Artykuł 1

1. Do celów stosowania preferencyjnej stawki celnej w ramach Umowy, wyrazy „faktycznie nałożone cło” należy rozumieć jako:

— najniższą stawkę celna występującą w kolumnie 3 lub 4, biorąc pod uwagę okresy zastosowania zamieszczone w tej kolumnie lub do których zamieszczono tam odniesienie, części drugiej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (

4

), lub

— stawkę systemu ogólnych preferencji taryfowych (OSP) zgodną z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającego wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. (

5

),

którakolwiek z nich jest niższa. Jednakże wyrazów „faktycznie nałożone cło” nie należy rozumieć jako odniesienie do cła ustalonego w ramach struktury kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub załącznika 7 do rozporządzenia (WE) nr 2658/87.

2. Do celów Załącznika do niniejszego rozporządzenia termin klauzuli najwyższego uprzywilejowania (KNU) należy rozumieć jako najniższą stawkę celną występującą w kolumnie 3 lub 4, biorąc pod uwagę okresy stosowania zamieszczone w tej kolumnie lub do których zamieszczono tam odniesienie, części drugiej załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.

3. Z zastrzeżeniem ust. 4, ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.

4. Gdy rezultat obliczenia preferencyjnej stawki celnej w zastosowaniu ust. 3 jest jednym z poniżej podanych, uważa się, że preferencyjna stawka stanowi pełne zwolnienie od cła:

— 1 % lub mniej w przypadku ceł ad valorem, lub

— 0,50 EUR lub mniej dla poszczególnej kwoty wyrażonej w euro w przypadku ceł specyficznych.