Artykuł 7

1. Kraje beneficjenci powiadamiają Komisję o nazwach i adresach organów rządowych z siedzibą na ich terytorium, które są właściwe do wydawania świadectw autentyczności, i o wzorach pieczęci używanych przez te organy, oraz o nazwach i adresach organów rządowych odpowiedzialnych za sprawdzanie świadectw. Pieczęcie są ważne od daty, kiedy Komisja otrzyma ich wzory. Komisja przesyła te informacje, jeśli to możliwe drogą elektroniczną, organom celnym Państw Członkowskich. Kiedy taka informacja aktualizuje poprzedni komunikat, Komisja wskazuje datę, kiedy nowe pieczęci zyskują ważność według instrukcji danych przez właściwe organy krajów beneficjentów. Te informacje są poufne; jednakże kiedy towary są przedstawione do dopuszczenia do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerowi lub jego należycie upoważnionemu przedstawicielowi na sprawdzenie wzorów odcisków pieczęci określonych w niniejszym ustępie.

2. Komisja publikuje w serii „C”Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich nazwy organów uprawnionych do wydawania świadectw autentyczności w krajach produkcji i w miarę potrzeb datę, kiedy nowe kraje beneficjenci spełniły obowiązki określone w ust. 1.

3. Kolejne weryfikacje świadectw autentyczności przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne we Wspólnocie mają uzasadnione wątpliwości odnośnie do autentyczności dokumentu lub ścisłości informacji dotyczących danych produktów.

4. Do celów ust. 1 organy celne we Wspólnocie zwracają kopie świadectwa autentyczności właściwym organom rządowym kraju beneficjenta wywozu podając, w miarę potrzeb, powody przyjętej formy lub treści zapytania. Fakturę lub jej kopię, oraz wszystkie inne odnośne dokumenty, dołącza się do kopii świadectwa autentyczności. Organy celne przesyłają także każde otrzymane informacje sugerujące, że dane szczegółowe zawarte w świadectwie autentyczności są nieścisłe.

Jeśli wspomniane organy decydują, aby zawiesić dopuszczenie do kontyngentów taryfowych w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują one zwolnieniu produktów na rzecz importerów, przy zachowaniu takich środków ostrożności, jakie uznają za konieczne.

5. Kiedy z wnioskiem o kolejną weryfikację wystąpiono na podstawie ust. 1, taką weryfikację przeprowadza się a o jej wynikach powiadamia się organy celne we Wspólnocie najdalej w ciągu sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają stwierdzenie, czy dane świadectwo autentyczności ma zastosowanie do produktów rzeczywiście wywożonych i czy takie produkty rzeczywiście kwalifikowały się do korzystania z kontyngentu taryfowego.

6. Jeżeli, w przypadkach uzasadnionych wątpliwości, nie ma odpowiedzi w ciągu sześciu miesięcy określonych w ust. 5 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do rozpoznania autentyczności danego dokumentu, lub ścisłości informacji odnoszących się do danego produktu, wysyła się do właściwych organów drugi komunikat. Jeżeli po drugim komunikacie wyniki weryfikacji nie są przekazane organom występującym o nie w ciągu czterech miesięcy, lub, jeśli te wyniki nie pozwalają na rozpoznanie autentyczności danego dokumentu, organy występujące odmówią, poza wyjątkowymi okolicznościami, uprawnienia do środków taryfowych.

7. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub jakaś inna dostępna informacja wskazują, że przepisy niniejszego artykułu są naruszane, kraj beneficjent wywozu, z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty przeprowadza odpowiednie dochodzenie lub zleci przeprowadzenie dochodzenia w trybie pilnym, w celu rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom. W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w dochodzeniach.

8. Do celów kolejnych weryfikacji świadectw autentyczności, kopie świadectw oraz wszelkie dokumenty wywozowe odnoszące się do nich, właściwe organy rządowe kraju beneficjenta wywozu przechowują przez co najmniej trzy lata.