiedzialna za zarządzanie nimi.