Artykuł 1

1. Dla celów wykonania decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady podjętej na podstawie Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską a Meksykiem:

a) przyjmuje się, że pojęcie „klauzula największego uprzywilejowania” (MFN) oznacza najniższą stawkę celną wskazaną w kolumnie 3 lub 4 drugiej części załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, z uwzględnieniem okresów stosowania wymienionych lub określonych w tej kolumnie. Jednakże nie oznacza ono należności celnej określonej w ramach kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub na podstawie załącznika 7 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;

b) z zastrzeżeniem ust. 2 ostateczna preferencyjna stawka celna jest zaokrąglana do pierwszego miejsca dziesiętnego.

2. W przypadku gdy wynik obliczenia preferencyjnej stawki celnej jest równy jednej z poniższych wielkości, stawka preferencyjna jest uznana za pełne zwolnienie:

a) 1 % lub mniej w przypadku stawek ad walorem; lub

b) 0,5 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnych kwot w euro w przypadku cła specyficznego.

3. W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem plus jedno lub więcej cło specyficzne, obniżka preferencyjna jest ograniczona do stawki ad walorem, jeśli tak przewiduje art. 8 decyzji nr 2/2000. W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem wraz z minimalną i maksymalną należnością celną, obniżka preferencyjna odnosi się także do tej minimalnej i maksymalnej należności celnej. W przypadku gdy obejmują więcej niż jedno cło specyficzne, obniżka preferencyjna stosuje się do nich wszystkich.